ဟွန်းဂျူး မမ က တက်ဂယူကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အသံလျှော့ပါ၊ ဆူညံနေတယ်။”
သူမ၏ တုံ့ပြန်ပုံကို ကြည့်ရသလောက်ဆိုလျှင် ဂျက်စီကာ တောင်မှ ဒီအကြောင်းကို မသိခဲ့ပုံရသည်။ သူမ၏ အနီးကပ်ဆုံး လက်ထောက်ဖြစ်သူတောင် မသိလျှင် ကုမ္ပဏီထဲက ဘယ်သူမှ သိမည်မဟုတ်ဟု ကောက်ချက်ချနိုင်ပေသည်။
ကျွန်တော် အော်ဟစ်လိုက်မိခြင်းမျိုး မရှိသော်လည်း ကျွန်တော်လည်း အံ့အားသင့်ရသည်မှာ အတူတူပင်။ ဟွန်းဂျူး မမ ၏ ပါးစပ်ဖျားမှ “ကိုယ်ဝန်” ဆိုသော စကားလုံး ထွက်လာလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မတွေးထားမိခဲ့ပေ။
ဒါကြောင့်မို့လို့ သူမ ဆေးလိပ်ဖြတ်လိုက်တာကိုး။
ပြန်တွေးကြည့်တော့လည်း သူမရှေ့မှာရှိတဲ့ ကော်ဖီခွက်ကို တစ်ချက်မှ မထိထားတာကို သတိထားမိသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူမသည် ကော်ဖီကို ရေလိုသောက်တတ်သူဖြစ်သော်လည်း ဒီနေ့တော့ တစ်စက်မှ မသောက်သေးပေ။
“ဒါဆိုရင် အလုပ်ကနေ စောစောပြန်ပြီး ပျောက်သွားတတ်တာက…?”
“ဒီရက်ပိုင်းမှာ ကျွန်မ ဆိုးဆောင်ဆေးရုံကို သွားနေတာပါ။”
ဂန်နမ် ဆိုးဆောင်ဆေးရုံသည် VIP လူနာများအတွက် အဆင့်မြင့် အဆောက်အအုံနှင့် တင်းကျပ်သော လုံခြုံရေးရှိသည်။ ပြီးတော့ ဒီနေရာနဲ့လည်း နီးသည်။
ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး၏ အကြည့်များက တစ်နေရာတည်းသို့ ရောက်သွားသည်။ ထိုအခါ ဟွန်းဂျူး မမ က သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
“နည်းနည်းတော့ ဖောင်းလာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ သိပ်တော့ မသိသာသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီအဝတ်အစားတွေကိုတော့ ခဏလောက်ပဲ ဝတ်နိုင်တော့မှာပါ။”
ဆိုလိုသည်မှာ ကိုယ်ဝန် ၄ လ သို့မဟုတ် ၅ လလောက် ရှိပြီဆိုတဲ့ သဘောလား။
တက်ဂယူက အံ့အားသင့်သွားဟန်ဖြင့် ပြောသည်။
“ဘာ၊ ဘာပြောတယ်? ဒါဆိုရင် အတော်လေး ကြာနေပြီပေါ့။ အိမ်ထောင်တောင် မပြုရသေးဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကိုယ်ဝန်ရလာတာလဲ?”
ဟွန်းဂျူး မမ က တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်ပြောသည်။
“အင်း၊ အဆင်ပြေသွားတာပါ။ ကျွန်မက အိမ်ထောင်မပြုရင်တောင် ကလေးတစ်ယောက်တော့ လိုချင်တယ်လို့ အမြဲတွေးထားတာ။ အလုပ်တွေနဲ့ ရှုပ်နေတာကို အကြောင်းပြပြီး ဆိုင်းငံ့ထားခဲ့တာ ကြာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာ မလုပ်ရင် နောက်ထပ် အခွင့်အရေးရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ခံစားမိလိုက်တာ။”
ဒီခေတ်ကာလမှာတော့ လက်မထပ်ခင် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ခြင်းက ထူးဆန်းသည့် ကိစ္စမဟုတ်တော့ပေ။
သို့သော်လည်း ထိုထက် ပိုအရေးကြီးသော မေးခွန်းတစ်ခု ရှိနေသည်။ သို့သော် မေးလိုက်လျှင် ရိုင်းရာရောက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ကျွန်တော် မမေးဖြစ်ခဲ့ပေ။
ကျွန်တော် ထိုသို့ တွေးနေစဉ်မှာပင် တက်ဂယူက တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်သည်။
“ဘယ်သူ့ကလေးလဲ?”
