ကုန်သွယ်ရေးစစ်ပွဲကြီး ဖြစ်ပွားနေစဉ်အတွင်း ကျွန်တော်က အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု မှာ နေထိုင်ပြီး ကိစ္စရပ်များကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။
OTK ကုမ္ပဏီနှင့် Seosung SB တို့၏ ဖက်စပ်လုပ်ငန်းတစ်ခုဖြစ်သော TS ကုမ္ပဏီ၏ စက်ရုံသည် ကနဦးထုတ်လုပ်မှုများကို စတင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် လျှပ်စစ်ကားများအတွက် OTK ဘက်ထရီများကို စီးပွားဖြစ်ထုတ်လုပ်ရန် အလေးအနက် စတင်လုပ်ဆောင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ပါမောက္ခ ကိမ်ဟိုမင် (Kim Ho-min) က စက်ရုံကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုရန် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
"ကြိုဆိုပါတယ် ခင်ဗျာ။"
"ရှင်တို့ကျေးဇူးကြောင့် အမေရိကန်ကိုတောင် လာကြည့်ခွင့်ကြုံရတယ်ပေါ့လေ။"
"ပါမောက္ခက ဟိုတုန်းက အမေရိကန်မှာ ကျောင်းတက်ခဲ့တာ မဟုတ်လား။"
"အဲ့တုန်းကတော့ ကျောင်းထဲမှာပဲ အများဆုံး နေဖြစ်တာများပါတယ်။ မက်ဆာချူးဆက်ကိုတောင် သေသေချာချာ မမြင်လိုက်ရဘူး။"
ကိုယ်ရံတော်များသည် ပါမောက္ခ ကိမ်ဟိုမင်၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။ သူသည် သူ့နောက်မှ လိုက်လာသူများကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းကိုကုတ်လိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်အထိ လုပ်ဖို့ တကယ် လိုလို့လားဗျာ။"
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ဘယ်လိုမှန်းမှန်းဆလို့ မရဘူးလေ။"
ကမ္ဘာ့အာရုံစိုက်မှုတွေက ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ရှိနေတော့ သူတို့လည်း ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ မိုက်မိုက်မဲမဲ ဘာမှလုပ်ရဲကြမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သတိထားတာကတော့ အကောင်းဆုံးပါပဲ။
တရုတ်ကုမ္ပဏီများသည် ပါမောက္ခ ကိမ်ဟိုမင်ကို ခေါ်ယူရန်အတွက် နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ကမ်းလှမ်းခဲ့ကြသည်။ အချို့ဆိုလျှင် ဝမ်ဘီလီယံနှင့်ချီသော နှစ်စဉ်လုပ်ခလစာများကိုပင် ပေးချေရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့ကြသည်။
သို့သော် OTK ဘက်ထရီ၏ မူပိုင်ခွင့်မှာ သုတေသနဌာနပိုင်ဖြစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း သုတေသနဌာနတွင် ရှယ်ယာများ ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ကြီးမားလှသော စည်းစိမ်ဥစ္စာကို ပိုင်ဆိုင်ပြီးသား ဖြစ်နေသောကြောင့် အခြားနိုင်ငံသို့ ပြောင်းရွှေ့ရမည့် အကြောင်းရင်း မရှိပေ။
သို့တိုင် အမြတ်အစွန်း လုံးဝမရှိခဲ့သည်တော့ မဟုတ်ပါ။ သုတေသီ အချို့ကိုမူ သွေးဆောင်ခေါ်ထုတ်ရာတွင် အောင်မြင်ခဲ့ကြသည်။ ပါမောက္ခ ကိမ်ဟိုမင်က ၎င်းတို့၏ နုတ်ထွက်စာများကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံပေးခဲ့ပြီး အချိန်မရွေး ပြန်လာခဲ့ကြရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။
တရုတ်ကုမ္ပဏီများသည် တောင်ကိုရီးယားမှ သုတေသီများနှင့် အင်ဂျင်နီယာများကို ထိုကဲ့သို့သော နည်းလမ်းမျိုးဖြင့်ပင် သွေးဆောင်သိမ်းသွင်းခဲ့ကြသည်။ ပထမနှစ်အနည်းငယ်အတွင်းတွင်မူ ယခင်လုပ်ခလစာ၏ နှစ်ဆ သို့မဟုတ် သုံးဆအပြင် အမျိုးမျိုးသော ခံစားခွင့်များကို ပေးအပ်လေ့ရှိသည်။
