ကျွန်ုပ် ကြားလိုက်ရသော စကားကြောင့် အံ့သြသွားမိသည်။
ဖွင့်ပွဲနေ့က သူတို့နှစ်ဦးကြားမှာ အဲဒီလို ဖြစ်ပျက်ခဲ့လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမိမှာလဲ။
နောက်တစ်နေ့မှာ သတိပြန်ဝင်လာပြီးတဲ့နောက် သူ့ခံစားချက်တွေကို တရားဝင် ဝန်ခံခဲ့တယ်။ ဟွန်းဂျူး မမ က စဉ်းစားဖို့ အချိန်လိုသေးတယ်လို့ ပြောခဲ့တာကြောင့် သူက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ချိန်ကစပြီး သူမက အစည်းအဝေးတွေကို ရှောင်ရှားလာပြီး မျဉ်းတစ်စင်း ခြားလာခဲ့တယ်။
ဟင်နရီက သူ့မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ အုပ်လိုက်သည်။
"အကုန်လုံး ကိုယ့်အမှားတွေပါ။ အဲဒီနေ့ကသာ ကိုယ် အမှားမလုပ်မိခဲ့ရင်..."
သူပြောတာကို နားထောင်ရတာက ဟွန်းဂျူး မမ ဟာ အခြေအနေကြောင့် စိတ်လွတ်သွားပြီး သူ့နဲ့ အိပ်မိသွားခဲ့တာဖြစ်ကာ အခုအခါမှာတော့ နောင်တရနေတယ်လို့ ဟင်နရီက ထင်နေပုံရသည်။
တက်ကျူက ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။
"ဒါဆို ဟင်နရီက အဲဒီလူပဲပေါ့ ဟုတ်လား။"
"ဖြစ်နိုင်ချေ များတယ်။"
အချိန်ကိုက်နဲ့ အခြေအနေတွေကို စဉ်းစားကြည့်ရင် သေချာသလောက်ပါပဲ။
"အင်း။"
တက်ကျူက ဟင်နရီကို အစောပိုင်းကတည်းက အကြောင်းမဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ အကြည့်နဲ့ စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ ယခုတိုင် ထိုအတိုင်း ဆက်လုပ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ့အမူအရာထဲတွင် ထူးဆန်းသော စိတ်သက်သာရာရမှု အငွေ့အသက်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူမ တွဲနေနိုင်ခြေရှိတဲ့ တစ်ယောက်တည်းသော လူစိမ်းတစ်ယောက်ထက်စာရင် ဟင်နရီက အများကြီး ပိုကောင်းပါတယ်။
"ဒါနဲ့ မမက ဘာလို့ ဖုံးကွယ်ထားတာလဲ။"
"သူ့အပေါ် တာဝန်တွေ ပိုမိုမဖြစ်စေချင်လို့ ဖြစ်မှာပေါ့။"
တက်ကျူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"အဲဒါ ကျွန်တော်တို့ အစ်မရဲ့ စရိုက်အတိုင်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူ နောက်ဆုံးတော့ သိလာမှာပဲလေ။"
"မမက မကြာခင်မှာ သူ့ကို ကိုယ်တိုင်ပြောပြဖို့ စီစဉ်ထားလောက်ပါတယ်။"
သူမက အမြဲတမ်း ဖုံးကွယ်ထားဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ခေါင်းငုံ့ပြီး သူ့ကိုယ်သူ အပြစ်တင်နေခဲ့သော ဟင်နရီသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ စကားကြောင့် လန့်သွားကာ မော့ကြည့်လာသည်။
"ခင်ဗျားတို့ ဘာတွေပြောနေကြတာလဲ။ ဘာကို ဖုံးကွယ်ထားတာလဲ။"
"အဟမ်း၊ အဲဒါကလေ..."
သူ့ကို အခုပဲ ပြောပြရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် မမကိုယ်တိုင် ပြောပြမယ့်အချိန်အထိ စောင့်ရမလား။
တက်ကျူက သူ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်သည်။
"ကျွန်တော့်အစ်မ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ။ အဲဒီနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာကြောင့် ဖြစ်မှာပေါ့။"
"ဟင်?"
