မမ နှင့် ဖုန်းပြောဖြစ်ခဲ့သည်။
မမက သက်ပြင်းချကာ "မင်းကတော့ နောက်ထပ် ပြဿနာအကြီးကြီးတစ်ခု ထပ်ရှာလိုက်ပြန်ပြီ။ အခု ငွေကြေးဈေးကွက်တွေ ဘယ်လောက်အထိ ရှုပ်ထွေးနေလဲဆိုတာ မင်းသိရဲ့မဟုတ်လား" ဟု ပြော၏။
မသေချာမရေရာမှုဆိုသည်မှာ ဈေးကွက်အနှစ်သက်ဆုံးအရာပင်တည်း။
ထို့ကြောင့် ရော်နယ်က ကုန်သွယ်ရေးစစ်ပွဲတွင် ပထမဆုံးကျည်ဆံကို ပစ်ခတ်လိုက်ချိန်၌ သက်ဆိုင်ရာနိုင်ငံများသာမက ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းရှိစတော့ရှယ်ယာဈေးကွက်များပါ ထိုးဆင်းသွားခဲ့သည်။ လူတိုင်းက ဤစစ်ပွဲ ဘယ်အချိန်မှာ დასုံးမည်နည်း၊ ၎င်း၏နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးများက မည်မျှအထိ ရိုက်ခတ်လာမည်နည်းဆိုသည်ကို အသက်ရှူရပ်မတတ် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
သို့သော် အကြီးမားဆုံးရိုက်ခတ်မှုကို ခံခဲ့ရသည်မှာကား တရုတ်နိုင်ငံပင်ဖြစ်ပေသည်။
ကုန်သွယ်ရေးစစ်ပွဲ စတင်ပြီး တစ်ပတ်အတွင်းမှာပင် ရှန်ဟိုင်းပေါင်းစပ်ညွှန်းကိန်း (ဟောင်ကောင်) နှင့် ဟန်းဆန်းညွှန်းကိန်းတို့မှာ ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းနီးပါး ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ဒဏ်ခတ်ပိတ်ဆို့ခံရရန် တိတိကျကျ ပစ်မှတ်ထားခံခဲ့ရသော ဝေဟွာ၊ တီဇက်နှင့် ရှောင်မီတို့၏ ရှယ်ယာဈေးနှုန်းများမှာ တစ်ခုချင်းစီလျှင် ရာခိုင်နှုန်း ၂၀ ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီး ထိခိုက်နစ်နာခဲ့ရသော ကုမ္ပဏီများက လျော်ကြေးတောင်းခံမည်ဟူသော သတင်းများ ပျံ့နှံ့လာသည်နှင့်အမျှ စူပါနာနို၏ ရှယ်ယာမှာမူ ရာခိုင်နှုန်း ၉၀ ကျော်အထိ အပြင်းအထန် ထိုးဆင်းသွားခဲ့သည်။
ကားအိုအက်စ် ([[CarOS]]) ၏ နည်းပညာကို ခိုးယူကူးချသည်ဟု စွပ်စွဲခံထားရသော ကျိုးအော်တို (Zhou Auto) လည်း ကင်းလွတ်ခွင့် မရခဲ့ပေ။
ကျိုးအော်တိုက စွပ်စွဲချက်များကို နောက်ဆုံးအထိ အပြင်းအထန် ငြင်းဆိုခဲ့သော်လည်း ရှယ်ယာဈေးနှုန်း ကျဆင်းမှုကိုတော့ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။ ကြေညာချက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ရာခိုင်နှုန်း ၂၅ ထပ်မံကျဆင်းသွားခဲ့ပြီး ဗိုလ်ဗို (Volvo) နှင့် ဒိုင်းငါ့ (Daimler AG) ကဲ့သို့သော ဆက်စပ်ကုမ္ပဏီများသည် ကျိုးအော်တိုက ၎င်းတို့의 နည်းပညာများကိုပါ ခိုးယူခဲ့ခြင်း ရှိမရှိ စစ်ဆေးမှုများ စတင်ပြုလုပ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သတင်းများထွက်ပေါ်လာသောအခါတွင်မူ ထပ်မံ၍ ကျဆင်းသွားခဲ့ပြန်သည်။
ကမ္ဘာ့စတော့ရှယ်ယာဈေးကွက်ကြီး ရေနံ ဖြစ်နေချိန်တွင် ကိုရီးယားစတော့ရှယ်ယာဈေးကွက်မှာလည်း ရှောင်လွှဲမရနိုင်ဘဲ ရိုက်ခတ်မှုကို ခံခဲ့ရသည်။ တကယ်တမ်းပြောရလျှင် တရုတ်နှင့် အမေရိကန် နှစ်နိုင်ငံစလုံးသို့ ကုန်စည်တင်ပို့မှု သိသိသာသာရှိသော နိုင်ငံတစ်ခုအနေဖြင့် တရုတ်နိုင်ငံလောက်ကိုပင် ကြီးမားသည့် ထိခိုက်မှုမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။
ထိုအကြောင်းကြောင့် တစ်ဦးချင်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူများက ကျွန်တော့်ကို တစ်ကျော့ပြန် ဆဲဆိုနေကြပြန်သည်။ ရှယ်ယာများတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူများအတွက်မူ ၎င်းတို့၏ ရှယ်ယာဈေးနှုန်းကို ကျဆင်းစေသည့်ကောင်မှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အဆိုးဆုံးလူသားပင်တည်း။
"ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် က အခြေအနေ ဘယ်လိုနေလဲ"
"အင်း၊ ငါတို့လည်း သိသာထင်ရှားတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတယ်။ တရုတ်နိုင်ငံဆိုင်ရာ ရုံးခွဲကတော့ အရေးပေါ် အခြေအနေ သတိပေးချက် ထုတ်ထားတယ်။ ငါကိုယ်တိုင်လည်း စတော့ရှယ်ယာဈေးကွက်နဲ့ ငွေချေးစာချုပ် အမြတ်အစွန်းတွေကို နေ့တိုင်း စစ်ဆေးနေတယ်"
အားနာသလိုလိုဖြစ်လာကာ ကျွန်တော်က ခုခံပြောဆိုလိုက်သည်။ "ဒါက ကျွန်တော့်ကြောင့် မဟုတ်ရင်တောင်မှ အချိန်တန်ရင် ဖြစ်လာမယ့်ဟာပါပဲ"
"ဒါပေမဲ့ မင်းသာမဟုတ်ရင် အခုလို စတင်ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလေ"
"..."