“ဘယ်သူ့ကလေးဖြစ်ရမှာလဲ? ကျွန်မကလေးပေါ့။”
“မဟုတ်ဘူးလေ၊ ကျွန်တော်ပြောတာက ကလေးအဖေက ဘယ်သူလဲလို့?”
သူက ထပ်မေးလိုက်သော်လည်း ဟွန်းဂျူး မမ က အဖြေတစ်ခုတည်းကိုသာ ပြန်ပေးသည်။
“ဒါ ကျွန်မကလေးပဲ၊ အဲဒီလောက်ဆို မလုံလောက်ဘူးလား?”
ကျွန်တော် သူ့ဘက်ကို တွန်းလိုက်ပြီး မေးခွန်းတွေ ရပ်ဖို့ အချက်ပြလိုက်သည်။ သို့သော် တက်ဂယူက ဆက်မေးနေဆဲပင်။
“ဘာလို့လဲ၊ ဘာလို့ မပြောနိုင်ရတာလဲ? ဟို… ဟိုတစ်ယောက်က အိမ်ထောင်သည်များ ဖြစ်နေလို့လား?”
ကျေးဇူးပြုပြီး ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်းပါ!
သူ့ကို သတိလစ်သွားအောင် လည်ပင်းညှစ်ပစ်ရမလား။
“မိန်းမတစ်ယောက်တည်း ကလေးမွေးပြီး ပြုစုပျိုးထောင်ရတာ အရမ်းခက်ခဲတယ်လေ!”
“ဘာက ခက်ခဲလို့လဲ?”
“အဲဒါကတော့…”
အဖေရော အမေပါရှိနေရင်တောင် အလုပ်လုပ်ရင်း ကလေးတစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်တည်း ပြုစုပျိုးထောင်ရတာ ခက်ခဲသည်မှာ အမှန်ပင်။ သို့သော် ငွေကြေးက ပြဿနာအားလုံးကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်သည်။
ဟွန်းဂျူး မမ ၏ နှစ်စဉ်ဝင်ငွေမှာ ဒေါ်လာသန်းပေါင်းများစွာ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် OTK Company ၏ ရှယ်ယာ ၃ ရာခိုင်နှုန်းကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ထိုမျှလောက်ဆိုလျှင် ကလေးပြုစုစရိတ်အတွက် သူမ စိုးရိမ်စရာ လုံးဝမလိုပေ။
သို့သော် လူမှုရေးအမြင်နှင့် ကလေးအတွက် အချိန်ပေးနိုင်မှုကတော့ သီးခြားကိစ္စရပ်များ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့နိုင်ငံတွင် လူအများက တစ်ကိုယ်တော်မိခင်များကို ချက်ချင်းပင် အမြင်စောင်းကြသော်လည်း ကမ္ဘာ့နိုင်ငံတိုင်းက ထိုသို့မဟုတ်ပေ။
ဥရောပနိုင်ငံများကဲ့သို့ ဖွံ့ဖြိုးပြီးနိုင်ငံများတွင် မိသားစုပုံစံမျိုးစုံကို အသိအမှတ်ပြုကြသည်။ လက်မထပ်ဘဲ ကလေးယူခြင်း၊ အတူနေခြင်း၊ လွတ်လပ်စွာ တွဲခေါ်ခြင်း စသည်တို့မှာ ထုံးစံပင်ဖြစ်သည်။
ပြင်သစ်သမ္မတဟောင်းဆိုလျှင်ပင် အိမ်ထောင်ကွဲအမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် လက်မထပ်ဘဲ အတူနေခဲ့ဖူးသည်။ ထိုမျှသာမကဘဲ သူ၏ အိမ်ထောင်ဖက်နှင့် အတူနေစဉ်အတွင်း၌ပင် မင်းသမီးတစ်ဦးနှင့် လျှို့ဝှက်၍ ဖောက်ပြန်နေသည်ကိုပင် မိသွားခဲ့သေးသည်။
ကိုရီးယားတွင်မူ နိုင်ငံခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ထိုသို့ပြုမူနိုင်သည်ကို လူအများက အံ့အားသင့်ခဲ့ကြသော်လည်း ပြင်သစ်လူမျိုးများမှာမူ သမ္မတ၏ တာဝန်ဝတ္တရားနှင့် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာက သီးခြားစီဖြစ်သည်ဟုသာ ယူဆကာ ဂရုမစိုက်ကြပေ။
ပြန်တွေးကြည့်လျှင် ကိုရီးယားကသာ ‘ပုံမှန်မိသားစု’ ဟူသော ဘောင်တစ်ခုကို သတ်မှတ်ထားပြီး ထိုစံနှုန်းနှင့် မကိုက်ညီသူများကို အမြင်မကြည်ခြင်းက ပို၍ ထူးဆန်းနေသလိုပင်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမက ပြောပြချင်စိတ်မရှိလျှင် အတင်းအကျပ် မေးနေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။
အနားမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး နားထောင်နေသော ဂျက်စီကာ က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောသည်။
“ဘာလို့ ပိုစောစောက မပြောပြတာလဲ? ပြောပြလို့ ရသားပဲ၊ ဟုတ်တယ်မလား?”