ထိုအချိန်အတွင်းမှာပင် တရုတ်ကုမ္ပဏီများသည် ၎င်းတို့ပိုင်ဆိုင်ထားသော နည်းပညာနှင့် လုပ်ငန်းကျွမ်းကျင်မှုများကို တစ်စချင်းစီ ထုတ်ယူကြသည်။ ၎င်းတို့သိသမျှ အကုန်ထုတ်ပြပြီးသွားသည်နှင့် ထိုသူတို့မှာ အသုံးမဝင်တော့ပေ။
ထို့အပြင် ၎င်းတို့ဖာသာသူတို့ အသစ်အဆန်း တစ်စုံတစ်ရာကို ဖန်တီးနိုင်စွမ်းလည်း မရှိကြပေ။
တောင်ဘက်မှ သစ်သီးပင်ကို မြောက်ဘက်သို့ ပြောင်းရွှေ့စိုက်ပျိုးပါက ခါးသောလိမ္မော်သီးများသာ ထွက်လာသကဲ့သို့ ဆိုရိုးစကားအတိုင်းပင် တစ်နေရာရာတွင် ကြီးမားသော ရလဒ်များကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့သူ တစ်ဦးချင်းစီအနေဖြင့် အခြားနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားသောအခါ ထိုကဲ့သို့ပင် ပြန်လည်ဖန်တီးနိုင်ကြမည် မဟုတ်ပေ။
ကုမ္ပဏီယဉ်ကျေးမှု မတူညီဘဲ ဆက်သွယ်ပြောဆိုမှု အားနည်းသောနေရာမျိုးတွင် စတင်ကတည်းက မိမိတို့၏ စွမ်းဆောင်ရည်များကို သေသေချာချာ ထုတ်ပြနိုင်ရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။
အမြတ်ထုတ်ခံရပြီးနောက် စွန့်ပစ်ခံရသူများစွာ ရှိနေသော်လည်း သုတေသီများသည် တရုတ်နိုင်ငံသို့ ဆက်လက်သွားရောက်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ လက်ငင်းရရှိမည့် အမြတ်အစွန်းက တစ်ပိုင်း၊ တောင်ကိုရီးယား၏ ဆက်ဆံရေးညံ့ဖျင်းမှုက တစ်ပိုင်းကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
တဲဂיוနှင့် ကျွန်တော်တို့သည် ဒါရယ်လ် (Daryl)၊ ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံ နှင့် ပါမောက္ခ ကိမ်ဟိုမင်တို့နှင့်အတူ စက်ရုံကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုခဲ့ကြသည်။
ပါမောက္ခ ကိမ်ဟိုမင်က အစုလိုက်အပြုံလိုက် ထုတ်လုပ်ထားသော ဘက်ထရီများကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"တရုတ်တွေ ဒါကိုလည်း လိုက်ကူးမနေလောက်ဘူး မဟုတ်လား။"
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"သေချာတာပေါ့။ စိတ်မပူပါနဲ့။"
သူတို့သာ ရူးမနေဘူးဆိုရင် ခဏတာလောက်အတွက်နဲ့တောင် အဲ့ဒီလို စဉ်းစားရဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
***
ကျွန်တော် အမေရိကန်နိုင်ငံမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ သတင်း ပျံ့နှံ့သွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် အင်တာဗျူးလုပ်ခွင့်တောင်းဆိုမှုတွေက နေရာအနှံ့ကနေ စီးဆင်းလာခဲ့သည်။ ဘစ်ဂျွန် (The Big One) ဖြစ်ရပ်အပြီးကနေ ဒီကုန်သွယ်ရေးစစ်ပွဲအထိ ဖြစ်ပျက်သမျှတွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး သူတို့မှာ မေးခွန်းတွေ အများကြီး ရှိနေကြလိမ့်မည်။
ကျွန်တော်က အင်တာဗျူးတောင်းဆိုမှု အားလုံးကို ပယ်ချလိုက်သည်။
အစားအားဖြင့် တဲဂיוနဲ့ ကျွန်တော်တို့က သီးသန့်လေယာဉ်တစ်စင်းကို ငှားရမ်းပြီး ကာလီဖိုးနီးယားသို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
လေပေါ်ကနေ လှမ်းမြင်ရတဲ့ ဆီလီကွန်ဗေလီ (Silicon Valley) ရဲ့ ရှုခင်းက အံ့သြတုန်လှုပ်စရာ ကောင်းလှသည်။