အဲ့ဒီလိုလား။
ကျွန်တော် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။ "နေကောင်းရဲ့လား"
"ပင်ပန်းတယ်။ မကြာခင် ကလေးမွေးချင်တော့ပြီ"
သူ့ပါးစပ်က အဲ့ဒီလိုပြောသော်လည်း အသံကတော့ ရွှင်လန်းနေဆဲပင်။
သူ့အသက်က ရင့်ကျက်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်က ကိုယ်ဝန်ဆိပ်တက်မှာကိုဖြစ်စေ၊ ကိုယ်ဝန်ဆောင် စိတ်ကျရောဂါကိုဖြစ်စေ စိုးရိမ်နေကြသော်လည်း ယခုအချိန်အထိတော့ ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ ရှိပုံမပေါ်ပေ။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဟင်နရီနဲ့ အယ်လီတို့လည်း ရှိနေကြတာပဲ၊ သူ အဆင်ပြေမှာပါ။
"ခဏနေဦး။ နင့်ကို အယ်လီနဲ့ ဖုန်းလွှဲပေးမယ်"
ခဏအကြာတွင် အယ်လီ၏အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
"ဟေး၊ ဂျင်ဟူး။ ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲ"
"အင်း၊ ဒီမှာ လုပ်စရာရှိတာလေးတွေ ရှင်းနေလို့ပါ"
"ဟင်၊ ဒါဆိုရင် ငါက ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ၊ နင့်ကို အရမ်းလွမ်းနေပြီလေ"
ကျွန်တော် ရယ်မောလိုက်ပြီး "မကြာခင် ပြန်လာခဲ့ပါမယ်၊ အဲဒီကြားထဲ မမကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ပေးထားပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"စိတ်ချပါ။ ငါတို့ အလုပ်ဆင်းပြီးရင် ဆေးရုံကို အတူတူ သွားကြမယ်လေ"
ဖုန်းပြောဆိုမှု ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ဆိုဖာပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း စမတ်ဖုန်းဖြင့် ဂိမ်းကစားနေသော တက်ဂယူ က "ငတို့ မမ အခြေအနေ ဘယ်လိုနေလဲ" ဟု မေးလာသည်။
"အင်း။ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူးတဲ့"
ကျွန်တော့်မှာ အားလပ်ချိန် အနည်းငယ်ရှိနေသဖြင့် တရုတ်နိုင်ငံအကြောင်း ရေးသားထားသော စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖတ်လိုက်သည်။
တရုတ်နိုင်ငံသည် တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားခဲ့သော တံခါးများကို ဖွင့်လှစ်ကာ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးနှင့် တံခါးဖွင့်ဝါဒကို စတင်ကျင့်သုံးခဲ့စဉ်က ကျွမ်းကျင်သူများက ခန့်မှန်းချက်များစွာ ထုတ်ပြန်ခဲ့ကြသည်။
နိုင်ငံများစွာ ကွဲထွက်သွားလိမ့်မည်၊ ဒီမိုကရေစီ တော်လှန်ရေး ပေါ်ပေါက်လာပြီး ဆိုရှယ်လစ်စနစ် ပြိုလဲသွားလိမ့်မည်၊ အလယ်အလတ်ဝင်ငွေ ကျော့ကွင်းထဲသို့ ကျရောက်သွားလိမ့်မည် စသည်ဖြင့် ဖြစ်ကြသည်။
ထိုခန့်မှန်းချက် အားလုံး မှားယွင်းကုန်ကြသည်။
အခြားနိုင်ငံများ၏ စီးပွားရေး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု ဖြစ်စဉ်များတွင် သဘာဝကျလှသော အရာများသည် တရုတ်နိုင်ငံတွင် ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။
ခန့်မှန်းချက်များ မှားယွင်းရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းလှသည်။ တရုတ်နိုင်ငံကဲ့သို့ တူညီသောနိုင်ငံ ဟူ၍ တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးသလို နောင်လည်း ရှိလာမည်မဟုတ်ပေ။
ထို့ကြောင့် အခြားနိုင်ငံများ၏ ဖြစ်ရပ်များကို အခြေခံ၍ ခန့်မှန်းခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ် မရှိလှပေ။
တရုတ်နိုင်ငံသည် နှစ်စဉ် ရာခိုင်နှုန်း ၁၀ နီးပါးဖြင့် လျင်မြန်သော တိုးတက်မှုကို ရရှိနေချိန်တွင် ကျွမ်းကျင်သူများစွာက တရုတ်နိုင်ငံသည် လာမည့် ၁၀ နှစ်အတွင်း အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ကို ကျော်တက်သွားလိမ့်မည်ဟု တညီတညွတ်တည်း အော်ဟစ်ခဲ့ကြသည်။
ထိုအရာမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း ယခုအခါ သိကြသော်လည်း ထိုစဉ်ကမူ လူတိုင်းက ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် တရုတ်နိုင်ငံ၏ အရွယ်အစားရှိသော နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံအနေဖြင့် ထိုမျှ လျင်မြန်သော တိုးတက်မှုကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။
"မင်း 'နယူးနော်မယ်' (New Normal) ဆိုတဲ့ ဝေါဟာရကို ကြားဖူးလား"
တက်ဂယူ က ကျွန်တော့်မေးခွန်းကို ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "မကြားဖူးဘူး။ အဲဒါ ဘာလဲ"
နယူးနော်မယ် ဝေါဟာရသည် ကမ္ဘာ့ဘဏ္ဍာရေး အကျပ်အတည်း ဖြစ်ပွားပြီးနောက်ပိုင်း ကျယ်ပြန့်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကနဦးအရပ်ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု စီးပွားရေးစနစ်များသည် စီးပွားရေးကောင်းခြင်းနှင့် ကျဆင်းခြင်း၊ မြင့်တက်ခြင်းနှင့် ပြိုလဲခြင်းတို့ကို ရှောင်လွှဲမရနိုင်ဘဲ ထပ်တလဲလဲ ကြုံတွေ့ရတတ်သည်။ သို့သော် ၂၁ ရာစုတွင်မူ နိမ့်ကျသော ကြီးထွားမှုနှုန်းမှာ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းတွင် အမြစ်တွယ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
၎င်းအတွက် အကြောင်းရင်းများစွာ ရှိပါသည် - ကုန်ထုတ်စွမ်းအား တိုးလာခြင်း၊ နည်းပညာ တီထွင်ဆန်းသစ်မှု မရှိခြင်းနှင့် စားသုံးမှု ကျဆင်းလာခြင်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။
သို့သော် အကြီးမားဆုံး အကြောင်းရင်းမှာ ကုန်ပစ္စည်းများ နာတာရှည် ပိုလျှံနေခြင်းပင်တည်း။ ဖြေရှင်းနည်း နှစ်ခု ရှိသည် - ကုန်ထုတ်လုပ်မှုကို လျှော့ချခြင်း သို့မဟုတ် ဝယ်လိုအားကို တိုးမြှင့်ခြင်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။
ကုန်ထုတ်လုပ်မှုကို လျှော့ချရန်မှာ ခက်ခဲသဖြင့် ဝယ်လိုအားကို အဆက်မပြတ် တိုးမြှင့်ပေးရပေမည်။
ယခုအချိန်အထိ ဖွံ့ဖြိုးဆဲနိုင်ငံများ၊ အထူးသဖြင့် တရုတ်နိုင်ငံသည် ကြီးမားသော အကူအညီ ဖြစ်ခဲ့သည်။ တရုတ်နိုင်ငံသည် ကမ္ဘာ့စက်ရုံသာမက ကမ္ဘာ့ဈေးကွက်လည်း ဖြစ်ခဲ့သည်။
တရုတ်နိုင်ငံသာ မရှိခဲ့ပါက ကမ္ဘာ့ဘဏ္ဍာရေး အကျပ်အတည်းကို ဤမျှ လျင်မြန်စွာ ကျော်လွှားနိုင်ရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။
သို့သော် လက်ရှိတွင် တရုတ်နိုင်ငံ၏ ကြီးထွားမှုနှုန်းမှာ နှေးကွေးလာနေပြီဖြစ်ရာ ဝယ်လိုအားမှာ သိသိသာသာ တိုးလာခြင်း မရှိတော့ဘဲ နည်းပညာ ရယူမှုများ (အဓိကအားဖြင့် နိုင်ငံခြားကုမ္ပဏီများထံမှ နည်းပညာလွှဲပြောင်းမှု သို့မဟုတ် ကူးယူမှုများမှတစ်ဆင့်) ကြောင့် ကုန်ထုတ်စွမ်းအားမှာ များစွာ တိုးတက်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။
တရုတ်နိုင်ငံသည် ကမ္ဘာ့ဈေးကွက်မှသည် ကမ္ဘာ့စက်ရုံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလာသည်နှင့်အမျှ ကုန်ပစ္စည်းပိုလျှံမှု ပြဿနာမှာ ပို၍ပင် ဆိုးရွားလာခဲ့သည်။ ထို့အပြင် တရုတ်နိုင်ငံသည် ယခုအခါ အဆင့်မြင့် နည်းပညာနှင့် ကာကွယ်ရေး လုပ်ငန်းများတွင် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ကို တက်ကြွစွာ တွန်းထုတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ဤဖြစ်ရပ်ကို စီးပွားရေး ပြဿနာတစ်ခုတည်းအနေဖြင့်သာမက အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု နှင့် တရုတ်နိုင်ငံတို့အကြား ဟေမွန်နီ (ကမ္ဘာ့အာဏာလွှမ်းမိုးရေး) စစ်ပွဲတစ်ခုအနေဖြင့်လည်း ရှုမြင်နိုင်ပေသည်။
"တရုတ်နိုင်ငံက ဘယ်လိုတုံ့ပြန်မလဲ မသိဘူး"
တက်ဂယူ က လက်ပိုက်လျက် ပြောလိုက်သည် - "သူတို့က စုဝေးပြီး မင်းကိုပဲ အရင်ဆုံး ဆဲဆိုနေကြလိမ့်မယ် မဟုတ်လား"
"..."