ဟင်နရီက တွေဝေေဝဝါးသော အမူအရာဖြင့် မျက်လုံးများကို တဖျတ်ဖျတ် ခတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့ပါးစပ်မှ အော်သံတစ်ခု ထွက်လာတော့သည်။
"အိုး မြတ်ဘုရား။"
အရှေ့တိုင်းပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အနောက်တိုင်းပဲဖြစ်ဖြစ် အမျိုးသားတွေဟာ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ကိုယ်ဝန်ရှိကြောင်း သိလိုက်ရတဲ့အခါ တုန်လှုပ်သွားကြတတ်ပုံပါပဲ။
"အင်း၊ တုန်လှုပ်စရာတော့ ဖြစ်မှာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အရင်ဆုံး ငြိမ်ငြိမ်နေပါဦး..."
ဟင်နရီက ရုတ်တရက် ထခုန်လိုက်ပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။
မေဂျာ - "ရင်သွေးလေးလေ! ဒါ မယုံနိုင်စရာပဲ!"
သူ့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်တော့ တက်ကျူက အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"အဲဒါ ဝမ်းသာလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် မကြိုက်လို့လား။"
"ငါလည်း မသိဘူး။"
သေချာတော့ မသိပေမဲ့ သူ သဘောကျနေပုံပါပဲ။
"အဲဒါ တကယ်ပဲလား။ ဂျက်စီကာ က တကယ်ပဲ ကိုယ့်ရင်သွေးကို လွယ်ထားရတာလား။"
"အ-အင်း၊ ဖြစ်နိုင်တယ်။"
"သူ့ကျန်းမာရေးကော ကောင်းရဲ့လား။"
"သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး အဆင်ပြေတယ်လို့ ပြောတယ်၊ ဒါကြောင့် စိတ်မပူနဲ့။"
ဟင်နရီက စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းလို့ ငိုတော့မလို မျက်နှာပေးမျိုး လုပ်လိုက်သည်။
"အရမ်း သက်သာရာရသွားတာပဲ။ အို! ဘုရားသခင်! ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!"
"....... လူကြီးမင်းတို့..."
အကယ်၍သာ ဟင်နရီရဲ့ ကလေး မဟုတ်ဘူးဆိုရင်တော့ ဒါဟာ ပြဿနာကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။
ဟင်နရီက ကျွန်ုပ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ အချက်ကို ခင်ဗျားတို့ ဘာလို့ အခုမှ ပြောပြရတာလဲ။"
"ငါကိုယ်တိုင်လည်း အခုမှ သိရလို့ပေါ့။"
"ဒီလို ဒီမှာတင်နေရမယ့် အချိန်မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ် အခုချက်ချင်း သွားပြီး သူမကို တွေ့ရမယ်။"
သူက အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် ပြတင်းပေါက်ကို ဖောက်ထွက်ကာ ဘေးဘက် အဆောက်အအုံပေါ်သို့ ခုန်ချတော့မည့်အလား ထင်ရသည်။
ကျွန်ုပ်က အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"စိတ်ကိုလျှော့ပြီး သေချာစဉ်းစားစမ်းပါ။"
"အခုလို အချိန်မှာ ကိုယ်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စိတ်ကို လျှော့လို့ရမလဲ။"
တက်ကျူက အပြင်သို့ အတင်းထွက်တော့မည့် ဟင်နရီ၏ ပခုံးပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"စိတ်လျှော့လိုက်ပါ၊ ဦးလေးရေ။"
"အင်း။"