ဘစ်ဂျွန် (The Big One) ဖြစ်စဉ်တုန်းက ဆူနာမီလှိုင်းကြီးတွေ ရိုက်ခတ်လာတာကြောင့် ဆန်ဖရန်စစ်စကိုနဲ့ ဆီလီကွန်ဗေလီ ဒေသတစ်ခုလုံး ရေနစ်မြုပ်သွားခဲ့ပြီး ဆန်ဖရန်စစ်စကိုပင်လယ်အော်ဟာ သမုဒ္ဒရာနဲ့ တစ်ဆက်တည်း ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။
မြို့ထဲကို ဝင်ရောက်လာခဲ့တဲ့ ရေတွေ ပြန်ကျသွားခဲ့ပေမဲ့ ကျန်ရစ်ခဲ့တာကတော့ ပျက်စီးယိုယွင်းနေတဲ့ မြို့ပြတစ်ခုပါပဲ။ ဆန်ဖရန်စစ်စကိုရဲ့ သင်္ကေတတစ်ခုဖြစ်တဲ့ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် တံတားကြီးဆိုရင် ကျိုးကျပျက်စီးပြီး ပင်လယ်ရေထဲမှာ နစ်မြုပ်နေခဲ့ပါတယ်။
ဓာတ်ပုံတွေနဲ့ ဗီဒီယိုတွေထဲမှာ အခါပေါင်းများစွာ မြင်ဖူးခဲ့ပေမဲ့ ကိုယ်တိုင်မျက်စိနဲ့ အပြင်မှာ မြင်တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ ဒီနေရာမှာ ဘယ်လောက်ကြီးမားတဲ့ အဖြစ်ဆိုးကြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို အရိုးထဲစိမ့်အောင် နားလည်လာရပါတယ်။
ဒါပေမဲ့လည်း လူအများအပြား အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ကြတာကြောင့် ဒီမြင်ကွင်းက ဒီလောက်ကြီး ဆိုးရွားတယ်လို့ ခံစားမနေရပါဘူး။
အသက်ရှင်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး မျှော်လင့်ချက်ဆိုတာ ရှိနေမှာပါပဲ။
ထိခိုက်ပျက်စီးမှု နည်းပါးတဲ့ ပြင်ပဒေသတွေမှာတော့ ပြန်လည်ထူထောင်ရေးလုပ်ငန်းတွေက အရှိန်အဟုန်နဲ့ လုပ်ဆောင်နေကြပါပြီ။ လေးလံတဲ့ စက်ယန္တရားကြီးတွေက အပျက်အစီးတွေကို ရှင်းလင်းရင်း အလုပ်တွေ ရှုပ်နေကြပါတယ်။
နောက်တစ်နှစ် သို့မဟုတ် နှစ်နှစ်အတွင်းမှာ ဒီနေရာမှာ ကြီးမားကျယ်ပြန့်တဲ့ ဆောက်လုပ်ရေးနဲ့ အခြေခံအဆောက်အအုံ စီမံကိန်းကြီးတွေ ပေါ်ထွက်လာတော့မှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါကလည်း ကျွန်တော်တို့အတွက် အခွင့်အလမ်းသစ်တစ်ခု ဖြစ်လာမှာပါ။
***
သက်တောင့်သက်သာရှိတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ဝတ်ဆင်ပြီး ဦးထုပ်ကို နှိမ်စိုက်ထားရင်း ကာလီဖိုးနီးယား နည်းပညာတက္ကသိုလ် (California Institute of Technology) ကျောင်းဝင်းထဲကို လျှောက်ဝင်လာခဲ့ပါတယ်။
ကျောင်းပိတ်ရက်ဖြစ်တာကြောင့် ကျောင်းဝင်းကြီးက တိတ်ဆိတ်နေပါတယ်။ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာတော့ အနီးအနားက စာအုပ်ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာ ဝယ်လာခဲ့တဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ထားပါတယ်။
အဲဒါကတော့ ပါမောက္ခ ကီရန် မိုဟန် (Kiran Mohan) ရဲ့ အသစ်ထွက်ရှိလာတဲ့ ‘ဘစ်ဂျွန်အပြီးမှာ (After the Big One)’ ဆိုတဲ့ စာအုပ်အသစ်စက်စက် ဖြစ်ပါတယ်။
အဲဒါက ဘစ်ဂျွန် (The Big One) မဖြစ်ခင်၊ ဖြစ်နေစဉ်နဲ့ ဖြစ်ပြီးနောက်ပိုင်း အခြေအနေတွေအကြောင်း ရေးသားထားတဲ့ မှတ်တမ်းစာအုပ်တစ်မျိုး ဖြစ်ပါတယ်။
ဒီစာအုပ်ကို ကမ္ဘာတစ်ဝန်း ဘာသာစကား ၁၄ မျိုးနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထုတ်ဝေခဲ့ပြီး စာအုပ်ဆိုင်တိုင်းမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို အရောင်းရဆုံး စာအုပ်စာရင်းဝင် ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။