“တောင်းပန်ပါတယ်။ ပြောပြဖို့ အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားပေမဲ့ အချိန်အခါ မသင့်တော်ခဲ့ဘူး။”
ဟွန်းဂျူး မမ က တောင်းပန်လိုက်သော်လည်း ဂျက်စီကာ က သူမကို မကျေနပ်သည့်အလား နှုတ်ခမ်းဆူကာ စိတ်ကောက်ပြနေသည်။
“ကလေးက ကျန်းမာရဲ့လား?”
“အင်း။ ကိုယ်ဝန်စရှိတုန်းက ကိုယ်ဝန်ရှိမှန်း မသိဘဲ ဆေးလိပ်သောက်မိတာ၊ အလုပ်တွေ ပိနေတာတွေကြောင့် နည်းနည်းတော့ စိုးရိမ်မိပေမဲ့ ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး။”
“ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ ရာသီစက်ဝန်းကို ကြည့်ပြီး ကိုယ်ဝန်ရှိမှန်း သိနိုင်တာ မဟုတ်ဘူးလား?”
“သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ကျွန်မက ရာသီလာတာ မမှန်ဘူးလေ။ ပထမတစ်လမှာဆိုရင် ရာသီမလာတာကိုပဲ ထင်ခဲ့တာ။”
“ဒါတွေအားလုံးက အလုပ်တွေ ပင်ပန်းပြီး စိတ်ဖိစီးမှု များလို့ပဲ။ ကျွန်မဆိုလည်း စိတ်ဖိစီးမှု များရင် ရာသီလာတာ မမှန်တော့ဘူး။ ဗိုက်အောင့်တာတွေလည်း ပိုဆိုးလာတတ်တယ်။”
ဘေးနားကနေ နားထောင်နေရတာ အတော်လေး ရှက်ဖို့ကောင်းလှသည်။ ယောက်ျားလေးတွေ ဘေးနားမှာ ထိုင်နေတာကို ဒီလိုမျိုး ကိစ္စတွေကို ပြောပြနေတာ သင့်တော်ပါ့မလား။
တည်ငြိမ်နေသော ဟွန်းဂျူး မမ နှင့် မတူဘဲ တက်ဂယူကတော့ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေဆဲပင်။
“အမေနဲ့ အဖေက သိပြီလား?”
ဟွန်းဂျူး မမ က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
“မသိသေးဘူး။ နောက်မှ သီးခြားစီ ပြောပြလိုက်မယ်၊ အဲဒီတော့ အဲဒီအချိန်ထိ ပါးစပ်ပိတ်ထားကြ။”
***
ကျွန်ုပ်တို့ ကုမ္ပဏီသို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။
တက်ဂယူကတော့ ပါးစပ်ကနေ တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေဆဲပင်။
“ဘယ်သူလဲ? ဘယ်သူဖြစ်မလဲ? ငါသာ တွေ့ရင်တော့ အလွတ်မပေးဘူး။”
“…….”
ဘာလုပ်မလို့လဲ။
“ခင်ဗျားက မသိချင်ဘူးလား?”
သိချင်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်ုပ်တို့ ခေါင်းချင်းဆိုင်ပြီး စဉ်းစားနေရုံနဲ့ ဘာအဖြေမှ ထွက်လာမှာ မဟုတ်ပေ။
ခဏအကြာတွင် ဂျက်စီကာ က ကျွန်ုပ်တို့ဆီသို့ တိုးကပ်လာသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ သုံးယောက်သား ခေါင်းချင်းဆိုင်ကာ တိုင်ပင်ကြသည်။
“အရင်ဆုံးတော့ ကလေးရတယ်ဆိုတာ ဝမ်းမြောက်စရာ ကိစ္စပါ…”
“ဒါက တစ်ပိုင်းပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ကလေးအဖေက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိဖို့ လိုတယ်။”
ကျွန်တော် ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ဒါက ဟွန်းဂျူး မမ ရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စ မဟုတ်ဘူးလား? သူများကိစ္စကို အတင်းဝင်စွက်ဖက်တာ ရိုင်းရာမရောက်ဘူးလား?”