ဘာလဲ? ဘာလို့ ကိုယ့်စကားကျတော့ နားမထောင်ဘဲ တက်ကျူ့စကားကျတော့ နားထောင်နေရတာလဲ။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဟင်နရီလည်း စိတ်တည်ငြိမ်သွားပြီး ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ ဟွန်းဂျူး မမ က သူ့ရဲ့ ဝန်ခံမှုကို လက်မခံဘဲ ကလေးကို တစ်ယောက်တည်း ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ဟင်နရီဟာ တာဝန်ယူလိုစိတ်တစ်ခုတည်းနဲ့ လုပ်နေတာလို့ သူမက ဆုံးဖြတ်ခဲ့လို့ ဖြစ်ရမယ်။
ဒါဆိုရင် သူ့ရဲ့ စေတနာမှန်ကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ပို့ဆောင်ပေးရမလဲ။
ကျွန်ုပ်တို့ အတတူ စိုးရိမ်နေကြစဉ် တက်ကျူက အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ဒါဆို မမကို လာတွေ့တဲ့ အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲ။"
"အဲ့ဒါပဲ။"
သူက ဒီကိစ္စနဲ့ လုံးဝ မပတ်သက်ဘူးလား။
ထိုစဉ် အဲလီထံမှ ဖုန်းဝင်လာသည်။ သူမက အရေးတကြီး ပြောလာသည်။
[အဲဒီလူ ကုမ္ပဏီကို ထပ်ရောက်လာပါပြီ။]
"ဘယ်သူတဲ့လဲ။"
[DSD ဥပဒေရုံးက ရှေ့နေတစ်ယောက်လို့ ပြောပါတယ်။ သူ့နာမည်က ကင်ဟန်ဆန်း တဲ့။]
"အင်း။"
ဟွန်းဂျူး မမ မှာ ရှေ့နေတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ဆောက်စရာ ကိစ္စရှိလို့လား။
ဖုန်းချပြီးနောက် ကျွန်ုပ်က တက်ကျူ့ကို မေးလိုက်သည်။
"ကင်ဟန်ဆန်း ဆိုတဲ့သူကို သိလား။"
ထိုအခါ တက်ကျူက အံ့သြတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။
"ဗျာ? ကင်ဟန်ဆန်း ဟုတ်လား။"
"ငါ့ကို လန့်သွားစေတာပဲ။ သူနဲ့ သိလို့လား။"
"အဲဒါ ကောလိပ်တုန်းက ကျွန်တော့်အစ်မရဲ့ ရည်းစားဟောင်း နာမည်လေ။"
"တ-တကယ်လား။"
ဘာလို့ အရင်တုန်းက ရည်းစားဟောင်းက ဒီကို ရောက်လာရတာလဲ။
"အဲဒီကောင်က စတော့ကာ (stalker) တစ်ယောက်လေ။ ကျောင်းမှာရော အိမ်မှာပါ လနဲ့ချီပြီး လိုက်ပ်နေတော့ မမက သူ့ကို အရမ်းဆဲခဲ့ဖူးတယ်။"
ထိုစကားကြောင့် ဟင်နရီနှင့် ကျွန်ုပ်ပါ လန့်သွားကြသည်။
"ဘာ?"
ဂန်နမ် ရှိ အဆောက်အအုံကြီးတွေရဲ့ ပထမထပ်မှာတော့ များသောအားဖြင့် ဖรန့်ချိုက်စ် (franchise) ကော်ဖီဆိုင်တွေ ရှိတတ်ကြသည်။
ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ရဲ့ ပထမထပ်မှာလည်း ကော်ဖီဆိုင်တစ်ခု ရှိသော်လည်း အဲ့ဒါက ဝန်ထမ်းတွေအတွက် သီးသန့်ဖြစ်ပြီး တစ်အဆောက်အအုံလုံးကို ပြင်ပလူ ဝင်ထွက်ခွင့် တင်းကျပ်စွာ ကန့်သတ်ထားသည်။
အလုပ်ချိန် အလုပ်ရှုပ်နေချိန်ဖြစ်သောကြောင့် ကော်ဖီဆိုင်ထဲတွင် လူပင်မရှိသလောက် နည်းပါးသည်။
ဟွန်းဂျူး က သူမရှေ့တွင် ထိုင်နေသော လူကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
"ကိုတို့ တွဲခဲ့ကြတုန်းက အချိန်တွေကို မှတ်မိသေးလား။ အဲဒီတုန်းက ကောင်းတဲ့ အချိန်တွေပေါ့။"
ဟွန်းဂျူး က စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
'ကောင်းတဲ့ အချိန်တွေ' တဲ့၊ အဖေခွေးမှပဲ။
ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင် သူမဘဝရဲ့ အမှောင်ဆုံး အခန်းကဏ္ဍတစ်ခုပါပဲ။
သူတို့ ဆုံတွေ့ခဲ့ရခြင်းမှာ ရင်းနှီးတဲ့ ညီငယ်တစ်ဦးကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမရဲ့ဝမ်းကွဲက သူ့ကို Blind Date (မျက်စိစုံမှိတ် ချိန်းတွေ့ပွဲ) တစ်ခု စီစဉ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုနေတာနဲ့ ဟွန်းဂျူး ကို Blind Date တစ်ခုတည်း သွားပေးဖို့ အတင်းတောင်းပန်တာကြောင့် သူမလည်း မတတ်သာဘဲ သဘောတူလိုက်ရသည်။
ကျောင်းနားက ကော်ဖီဆိုင်တစ်ခုမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ခဲ့ရတဲ့ အဲဒီလူဟာ ထူးခြားတဲ့ အချက်အလက် တစ်ခုမှ မရှိလောက်အောင် အလွန် သာမန်ဆန်လွန်းလှသည်။
သူက သူမနဲ့ အသက်ချင်းတူပြီး တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း ပြန်ဝင်ဖြေပြီးနောက် ဆော်ရန်တက္ကသိုလ်မှာ ဥပဒေပညာကို သင်ယူနေသူ ဖြစ်သည်။ ဆော်ရန်တက္ကသိုလ်ဟာ ကိုရီးယားတက္ကသိုလ်လောက် မကောင်းပေမဲ့ ဆော်ရန်တက္ကသိုလ်ကလည်း ဆိုးလ်မြို့ရဲ့ ထိပ်တန်း ငါးခုစာရင်းဝင် နာမည်ကြီး တက္ကသိုလ်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။
ဒီအချိန်အထိ ဟွန်းဂျူး မှာ ယောက်ျားလေးတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဒါမှမဟုတ် အချစ်ရေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စိတ်ဝင်စားမှု နည်းပါးခဲ့ပါတယ်။ တစ်နည်းအားဖြင့် သူမရဲ့ စံပြအမျိုးသား ပုံစံဆိုတာ သီးသန့် မရှိခဲ့ပါဘူး။
သူက သူမကို တွဲဖို့ တောင်းဆိုတဲ့အခါ ကျိတ်ပြီး စဉ်းစားမနေဘဲ သဘောတူလိုက်သည်။ သူက သာမန်ဆန်ပြီး အပြစ်ကင်းပုံရတာကို သူမ သဘောကျခဲ့သည်။
နေ့စဉ်ရက်ဆက် စာကျုပ်နဲ့ အလုပ်တွေ ရှုပ်နေပေမဲ့ ချိန်းတွေ့ဖို့အတွက် အချိန်တော့ သေချာပေးဖြစ်ခဲ့သည်။ ချိန်းတွေ့နေပြီဆိုရင်တော့ မိမိရဲ့လက်တွဲဖော်အပေါ် တာဝန်ဝတ္တရားတွေကို ကျေပွန်ရမယ်လို့ သူမ ယုံကြည်ထားခဲ့ပါတယ်။
သူတို့က အဲဒီလိုနဲ့ တစ်နှစ်နီးပါး တွဲခဲ့ကြတယ်။
လမ်းခွဲဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ သူက သူမကို ဖောက်ပြန်ခဲ့လို့ ဖြစ်သည်။ ဆော်ရန်တက္ကသိုလ်ကို တက်နေတဲ့ ညီငယ်တစ်ယောက်ရှိတဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က သူဟာ ပထမနှစ် ကျောင်းသူလေး တစ်ယောက်နဲ့ တွဲနေပုံရတယ်လို့ သူမကို လာပြောပြခဲ့ပါတယ်။
သူ့ကို အမှန်အတိုင်း အတည်ပြုပေးဖို့ မေးတဲ့အခါ သူက လမ်းခွဲကြောင်း အသိပေးလာခဲ့သည်။
ချစ်သူနှစ်ဦးရဲ့ နှလုံးသားတွေ ကိုက်ညီတဲ့အခါ ဆက်ဆံရေးတွေ စတင်နိုင်ပေမဲ့ တစ်ဦးတည်းကသာ အဆုံးသတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရင်တောင် လမ်းခွဲခြင်းတွေ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ပါတယ်။ ဟွန်းဂျူး က သူ့ကို ဘာနောင်တမှ မရှိဘဲ လမ်းခွဲခဲ့လိုက်သည်။
ဒါပေမဲ့…….
