ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းတွေက ကင်ဟန်ဆန်းကို ဆွဲခေါ်ထုတ်သွားပြီး နောက်ပေါက်တံခါးကတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်ကို ပို့လိုက်ကြတယ်။ လုံခြုံရေးတွေ ဖမ်းချုပ်ထားတုန်းကတော့ သူ ငြိမ်နေပေမဲ့ တံခါးအပြင်ဘက် ရောက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် အော်ဟစ်တော့တာပါပဲ။
“ခင်ဗျားတို့ ဥပဒေစိုးမိုးတဲ့နိုင်ငံမှာ လူတွေကို ဒီလိုမျိုး ရိုက်နှက်ရဲတယ်ပေါ့လေ? ကျွန်တော်က ဥပဒေရုံးတစ်ခုက ရှေ့နေတစ်ယောက်ဗျ!”
ဒီစကားကို ကြားတဲ့သူတိုင်း ရှေ့နေဆိုတာ အစိုးရရာထူးတစ်ခုလို့ ထင်သွားလောက်တယ်။
ဂျက်စီကာ က တောက်ပတဲ့အပြုံးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
“ကြားရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်မလည်း ရှေ့နေတစ်ယောက်ပါပဲ။”
“ခ-ခင်ဗျားက ရှေ့နေအတုလုပ်နေတာလား?”
သူက ဒီလောက်လှပတဲ့အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရှေ့နေဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝမျှော်လင့်မထားပုံပါပဲ။
ဂျက်စီကာ က ရှင်းပြမနေတော့ဘဲ သူမရဲ့ နာမည်ကတ်ကို ထုတ်ပေးလိုက်တယ်။ နာမည်ကတ်ပေါ်မှာ “ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ကိုရီးယားဌာနခွဲ၊ တရားရေးအဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်” လို့ ရေးထားတယ်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခင်ဗျားတို့ ကျွန်မကို ဘီလီယံနဲ့ချီပြီး ပိုက်ဆံပေးရင်တောင် အလကားပါပဲ။ ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ အမှုမကျေအေးဘူး။”
သူက ရိုက်နှက်ခံလိုက်ရတဲ့အတွက် ဒေါသထွက်နေတာမဟုတ်ဘဲ ဒီအခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ပိုက်ဆံအများကြီးရဖို့ တွေးနေတာလား?
ဂျက်စီကာ က သူ့ကို ပြောလိုက်တယ်။
“အမှုကျေအေးရမယ်? ကျွန်မတို့မှာလည်း အမှုကျေအေးဖို့ လုံးဝစိတ်ကူးမရှိပါဘူး။”
အဲဒီစကားကြောင့် ကင်ဟန်ဆန်း တစ်ချက်တုန်လှုပ်သွားတယ်။
“က-ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆိုရင်လည်း အဆုံးထိသွားကြတာပေါ့။ ကျွန်တော့်ကို ရိုက်တဲ့ကောင်က အိုဟွန်းဂျူး ရဲ့ ညီလေးမလား? ကျွန်တော် ဒါကို မီဒီယာတွေကို အကုန်တိုင်မယ်၊ အွန်လိုင်းမှာလည်း တင်လိုက်ဦးမယ်။ အခုခေတ်ကြီးမှာ ဒီလို ‘gapjil’ (အာဏာပြ အနိုင်ကျင့်မှု) တွေ လုပ်နေတုန်းပဲလား? ပိုက်ဆံရှိရင် ဘာမဆိုလုပ်လို့ရတယ်လို့ ထင်နေတာလား?”
ကိုရီးယားမှာ ‘gapjil’ ကိစ္စတွေကြောင့် ဒီရက်ပိုင်း အတော်လေး ဆူညံနေတာ အမှန်ပါပဲ။
တစ်ဖက်လူက လူဆိုးဖြစ်နေရင်တောင် လူတစ်ယောက်ကို ရိုက်နှက်တာကတော့ မှားယွင်းတဲ့လုပ်ရပ်တစ်ခုပါ။
ဒါပေမဲ့လည်း…
“အရင်ဆုံး လက်ပါခဲ့တာ ရှင်မဟုတ်ဘူးလား? ကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့ သူ့ဗိုက်ထဲက ကလေး ဘယ်လောက်တောင် ထိတ်လန့်သွားမလဲဆိုတာ တွေးဖူးရဲ့လား?”
“ဘာ-ဘာတွေပြောနေတာလဲ? ခင်ဗျားတို့ ဘာတွေပြောနေတာလဲ?”