ထိုအခါ တက်ဂယူက ယုံကြည်မှုရှိစွာ ပြောသည်။
“ကျွန်တော်က ‘သူများ’ မဟုတ်ဘူး၊ အစ်မရဲ့ မောင်လေးလေ။ မိသားစုဆိုတာ မတူဘူး။”
သူပြောတာကို နားထောင်ကြည့်တော့လည်း မှန်နေသည်။ ကျွန်တော်က အပြင်လူဖြစ်ပေမဲ့ သူက အပြင်လူမှ မဟုတ်တာ။
“အော်၊ တကယ်လား? ဒါဆိုရင် ကျွန်မလည်း ကူညီပေးရမလား?”
ဂျက်စီကာ လည်း တက်တက်ကြွကြွဖြင့် ပါဝင်လာသည်။
“ကျွန်တော်လည်း ကူညီပေးမယ်။”
တက်ဂယူက မေးသည်။
“အစ်မက သူ့ကို ကိုယ်ဝန်ရှိတဲ့အကြောင်း ပြောပြထားမယ်လို့ ထင်လား?”
ဂျက်စီကာ က ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“အင်း၊ သူက ဘယ်သူလဲတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဂျက်စီကာ ရဲ့ စရိုက်ကို သိနေတဲ့အတိုင်းဆိုရင် သူ ပြောပြထားမှာ မဟုတ်လောက်ဘူး။”
“ဖြစ်နိုင်တယ်နော်?”
စဉ်းစားကြည့်ရအောင်။
ဘာလို့ ဟွန်းဂျူး မမ က ကလေးအဖေအကြောင်းကို ကျွန်ုပ်တို့ကို မပြောပြတာလဲ? တကယ်ပဲ ပြောလို့မရတဲ့ အကြောင်းရင်းတစ်ခုခု ရှိနေတာလား။
အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ကြည့်ရသလောက် သူမက ဘယ်သူနဲ့မှ တွဲနေပုံမရပေ။ ဒါဆိုရင်……?
ပထမဆုံး ခေါင်းထဲရောက်လာသူမှာ ဟင်နရီဖြစ်သည်။
ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် ကျွန်တော်တို့ စကားပြောတုန်းကလည်း သူက တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ တကယ်ပဲ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့တာလား။
နောက်တစ်ခု စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရသည်မှာ ဂျက်စီကာ ပြောပြခဲ့သော အမျိုးသားအကြောင်းဖြစ်သည်။ ကုမ္ပဏီနှင့် ဟိုတယ်မှာ ဟွန်းဂျူး မမ ကို လာတွေ့တဲ့ အမျိုးသားက ဘယ်သူလဲ။
ဂျက်စီကာ က ပြောသည်။
“အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကျွန်မ စုံစမ်းကြည့်လိုက်မယ်။ သူ ကုမ္ပဏီကို လာတဲ့ ရက်စွဲနဲ့ အချိန်ကို သိထားတော့ နာမည်ကို ရှာတွေ့နိုင်မှာပါ။”
“ကောင်းပြီ။”
အရင်ဆုံး ဟင်နရီနဲ့ စကားပြောကြည့်ဖို့ လိုမယ်။
***
ကျွန်တော် ဟင်နရီကို CEO ရုံးခန်းထဲသို့ ထပ်ခေါ်လိုက်သည်။
“ဘာကိစ္စရှိလို့လဲခင်ဗျ?”
“မေးစရာလေး နည်းနည်းရှိလို့ပါ။”
ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်ကလိုပဲ သူ့မျက်နှာအမူအရာက မှိုင်းညို့နေသည်။
ကျွန်တော်က ဘာမှမဟုတ်သလို သာမန်အတိုင်း မေးလိုက်သည်။
“မင်းက ဟွန်းဂျူး မမ နဲ့ အိပ်ခဲ့တာလား?”
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် ဟင်နရီက အံ့အားသင့်သွားပြီး တုန်လှုပ်သွားသည်။
“ဘ-ဘယ်လိုလုပ် သိသွားတာလဲ?”