ဒီလူရဲ့ စိတ်ဓာတ်အစစ်အမှန်က အဲဒီနောက်မှာမှ ပေါ်လာခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ ကောင်မလေးသစ်နဲ့ အဆင်မပြေဘဲ ဖြစ်သွားလို့လား မသိဘူး၊ သူတို့ လမ်းခွဲပြီး သုံးလလောက်အကြာမှာ သူက ငိုယိုပြီး ပြန်တွဲကြဖို့ အတင်း တောင်းပန်လာခဲ့တယ်။
ကျောင်းကို လိုက်လာရုံတင်မက နောက်ပိုင်းမှာ သူမရဲ့အိမ်အထိပါ လိုက်လာခဲ့တယ်။ သူမလည်း ရဲစခန်းမှာ တိုင်ကြားဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ အလကားပဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမ နိုင်ငံခြားမှာ ကျောင်းသွားတက်ဖို့အထိ လေးလေးနက်နက် စဉ်းစားခဲ့ရတဲ့အထိ ဆိုးရွားခဲ့ပါတယ်။
ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ သူက ရွှေ့ဆိုင်းထားခဲ့ရတဲ့ စစ်မှုထောက်ဖို့ သွားရတော့မှာ ဖြစ်တာကြောင့် သူမရဲ့ အမြင်အာရုံထဲကနေ သဘာဝကျကျ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပါတော့တယ်။
ထိုနောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် သူ့ကို တစ်ခါမှ ထပ်မံ မတွေ့ခဲ့ရတော့ပေ။ နောက်ပိုင်းတွင် ကြားလိုက်ရသမျှမှာ သူသည် ဒေသတွင်း တက္ကသိုလ်တစ်ခု၏ ဥပဒေကျောင်းသို့ တက်ရောက်သွားခဲ့သည်ဆိုသော သတင်းသာ ဖြစ်သည်။
‘ဒါပေမဲ့ ဒီလိုလူမျိုးက ငါ့ရှေ့ကို ဒီလိုပုံစံနဲ့ ပြန်ပေါ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမိမလဲ။’
အောင်မြင်မှုဆိုတာ သံလိုက်ဓာတ်လိုပါပဲ၊ လူတွေကို မိမိဆီကို ဆွဲငذبတတ်ပါတယ်။
ကမ္ဘာတစ်ဝန်းက ငွေကြေးဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တွေကို ကိုရီးယား ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူ တစ်ဦးရဲ့နာမည်ကို ထုတ်ဖော်ခိုင်းမယ်ဆိုရင် သူတို့က ကန်ဂျင်ဟူး ရဲ့နာမည်ကို အလိုလို ထုတ်ပြောကြပါလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ နှစ်ဦးမြောက်ကို မေးရင် ရုချိုလ်ကျွန်း ရဲ့နာမည် ထွက်လာမယ်၊ သုံးဦးမြောက်ကို မေးရင်တော့ အိုဟွန်းဂျူး ရဲ့နာမည် ထွက်လာပါလိမ့်မယ်။
ဒါတင်မကသေးပါဘူး၊ သူမက OTK ကုမ္ပဏီ ရဲ့ ရှယ်ယာ ၃ ရာခိုင်နှုန်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားပါတယ်။ ဒီလောက်ပမာဏနဲ့ဆိုရင် သူမဟာ ကိုရီးယားမှာ အချမ်းသာဆုံး အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်လာပြီး သူမရဲ့ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုကလည်း ဆက်လက် တိုးပွားနေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ကိုရီးယား ရဲ့ အကြီးအကဲ ဖြစ်လာပြီးနောက် သူမရဲ့နာမည် ကျော်ကြားလာတာနဲ့အမျှ အတိတ်က သူမ သိကျွမ်းခဲ့ဖူးတဲ့ လူပေါင်းများစွာက သူမထံ ဆက်သွယ်လာကြပါတယ်။ အဲဒီထဲမှာ သူမ လမ်းခွဲခဲ့ဖူးတဲ့ ရည်းစားဟောင်းလည်း ပါဝင်နေခဲ့တာပါပဲ။
သူမမှာ ခေါင်းကိုက်လာသလို ခံစားရသည်။
‘ငါ့မှာ ယောက်ျားမျက်စိ မရှိဘူးလို့ အမြဲတမ်း ပြောခံရတာ အမှန်ပဲ၊ ဒီလိုလူမျိုးနဲ့ တွဲခဲ့မိတယ်ဆိုတာကိုကတော့လေ။’
သာသာသာ အတိတ်က ကောလိပ်ကျောင်းသူ ဘဝတုန်းက သူမသာ ဆိုရင် သူမကိုယ်သူမ ပါးရိုက်ပြီး သတိဝင်လာအောင် လုပ်လိုက်ချင်စိတ် ပေါ်လာမိသည်။
တစ်ကြိမ်တုန်းက သူက လုပ်ငန်းကိစ္စဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်နဲ့ ကုမ္ပဏီကို ရောက်လာခဲ့ပြီး၊ အဲဒီနောက် ဟိုတယ်ကိုပါ လိုက်လာကာ တိုက်ဆိုင်လို့ ဆုံရသလိုလို ဟန်ဆောင်ခဲ့ပါသေးသည်။
သူ့မျက်နှာကို ဘယ်တော့မှ ထပ်မံ မတွေ့လိုတော့သော်လည်း ယခုလို ဤနေရာတွင် ထჯိုင်နေပြီး စကားပြောနေရခြင်းမှာ သူယူဆောင်လာခဲ့သော ပစ္စည်းတစ်ခုကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။
“ခင်ဗျားအတွက် တန်ဖိုးရှိတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်မယ်ထင်လို့ မလွှင့်ပစ်ဘဲ သိမ်းထားပေးတာပါ။”
စားပွဲပေါ်တွင် မွန်ဘလန့် (Montblanc) ဘောပင်တစ်လက် တင်ထားသည်။ ၎င်းမှာ အတိတ်က ကောလိပ်စတက်စဥ်က သူမ၏ အဖေ ပေးခဲ့သော လက်ဆောင်ဖြစ်သည်။
ကောလိပ်ကျောင်းသူတစ်ဦးအတွက်မူ ၎င်းမှာ အတော်လေး ဈေးကြီးသော ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ကျောင်းတက်နေစဉ် ကာလတစ်လျှောက်လုံး သူမ အဆင်ပြေပြေ သုံးစွဲခဲ့သည်။
ပျောက်ဆုံးသွားပြီး မေ့လျော့နေပြီဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း…..