ကျွန်တော် ဘာအမှားလုပ်မိလို့လဲ။
***
ပြည်သူ့နေ့စဉ်သတင်းစာ ([[People's Daily]])၊ ဂလိုဘယ်တိုင်းမ် ([[Global Times]]) နှင့် စီစီတီဗီ ([[CCTV]]) ကဲ့သို့သော တရုတ်နိုင်ငံပိုင် မီဒီယာများသည် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ၏ မတရားမှုကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချခဲ့ကြပြီး မျိုးချစ်စိတ်ဓာတ်ကို နှိုးဆော်တိုက်တွန်းခဲ့ကြသည်။
အစိုးရနှင့် မီဒီယာတို့၏ ပြည်သူ့သဘောထား စုစည်းရေး လှုံ့ဆော်မှုများကြောင့် အမေရိကန်ထုတ်ကုန်များကို သပိတ်မှောက်ခြင်းနှင့် ကွန်မြူနစ်ပါတီကို ထောက်ခံကြောင်း ဓာတ်ပုံများကို ဝေဘို ([[Weibo]]) တွင် တင်ვიޑ်ပြုလုပ်ခြင်း Trend တစ်ခုသည် အထူးသဖြင့် လူငယ်များအကြားတွင် ရေပန်းစားလာခဲ့သည်။
– တရုတ်နိုင်ငံအပေါ် အမေရိကန်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရပ်တန့်ကြလော့!
– အမေရိကန်ထုတ်ကုန်များကို ကျွန်တော်/မ အသုံးမပြုပါ။
– ပါတီနှင့်အတူ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ကျွန်ုပ်တို့ တိုက်ပွဲဝင်သွားမည်!
– တရုတ်အမျိုးသားများသည် ဘယ်သောအခါမှ အညံ့ခံမည် မဟုတ်။
– သမ္မတကျန်းပင်းဟွာကို အားလုံး အတူတကွ လိုက်နာကြစို့!
တစ်ဖက်တွင်လည်း ရှယ်ယာဈေးနှုန်း ကျဆင်းမှုများနှင့် ကုန်ဈေးနှုန်း မြင့်တက်မှုများကြောင့် မကျေမနပ်ဖြစ်သံများ နေရာတိုင်းတွင် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်းနှုန်းများ ကျဆင်းလာကာ၊ အလုပ်လက်မဲ့နှုန်းများ မြင့်တက်လာကာ စီးပွားရေး အညွှန်းကိန်း အားလုံးမှာ အဆိုးဘက်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။
သမ္မတ ကျန်းပင်းဟွာ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။
နောက်ပေါက်များမှတစ်ဆင့် နည်းပညာခိုးယူခြင်းမှာ မှားယွင်းကြောင်း ရှင်းလင်းထင်ရှားပါသည်။ သို့သော် တရုတ်နိုင်ငံဘက်တွင်လည်း ပြောစရာ အကြောင်းပြချက်များ ရှိနေပေသည်။
ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းရှိ အစိုးရများနှင့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများကို ရည်ရွယ်သည့် အချက်အလက် စုဆောင်းခြင်းနှင့် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု ကြားဖြတ် နားထောင်ခြင်း လုပ်ငန်းများကို အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ကလည်း လုပ်ဆောင်နေသည်သာတည်း။ ဗြိတိန်၊ ရုရှား၊ ፈረนსင်နှင့် အခြားနိုင်ငံများကလည်း အလားတူလုပ်ရပ်မျိုးကို အကြိမ်ကြိမ် လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြဖူးသည်။
သို့သော် အပြစ်ရှိသူ လူဆိုးအဖြစ် တရုတ်နိုင်ငံကိုသာ ထောင့်စွန်းသို့ တွန်းပို့နေကြသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်!