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ တက်ဂယူက အံ့သြသွားမည့်အလှည့် ရောက်လာသည်။
“ဘ-ဘယ်လို? ဟင်နရီ၊ မင်း တကယ်ပဲ အဲဒီလို လုပ်ခဲ့တာလား။”
မှားပြောမိသွားမှန်း ဟင်နရီက ထိုမှသာ သဘောပေါက်သွားသည်။
“ဒီကောင်! ငါ့အစ်မကိုတောင် ဘယ်လိုလုပ်ရဲတာလဲ ဟေ့လူ!”
မထင်မှတ်ဘဲ ခုန်အုပ်ရန် ပြင်ဆင်နေသော တက်ဂယူကို ကျွန်တော် အမြန်ဆွဲကိုင်ထားလိုက်သည်။
“ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်း၊ တုံးတိတိနဲ့ ဒီကောင်လေးရာ။”
ဟင်နရီက ပြစ်မှုတစ်ခုခု ကျူးလွန်ထားသူကဲ့သို့ မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် ခေါင်းကို ငုံ့ချထားလိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် အသက်ရှူသံကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီးနောက် တက်ဂယူက သမက်လောင်းတစ်ဦးကဲ့သို့ တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“တစ်ခုပဲ မေးမယ်။ မင်းက ငါတို့ရဲ့ မမ ကို အခုထိ ကြိုက်နေတုန်းပဲလား။”
ဟင်နရီက အားမလိုအားမမဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“သေချာပေါက်ပေါ့။ အဲဒီခံစားချက်ကို မေ့ပစ်ဖို့ အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့ဖူးပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့လည်း ကျွန်တော့်စိတ်က သူမဆီကိုပဲ အမြဲရောက်သွားနေတုန်းပါပဲ။”
“ဒါဆိုရင် မင်းတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ အမှန်အတိုင်း ပြောပြပါ။ အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် ငါတို့က ကူညီပေးလို့ မရဘူးလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား။”
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် ဟင်နရီက တွေဝေသွားပြီးမှ သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချကာ စကားစလာသည်။
“တကယ်တော့ အဲဒီနေ့ကလေ……”
***
ဟွန်းဂျူး သည် လုပ်လက်စ အလုပ်များကို ခဏရပ်ထားလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်နားသို့ လျှောက်သွားကာ အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ အောက်ဘက် တီဟီရန်လမ်းမကြီးပေါ်တွင် ကားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်သို့ လက်ကို ညင်သာစွာ တင်လိုက်ရင်း ရင်သွေးငယ်လေး၏ လှုပ်ရှားမှုများကို တစုံတရာ ခံစားလိုက်ရသလိုလို ရှိသဖြင့် သူမ အံ့သြသွားရသည်။
လောလောဆယ်တော့ အဆင်ပြေသေးသော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ကုမ္ပဏီသို့ လာရန်နှင့် အလုပ်လုပ်ရန် ပို၍ ခက်ခဲလာလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် ကလေးမီးဖွားမည့်အချိန်နီးလာလျှင်လည်း သားဖွားခွင့် ယူရပေလိမ့်မည်။
ထို့ကြောင့် ဌာနခွဲမန်နေဂျာ မရှိတော့သည့်တိုင်အောင် အလုပ်များတွင် မည်သည့်ပြဿနာမှ မရှိစေရန် တာဝန်ရှိသူများကို ကြိုတင်ခန့်အပ်ကာ အလုပ်များကို ကြိုတင်ခွဲဝေပေးထားရမည် ဖြစ်သည်။
ကလေးမွေးဖွားပြီးနောက်ပိုင်း အခြေအနေအတွက်လည်း သူမ အနည်းငယ် စိုးရိမ်မိနေသည်။
အလုပ်နှင့် ကလေးပြုစုစရိတ်ကို တကယ်ပဲ မျှတအောင် လုပ်နိုင်ပါ့မလား။
ဟွန်းဂျူး က အတိတ်က အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်ပြောင်းတွေးတောမိသည်။
သူမ၏ နောက်ဆုံးအကြိမ် တရားဝင် ချစ်သူထားဖူးခြင်းမှာ ကောလိပ်တက်စဉ်က ဖြစ်သည်။ MBA ဘွဲ့ကို ပြီးဆုံးအောင် သင်ယူခဲ့ပြီး ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်း အိပ်ချိန်တောင် မလောက်ငှလောက်အောင် အလုပ်များပြားလှသော ရက်များက နှစ်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် ဆက်တိုက်ဆိုသလို ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ထိုနောက်ပိုင်းတွင်မှ သူမအတွက် အချိန်ပိုလေးများ အနည်းငယ် ပိုထွက်လာခဲ့ပြီး သူမထံ ချဉ်းကပ်လာကြသူများ သို့မဟုတ် ချစ်ရေးဆိုလာကြသူများ ရှိခဲ့သော်လည်း ချစ်သူရည်းစားဘဝအထိ မရောက်ရှိခဲ့ပေ။