‘ငါတို့ လမ်းခွဲတုန်းက ကျသွားခဲ့တာလား။’
ယင်းကို ပြန်လည်ထိတွေ့လိုက်ချိန်တွင် ထိုအချိန်က အမှတ်တရများ အသက်ဝင်လာသလို ခံစားရသည်။ သူမသည် အလုပ်အကိုင်ရရှိပြီး ငွေကို လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေချင်စိတ်ဖြင့် ကြိုးစားပမ်းစား ပညာသင်ယူခဲ့ဖူးသည်။
ယခုအချိန်မှာမူ သူမသာ ဆန္ဒရှိမည်ဆိုပါက ဤဘောပင်ကိုသာမက ၎င်းကို ထုတ်လုပ်သည့် ကုမ္ပဏီကိုပင် ဝယ်ယူနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။
“ပြောစရာ ရှိတာ တခြား ဘာကျန်သေးလဲ။”
ဟွန်းဂျူး က သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်ရာ သူက တစ်ဖက်ကို လှည့်ကြည့်ဟန်ဆောင်ကာ သူမ၏ အကြည့်များကို ရှောင်လွှဲလိုက်သည်။
“အာ၊ ဟင့်အင်း၊ အဟမ်း…”
“ငါ အလုပ်များနေလို့ ဒီကနေ ထလိုက်တော့မယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခါ ပြောခဲ့သလိုပဲ၊ နောက်ထပ် ထပ်ပြီး လိုက်မရှာနဲ့တော့။”
သူက အရေးတကြီး ပြောလာသည်။
“တ-잠깐만요။ ဇာတ်လမ်းကို အစကနေ ပြန်စကြရအောင်လေ၊ ဟင်?”
“…….”
ဒါက အာမေဍိတ်သံတောင် ထွက်မလာနိုင်လောက်အောင် အံ့သြသွားရတဲ့ ပုံစံမျိုး လား။
ဟွန်းဂျူး က သူ့ကို ဆဲဆိုချင်စိတ် ပေါက်သွားသော်လည်း သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲတွင် ရှိနေသော ကလေးငယ်ကို စဉ်းစားကာ တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်သည်။
“ရှင် ဘာလို့ ငါ့ကို လာတွေ့ချင်ရတာလဲ။”
“ဟိုလေ၊ မင်းကလည်း အခုထိ အိမ်ထောင်မပြုရသေးဘူး၊ ပြီးတော့ တခြားဘယ်သူနဲ့မှလည်း မတွဲနေဘူးလို့ ကြားလို့လေ။ အဲဒါကြောင့် ငါတို့ နှစ်ယောက် ပြန်တွဲကြတာ ဘာဖြစ်လဲ၊ မကောင်းဘူးလား။”
ဘယ်လိုဘဲ စဉ်းစားကြည့်ပါစေ၊ ဒီသာမန်လူရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အားသာချက်ကတော့ သူမျက်နှာပြောင်တိုက်နိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
‘သူ့ကို ဖောက်ပြန်ပြီး လမ်းခွဲပစ်ခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဆီကို ဘယ်လိုမျက်နှာနဲ့များ ပြန်တွဲဖို့ လာပြောရဲတာလဲ ဟင်။’
ဟွန်းဂျူး က အပြတ်အသတ် ပြောလိုက်သည်။
“ငါ့မှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ တွဲဖို့ အစီအစဉ် မရှိဘူး၊ ပြီးတော့ အဲဒီလို အစီအစဉ် ရှိခဲ့ရင်တောင်မှ အဲဒါက ရှင့်အတွက် မဟုတ်ဘူး။”
ဟွန်းဂျူး သည် ထပ်ပြောစရာ စကားမရှိတော့သည့်အလား ထရပ်လိုက်သည်။
“ငါအရင် သွားနှင့်မယ်၊ ရှင်လည်း သေချာ သောက်လက်စလေး သောက်ပြီးမှ ထလိုက်တော့။”
ထိုစဥ် သူက ရုတ်တရက် ခုန်ထလာပြီး ဟွန်းဂျူး ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
“ဟေ့လူ! အိုဟွန်းဂျူး!”