မှန်ပေသည်၊ အခြားနိုင်ငံများနှင့် ယှဉ်လျှင် တရုတ်နိုင်ငံ၏ လုပ်ရပ်မှာ ပိုမိုဆိုးရွားခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်တည်း။ ထို့ထက် ပိုသည်မှာ ခိုင်လုံသော သက်သေအထောက်အထားများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူတို့အနေဖြင့် ဘာမှပင် ပြန်ပြောစရာ မရှိတော့ပေ။
တရုတ်နိုင်ငံသည် စောင့်ကြည့်ထောက်လှမ်းခြင်း၊ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု ကြားဖြတ်နားထောင်ခြင်းနှင့် အجسိုအိမ်လုပ်ခြင်းတို့ကို ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ဥပဒေများကို အကြောင်းပြ၍ တရားမျှတသယောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ဤကဲ့သို့သော လုပ်ရပ်မျိုးကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မကဘဲ အကြိမ်ကြိမ် လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြပြီး အကြိမ်များစွာလည်း ဖမ်းဆီးခံခဲ့ရဖူးသည်။
အကြိမ်တိုင်းလိုလိုတွင်လည်း လုံခြုံရေး အားနည်းချက်များ သို့မဟုတ် မှားယွင်းမှုများဖြစ်ကြောင်း အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုးပြကာ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ကြသည်။
သို့သော် ယခုအကြိမ်တွင်မူ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်၍ မရတော့ပေ။ ကားအိုအက်စ် ([[CarOS]]) တစ်ခုတည်းသာ ဤကိစ္စကို ထုတ်ဖော်ခဲ့ပါက တရုတ်နိုင်ငံကို အသရေဖျက်ရန် ဖန်တီးထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း ၎င်းတို့ ငြင်းဆိုခဲ့ကြပေလိမ့်မည်။ သို့သော် သူလျှောက်ချပ်ပြား (Spy Chips) များကို နေရာတိုင်းတွင် ရှာဖွေတွေ့ရှိနေရပြီဖြစ်ရာ ထိုကဲ့သို့သော အကြောင်းပြချက်မျိုးဖြင့် မည်သို့မျှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
လက်ရှိတွင် ၎င်းတို့အနေဖြင့် ဘာမှမသိပါဟု ငြင်းဆိုနေဆဲဖြစ်သော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ နိုင်ငံတကာ ပြည်သူ့သဘောထားမှာ ပိုမိုဆိုးရွားလာမည်သာ ဖြစ်သည်။
အခြေအနေမှာ တရုတ်နိုင်ငံအတွက် အလွန်တရာ မဆာဓုနိုင်ဘဲ ဆိုးရွားလာနေပြီ ဖြစ်သည်။
***
ပေကျင်းမြို့ရှိ တားမြစ်နန်းတော်၏ အနောက်ဘက်တွင် တည်ရှိသော ဇုံနန်ဟိုင် ([[Zhongnanhai]])။
အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ရှိ အိမ်ဖြူတော်ကဲ့သို့ပင် ၎င်းသည် တရုတ်နိုင်ငံရေး၏ ဗဟိုချက်မ ဖြစ်လာခဲ့သည်မှာ ကြာပေပြီ။ သမ္မတ ကျန်းပင်းဟွာ သည် အမြဲတမ်း ကော်မတီဝင်များနှင့် သက်ဆိုင်ရာ ဝန်ကြီးဌာနများမှ တာဝန်ရှိသူများကို ခေါ်ယူ၍ အစည်းအဝေးတစ်ရပ် ကျင်းပခဲ့သည်။
အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း စုဝေးရောက်ရှိနေကြသူများ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာများမှာ လွန်စွာမှပင် တင်းမာနေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် တရုတ်နိုင်ငံကို ဦးဆောင်နေကြသူများ၊ ကွန်မြူနစ်ပါတီ၏ ထိပ်တန်း ပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဤအခြေအနေကို အခြားသူများထက် ပိုမိုလေးနက်စွာ ခံယူနေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
သမ္မတ ကျန်းပင်းဟွာ က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောကြားလိုက်သည်၊ "အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု မှာ လက်ရှိ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ"
နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီး ချန်ရိ က ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်၊ "အခြေအနေ မကောင်းပါဘူး။ ရီပတ်ဘလစ်ကန်တွေနဲ့ ဒီမိုကရက်တစ်တွေတင်မကဘဲ ပြည်သူ့သဘောထားကပါ သမ္မတ ရော်နယ်လ် ဘက်မှာ ရှိနေပါတယ်"
နောက်ပေါက်များမှတစ်ဆင့် အချက်အလက်များ ပေါက်ကြားခဲ့ခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ချိန်တွင် အမေရိကန်ပြည်သူများမှာ အလွန်တရာ ဒေါသထွက်ခဲ့ကြသည်။ ထို့အပြင် လူထုစစ်တမ်းများအရလည်း ပြည်သူရာခိုင်နှုန်း ၇၀ ကျော်က အကောက်ခွန် တိုးမြှင့်ကောက်ခံခြင်းနှင့် သက်ဆိုင်ရာ ကုမ္ပဏီများအပေါ် အရေးယူပိတ်ဆို့မှုများ ပြုလုပ်ခြင်းကို ထောက်ခံအားပေးနေကြကြောင်း သိရသည်။
ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက်၊ အာဏာနှင့် ခိုင်မာသော ထောက်ခံမှု အဆင့်အတန်းများပါ ရရှိထားသဖြင့် ရော်နယ်လ် အနေဖြင့် နောက်ဆုတ်စရာ အကြောင်းပြချက် လုံးဝ မရှိတော့ပေ။
သို့တိုင်အောင်သာ အခြားသမ္မတတစ်ဦးသာဆိုလျှင် အလျှော့ပေးမှုအချို့ကို ရယူကာ အပေးအယူလုပ်ကြပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ရော်နယ်လ်၏ သဘောထားမှာ ကိစ္စရပ်များကို အဆုံးထိ ရောက်အောင် လုပ်ဆောင်ရန် ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ ရော်နယ်လ် မကြာခဏ အသုံးပြုလေ့ရှိသည့် 'အရူးသီအိုရီ' ပင်တည်း။
ပြဿနာမှာ ထိုအကြောင်းကို ကြိုသိနေလျှင်တောင်မှ တန်ပြန်လုပ်ဆောင်ရန် နည်းလမ်းရှာဖွေရန် ခက်ခဲနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
သူ့မှာ ရူးမနေဘူးဆိုရင် ဒါမျိုးလုပ်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ မင်းက တွေးမိလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရော်နယ်လ်က ဒါကို တကယ်လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ တစ်မျိုးကြီး ခံစားနေရတယ်။
အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု သည် အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၅၀ ဘီလီယံ တန်ဖိုးရှိသော တရုတ်သွင်းကုန်များအပေါ် နောက်ထပ် အကောက်ခွန် ၂၅ ရာခိုင်နှုန်းကို တိုးမြှင့်ကောက်ခံခဲ့ပြီးနောက် ကျန်ရှိနေသေးသော အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၂၀၀ ဘီလီယံ တန်ဖိုးရှိ ကုန်ပစ္စည်းများကိုလည်း ဆက်လက်ဆောင်ရွက်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ကျန်ရှိနေသေးသော အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၂၅၀ ဘီလီယံ ဖိုးပေါ်တွင်လည်း အကောက်ခွန်များ ဆက်လက်ကောက်ခံရန် အစီအစဉ်ရှိနေသည်။
ကံဆိုးစွာဖြင့် တရုတ်နိုင်ငံအနေဖြင့် အသုံးပြုရန် ရွေးချယ်စရာ နည်းလမ်း များများစားစား မရှိပေ။
အမြဲတမ်း ကော်မတီဝင် ယဲ့ဝူလင် က ပြောကြားခဲ့သည်၊ "အမေရိကန် ဘဏ္ဍာတိုက် ငွေချေးစာချုပ်တွေကို ရောင်းထုတ်ပစ်ရင် ဘယ်လိုနေမလဲ"
တရုတ်နိုင်ငံက အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု သို့ ကုန်ပစ္စည်းများ ရောင်းချခဲ့သကဲ့သို့ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ကလည်း တရုတ်နိုင်ငံသို့ ငွေချေးစာချုပ်များ ရောင်းချခဲ့သည်။ တရုတ်နိုင်ငံသည် အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၁ ထရီလီယံကျော် တန်ဖိုးရှိ ငွေချေးစာချုပ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ၏ အကြီးဆုံး ကြွေးရှင်နိုင်ငံ တစ်နိုင်ငံ ဖြစ်နေသည်။
အတိတ်ကာလတုန်းက အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ထံမှ ဖိအားပေးမှုများ ရှိလာတိုင်း တရုတ်နိုင်ငံသည် အမေရိကန် ဘဏ္ဍာတိုက် ငွေချေးစာချုပ်များကို ရောင်းထုတ်ခြင်းဖြင့် တုံ့ပြန်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် လက်ရှိတွင် အမေရိကန် စီးပွားရေး တည်ငြိမ်နေသဖြင့် ဤနည်းလမ်းမှာ ထိရောက်မှု အလွန်နည်းပါးနေသည်။
အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု သည် ငွေကြေး ပိုလျှံမှုကို စုပ်ယူရန်အတွက် အတိုးနှုန်းများကို မြှင့်တင်နေပြီး ငွေချေးစာချုပ် ထုတ်ဝေမှုကို လျှော့ချနေသည်။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ငွေချေးစာချုပ်များကို ဈေးကွက်ထဲသို့ ပုံအောရောင်းချလိုက်လျှင်တောင်မှ အခြားနိုင်ငံများက ၎င်းပမာဏကို ဝင်ရောက်စုပ်ယူကြလိမ့်မည်သာ ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် လူတိုင်းက ခေါင်းခါပြလိုက်ကြသည်။ "အဲဒါက နိုင်ငံခြားငွေကြေးတွေကို အလဟဿ ကုန်ဆုံးစေရုံသာ ရှိပါလိမ့်မယ်"