“ရှင် မသိဘူးဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့တော့ လွတ်အောင်မလုပ်နဲ့နော်။ လက်ရှိ ရှေ့နေတစ်ယောက်က ကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ကို အတင်းဆွဲပြီး အော်ဟစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ သိသွားရင် လူတွေ ဘာပြောကြမလဲဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး။”
“ခ-ခဏလေး။ အဲဒါ တကယ်လား?”
ဂျက်စီကာ က သူ့စကားကို မကြားယောင်ဆောင်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ပြောလိုက်တယ်။
“ကျွန်မ စိတ်ပူမိတယ်။ ဒီရက်ပိုင်း ဌာနခွဲမန်နေဂျာက မနက်ခင်းဆို ပျို့အန်တာ အရမ်းဆိုးနေပြီး ကျန်းမာရေးလည်း သိပ်မကောင်းဘူးလေ။”
ကျွန်တော်လည်း ဘေးကနေ ဝင်ပြောလိုက်တယ်။
“ဟုတ်တယ်နော်။ ဒီကိစ္စကြောင့် သူ ထိတ်လန့်ပြီး ကျန်းမာရေး ထိခိုက်သွားရင် တကယ့်ပြဿနာကြီးပဲ။”
“ကျွန်မထင်တာတော့ သူ့ကို ချက်ချင်း ဆေးရုံတင်ပြီး စစ်ဆေးမှုအပြည့်အစုံ လုပ်ခိုင်းသင့်တယ်။ ဆေးလက်မှတ်ယူထားလိုက်၊ ပြီးရင် တရားရေးအဖွဲ့ကနေ အမှုကိစ္စကို သေချာ ကိုင်တွယ်ခိုင်းလိုက်မယ်။ သူက အနားယူနေရမှာဆိုတော့ အလုပ်လုပ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ဌာနခွဲမန်နေဂျာရဲ့ တစ်နှစ်စာလစာကို တွက်ချက်ပြီး နစ်နာကြေးအဖြစ် တောင်းဆိုလိုက်ရမယ်။”
ကိုရီးယားဌာနခွဲ မန်နေဂျာရဲ့ အခြေခံလစာက ဒေါ်လာ ၁၀ သန်းထက် မနည်းပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဘောနပ်စ်တွေနဲ့ စတော့ခ်အော့ရှင်တွေပါ ပေါင်းလိုက်ရင် ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်တစ်ခုတည်းမှာတင် ဒေါ်လာသန်း ၃၀ လောက် ရခဲ့တာပါ။ ကိုရီးယားဌာနခွဲ တိုးတက်လာပြီး ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ရဲ့ စတော့ဈေးတွေ မြင့်တက်လာတာနဲ့အမျှ ဒီနှစ်မှာတော့ ပိုတိုးလာဦးမှာပါ။
“သူ ဆေးရုံမှာ ၁၀ ရက်လောက်ပဲ တက်ရရင်တောင် ဝမ် ၁ ဘီလီယံကျော်သွားလိမ့်မယ်။”
ကျွန်တော်တို့ ပြောနေတဲ့ စကားတွေကို ကြားတော့ အဲဒီလူရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားတယ်။
“ဟ-ဟမ်! ဝ-ဝမ် ၁ ဘီလီယံ?”
ဒီခေတ်မှာ ကျွန်တော်တို့ ကိုင်တွယ်နေတဲ့ ပမာဏတွေက အရမ်းကြီးမားနေလို့သာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ဝမ် ၁ ဘီလီယံဆိုတာ သာမန်လူတွေအနေနဲ့ တစ်သက်လုံး အလုပ်လုပ်ရင်တောင် စုဆောင်းရခက်တဲ့ ပမာဏမျိုးပါ။ အောင်မြင်တဲ့ ရှေ့နေရုံးကြီးမဟုတ်တဲ့ သာမန်ဥပဒေရုံးတစ်ခုက ရှေ့နေတစ်ယောက်ရဲ့ လစာက ဘယ်လောက်များရှိမှာလဲ?