ဟွန်းဂျူး မျက်မှောင်ကြုံ့သွားသည်။
“လက်ကို လွှတ်လိုက်စမ်း။”
“ထိုင်စမ်းပါ။ ကိုယ်နဲ့ စကားပြောစရာ ရှိသေးတယ်။”
သူက သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ညှစ်ကိုင်ရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက ဘယ်လောက်အထိ ထူးချွတ်လို့ လူတွေကို ဒီလောက်အထိ နှိမ်ပြီး ဆက်ဆံနေရတာလဲ။”
“ဘာလဲ?”
***
“ငါ့ကို မသိဘူးလို့ ထင်နေတာလား။ တွဲနေကြတုန်းကတည်းက မင်းက ကိုရီးယားတက္ကသိုလ် တက်ခဲ့ဖူးတာကို အကြောင်းပြပြီး ငါ့ကို အမြဲတမ်း နှိမ်ဆက်ဆံခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား! အဲဒါကြောင့်ပဲ ငါတခြားမိန်းကလေးတွေနဲ့ တွဲခဲ့တာပေါ့! မင်းက ဘယ်လောက်များ ထူးချွတ်လို့ လူတွေကို အဲဒီလို နှိမ်နေရတာလဲ။”
“…….”
ဒါဖြင့် သူ အမှန်တကယ် ဘာတွေ ပြောနေတာပါလိမ့်။ သူပြောနေတဲ့ စကားကို သူ့ဘာသာရော နားလည်ရဲ့လား။
‘ဒီလူသားကတော့ တကယ်ကို ကုစားလို့မရတော့ဘူးပဲ။’
ဒေါသထွက်ဖို့ သို့မဟုတ် အော်ငေါက်ဖို့ မလိုတော့ပါ။ ဝတ်စုံကိုယ်စီ ဝတ်ဆင်ထားကြသော ဝန်ထမ်းများက ထိုနေရာဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာကြေလေပြီ။
သို့သော် ထိုစဥ် လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားသော လူတစ်ဦး ပေါ်လာခဲ့သည်။
***
တစ်ရှိန်ထိုး ပြေးထွက်သွားခဲ့သော ဟင်နရီက ထိုလူ၏ ကော်လံစကို ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
သူ့တွင် အားအင်များပြားလှသဖြင့် လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ဆွဲကိုင်လိုက်ရုံဖြင့် ထိုလူ၏ ကိုယ်တစ်ပိုင်းလုံး မြောက်တက်သွားတော့မလိုပင် ဖြစ်သွားသည်။ အမှန်တကယ်ပင် တစ်ဖက်လူ၏ ဖረက်ဖိနပ်ဖረက်ချပ်များမှာ မြေကြီးပေါ်မှ ကြွတက်လာကာ ခြေဖျားထောက်နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
ခဏလေးတင်ကမှ ကြုံးဝါးအော်ဟစ်နေခဲ့သော ထိုလူမှာ လည်ပင်းကို ဆွဲကိုင်ခံထားရသော ခွေးပေါက်စလေးတစ်ကောင်လို ရုန်းကန်နေရလေသည်။
ဟင်နရီ့ မျက်နှာပေးမှာ အမှန်တကယ် သတ်ဖြတ်တော့မည့်အလား ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။ သူ့ကို သိလာခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော အမူအရာမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးပေ။
ထိုလူမှာ ကြောက်လန့်တကြား တုန်ရီနေသည်။
“ဘ-ဗျားက ဘယ်သူလဲ။ ဘ-ဘာလို့ ကျုပ်ကို ဒီလိုလုပ်နေရတာလဲ။”
ဟင်နရီက လက်သီးကို မြှောက်လိုက်သည်။ သူ့ဝါသနာက လက်ဝှေ့ထိုးခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ကြားဖူးပြီး သူ၏ အနေအထားမှာလည်း ဟာကွက်မရှိ လုံးဝ အမိုက်စားပင် ဖြစ်သည်။ သူသာ လက်သီးတစ်ချက် ထိုးချလိုက်မည်ဆိုလျှင် သွားအနည်းငယ် ကျိုးသွားရုံမျှဖြင့် ပြီးသွားမည် မဟုတ်ပေ။
“အားးးး! မ-မထိုးနဲ့!”