ဘစ်ဂျွန် (The Big One) ပြီးနောက်မှာ ပါမောက္ခ ကီရန် မိုဟန်ဟာ ထိပ်တန်းနာမည်ကျော်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ သူဟာ တိုင်းမ် (Time) မဂ္ဂဇင်းရဲ့ မျက်နှာဖုံးမှာ ပါရှိလာခဲ့ပြီး အမေရိကန်နိုင်ငံရဲ့ သြဇာအကြီးမားဆုံး ဉာဏ်ကြီးရှင် ၁၀ ဦးထဲက တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံခဲ့ရပါတယ်။ ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ ဒေါ်လာသန်းပေါင်းများစွာသော လှူဒါန်းငွေတွေ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပေမဲ့ ပါမောက္ခ မိုဟန်က အဲဒီငွေတွေကို လက်မခံဘဲ ဘစ်ဂျွန် (The Big One) ကယ်ဆယ်ရေးရန်ပုံငွေကို အကုန်လုံး လှူဒါန်းခဲ့ပါတယ်။
ဘူမိဗေဒပညာရပ်က လူကြိုက်များတဲ့ အဓိကဘာသာရပ်တစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး။ ကမ္ဘာ့အိုင်တီကုမ္ပဏီကြီးတွေမှာ အလုပ်အကိုင် အာမခံချက်ရှိတဲ့ အခြားဌာနတွေနဲ့ မတူဘဲ အလုပ်ရဖို့ သိပ်ပြီး မလွယ်ကူတဲ့ ဌာနတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အခြေအနေတွေ ပြောင်းလဲသွားပါပြီ။ ဘစ်ဂျွန် (The Big One) ကြောင့် ဘူမိဗေဒအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုတွေ မြင့်တက်လာခဲ့ပြီး ဒီနှစ် ကျောင်းသားသစ် ဝင်ခွင့်ယှဉ်ပြိုင်မှုနှုန်းက စံချိန်တင် မြင့်တက်လာခဲ့ပါတယ်။
လူတိုင်းက ပါမောက္ခ ကီရန် မိုဟန်ရဲ့ ဟောပြောပွဲတွေကို အနည်းဆုံး တစ်ကြိမ်လောက်တော့ တက်ရောက်ချင်ကြပြီး အဲဒီကျေးဇူးကြောင့် သူ့ရဲ့ အတန်းတွေက အမြဲတမ်း ပြည့်နေပါတယ်။
ကျွန်တော် ဒီကို ရောက်လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ ဒီနေ့ဟာ ‘ဘစ်ဂျွန်အပြီးမှာ (After the Big One)’ စာအုပ် မိတ်ဆက်ပွဲ ကျင်းပမယ့်နေ့ ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။
မူလကတော့ ခန်းမဆောင်မှာ ကျင်းပဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့တာ ဖြစ်ပေမဲ့ တက်ရောက်မယ့်သူ အရေအတွက် များပြားလာတဲ့အတွက် အားကစားရုံဆီကို အတော်လေး အမြန်ဆုံး ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ရတာ ဖြစ်ပါတယ်။
ကာလီဖိုးနီးယားပြည်နယ် အာဘော်နဲ့ အထက်လွှတ်တော်အမတ်တွေပါ တက်ရောက်ကြမှာ ဖြစ်တာကြောင့် ဘာတွေပြောစရာ လိုသေးလဲ။
စာအုပ်မိတ်ဆက်ပွဲကြီးက အရှိန်အဟုန်နဲ့ ကျင်းပနေပြီး ဒေသဆိုင်ရာ အကြီးအကဲတွေနဲ့ နိုင်ငံရေးသမားတွေ တက်ရောက်နေကြတဲ့အတွက် ပွဲစီစဉ်ရေး ဝန်ထမ်းတွေနဲ့ ကိုယ်ရံတော်တွေက အဝင်ဝကို စောင့်ကြပ်နေကြပါတယ်။
ကျွန်တော် ချဉ်းကပ်သွားတဲ့အခါ အဝင်ဝမှာ ရပ်နေတဲ့ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက ပြောလာပါတယ်။
"ဖိတ်စာပြပေးလို့ ရမလားခင်ဗျာ။"
"ကျွန်တော့်မှာ ဖိတ်စာတော့ မပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မဝင်ရဘူးလား။"
ဝန်ထမ်းက တည်ကြည်စွာ ပြောပါတယ်။
"မရပါဘူးခင်ဗျာ။ အတွင်းထဲမှာ လူပြည့်နေပါပြီ။"
"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ပါမောက္ခကို နှုတ်ဆက်ဖို့ အဝေးကြီးကနေ လာခဲ့တာပါ..."
"အခုချက်ချင်း ထွက်သွားပေးပါ။"
သူက လက်ဟန်ပြလိုက်ပြီး ကိုယ်ရံတော်တွေက ကျွန်တော့်ဆီကို လျှောက်လာကြပါတယ်။
မတတ်သာတဲ့အဆုံး ကျွန်တော် ဆောင်းထားတဲ့ ဦးထုပ်ကို ချွတ်လိုက်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရတဲ့ ဝန်ထမ်းနဲ့ ကိုယ်ရံတော်တွေ အံ့အားသင့်သွားကြပါတယ်။
"ဟ-ဟင်! သ-သေချာရဲ့လား၊ ကန်ဂျင်ဟူး?"