ဂျက်စီကာ က အခုတော့ အေးစက်စက် အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်တယ်။
“ဘာလို့ အဲလောက်တောင် အံ့သြနေတာလဲ? ကျွန်မတို့က ရိုက်နှက်မှုနဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတင်မကဘဲ လုပ်ငန်းနှောင့်နှေးမှုနဲ့ ကုမ္ပဏီရဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေကိုပါ တွက်ချက်လိုက်ရင် အဲဒီထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုများသွားလိမ့်မယ်။ အရင်ဆုံး ခင်ဗျားရဲ့ နာမည်ကတ် ပေးလို့ရမလား? ခင်ဗျားက ကျွန်မတို့ကို ရိုက်နှက်မှုနဲ့ တရားစွဲမယ်ဆိုတော့ ကျွန်မတို့က CCTV မှတ်တမ်းတွေကို ပို့ပေးလိုက်မယ်။ ကျန်တာတွေကိုတော့ တရားရုံးမှာပဲ ရှင်းကြတာပေါ့။”
အဲဒီအခါ သူက အိတ်ကပ်ထဲကို ဟန်လုပ်ပြီး ရှာယောင်ရင်း ပြောတယ်။
“ကျ-ကျွန်တော် နာမည်ကတ် အိမ်မှာ မေ့ကျန်ခဲ့ပုံရတယ်။”
“အို၊ တကယ်လား? ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်မ ခင်ဗျားရဲ့ ဥပဒေရုံးကို ဆက်သွယ်လိုက်မယ်။ ဘယ်ဥပဒေရုံးလို့ ပြောလိုက်သေးလဲ?”
“အ-အဲဒါကတော့… အာ! တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော့်မှာ အရေးတကြီးကိစ္စရှိလို့ သွားလိုက်ဦးမယ်!”
သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း နောက်ဆုတ်သွားပြီးမှ လှည့်ပြေးသွားတော့တယ်။
ကျွန်တော်က သူ့ကို ကြည့်ပြီး ရယ်မောလိုက်တယ်။
“မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဥပဒေကို ကြိုက်တဲ့သူတွေကို ဥပဒေနဲ့ပဲ ပြန်ကိုင်တွယ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။”
ဂျက်စီကာ က ဒေါသပြေပုံမရသေးတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောတယ်။
“သူသာ အသိဉာဏ်ရှိရင် ဂျက်စီကာ ရဲ့ ရှေ့မှာ နောက်တစ်ခါ ထပ်ပေါ်လာရဲတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။”
***
ဟွန်းဂျူး က ဌာနခွဲမန်နေဂျာ ရုံးခန်းထဲကို ပြောင်းရွှေ့လာပြီး သူမရှေ့က ရွှေရောင်ဆံပင်နဲ့ လူငယ်လေးကို ကြည့်နေတယ်။ သူက အရပ်ရှည်တယ်၊ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းတယ်၊ ပြီးတော့ ချောမောတယ်။
ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ကုမ္ပဏီထဲမှာ သူ့ကို သဘောကျတဲ့ အမျိုးသမီးဝန်ထမ်းတွေ အများကြီးရှိနေလို့ပဲ ဖြစ်မယ်။ သူ့ကို ချစ်ကြောင်းဖွင့်ဟပြီး တွဲဖို့တောင်းဆိုတဲ့သူတွေတောင် အနည်းငယ်ရှိတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။
ခဏတာ အဆင်မပြေတဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။
ဟွန်းဂျူး က လက်ကို အလိုလို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီးမှ ရပ်တန့်သွားတယ်။ ၁၅ နှစ်ကျော်ကြာ သောက်လာခဲ့တဲ့ ဆေးလိပ်ကို မသောက်ရတော့တာက စိတ်ရှုပ်စရာကောင်းနေတယ်။
သူမ ဘာပြောရမလဲဆိုတာ တွေးတောနေတုန်းမှာပဲ ဟင်နရီက အရင်စပြောတယ်။
“နေရတာ အဆင်ပြေရဲ့လား?”
“ဟုတ်။ အဆင်ပြေပါတယ်။”
နည်းနည်းလန့်သွားရုံပါပဲ။
ဟွန်းဂျူး က သူမရဲ့ ဗိုက်ကို မသိစိတ်ကနေ ပွတ်သပ်လိုက်တယ်။
“တကယ်ပဲ ကျွန်တော့်ကလေးလား?”
ဟွန်းဂျူး ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်။”
“ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဘာမှမပြောပြတာလဲ? အဲဒီကလေးနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော့်မှာ တာဝန်ရှိသလို အခွင့်အရေးလည်း ရှိတာပဲလေ။”
ဟွန်းဂျူး စိတ်ရင်းနဲ့ တောင်းပန်လိုက်တယ်။
“တောင်းပန်ပါတယ်။ ရှင် စိတ်ညစ်ရမှာကို တကယ်မလိုလားလို့ပါ။ ပြီးတော့ ရှင် အံ့သြသွားမှာကိုလည်း မလိုလားခဲ့ဘူး။”
သူမက တခြားသူတွေရှေ့မှာတော့ အဆင်ပြေသလို ဟန်ဆောင်နေပေမဲ့ တကယ်တမ်းတော့ ကိုယ်ဝန်ရှိမှန်း သိလိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူမ အရမ်းကို တုန်လှုပ်သွားခဲ့တာပါ။
‘ကိုယ်ဝန်ဆောင်တာကလည်း ကျွန်မအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲလေ။’
သာမန်ဘဏ္ဍာရေးအကျပ်အတည်းလိုမျိုး ထိတ်လန့်စရာကိစ္စမျိုးဆိုရင် သူမ ခုထက်ပိုပြီး ကောင်းကောင်း ကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူးလား?