ဝန်ကြီးချုပ် ပိုရှောင်ယု က ပြောကြားခဲ့သည်၊ "အကောက်ခွန်တွေထက် ပိုကြီးတဲ့ ပြဿနာကတော့ အိုင်တီကုမ္ပဏီတွေအပေါ် အရေးယူပိတ်ဆို့မှုတွေ လုပ်တာပါပဲ။ အခုဆိုရင် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု၊ ဥရောပနဲ့ ဂျပန်နိုင်ငံတွေမှာ အရောင်းအဝယ်တွေ လုံးဝ ပိတ်ဆို့ခံထားရပါပြီ"
တရုတ်နိုင်ငံ၏ သြဇာအာဏာ နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ အတန်အသင့် ကြီးမားရာ အာရှနှင့် အာဖရိကနိုင်ငံများကမူ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်သည့် သဘောထားကို ကိုင်စွဲထားကြသော်လည်း အနောက်နိုင်ငံများကမူ အမေရိကန်၏ လုပ်ရပ်တွင် ပါဝင်လာမည့် လက္ခဏာများ ပြသနေကြသည်။
သူတို့အနေဖြင့် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ကို အဆုံးထိ ရင်ဆိုင်ရဲမည်လည်း မဟုတ်သလို နည်းပညာ ခိုးယူမှုနှင့် မူပိုင်ခွင့် ချိုးဖောက်မှုများကို ဝန်ခံကာ တောင်းပန်လျော်ကြေးပေးရန်လည်း မလုပ်နိုင်ကြပေ။
သမ္မတ ကျန်းပင်းဟွာ သည် စဉ်းစားရင်းဖြင့် စားပွဲခုံကို လက်ချောင်းများဖြင့် ခေါက်လိုက်သည်။
'ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ'
သူသည် သမ္မတအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ချိန်တွင် တရုတ်အိပ်မက်ကို ဦးဆောင်တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
သူ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ တရုတ်အမျိုးသားများ ပြန်လည်ရှင်သန်ထွန်းကားရေးကို အကောင်အထည်ဖော်ရန်နှင့် အတိတ်က ဘုန်းလက်ရောင်ကို ပြန်လည်ရယူရန်၊ တစ်နည်းအားဖြင့် စစ်ရေးနှင့် စီးပွားရေး ဟေမွန်နီ (ကမ္ဘာ့အာဏာလွှမ်းမိုးရေး) ကို အားကောင်းလာစေရန်၊ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ကို တွန်းထုတ်ကာ တရုတ်နိုင်ငံကို ကမ္ဘာ့ဗဟိုချက်မ ဖြစ်လာစေရန်တို့ ဖြစ်ပေသည်။
သူသည် ထိုအစီအစဉ်ကို အဆင့်ချင်း အကောင်အထည်ဖော်လာခဲ့သည်။
တစ်နိုင်ငံတည်းဝါဒ (ထိုင်ဝမ်ကို တရုတ်နိုင်ငံအတွင်းသို့ သွတ်သွင်းခြင်း)၊ ရပ်ဝန်းနှင့် ပိုးလမ်းမ အစပျိုးမှု၊ အာဖရိကသို့ ဖွံ့ဖြိုးရေး အကူအညီများ ပေးအပ်ခြင်း၊ အာရှအခြေခံအဆောက်အအုံ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဘဏ် (AIIB) တည်ထောင်ခြင်း စသည်တို့ ဖြစ်ကြသည်။
ကျန်းပင်းဟွာ သည် တရုတ်နိုင်ငံကို ကမ္ဘာ့အာဏာလွှမ်းမိုးနိုင်သော နေရာသို့ တက်လှမ်းနိုင်စေရန် ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှု အားလုံးကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
ကိုယ်ကိုကြိုးစားမှ ဘုရားက ကူသည် ဟူသော စကားပုံအတိုင်း ပေတူညီသော ရွှေ အခွင့်အရေးတစ်ခုလည်း ရှိခဲ့ဖူးသည်။
၎င်းမှာ ဘစ်ဂ်ဝမ် ([[Big One]]) ပင်တည်း။
ဘစ်ဂ်ဝမ် သည် အမေရိကန်သမိုင်းတွင် အကြီးမားဆုံး ဘေးအန္တရာယ်ကြီး ဖြစ်ခဲ့သည်။ အကယ်၍သာ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု က ကြိုတင်ကာကွယ်မှု တစုံတရာ မလုပ်ဆောင်ခဲ့ပါက လူပေါင်း သန်းနှင့်ချီ၍ အသက်ဆုံးရှုံးမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပေလိမ့်မည်။
ထို့အပြင် ထိုနေရာရှိ လူများမှာ လယ်သမားများ သို့မဟုတ် အလုပ်သမားများ မဟုတ်ဘဲ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ၏ အကောင်းဆုံး ပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။
အကယ်၍သာ ၎င်းတို့သည် ငလျင်ဒဏ်ကြောင့် အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ခံခဲ့ရပါက အမေရိကန်၏ အဆင့်မြင့် နည်းပညာလုပ်ငန်းမှာ အနှစ် ခြောက်ဆယ်မဟုတ်ဘဲ ၁၀ နှစ်ခန့် နောက်ကျကျန်ရစ်သွားခဲ့ပေလိမ့်မည်။
တရုတ်နိုင်ငံ၏ ရှုထောင့်မှ ကြည့်လျှင် ၎င်းမှာ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု နှင့် ကွာဟချက်ကို ကျဉ်းမြောင်းစေရန်နှင့် နိုင်ငံတကာ သြဇာအာဏာကို ချဲ့ထွင်ရန်အတွက် ရွှေ အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအခွင့်အရေးမှာ အလဟဿ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။