ထိုလူက ထိုကဲ့သို့ အော်ဟစ်ကာ မျက်လုံးများကို တင်းတင်းစုံမှိတ်လိုက်သည်။
ဟင်နရီ လက်သီးထိုးတော့မည့်ဆဲဆဲ အချိန်တွင် ဟွန်းဂျူး မမ က အော်လိုက်သည်။
“ရပ်လိုက်!”
ထိုတစ်ခွန်းတည်းသော စကားကြောင့် ဟင်နရီမှာ ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ တောင့်ခဲသွားလေသည်။
ဟွန်းဂျူး မမ က သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“သူ့ကို ထိုးရတာတောင် တန်ဖိုးမရှိပါဘူး။”
ဟင်နရီလည်း နောက်ဆုံးတွင် လက်သီးကို ဖြုတ်ချလိုက်ပြီး ထိုလူ၏ ကော်လံစကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
ခြေဖနောင့်များ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်ရောက်သွားသော ထိုလူမှာ အံ့သြထိတ်လန့်နေသော အမူအရာဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးကို တစ်လှည့်စီ ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘ-ဘာလဲ? ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်က ဘယ်လိုဆက်ဆံရေးမျိုး ရှိကြတာလဲ။ 설마 တွဲနေကြတာလား (ဒ 설마 - ဒါမှမဟုတ် မပြောနဲ့တော့ - တွဲနေကြတာလား)?”
ဟွန်းဂျူး မမ က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လက်ကို ခါယမ်းပြလိုက်သည်။
“ရှင်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် အမြန်ထွက်သွားစမ်းပါ။”
သူက တွန့်ကြေနေသော သူ့ကော်လံစကို သေသေချာချာ ပြန်ပြင်ရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။
“ဘ-ဘာလဲ? စကားပြောလို့ ပြီးသွားပြီလား။ ဒီအတိုင်း လွှတ်ပေးမယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ဥပဒေစိုးမိုးတဲ့ နိုင်ငံမှာ ဒါ ဘာလုပ်တာလဲ။ ခုနက ဖြစ်ပျက်သွားတာတွေ အကုန်လုံး CCTV မှာ မိနေပြီ၊ နိုင်ငံခြားသားပဲဖြစ်ဖြစ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျုပ် သတင်းပို့မယ်၊ ကြားလား! ကျုပ်က ပြောရင်ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်တတ်တဲ့လူကွ!”
တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ပြန်မထိုးဲနိုင်တော့ကြောင်း သဘောပေါက်သွားပုံရကာ ရုတ်တရက် ကျားဆန်လာသည်။
ဒီလိုလူမျိုးကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ကိုင်တွယ်ရတာ အကောင်းဆုံးဖြစ်မလဲ။
ကျွန်ုပ် စဉ်းစဉ်းစားစား မပြီးသေးမီမှာပင် တက်ကျူက ရုတ်တရက် ပြေးဝင်လာပြီး လက်သီးကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။
“OTK လက်သီးချက်!”
ဘုန်း!
“အားးးးးး!”
အမိုက်စား နည်းပညာအမည်ကို ဖယ်ထားလိုက်လျှင် အားအင်ကတော့ အလွန်ကို အားနည်းလှသည်။ အပြင်းအထန် ထိုးလိုက်ပုံ မပေါ်သော်လည်း ထိုလူမှာ အော်ဟစ်ရင်း ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပုံကျသွားလေသည်။
“ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကျွန်တော်တို့ မမရဲ့ ကိုယ်ကိုတောင် ထိဝံ့ရတာလဲ။ ဒါကိုပါ သတင်းပို့လိုက်စမ်းပါ၊ ကောင်စုတ်လေးရဲ့။”
တက်ကျူက လက်သီးထိုးလိုက်ရသဖြင့် သူ့လက် နာသွားသကဲ့သို့ လက်ကို ခါယမ်းလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လက်သီးထိုးဖူးသူများသာ လက်သီးကို ကောင်းကောင်း ထိုးတတ်ကြစမြဲပင်။
“အဆင်ပြေရဲ့လား၊ မမ?”
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူကတော့ အားကိုးရမလိုလို ရှိနေပေသည်။
ဟွန်းဂျူး မမ က ကျွန်ုပ်တို့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ရှင်တို့တွေ ဒီမှာ ဘာလာလုပ်နေကြတာလဲ။”
ဟင်နရီက ဟွန်းဂျူး မမ ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။
“ကိုယ် မင်းနဲ့ တစ်ယောက်ချင်း စကားပြောချင်လို့ပါ။”