ကြားနာပွဲမတက်ရောက်ခင်မှာ ကျွန်တော် ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံ နဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့ပါတယ်။
“ကြားနာပွဲက ဘယ်လိုရှိလဲဗျာ။”
မနက်အစောကြီးကနေ ညနေအထိ သက်သေခံနေရာမှာ ထိုင်နေခဲ့ရသူမို့ သူ့မျက်နှာမှာ အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သည့် အရိပ်အယောင်တွေ ထင်ဟပ်နေပါတယ်။
“တစ်နေ့လုံး လူအမျိုးမျိုးရဲ့ ဆူပူကြိမ်းမောင်းတာကို ခံလိုက်ရတာ၊ အားအင်တွေ ကုန်ခမ်းသွားသလိုပါပဲ။”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
“အမှားတစ်ခုခု လုပ်မိထားရင်တော့ အဆူခံရမှာပဲလေ။”
ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံ က ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
“အတိတ်က အကြောင်းတွေကိုတော့ ပြောစရာ မရှိတော့ပါဘူး။ အနာဂတ်မှာ ဒီလိုမျိုးတွေ ထပ်မဖြစ်အောင်တော့ သတိထားရမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ လုပ်ခဲ့တဲ့အရာတွေကလည်း အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ အထူးသဖြင့် ခုနကမှ ကြေညာလိုက်တဲ့ ဖောင်ဒေးရှင်းတည်ထောင်ရေးကိစ္စကို လွှတ်တော်အမတ်တွေက တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ချီးကျူးနေကြတယ်။”
ကြားနာပွဲတွေမှာဆိုရင် လူထုထောက်ခံမှု နည်းပါးတဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တွေက အပစ်ခံရလေ့ရှိပါတယ်။
ကံကောင်းတာကတော့ အင်ဂျင်ယုံ ဂရုရဲ့ ပုံရိပ်က အရင်ကထက် အများကြီး ပိုကောင်းလာတာပါပဲ။
သူတို့က စက်ရုံတွေကို တိုးချဲ့တယ်၊ အလုပ်အကိုင်အခွင့်အလမ်းတွေ တိုးပေးတယ်၊ ယာယီဝန်ထမ်းတွေကို အမြဲတမ်းဝန်ထမ်းအဖြစ် ပြောင်းလဲခန့်ထားပေးတယ်။ လူမှုရေးလုပ်ငန်းတွေမှာလည်း တက်တက်ကြွကြွ ပါဝင်ဆောင်ရွက်နေကြတယ်။ အဲဒီအချက်တွေကြောင့်ပဲ ဖြစ်မယ်၊ လတ်တလော လူထုသဘောထားက ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံ အပေါ်မှာ အဲဒီလောက်ကြီး မဆိုးရွားတော့ပါဘူး။
တခြားဖွံ့ဖြိုးပြီးနိုင်ငံတွေနဲ့ မတူဘဲ ကိုရီးယားမှာတော့ ချယ်ဘိုးတွေနဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တွေကို သိပ်ပြီး အထင်ကြီးလေးစားလေ့ မရှိကြပါဘူး။
ဒါက လူထုရဲ့အမြင် မှားနေလို့တော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တွေ ကိုယ်တိုင်က အတိတ်မှာ အကျင့်ပျက်ခြစားခဲ့ကြလို့ပါ။
အခွန်ရှောင်တာ၊ ယုံကြည်မှုကို ဖောက်ဖျက်တာ၊ အလွဲသုံးစားလုပ်တာ၊ ရိုက်နှက်နှိပ်စက်တာတွေနဲ့ အမြဲလိုလို တရားရုံးနဲ့ အစိုးရရှေ့နေရုံးကို ရောက်နေကြတဲ့သူတွေကို ဘယ်သူက လေးစားမှာလဲ။
“ဒါနဲ့ဗျာ၊ ကျွန်တော်က ဘာမှအမှားမလုပ်ထားဘဲနဲ့ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ခေါ်တာလဲ။”
ကြားနာပွဲရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က အရင်အစိုးရလက်ထက်က အကျင့်ပျက်ခြစားမှုတွေကို ဖော်ထုတ်ပြီး ပါဝင်ပတ်သက်သူတွေကို အရေးယူဖို့ပါ၊ သူတို့မကြိုက်တဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တွေကို ခေါ်ပြီး ဆူပူဖို့မဟုတ်ပါဘူး။