"ဝင်လို့မရဘူးဆိုရင်လည်း ပွဲပြီးတဲ့အထိ ဒီမှာပဲ စောင့်နေလိုက်ပါ့မယ်။"
ကျွန်တော့်စကားကို ကြားတဲ့အခါ သူတို့အားလုံး ခေါင်းခါယမ်းကြပါတော့တယ်။
"မ-မဟုတ်ရပါဘူး၊ အဲ့လို မဟုတ်ပါဘူး။ ဝင်လို့ရပါတယ် ခင်ဗျာ။"
"တကယ်လား။"
"ဟ-ဟုတ်ကဲ့၊ ရပါတယ်။ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ၊ တံခါးအမြန်ဖွင့်ပေးလိုက်လေ။"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"
ကျွန်တော် အားကစားရုံထဲကို ဝင်သွားလိုက်ပါတယ်။
အတွင်းပိုင်းမှာ လူတွေ ပြည့်သိပ်နေပါတယ်။ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ထိုင်ခုံတွေအပြင် လမ်းလျှောက်လမ်းတွေမှာပါ လူတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပါတယ်။ ကျောင်းသားတွေ၊ နိုင်ငံရေးသမားတွေ၊ ဒေသဆိုင်ရာ အကြီးအကဲတွေ၊ ဆီလီကွန်ဗေလီမှာ ရုံးချုပ်ရှိတဲ့ ကုမ္ပဏီတွေရဲ့ စီအိုအီး (CEO) တွေ၊ ဘစ်ဂျွန် (The Big One) ရဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ စသဖြင့်ပေါ့လေ။
အလွှာပေါင်းစုံက လူတွေ စုဝေးနေကြတဲ့ စုဝေးပွဲကြီးတစ်ခု အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်နေပါတော့သည်။
တစ်ဖက်တစ်ချက်မှာ စုဝေးရောက်ရှိနေကြတဲ့ သတင်းထောက်အုပ်စုကတော့ ဗီဒီယိုတွေ ရိုက်ကူးရင်းနဲ့ ဓာတ်ပုံတွေကို အလုပ်ရှုပ်ခံကာ ရိုက်ကူးနေကြပါတယ်။
သူတို့ကြားထဲမှာ မိုက်ခရိုဖုန်းကို ကိုင်ထားတဲ့ ပါမောက္ခ ကီရန် မိုဟန်ကို ကျွန်တော် လှမ်းမြင်လိုက်ရပါတယ်။ ထိုင်စရာနေရာ မရှိတော့တာကြောင့် အနောက်ဘက် ဒုတိယထပ်ကနေ ရပ်ပြီး စာအုပ်မိတ်ဆက်ပွဲကို ငေးကြည့်နေမိပါတယ်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က မေးခွန်းမေးနေတာကြောင့် အမေးအဖြေလုပ်နေတဲ့ အချိန်ဖြစ်ပုံရပါတယ်။
"နောက်တစ်ကြိမ်များ ကျရင်ရော ဘစ်ဂျွန် (The Big One) လို ကပ်ဘေးမျိုး ထပ်ဖြစ်လာနိုင်ဦးမလားခင်ဗျာ။"
"အဲဒါကိုတော့ ဘယ်သူမှ အာမမခံနိုင်ပါဘူး။ သိပ္ပံပညာတွေ တိုးတက်လာပေမဲ့ မြေကြီးအကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော်တို့ မသိသေးတာတွေ အများကြီး ကျန်သေးပါတယ်။ အဲဒါကြောင့်လည်း အမျိုးသား မိုးလေဝသဌာနရဲ့ ရာသီဥတု ခန့်မှန်းချက်တွေက အခါတိုင်း မှားနေရတာ ဖြစ်မှာပေါ့။"
သူ့စကားကြောင့် ဟိုတစ်စဒီတစ်စ ရယ်သံတွေ ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။
"သေချာတာတစ်ခုကတော့ အဲဒီလိုမျိုး ထပ်ဖြစ်လာခဲ့ရင်တောင်မှ ကျွန်တော်တို့ သေချာပေါက် လမ်းကြောင်းရှာတွေ့လိမ့်မယ် ဆိုတာပါပဲ။ လက်ရှိမှာဆိုရင် ငလျင်တွေကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းဖို့ ဒါမှမဟုတ် တားဆီးဖို့အတွက်ပါ သုတေသနတွေကို တက်ကြွစွာ လုပ်ဆောင်နေကြပါပြီ။ နောက်တစ်ကြိမ် ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ထပ်ကြုံလာရရင် အဲဒီအချိန်ကျရင်တော့ ပိုပြီး ကောင်းကောင်း ရင်ဆိုင်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်။ အထူးသဖြင့် အခုဆိုရင် ဘတ်ဂျက်က ပိုပြီး သိသိသာသာ တိုးမြှင့်ခံထားရပြီ မဟုတ်လား။"
သူ့စကားကြောင့် လူတွေ တစ်ခါပြန်ပြီး ရယ်မောကြပါတယ်။
ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ အာရှကျောင်းသားတစ်ဦးနဲ့ တူသူတစ်ဦးက မိုက်ခရိုဖုန်းကို ယူလိုက်ပါတယ်။
"သာေတာသာ ကန်ဂျင်ဟူး သာ မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင် ဘယ်လိုဖြစ်မလဲခင်ဗျာ။"
"အင်း၊ ဟုတ်ပါပြီ၊ ဘာတွေဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ ကျွန်တော်လည်း စဉ်းစားလို့ မရဘူး။ လူတွေ ပိုပြီး အသက်ဆုံးရှုံးရလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ အဲဒါက ခင်ဗျားတို့ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော် ဖြစ်သွားနိုင်တာပေါ့။"
ပါမောက္ခ မိုဟန် ဆက်ပြောလို့ မရတော့သလို ကျန်တဲ့သူတွေလည်း ဘာမှ ဆက်မပြောနိုင်ကြတော့ပါဘူး။
အားကစားရုံအတွင်းမှာ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပါတယ်။
ပါမောက္ခ မိုဟန်က တစ်ခုခုကို ထပ်ပြောတော့မယ့်အလား မော့ကြည့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ဦးရဲ့ အကြည့်ချင်း ဆုံသွားခဲ့ပါတယ်။ သူ တကယ်ပဲ ကျွန်တော့်ကို မြင်သွားတာ မဟုတ်လောက်ပါဘူး နော်။
အဲဒီလို တွေးမိတဲ့အချိန်မှာပဲ ပါမောက္ခ မိုဟန်က အံ့သြသွားတာကြောင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပါတယ်။
"ဟင်၊ ခင်ဗျား... ဘယ်လိုလုပ် ဒီရောက်နေတာလဲ..."