သူမသည် တစ်ယောက်တည်းနေရသည်ကိုပင် ကျင့်သားရနေခဲ့ပြီဖြစ်ကာ အထီးကျန်သည်ဟုလည်း မခံစားရသလို ချစ်သူထားချင်စိတ်လည်း မရှိခဲ့ပေ။
သို့သော် ထိုနေ့ကမူ အနည်းငယ် ကွဲပြားနေခဲ့သည်။
ပြန်တွေးကြည့်လျှင် အကြောင်းရင်းများစွာ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်လိမ့်မည်။
ပထမဆုံးအနေဖြင့် အယ်လီနှင့် ဂျင်ဟူး တို့ နှစ်ဦးသား အလွန်လိုက်ဖက်ညီနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူမ အားကျမိခဲ့သည်။ ထို့ပြင် တစ်ခါမှ မဝတ်ဖူးသည့် ပုံစံမျိုးဖြင့် ပြင်ဆင်ပြီး ပါတီသို့ တက်ရောက်လာခဲ့ခြင်းကြောင့်လည်း သူမ၏ စိတ်အခြေအနေက အလွန်တရာ တက်ကြွရွှင်လန်းနေခဲ့သည်။
သူမ၏ ပါတနာအဖြစ် လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးခဲ့သော ဟင်နရီမှာ မည်သည့်အမျိုးသမီး၏ မျက်စိကိုမဆို ဖမ်းစားနိုင်လောက်အောင် ရုပ်ရည်ချောမောပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သူ ဖြစ်သည်။
ထိုသို့ ခံစားရသည်မှာ သူမတစ်ဦးတည်း မဟုတ်ပေ။ ပါတီပွဲရှိ အမျိုးသမီးများကလည်း ဟင်နရီကို တစ်ချက်တစ်ချက် စာနာငေးကြည့်ရင်း စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။
သို့သော် သူကမူ လူတိုင်း၏ ဖိတ်ခေါ်မှုကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ငြင်းပယ်ခဲ့ပြီး သူမ၏ အနားတွင်သာ ဆက်လက်ရှိနေခဲ့သည်။
ထိုအပြုအမူက တစ်မျိုးတစ်ဖုံအားဖြင့် အားကိုးရလောက်သည်ဟု ခံစားရစေခဲ့ပြီး အခြားအမျိုးသမီးများ၏ မနာလိုဝန်တိုသည့် အကြည့်များကိုပင် သူမ သဘောကျမိနေခဲ့သည်။
သန်းခေါင်ယံအချိန်သို့ ရောက်သောအခါ ပါတီပွဲ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီး လူတိုင်း အየို့အိမ်သို့ ပြန်သွားကြသည်။
ဟင်နရီနှင့် သူမတို့က ဟိုတယ်တစ်ခုတည်းတွင်ပင် တည်းခိုနေကြခြင်းဖြစ်သောကြောင့် ကားတစ်စီးတည်းဖြင့် အတူတကွ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဟိုတယ်သို့ ရောက်ခါနီးအချိန်တွင် ချက်ချင်းဝင်သွားရမည်ကို သူမ နှမြောသလိုလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ထို့ကြောင့် ဟိုတယ်အနီးရှိ ဘားတစ်ခုတွင် အရက်တစ်ခွက်စီ ထပ်သောက်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦး အတူတကွ ရင်းနှီးလာခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း နှစ်ယောက်တည်း သီးသန့်အရက်သောက်ဖူးခြင်းမှာမူ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် အရက်ကို တစ်ငုံချင်းစီ သောက်ရင်း အကြောင်းအရာအမျိုးမျိုးကို ပြောဆိုဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။
ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူမသည် မူးရူးသည်အထိ ဘယ်သောအခါမှ သောက်လေ့ရှိသူ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ထိုညက အရက်သောက်ရသည့် အခိုက်အတໍါမှာ အလွန်ပင် ပျော်စရာကောင်းနေခဲ့ပြီး ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်ရမည်၊ သူမ၏ ပုံမှန်ကန့်သတ်ချက်ထက် ပို၍ သောက်မိသွားခဲ့သည်။
မူးနေသော သူမကို ဟင်နရီက အခန်းဝအထိ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ သူမက ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ဟင်နရီက ရုတ်တရက် သူမကို ဖက်ថွေ့ကာ အနမ်းပေးခဲ့သည်။