ဆီလီကွန်ဗေလီ သည် ငလျင်နှင့် ဆူနာမီဒဏ်ကြောင့် ပြိုလဲပျက်စီးခဲ့ရသော်လည်း ထိုနေရာတွင် စုဝေးရောက်ရှိနေကြသော ပညာရှင်များမှာ အခြားနေရာများသို့ ပြောင်းရွှေသွားကြပြီး အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု တွင် အခြားသော ဆီလီကွန်ဗေလီ တစ်ခုကို ထပ်မံဖန်တီးနိုင်ခဲ့ကြသည်။
'ကန်ဂျင်ဟူး က တရုတ်အိပ်မက်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာလား'
ထိုမျှသာမကဘဲ ယခုအခါတွင် သူသည် တရုတ်စီးပွားရေးကို ဖျက်ဆီးပစ်သည့်နေရာတွင် ရှေ့တန်းမှ ပါဝင်နေပြန်သည်။
ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေကြသူ အားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် တူညီသော အတွေးအမြင်တစ်ခု ရှိနေကြသည်။
'အကယ်၍သာ ကန်ဂျင်ဟူး သသာ မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင်……'
သူသည် အမေရိကန်ကို ကယ်တင်ခဲ့သော သူရဲကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ ၎င်းတို့က သူ့ကို သွားရောက်ထိပါးခဲ့ပါက အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု က လက်ပိုက်ကြည့်နေမည် မဟုတ်ပေ။
ထို့ထက်ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ လက်တွေ့ကျသော အကျိုးအမြတ် မရှိခြင်းပင်တည်း။ ကန်ဂျင်ဟူး သည် ကိုယ်ပိုင်မောင်းနှင်မှု နည်းပညာကို ဖန်တီးခဲ့ခြင်းလည်း မဟုတ်သလို၊ OTK ဘက်ထရီများကို ဖန်တီးခဲ့ခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။ သူသည် ၎င်းတို့ကို ဖန်တီးခဲ့ကြသော ကုမ္ပဏီများနှင့် လူပုဂ္ဂိုလ်များအပေါ် ရိုးရှင်းစွာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပေးခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်တွင် ကန်ဂျင်ဟူး အပေါ် အရေးယူဆောင်ရွက်မှုများ ပြုလုပ်ခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ် မရှိလှပေ။
သမ္မတ ကျန်းပင်းဟွာ က ပြောကြားလိုက်သည်၊ "ကန်ဂျင်ဟူး က ဒီလိုမျိုး လုပ်လိမ့်မယ်ဆိုတာကို ဘယ်သူမှ မကြိုတွေးမိကြဘူးလား"
ထိုစကားကြောင့် လူတိုင်း၏ အကြည့်တို့မှာ ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေးဝန်ကြီး လီရှယ်ဝေ ထံသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားကြသည်။
သူသည် ယခင်က သူကိုယ်တိုင် တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသော တရုတ်လူငယ်လေးကို ပြန်လည်သတိရလိုက်မိသည်။
'သူလျှောက်ချပ်ပြားကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ကို လှုပ်ရှားစေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမိမလဲ'
ကန်ဂျင်ဟူး က ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံစဉ်က ကန့်ကွက်ပြောဆိုခဲ့စဉ်အခါက သူသည် ၎င်းကို လုံးဝ အလေးမထားဘဲ ပယ်ချခဲ့မိခြင်း ဖြစ်သည်။
အလားတူ ಘಟನೆမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ကြရသော အခြားကုမ္ပဏီများမှာ သင့်လျော်သလို ကန့်ကွက်နိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိကြသော်လည်း ဤလူငယ်ကမူ သူ့ရှေ့မှောက်တွင် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ဖြင့် အသံထွက်လာခဲ့ပေသည်။
သူသည် တရုတ်နိုင်ငံ၏ အာဏာစက်အောက်သို့ နောက်ဆုံးတွင် အညံ့ခံလာရလိမ့်မည်ဟု သူ တွေးထင်ခဲ့မိသော်လည်း ယခုမူကား အဘယ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပါသနည်း။
ကန်ဂျင်ဟူး သည် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ကို ဤကိစ္စအတွင်းသို့ ဆွဲသွင်းခဲ့သည်။ ကားအိုအက်စ် ([[CarOS]]) နှင့် ဂျိုးအော်တို ([[Zhou Auto]]) အကြား ကုမ္ပဏီချင်း ကိစ္စသက်သက်မျှသာ ဖြစ်သော အရာကို နိုင်ငံတကာ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ကြီးထွားလာစေခဲ့သည်။
ပြန်လည်တွေးတောကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းမှာ အလွန်တရာ ရယ်စရာကောင်းနေခဲ့သည်။
'နည်းပညာအချို့ကို ကူးယူခဲ့မိရုံနဲ့ အခြေအနေတွေကို ဒီလောက်အထိ ဆိုးရွားသွားအောင် သူ ဖန်တီးနိုင်လိမ့်မယ်လို့လေ!'
ဝန်ကြီး လီရှယ်ဝေ သည် နဖူးပေါ်မှ ချွေးများကို သုတ်ရင်း ပြောကြားလိုက်သည်၊ "ကျွန်၊ ကျွန်တော် ကန်ဂျင်ဟူး နဲ့ ထပ်ပြီး တွေ့ဆုံပါ့မယ်"