ဟင်နရီက တစ်ခုခုပြောတော့မလိုနဲ့ ရပ်တန့်သွားတယ်။
တိတ်ဆိတ်နေတဲ့အချိန်အတွင်းမှာ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ အမူအရာမျိုးစုံ ပေါ်လာတယ်။ အဲဒီအမူအရာတွေကို ကြည့်ရင်း ဟွန်းဂျူး က သူ ဘာပြောချင်နေလဲ၊ ဘယ်လိုခံစားချက်မျိုး ခံစားနေရလဲဆိုတာ သူမသိနေသလိုပဲ။
“အကုန်လုံးကို တစ်ယောက်တည်းပဲ ကိုင်တွယ်ဖို့ စဉ်းစားထားတာလား?”
“ဟုတ်တယ်။”
“ကျွန်တော် ခွင့်မပြုဘူး။ အဲဒီနေ့က ကိစ္စကြောင့် ဒါမှမဟုတ် ကလေးအပေါ် တာဝန်ရှိလို့ဆိုတဲ့ ခံစားချက်ကြောင့်တင် မဟုတ်ဘူး။”
သူက သူ့ရင်ထဲက အကုန်လုံးကို ရိုးသားစွာ ဖွင့်ဟပြောလိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်ကတည်းက သူမကို တစ်ဖက်သတ်သဘောကျနေခဲ့တာကအစ၊ ဂျင်ဟူး နဲ့ တက်ဂယူတို့ဆီကနေ အကူအညီအကြိမ်ကြိမ် တောင်းခဲ့တာအထိပါပဲ။
‘ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ငါမသိခဲ့တာလဲ?’
မဟုတ်ပါဘူး၊ သူမ လုံးဝမသိခဲ့တာတော့ မဟုတ်ဘူး။ သူ သူမအပေါ် သဘောကျတဲ့စိတ်ရှိနေတာကို သူမ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ သတိထားမိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သာမန် ဆန့်ကျင်ဘက်လိင်ချင်း သဘောကျတာလောက်ပဲလို့ ထင်ခဲ့ပြီး ဒီလောက်အထိ ပြင်းပြတဲ့ အချစ်မျိုးဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့မိဘူး။
‘ဒါကြောင့်ပဲ ငါ့ကို လူရွေးမှားတတ်တဲ့သူလို့ ပြောကြတာလား?’
အံ့သြသွားတဲ့ ဟွန်းဂျူး က တုန်လှုပ်စွာနဲ့ မေးလိုက်တယ်။
“ရှ-ရှင် ကျွန်မကို အဲလောက်တောင် သဘောကျတာလား?”
ဟင်နရီ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
“ဟုတ်တယ်၊ သဘောကျတယ်။ မင်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ အရာအားလုံးပဲ။”
“ဘယ်အချိန်ကတည်းကလဲ?”
“မင်းနဲ့ ပထမဆုံးတွေ့တဲ့အချိန်ကတည်းကပဲ။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး တခြားသူတွေကို ကျွန်တော် မမြင်တော့ဘူး။”
“တ-တကယ်လား?”
ချက်ချင်းပဲ သူမရဲ့ မျက်နှာက ရဲတက်သွားတယ်။
ဒီလိုမျိုး ဖွင့်ဟပြောဆိုမှုကို သူမ ကြားဖူးတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အာရှဌာနခွဲမှာ အလုပ်လုပ်တုန်းကလည်း လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေ ဒါမှမဟုတ် ဟောင်ကောင် က သူဌေးတွေဆီကနေ ချိန်းတွေ့ဖို့ ဒါမှမဟုတ် လက်ထပ်ဖို့ အဆိုပြုချက်တွေကို အကြိမ်ကြိမ် လက်ခံရရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ ခံစားချက်က လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားနေတယ်။
ဟင်နရီက သူ့ထိုင်ခုံကနေ ထရပ်လိုက်ပြီး တစ် ဒူးထောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်နဲ့ လက်ထပ်ပေးပါ။”
***
ဟွန်းဂျူး မမ နဲ့ ဟင်နရီတို့ စကားပြောနေကြတုန်း ကျွန်တော်တို့က အစည်းအဝေးခန်းထဲမှာ စောင့်နေခဲ့ကြတယ်။
“ဘယ်လောက်ကြာသွားပြီလဲ?”