ထိုခဏ၌ သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် မီးရှူးမီးပန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
အနမ်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ အလွန်တရာ ရောထွေးရှုပ်ထွေးနေသော ဟင်နရီ၏ မျက်နှာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူက ဘာတစ်ခုခုကို ပြောရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမက အရင်ဦးဆုံး အနမ်းပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် သူ့ကို အခန်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် သူမ အိပ်ရာထလာပြီး ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး အလုပ်သို့ သွားခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင်မူ ပြင်းထန်စွာ တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေခဲ့သည်။
ယောကျ်ားလေးနှင့် မိန်းကလေးတို့ တွေ့ဆုံကြသည့်အခါ ချစ်သူဖြစ်ကြနိုင်သလို အတူတကွ အိပ်စက်ကြသည်မှာလည်း ဖြစ်နိုင်ချေရှိသော ကိစ္စပင်တည်း။
ဟွန်းဂျူး သည် ထိုတစ်ညတာ အဖြစ်အပျက်ကို ကြီးမားသည့် အဓိပ္ပာယ်မျိုးဖြင့် တပ်ဆပ်တွေးတောမနေခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ဟင်နရီကို မနေ့ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို မေ့ပစ်လိုက်ရန်နှင့် မည်သူ့ကိုမျှ မပြောပြရန် သူမ တောင်းဆိုခဲ့သည်။
သို့သော် ဟင်နရီကမူ သူ၏ အပြုအမူအတွက် တာဝန်ယူလိုသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် သူမကို ချစ်ရေးဆိုလာခဲ့သည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ စတင်လာခဲ့တော့သည်။
ကျွန်မ ဟင်နရီနဲ့ တွဲသင့်သလား။
နိုင်ငံနှင့် လူမျိုး မတူကွဲပြားခြင်းကမူ ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။ သို့သော် အသက်အရွယ် ကွာခြားချက်နှင့် သူတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ ရာထူးနေရာ အနေအထားများက သူမကို တုံ့ဆိုင်းသွားစေသည်။
သူက သူမထက် ခုနစ်နှစ်ငယ်သော လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သလို ဂျိမ်းစ် စီ ဂိုးလ်ဒင်း ၏ လုပ်ငန်း వారိခံလည်း ဖြစ်နေသည်။ (OTK Company မှ ဝန်ထမ်းများနှင့် ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ဝန်ထမ်းများကမူ ဤအချက်ကို မသိကြပေ။) သူသည် နောင်လာမည့် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ကို ဆက်ခံရမည့်သူ ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင်လည်း သက်ဆိုင်ပတ်သက်နေသူများစွာ ရှိနေသေးသည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ တွဲကြပြီးမှ အဆင်မပြေဘဲ လမ်းခွဲဖြစ်ကြမည်ဆိုလျှင် လုပ်ငန်းခွင်ဆိုင်ရာ ပြဿနာများ ဖြစ်လာနိုင်စရာ ရှိသည်။
အဓိက အရေးကြီးဆုံးမှာ သူမကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် သူမ၏ ခံစားချက်ကို သူမ မသိရှိသေးခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အတွေးများနှင့် ခံစားချက်များကို စနစ်တကျ ပြန်လည် စုစည်းချိန် လိုအပ်နေသည်။
ကံကောင်းသည်လား သို့မဟုတ် ကံဆိုးသည်လား မသိပေ၊ စီးပွားရေးခရီးစဉ်များနှင့် အလုပ်များ ရှုပ်ထွေးနေခြင်းတို့က တိုက်ဆိုင်သွားခဲ့ပြီး သူတို့နှစ်ဦး တွေ့ဆုံကာ စကားပြောဆိုရန် အချိန်မရခဲ့ကြပေ။ ထိုကာလအတွင်းမှာပင် သူမ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဆိုသည်ကို သိရှိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ဟွန်းဂျူး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
‘သန္ဓေတားဆေး သုံးထားခဲ့သင့်တာ’