အဲဒီနောက်မှာတော့ လူတွေအားလုံးရဲ့ အကြည့်တွေက ကျွန်တော့်ဆီကို ရောက်လာကြပါတယ်။
ကျွန်တော် ဆောင်းထားတဲ့ ဦးထုပ်ကို ချွတ်လိုက်ရုံမှလွဲပြီး တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပါဘူး။
အဲဒီအခါ လူတွေက အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်ကြပါတော့တယ်။
"ကန်ဂျင်ဟူး ပါလား!"
"ဟင်! တကယ်လား။"
"သေချာပေါက် ကန်ဂျင်ဟူး ပဲ!"
"ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား!"
"အိုဘုရားရေ!"
သူတို့အားလုံး ဖုန်းတွေကို ထုတ်လာကြပြီး ဓာတ်ပုံတွေ ရိုက်ကူးပါတော့တယ်။
လမ်းလျှောက်လမ်းတွေမှာ ထိုင်နေတဲ့ လူတွေက အလိုလိုနေရင်း လမ်းဖယ်ပေးကြပြီး ကျွန်တော် အောက်ကို ဆင်းသွားခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့လည်း နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်ပြီး ပွေ့ဖက်လိုက်ကြပါတယ်။ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် သိကျွမ်းလာတာ မကြာသေးပေမဲ့ အခက်အခဲတွေကို အတူတကွ ဖြတ်ကျော်ခဲ့ကြဖူးလို့ ထင်ပါတယ်၊ ကွဲကွာနေခဲ့ရပြီးမှ တော်လှန်ရေး ရဲဘော်ဟောင်းကြီးနဲ့ ပြန်ဆုံရသလိုမျိုး ခံစားရပါတယ်။
"ဘယ်လိုနေလဲ..."
ပါမောက္ခ မိုဟန်က ဝမ်းသာအားရ ပြောပါတယ်။
"ဘာသံမှ မပေးဘဲ ဘာလို့ ရောက်လာတာလဲ။"
"ပါမောက္ခရဲ့ စာအုပ်မိတ်ဆက်ပွဲ ရှိတယ်လို့ ကြားလိုက်ရတော့ ကျွန်တော် ဒီအတိုင်း ငြိမ်ငြိမ်နေလို့ မရဘူးလေ။ ဂုဏ်ပြုချင်လို့ လာခဲ့တာပါ။"
"အဲဒီလိုဆိုရင် အရင်ဆုံး သတင်းပေးသင့်တာပေါ့!"
"အံ့အားသင့်သွားစေချင်လို့ပါ။"
ပါမောက္ခ မိုဟန်က ကျွန်တော့်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြောပါတယ်။
"ခင်ဗျားတို့အားလုံး သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဒီလူကတော့ ကန်ဂျင်ဟူး ပါပဲ။ အားလုံး ဝိုင်းပြီး လက်ခုပ်တီး အားပေးကြပါဦး။"
ပြိုက်! ပြိုက်! ပြိုက်!
လူတွေအားလုံး ထရပ်လိုက်ကြပြီး တညီတညွတ်တည်း လက်ခုပ်တီး အားပေးကြပါတယ်။
"ဒီအချိန်ကစပြီး ခင်ဗျားတို့ မေးချင်တာတွေကို သူ့ကို မေးလို့ရပါပြီ။ တကယ်တော့ ကျွန်တော် အစောကတည်းက အောင့်ထားရတာပါ၊ ခဏလောက် အိမ်သာခဏ သွားလိုက်ပါဦးမယ်။"
"ဗျာ?"