“နှစ်နာရီခွဲ။”
တက်ဂယူ က ထိုင်နေရာကနေ ခုန်ထလိုက်တယ်။
“ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက်တိတ်ဆိတ်နေတာလဲ? ခိုးပြီး သွားချောင်းကြည့်ရမလား?”
“နည်းနည်းထပ်စောင့်လိုက်ပါဦး။ သူတို့မှာ ပြောစရာတွေ အများကြီး ရှိနေမှာပါ။”
နောက်ထပ် တစ်နာရီလောက် ထပ်စောင့်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ဟွန်းဂျူး မမ က ကျွန်တော်တို့ကို ဌာနခွဲမန်နေဂျာ ရုံးခန်းဆီ လာခဲ့ဖို့ လှမ်းခေါ်ခဲ့တယ်။ ဟင်နရီ ပြုံးနေတာကို မြင်လိုက်ရတော့ အရာရာ အဆင်ပြေသွားပုံပါပဲ။
ဟွန်းဂျူး မမ က သူမတို့နှစ်ယောက် အရင်ဆုံး အတူတူနေထိုင်ကြပြီး ကလေးကိုပါ အတူတူ ပျိုးထောင်သွားကြဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီလို့ ပြောပြတယ်။
“လက်ထပ်မယ့်ကိစ္စကော?”
တက်ဂယူရဲ့ မေးခွန်းကို မမ က ဖြေတယ်။
“အဲဒါကတော့ နည်းနည်း နောက်ကျမှ ဖြစ်မယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ချက်ချင်း မင်္ဂလာဆောင်လုပ်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူးလေ။”
ဒါက ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ရဲ့ အမွေဆက်ခံသူနဲ့ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ကိုရီးယားရဲ့ အကြီးအကဲ၊ ပြီးတော့ OTK ကုမ္ပဏီရဲ့ တတိယမြောက် ရှယ်ယာရှင်အကြီးစားတို့ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲလေ။ ငွေကြေးလောကရဲ့ ရာစုနှစ်ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲလို့ ခေါ်ဆိုရင်တောင် လွန်မယ်မထင်ပါဘူး။
သင့်လျော်တဲ့ မင်္ဂလာပွဲတစ်ခုကို ပြင်ဆင်ဖို့တောင် လနဲ့ချီ ကြာမြင့်လိမ့်မယ်။ ကမ္ဘာတစ်ဝန်းက နာမည်ကျော်တွေ တက်ရောက်လာမယ်ဆိုရင် အချိန်ဇယားတွေကို ကြိုတင်ညှိနှိုင်းရပါလိမ့်မယ်။
နာမည်ကြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတွေနဲ့ အမေရိကန် နိုင်ငံရေးသမားတွေက ဧည့်သည်တော်တွေအဖြစ် တက်ရောက်လာကြလိမ့်မယ်။ သမ္မတ မဟုတ်ရင်တောင် နယူးယောက်ပြည်နယ် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကတော့ သေချာပေါက် ရောက်လာမှာပါပဲ။ (ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ရုံးချုပ်က နယူးယောက်ပြည်နယ်မှာ ရှိတာကိုး။)
အဲဒီအချိန်ကျရင် သူမက ကိုယ်ဝန်ရင့်နေပြီဖြစ်လို့ လက်ထပ်ကြမယ်ဆိုရင်တောင် အေးအေးဆေးဆေး ပြင်ဆင်ပြီးမှ ကလေးမွေးဖွားပြီးမှ လုပ်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။
သူတို့နှစ်ယောက်က ပထမဆုံးအနေနဲ့ မမရဲ့ မိဘတွေဆီ သွားရောက်တွေ့ဆုံခဲ့ကြတယ်။ တက်ဂယူ ကလည်း မိသားစုဝင်တစ်ဦးအနေနဲ့ အဲဒီတွေ့ဆုံပွဲကို တက်ရောက်ခဲ့တယ်။ ဟင်နရီက နိုင်ငံခြားသားဖြစ်ပြီး မမထက် အသက်ငယ်တယ်ဆိုတဲ့ အချက်က ဘာပြဿနာမှ မရှိခဲ့ပါဘူး။ (ဟင်နရီက ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ရဲ့ အမွေဆက်ခံသူဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကိုတော့ လောလောဆယ်မှာ လျှို့ဝှက်ထားဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြပါတယ်။)
သူမမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဆိုတာကို ကြားရတော့ မိဘတွေက နည်းနည်း အံ့သြသွားကြပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြပြီး ဟင်နရီကို သားမက်တစ်ယောက်လို သဘောတူ ဆက်ဆံခဲ့ကြတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။
“ကျွန်တော်တို့ မိဘတွေဘက်က ကြည့်မယ်ဆိုရင် မမမှာ ချစ်သူရှိလာတယ်ဆိုတဲ့ အချက်တက်ကိုက အလွန်ကို ဝမ်းမြောက်စရာကောင်းနေပါပြီ။ သူမက အလုပ်တွေပဲ အဆက်မပြတ်လုပ်နေပြီး အသက်ကြီးလာရင် တစ်ယောက်တည်း သေသွားမှာကို သူတို့ တကယ် စိုးရိမ်နေခဲ့ကြတာကိုး။”
ဟင်နရီရဲ့ မိဘတွေလည်း မကြာခင် ကိုရီးယားကို ရောက်လာဖို့ အစီအစဉ်ရှိပါတယ်။ ဟွန်းဂျူး မမ က အမေရိကန်ကို သွားမယ်လို့ ကမ်းလှမ်းခဲ့ပေမဲ့ ကလေးအတွက် အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်ဆိုပြီး ဟင်နရီက တားခဲ့ပါတယ်။
ပြီးတော့ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ရဲ့ CEO ဆီကနေလည်း ဖုန်းလာခဲ့ပါတယ်။ ဂျိမ်းစ် က မယုံနိုင်လောက်အောင် အံ့သြဝမ်းသာတဲ့ အသံနဲ့ အော်ပြောလာတယ်။
[ဟင်နရီနဲ့ ဂျက်စီကာ ဌာနခွဲမန်နေဂျာတို့ကြားမှာ ကလေးရလာတယ်ဆိုတာ တကယ်ပဲလား? ငါ နားမှားနေတာ မဟုတ်ဘူးမလား?]
“ဟုတ်ပါတယ်။ အဲဒီလို ဖြစ်သွားပါပြီ။”
ဂျိမ်းစ် တစ်ယောက် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားတယ်။
[ဟားဟား! ဟင်နရီရဲ့ ကလေးတဲ့လား! ငါ့ဘဝ မသေခင်မှာ မြစ်တွေကို မြင်တွေ့ရဖို့ဆိုတာ ငါ့ရဲ့ ဆန္ဒတစ်ခုပဲ၊ ဒါက တကယ်ကို သတင်းကောင်းပဲ!]
ဘာလို့မှန်းမသိ၊ နောင်ကျရင် ဒီထက်ပိုပြီး တချို့ကို ထပ်တွေ့ရဦးမယ်လို့ ခံစားရတယ်။
ဂျိမ်းစ် က မန်ဟက်တန်က သူ့ရဲ့ ပန့်ထောက် (Penthouse) နဲ့ ဘီဗာလီဟေးလ်က သူ့ရဲ့ ရွှေအိမ်ကြီးကို လက်ဆောင်ပေးမယ်လို့ ကမ်းလှမ်းခဲ့တယ်။ ဟွန်းဂျူး မမ က မလိုပါဘူးဆိုပြီး ငြင်းပယ်ခဲ့ပေမဲ့ ကလေးအတွက် လက်ဆောင်အနေနဲ့ လက်ခံပေးဖို့ တောင်းဆိုလာတာကြောင့် သူမလည်း မတတ်သာဘဲ လက်ခံလိုက်ရတယ်။
တရုတ် သူဌေးကြီးတစ်ဦးက သားမက်ဖြစ်သူက သားယောကျ်ားလေး မွေးပေးခဲ့တဲ့ ချွေးမကို ဝမ်ဘီလီယံပေါင်းများစွာ တန်ဖိုးရှိတဲ့ အိမ်တစ်လုံး လက်ဆောင်ပေးခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ်ကို ကျွန်တော် တစ်ခါ ဖတ်ဖူးပါတယ်။ အမေရိကန် သူဌေးကြီးတွေလည်း အဲဒီထက် ဘာမှ မလျော့ဘူးဆိုတာ ထင်ရှားပါတယ်။
တက်ဂယူ က ပြောတယ်။
“ကိုရီးယားမှာ အတူတူနေဖို့ အိမ်တစ်လုံးလောက်တော့ လက်ဆောင်ပေးရမယ်။”
အခုတော့ ကလေးတစ်ယောက် ရတော့မှာဖြစ်လို့ ဟိုတယ်မှာ ဆက်နေဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တော့ပါဘူး။ သီးသန့်နေထိုင်ဖို့ အိမ်တစ်လုံး လိုအပ်တယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကို ကျွန်တော်လည်း သဘောတူပါတယ်။
“ကောင်းတဲ့အိမ်ဆိုရင် ပန့်ထောက် (Penthouse) ဒါမှမဟုတ် ရွှေအိမ်ကြီး (Mansion) တစ်လုံးပေါ့။”
“နောက်ပိုင်း ကလေးပြေးလွှားဆော့ကစားဖို့အတွက်ဆိုရင် ရိုးရိုးခြံဝင်းနဲ့ အိမ် သီးသန့်က ပိုကောင်းမလား?”