motel တစ်ခုလည်း မဟုတ်ဘဲ ကြယ်ငါးပွင့်ဟိုတယ်ကြီး ဖြစ်နေသည်။ သန္ဓေတားဆေး ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားရန် ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စပင်။
သူက အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ဝယ်ပေးမည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း သူမက တားဆီးခဲ့သည်။ ထိုခဏ၌ ရှိနှင့်ပြီးသား စိတ်ခံစားချက်အလှကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်စိတ် သူမ၌ မရှိခဲ့ပေ။ ထို့ပြင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးအတွက် ထိုအချိန်လေးကို အရာရာထက် ပို၍ နှစ်သက်မြတ်နိုးခဲ့ကြသည်။
‘ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်နဲ့တင် ကိုယ်ဝန် လွယ်လွယ်ကူကူ ရလာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်လိုလုပ် ထင်ထားမိမလဲ။’
ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ သားသမီးမရနိုင်လို့ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေကြရတဲ့ ယောကျ်ားလေးနဲ့ မိန်းကလေးတွေ အများကြီး ရှိတယ်လို့ ပြောကြပေမဲ့ သူမကတော့ ထိုအထဲတွင် မပါဝင်ခဲ့ပေ။
ဒီလို တစ်ညတာလေးနဲ့ ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟူသည်မှာ အလွန်တရာ ရယ်စရာကောင်းပြီး ယုတ္တိမတန်သလို ဖြစ်နေသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာခဲ့ခြင်းအတွက် သူမ အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမသည် အိမ်ထောင်ပြုခြင်း သို့မဟုတ် မိသားစု တည်ထောင်ခြင်းဟူသည်ကို ဘယ်သောအခါမှ လေးနက်စွာ စဉ်းစားဖူးသူ မဟုတ်သော်လည်း ကလေးတစ်ယောက်ကိုတော့ မဖြစ်မနေ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ် အမှန်တကယ် ရှိခဲ့သည်။
အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စကိုတော့ အသက်ကြီးမှ စဉ်းစားလည်း ရပေမယ့် ကလေးမွေးနိုင်မည့် အချိန်ကာလကမူ ကန့်သတ်ချက် ရှိနေသည်။ အကျပ်အတည်း ခံစားချက်မျိုးကို စတင် ခံစားလာရချိန်မှာပင် ဤကဲ့သို့သော အဖြစ်အပျက်မျိုးက သူမဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကလေးတစ်ယောက် ရလာခြင်းက ပျော်စရာကောင်းသော ကိစ္စတစ်ရပ် ဖြစ်သော်လည်း ဟင်နရီကမူ သူမကို စိုးရိမ်ပူပန်စေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ညတာမျှသာ အတူရှိခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သော်လည်း အကယ်၍ သာသာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေကြောင်း သူသာ သိသွားခဲ့မည်ဆိုလျှင် မည်သို့ပင်ဆိုစေ တာဝန်ယူပေးရန် ကြိုးစားလာလိမ့်မည် သေချာသည်။
ကလေးလိုချင်သည်ဆိုသည်မှာ သူမကိုယ်တိုင်၏ ဆန္ဒသာ ဖြစ်သည်။ ထိုအကြောင်းရင်းကြောင့် သူမသည် အခြားသူတစ်ဦးပေါ်တွင် မလိုအပ်သော တာဝန်ဝတ္တရားကြီးတစ်ခုကို ပုံချပေးလိုခြင်း မရှိပေ။
သူမတစ်ဦးတည်းနှင့်ပင် ကလေးကို ကောင်းမွန်စွာ ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်စွမ်းရှိသည်ဟူ၍ သူမ ယုံကြည်မှု အပြည့်အဝ ရှိသည်။
သို့သော် ဤကိစ္စက ထာဝရ ဖုံးကွယ်ထားလို့ ရမည့်အရာမျိုး မဟုတ်ပေ။ မွေးလာမည့် ကလေးက ကပြားတစ်ဦး ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး သူက မိမိကိုယ်တိုင် ဖခင်ဖြစ်ကြောင်း နောက်ပိုင်းတွင် သိရှိလာမည်သာ ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် သူမအနေဖြင့် သူ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြရမည်ဟု အကြိမ်ကြိမ် တွေးတောနေမိခဲ့သော်လည်း……
ဟွန်းဂျူး သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် ကိုက်လိုက်သည်။
‘ဒီကိစ္စကို ငါ ဘယ်လိုပုံစံနဲ့ သူ့ကို ပြောပြရမလဲ ဟင်။’