ပါမောက္ခ မိုဟန်က ကျွန်တော့်လက်ထဲကို မိုက်ခရိုဖုန်း ထိုးပေးခဲ့ပြီး အားကစားရုံထဲကနေ ထွက်သွားခဲ့ပါတော့တယ်။ သူ မရှိခိုက်မှာတော့ အရပ်မျက်နှာပေါင်းစုံကနေ စီးဝင်လာတဲ့ မေးခွန်းတွေကို ကျွန်တော် ဖြေကြားပေးခဲ့ရပါတယ်။
စာအုပ်မိတ်ဆက်ပွဲကြီးလည်း အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီး ကမ္ဘာတစ်ဝန်းက မီဒီယာတွေမှာပါ ဆောင်းပါးတွေ ဖော်ပြခံခဲ့ရပါတယ်။
***
အမေရိကန်ရဲ့ တစ်ဖက်သတ်ဝါဒက ကမ္ဘာ့ကုန်သွယ်ရေး စနစ်ကို ပျက်ပြားစေနေတယ်လို့ တရုတ်နိုင်ငံက သတိပေးခဲ့သလို နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီး ချန်ယီ ရဲ့ ထုတ်ပြန်ချက်မှတစ်ဆင့် အမေရိကန်-တရုတ် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေးကိုလည်း အလေးပေး ပြောကြားခဲ့ပါတယ်။
"ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်းက အပြန်အလှန် အကျိုးကျေးဇူး ဖြစ်ထွန်းစေပြီး တိုက်ခိုက်နေကြခြင်းကတော့ အားလုံးကို ထိခိုက်နစ်နာစေပါတယ်။ နှစ်နိုင်ငံ ဆက်ဆံရေးရဲ့ အနှစ်သာရကတော့ အပြန်အလှန် အကျိုးဖြစ်ထွန်းစေမယ့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုပါပဲ။ တရုတ်နဲ့ အမေရိကန်ဆိုတဲ့ ကြီးမားတဲ့ ဈေးကွက်ကြီး နှစ်ခုကြား ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုက ကမ္ဘာကြီးကို အကျိုးပြုမယ့် လမ်းစဉ်ပါပဲ။ တရုတ်နိုင်ငံအနေနဲ့ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု နဲ့ အကြားက ပဋိပက္ခတွေကို ဖြေရှင်းဖို့နဲ့ အပြန်အလှန် ယုံကြည်လေးစားမှု တည်ဆောက်ဖို့ အသင့်ရှိပါတယ်။"
ဒါပေမဲ့လည်း ရော်နယ်ကတော့ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး တရုတ်ရဲ့ ကျန်ရှိနေတဲ့ ပို့ကုန် ဒေါ်လာ ၂၅၀ ဘီလီယံအပေါ်မှာ အစီအစဉ်အတိုင်း အကောက်ခွန်တွေ ဆက်လက် ကောက်ခံသွားမယ်လို့ ကြေညာခဲ့ပါတယ်။
"အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု မှာ တရုတ်နဲ့ ကုန်သွယ်ရေးစစ်ပွဲ အဆုံးသတ်ဖို့ အမြန်ဆုံး လုပ်ရမယ့် အကြောင်းပြချက် ဘာမှမရှိပါဘူး။ တရုတ်အနေနဲ့ လက်ရှိ လုပ်ဆောင်နေတဲ့ မတရားတဲ့ အလေ့အထတွေကို မပြင်ဆင်သရွေ့ ဒီအတိုင်း ဆက်လက် လုပ်ဆောင်သွားမှာပါ။ တရုတ်က နိုင်ငံခြားကုမ္ပဏီတွေဆီကနေ နည်းပညာလွှဲပြောင်းမှုကို အတင်းအကျပ် လုပ်ဆောင်စေခဲ့တယ်၊ မူပိုင်ခွင့်တွေကို ချိုးဖောက်ခဲ့တယ်၊ ဉာဏပစ္စည်းမူပိုင်ခွင့်တွေကို ခိုးယူခဲ့တယ်၊ နည်းပညာတွေ ခိုးယူဖို့အတွက် ဆာဗာတွေထဲမှာ စပိုင်ချစ်ပ်တွေနဲ့ ဘက်ဒอร์တွေကိုတောင် စိုက်သွင်းခဲ့ပါတယ်။ ပြီးတော့ သူတို့က အခုချိန်ထိကို ခိုးယူလုယက်မှုတွေကို လုပ်ဆောင်နေဆဲပါပဲ။ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ဟာ ရက်စက်စွာ နင်းချေခံခဲ့ရပြီး အဓမ္မပြုကျင့်ခံခဲ့ရပါပြီ။"
ရော်နယ်က သတင်းထောက်တွေကို ပြောပါတယ်။
"အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ကတော့ နောက်ထပ် သည်းခံနေတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အရေးယူခံထားရတဲ့ တရုတ်ကုမ္ပဏီတွေနဲ့ ကုန်သွယ်မှုပြုနေတဲ့ ကုမ္ပဏီအားလုံးကိုပါ အရေးယူဖို့ စဉ်းစားသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီကုမ္ပဏီတွေအနေနဲ့ နောင်လာမယ့် အနာဂတ်မှာ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု နဲ့ ဆက်ဆံရာမှာ ကန့်သတ်ချက်တွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရပါလိမ့်မယ်။"
သတင်းထောက်တွေဟာ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ အစီအမံတွေကြောင့် စကားပင် ဆက်မပြောနိုင် ဖြစ်သွားခဲ့ကြပါတယ်။
အမေရိကန်ကုမ္ပဏီတွေနဲ့ ကုန်သွယ်မှု မလုပ်တဲ့ ကမ္ဘာ့ကုမ္ပဏီ ဘယ်နှစ်ခုများ ရှိလို့လဲ။
ဒါဟာ တကယ်တမ်းမှာတော့ ဒုတိယအဆင့် သပိတ်မှောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေပြီး တရုတ်ကုမ္ပဏီတွေနဲ့ လုံးဝ ကုန်သွယ်မှု မလုပ်ကြတော့ဖို့ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို အမိန့်ပေးလိုက်တာပါပဲ။