ရွှေအိမ်ကြီးတွေက ဝယ်လိုအားနဲ့ ရောင်းလိုအား အကန့်အသတ်ရှိတော့ ဝယ်ဖို့ရောင်းဖို့ လွယ်ကူလှတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အထူးသဖြင့် ဂန်နမ် ဒေသဘက်မှာဆိုရင် ပိုဆိုးပါတယ်။ (ပန့်ထောက်တွေအတွက်လည်း ဒီလိုပါပဲ။) တစ်ခါတလေမှာ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို အိမ်ခြံမြေဈေးကွက်မှာ တိုက်ရိုက်တင်ပြလေ့မရှိဘဲ အချင်းချင်း သိကျွမ်းသူတွေကြားမှာသာ အရောင်းအဝယ် လုပ်ကြလေ့ရှိပါတယ်။
ဥက္ကဋ္ဌ ချယ်ယောင်းအွန်းကိုသာ ဖမ်းဆီးမခံရခဲ့ရင် ကျွန်တော်တို့လည်း ဒီအိမ်ကို ဝယ်ဖို့ တော်တော်လေး ခက်ခဲခဲ့မှာပါ။
“ဗီလာ (Villa) အချို့ကို ဝယ်ပြီး အကုန်ဖြိုချကာ ရွှေအိမ်ကြီးတစ်လုံး ဆောက်လိုက်ရင်ရော?”
“အဲဒါကတော့ အချိန်အရမ်းကြာသွားလိမ့်မယ်။”
ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေအတွက်ဆိုရင်တော့ သိကျွမ်းတဲ့သူတွေကို အကူအညီတောင်းတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။
ကျွန်တော် ချက်ချင်းပဲ ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံ ဆီကို ဆက်သွယ်လိုက်တယ်။
“ရောင်းဖို့ရှိတဲ့ သင့်တော်တဲ့ အိမ်ခြံမြေတွေ ရှိသေးလား?”
အဲဒီအခါ သူက ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာနဲ့ ပြောတယ်။
[ငါ ရှာကြည့်ပေးမယ်။ ဈေးနှုန်းသာ သင့်တော်ရင် ရောင်းချင်တဲ့သူ ရှိကောင်းရှိနိုင်ပါတယ်။]
“ကျေးဇူးပြုပြီး ရှာပေးပါ။”
နောက်တစ်နေ့မှာပဲ ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံ ဆီကနေ ဖုန်းချက်ချင်း ရောက်လာတယ်။
[ရှင်ဆယ်ဂရုပ် ဒုဥက္ကဋ္ဌ ဂျန်ယုံချိုလ် က လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်က ဆောပန်ဂို ကို ပြောင်းသွားတာဆိုတော့ ဆမ်ဆောင်းဒုံက သူ့ရဲ့ အရင်အိမ်က လွတ်နေတယ်။]
ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံ နဲ့ ဒုဥက္ကဋ္ဌ ဂျန်ယုံချိုလ်တို့က ဆွေမျိုးတွေလည်းဖြစ်၊ မိတ်ဆွေတွေလည်း ဖြစ်ကြပါတယ်။ သူ ပြောင်းသွားတာ တစ်နှစ်ရှိပြီဖြစ်ပေမဲ့ အရေးတကြီး ရောင်းစရာအကြောင်း မရှိသေးတာကြောင့် ဈေးကွက်ထဲမှာ အခုထိ မတင်ရသေးဘူးလို့ ဆိုပါတယ်။
တည်နေရာက ကျွန်တော်တို့အိမ်နဲ့ တူညီတဲ့ ဘလောက် (Block) ထဲမှာဖြစ်ပြီး လမ်းလျှောက်ရင် ၅ မိနစ်လောက်ပဲ ကြာပါတယ်။
[ခင်ဗျားတို့ လိုအပ်တယ်ဆိုရင် ရောင်းချင်တဲ့ဆန္ဒ ရှိပါတယ်တဲ့။]
“တော်ပါသေးရဲ့။”
ကျွန်တော်တို့လည်း အိမ်ကို ကိုယ်တိုင် သွားကြည့်ခဲ့ကြတယ်။
အိမ်က ဆောက်လုပ်ခဲ့တာ နည်းနည်းတော့ ကြာပြီဖြစ်ပေမဲ့ ပစ္စည်းကောင်းတွေသုံးပြီး ခိုင်ခိုင်မာမာ ဆောက်လုပ်ထားတာကြောင့် သပ်ရပ်ပြီး သန့်ရှင်းနေဆဲပါပဲ။ အိမ်က လူလွတ်ဖြစ်နေပေမဲ့ စောင့်ရှောက်ပေးတဲ့သူတစ်ဦး အမြဲနေထိုင်ပြီး ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းပေးနေခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
လက်ရှိ ပေါက်ဈေးက ဝမ်ဘီလီယံ ၂၀ လောက် ရှိပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့အိမ်ထက် သေးပေမဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာ အိမ်ခြံမြေဈေးတွေ အများကြီး မြင့်တက်လာခဲ့တာကြောင့် ဈေးနှုန်းက အတူတူလောက်ပါပဲ။
ဒုဥက္ကဋ္ဌ ဂျန်ယုံချိုလ် က OTK အဆောက်အအုံဆီကို ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ လာခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ဘက်က ပရီမီယံကြေး ပေးမယ်လို့ ကမ်းလှမ်းခဲ့ပေမဲ့ သူကတော့ ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးအတိုင်း ဝမ်ဘီလီယံ ၂၀ ဆိုရင် လုံလောက်ပါပြီဆိုပြီး ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်။
“ရပါတယ်။ ဒီအခွင့်အရေးကနေတဆင့် CEO ကန်ဂျင်ဟူး နဲ့ ဒု-CEO အိုတက်ဂယူတို့နဲ့ အဆက်အသွယ် ရသွားတာနဲ့တင် ကျွန်တော့်အတွက် လုံလောက်ပါပြီ။”
စီးပွားရေးလုပ်ကိုင်နေကျသူပီပီ အတွေးအခေါ်ကွဲပြားခြားနားတယ်။ အခုချက်ချင်း ငွေဘီလီယံအနည်းငယ် ပိုရဖို့ထက် ကျွန်တော်တို့နဲ့ ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်ဖို့ကို ပိုပြီး ကြိုးစားနေပုံပါပဲ။
စာချုပ်ပေါ်မှာ တံဆိပ်ခေါင်း ထိုးလိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် အတွင်းပိုင်း အလှဆင်ပြင်ဆင်ရေး လုပ်ငန်းတွေကို ချက်ချင်း စတင်ခဲ့ကြတယ်။ ပြင်စရာဆိုလို့ သိပ်မရှိတာကြောင့် ပြင်ဆင်မှုတွေက တစ်လအတွင်း ပြီးစီးလိမ့်မယ်လို့ ခန့်မှန်းရပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့အားလုံး အသစ်ပြင်ဆင်ဆဲဖြစ်တဲ့ အိမ်ကို ဝိုင်းပြီး လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုခဲ့ကြတယ်။
တက်ဂယူ က မျက်နှာသေနဲ့ ရုတ်တရက် မေးလာတယ်။
“စဉ်းစားကြည့်တော့ လူတွေက ပုံမှန်ဆိုရင် လက်ထပ်ကြတယ်၊ ပြီးမှ အတူတူနေကြတယ်၊ ပြီးမှ ကိုယ်ဝန်ရှိလာကြတယ် မဟုတ်လား?”
“ဟုတ်တယ်။”
“ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ငါတို့မမကျတော့ ကိုယ်ဝန်က အရင်ရှိလာပြီးမှ အတူတူနေကြပြီး ပြီးမှ လက်ထပ်ကြတာလဲ?”
“စဉ်းစားကြည့်တော့ ဟုတ်သားပဲ။”
အယ်လီ က ပြုံးရင်း ပြောတယ်။
“ဟယ်၊ အစဉ်အတန်းက ဘာအရေးကြီးလဲ? အဆုံးသတ်က လှပတယ်ဆိုရင် အရာရာ အကောင်းဆုံးပေါ့။”
“ဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲ။”
တက်ဂယူ က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေတဲ့ပုံစံနဲ့ ပြောတယ်။
“ငါတို့မမ ဘယ်တော့ ချိန်းတွေ့ပြီး ဘယ်တော့ လက်ထပ်မလဲဆိုပြီး စိုးရိမ်နေခဲ့ရတာ၊ အခုတော့ အရာရာ အဆင်ပြေချောမွေ့သွားလိုက်တာ။”