"ဒါက အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ရဲ့ လုံခြုံရေးကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် မလွှဲမရှောင်သာ လုပ်ဆောင်ရမယ့် အစီအမံတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။"
ထိတ်လန့်မှုတွေ ငြိမ်ကျသွားတဲ့အခါ သတင်းထောက်တွေက မေးခွန်းတွေကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပစ်သွင်းကြပါတော့တယ်။
"အမေရိကန်ကုမ္ပဏီတွေ အထီးကျန်ဖြစ်သွားမယ့် အရေးအတွက် စိုးရိမ်စရာ မရှိဘူးလားခင်ဗျာ။"
"တရုတ်ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းမလဲ။"
"အခြားနိုင်ငံတွေရော ပူးပေါင်းလာမယ်လို့ ထင်ပါသလား။"
ရော်နယ်က လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လှောင်ပြောင်သလို ပြောပါတယ်။
"အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု က တုံးအနေနဲ့ မဟုတ်ပါဘူး။ စည်းကမ်းတွေကို လိုက်နာတဲ့ ကုမ္ပဏီတွေနဲ့ နိုင်ငံတွေနဲ့သာ ကျွန်တော်တို့ ဆက်ဆံသွားမှာပါ။ ခင်ဗျားတို့က အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု နဲ့ ကုန်သွယ်ချင်တာ လား။ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို လိုက်နာပါ။ မကြိုက်ဘူးဆိုရင်တော့ မလုပ်နဲ့ပေါ့။ ငါတို့နဲ့ ကုန်သွယ်ပေးဖို့ ခင်ဗျားတို့ကို တောင်းပန်နေရတာမှ မဟုတ်တာ၊ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား။"
***
ဒီထရွိုက် (Detroit) မြို့က ဟိုတယ်တစ်ခုမှာ ကုန်သွယ်ရေးဝန်ကြီးဌာန ဒုတိယဝန်ကြီး လီရှယ်ဝေး နဲ့ ဒုဥက္ကဋ္ဌ ဝမ်ယီချန် တို့နဲ့ ကျွန်တော် တွေ့ဆုံခဲ့ပါတယ်။ အရင်က သူတို့နဲ့ ဆုံဖူးတုန်းကနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့ မျက်နှာပေးတွေက ပိုလို့ ဆိုးရွားနေကြပါတယ်။
အဝေးကြီးကနေ လာခဲ့ကြတာမို့ သူတို့အတွက် ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် လက်ဖက်ရည် ဖျော်ပေးခဲ့ပါတယ်။
"ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ကျွန်တော့်ကို လက်ဆောင်ပေးခဲ့တဲ့ ပူအ៊ེར་ (Pu-erh) လက်ဖက်ရည်ပါပဲ။ သောက်လိုက်ရင် တကယ်ကောင်းပါတယ်။"
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက လက်ဖက်ရည်ကို လက်နဲ့တောင် မတို့ကြပါဘူး။
ကျွန်တော် လက်ဖက်ရည်ခွက်တွေကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ပြီးမှ ကျွန်တော့်နေရာမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ပါတယ်။
"မင်းပြောခဲ့တယ်လေ၊ နောင်တရလိမ့်မယ်ဆိုပြီးတော့၊ အခု ဘာကိစ္စနဲ့ ပြန်လာတာလဲ။"
ဒုတိယဝန်ကြီး လီရှယ်ဝေး က ကျွန်တော့်ကို မေးပါတယ်။
"ဘာလိုချင်လို့လဲ။"
မဖြေဘဲနဲ့ ဒုဥက္ကဋ္ဌ ဝမ်ယီချန် ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ကျွန်တော် တစ်ခေါက်လောက် ထပ်မေးပါရစေ။ ဇိုးအော်တို (Zhou Auto) က ကာအိုအက်စ် (CarOS) ရဲ့ နည်းပညာကို မကူးယူခဲ့ဘူးဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ တကယ် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြောနိုင်လို့လား။"
"..."
သူ့မှာ ကျွန်တော့်မေးခွန်းကို ပြန်မဖြေနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ ပြောရမယ်ဆိုရင် သူ့မှာ ပါးစပ်ဆယ်ပေါက် ရှိနေရင်တောင် ပြောစရာ စကား ရှိလာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ကောင်းကောင်း စိမ်ထားတဲ့ ပူအ៊ེར་ လက်ဖက်ရည်ကို ကျွန်တော် သောက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ခင်ဗျားတို့ ဘာပဲလုပ်လုပ်၊ တောင်းပန်တာနဲ့ လျော်ကြေးပေးတာက အရင်ဆုံး ဖြစ်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ပြီးတော့ ဒီလိုမျိုး ကိစ္စတွေ နောင်အနာဂတ်မှာ ထပ်မဖြစ်အောင် အာမခံချက်လည်း လိုအပ်တယ် မဟုတ်လား။"