“လွတ်လပ်သော ကိုရီးယားပါတီကတော့ သူတို့ရဲ့ ဒေါသတွေကို ထုတ်ပြနေမှာပဲ၊ အာဏာရပါတီကလည်း လူထုအတွက် သူတို့ ဘယ်လောက်ကြိုးစားနေလဲဆိုတာ ပြချင်နေမှာပေါ့။ ခင်ဗျားသိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ခင်ဗျားက ကိုရီးယားမှာတင်မကဘဲ ကမ္ဘာမှာပါ အကျော်ကြားဆုံး စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် ဖြစ်နေတာကိုး။”
ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံ က ရေတစ်ငုံသောက်ပြီး ဆက်ပြောပါတယ်။
“နိုင်ငံရေးအာဏာဆိုတာ စျေးကွက်အာဏာကို အမြဲတမ်း ကြောက်နေရတာပါ။ တစ်ခါတလေမှာ အစိုးရက စျေးကွက်ကို ထိန်းချုပ်ချင်ကြတယ်။”
ဖွံ့ဖြိုးပြီးနိုင်ငံအများစုက နိုင်ငံရေးအရ ဒီမိုကရေစီကို ကျင့်သုံးပြီး စီးပွားရေးအရတော့ အရင်းရှင်စနစ်ကို ကျင့်သုံးကြပါတယ်။
နိုင်ငံရေးအာဏာကတော့ အမြဲပြောင်းလဲနေတတ်ပါတယ်၊ ၁၀ နှစ်ကြာပြီးနောက် အစိုးရအပြောင်းအလဲ ဖြစ်သွားတာကို ကြည့်ရင် သိနိုင်ပါတယ်။ (တချို့နိုင်ငံတွေမှာတော့ မဟုတ်ပါဘူး)။ တစ်ဖက်မှာတော့ အဆင့်အတန်းတွေ အတက်အကျရှိနိုင်ပေမဲ့ အရင်က ချယ်ဘိုးတွေက အခုလည်း ချယ်ဘိုးတွေပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ ဘာမှမရှိရာကနေ ကြိုးစားပြီး ချမ်းသာလာတာ၊ ချယ်ဘိုးတွေနဲ့ ဘာမှမသက်ဆိုင်ဘူး မဟုတ်လား။
“စည်းစိမ်ဥစ္စာဆိုတာ စုဆောင်းမိပြီဆိုရင် အလိုအလျောက် အာဏာရလာတတ်တယ်။ အစိုးရအမြင်မှာတော့ ကမ္ဘာ့အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ကို သူတို့ လျစ်လျူရှုထားလို့ မရဘူးလေ။ ခင်ဗျားဆီကနေ သူတို့ လိုချင်တာတွေ အများကြီး ရှိနေမှာပါ။ OTK Company နဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူတို့ အဓိက ထိုးနှက်နိုင်တဲ့အချက် သုံးခုရှိတယ်။ ကုမ္ပဏီက အခွန်လွတ်နယ်မြေမှာ ရှိနေတာ၊ ခရစ်ပတိုငွေကြေးဖလှယ်ရေးလုပ်ငန်းတွေမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပြီး အမြတ်ထုတ်တာ၊ နောက်ပြီး ကိုရီးယားမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု နည်းတာတွေပဲ။”
“အဲဒါတွေက ပြဿနာရှိလို့လား။”
ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံ က ပြုံးပြီး ပြောပါတယ်။
“သူတို့က ပြဿနာရှာရင်တော့ ပြဿနာဖြစ်မှာပေါ့။ ကြားနာရေးကော်မတီဝင်တွေက အတော်လေး ပြင်းပြင်းထန်ထန် မေးခွန်းထုတ်လာလိမ့်မယ်။ ခေါင်းငုံ့ထားပြီး သူတို့ကြားချင်တဲ့ အဖြေကိုပဲ ပေးလိုက်ပါ။ နားထောင်နေပါတယ်ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုးလေး ပြလိုက်ရင် အေးအေးဆေးဆေး ပြီးသွားမှာပါ။”
ကိုရီးယားမှာ အမျိုးသားလွှတ်တော်အမတ် စုစုပေါင်း ၃၀၀ ရှိပါတယ်။
အဲဒီထဲက လူတွေ နာမည်နဲ့ မျက်နှာကို မှတ်မိနေတဲ့သူ ဘယ်နှစ်ယောက်ရှိမလဲ။ အများဆုံးမှ ၃၀ လောက်ပဲ ရှိမှာပါ။
အကယ်၍ သင်က ထက်မြက်တဲ့ မေးခွန်းတွေ မေးနိုင်ရင် ဒါမှမဟုတ် ကြားနာပွဲမှာ ထူးချွန်ပြသနိုင်ရင် လူထုကြားမှာ အထင်ကြီးစရာကောင်းတဲ့ ပုံရိပ်ကို ဖန်တီးနိုင်ပါတယ်။
အတိုချုပ်ပြောရရင်တော့ ကိုယ့်နာမည်ကို တင်ဖို့ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပါပဲ။ “ကြားနာပွဲကြယ်ပွင့်” ဆိုတဲ့ စကားလုံးက အလကားပေါ်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။
တချို့ကျတော့လည်း မိုက်မဲတဲ့အပြုအမူတွေလုပ်ပြီး လူမုန်းများသွားတဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေလည်း ရှိပါတယ်။
ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံ က ကျွန်တော့်ကို စာရွက်စာတမ်းထူထူတစ်ထပ် ပေးပါတယ်။
တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကြားနာပွဲမှာ မေးခွန်းထုတ်မယ့် လွှတ်တော်အမတ်တွေရဲ့ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းနဲ့ သူတို့ရဲ့ သဘောထားတွေ၊ မျှော်မှန်းထားတဲ့ မေးခွန်းတွေနဲ့ စံပြအဖြေတွေ အသေးစိတ် ပါဝင်နေပါတယ်။
“ဒါက စာမေးပွဲအတွက် အလွတ်ကျက်မှတ်စုနဲ့ တူနေပါလား။”
“ဒါက တရားမဝင် ရယူထားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကြားနာပွဲမသွားခင် ခင်ဗျားအတွက် အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။”
သူတို့က ဘယ်လောက်ခက်ခဲတဲ့ မေးခွန်းတွေကိုတောင် ဘယ်လိုအေးအေးဆေးဆေး ကျော်ဖြတ်နိုင်လဲဆိုတာ အခုတော့ နားလည်သွားပြီ။ ဒီနည်းလမ်းကို သုံးနေတာကိုး။
“ကျွန်တော်က ဒါကိုပါ လေ့လာရမှာလား။”
“တခြားဥက္ကဋ္ဌတွေဆိုရင် ကြိုပြီး ဇာတ်တိုက်လေ့ကျင့်တာတောင် လုပ်သေးတယ်။ သူတို့ရဲ့ အတွင်းရေးမှူးတွေ ဒါမှမဟုတ် မန်နေဂျင်းဒါရိုက်တာတွေကို လွှတ်တော်အမတ်နေရာမှာ ထားပြီး မေးခွန်းထုတ်ခိုင်းတာမျိုးပေါ့။”
“……”
စဉ်းစားကြည့်တော့လည်း အလုပ်အင်တာဗျူးအတွက် ပြင်ဆင်တဲ့အခါ လူတွေက မျှော်မှန်းမေးခွန်းတွေကို ကြိုစဉ်းစားပြီး အတုအယောင် အင်တာဗျူးတွေ လုပ်လေ့ရှိကြတာပဲ။ ကြားနာပွဲသွားဖို့ဆိုတာလည်း ဒီလောက်တော့ ပြင်ဆင်ထားမှ ဖြစ်မှာပါ။
အင်တာဗျူးမှာ အမှားလုပ်မိရင်တော့ အလုပ်မရတာပဲ ရှိမှာ၊ ဒါပေမဲ့ ကြားနာပွဲမှာ မှားပြောမိရင်တော့ အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။
***
နောက်တစ်နေ့။
ကျွန်တော် မနက်စောစောထပြီး သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်လိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်မ စည်းပေးမယ်လေ။”
ကုတင်ပေါ်ကနေ ဆင်းလာတဲ့ မမ က ကျွန်တော့်ရဲ့ လည်စည်းကို စည်းပေးနေပါတယ်။ သူမရဲ့ အသွင်အပြင်က ချစ်စရာကောင်းလွန်းတာကြောင့် ကျွန်တော် ငုံ့ပြီး နမ်းလိုက်ပါတယ်။
“ဒီနေ့တော့ ပိုပြီး ချောနေတာပဲ။”
“ကျေးဇူးပါ။”
မမ က ကျွန်တော့်ကို ဖက်ထားပြီး ပြောပါတယ်။
“ဟင်း၊ မသွားလို့ မရဘူးလား။”
ကျွန်တော် သူမရဲ့ ဆံပင်တွေကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပါတယ်။
“မကြာခင် ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်၊ ညစာစားချိန်ကျမှ တွေ့ကြတာပေါ့။”
ပထမထပ်ကို ဆင်းသွားတဲ့အခါ ဟွန်းဂျူး က ထိုင်နေပါတယ်။
“ဒီနေ့တော့ ထူးထူးခြားခြား စောစောထပါလား။”
“တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ စောင့်နေတာ။”
သူက ထတာမဟုတ်ဘူး၊ အိပ်ကို မအိပ်တာ။
ဟွန်းဂျူး က ကျွန်တော့်ပုခုံးကို ပုတ်ပြီး ပြောပါတယ်။
“ကြားနာပွဲမှာ အဆင်ပြေပါစေကွာ၊ ငါတော့ live လွှင့်တာကို ထိုင်ကြည့်ပြီး အားပေးနေမယ်။ ပေါက်ပေါက်တောင် ပြင်ထားပြီးပြီ။”
“……”
***
လွှတ်တော်ကြားနာပွဲကို တက်ရောက်ရတဲ့အထိ ဘဝကို ဘယ်လိုမျိုး ဖြတ်သန်းလာခဲ့မိတာလဲ။
မူလတန်းကျောင်းတုန်းက ကျောင်းသားတွေနဲ့ အတူတူသွားတဲ့ ခရီးစဉ်ကလွဲရင် အမျိုးသားလွှတ်တော်ကို ရောက်ဖူးတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပါပဲ။
ကျွန်တော် သက်သေခံနေရာမှာ ထိုင်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်မျက်စိထဲ အရင်ဆုံးမြင်ရတာက ကင်မရာတွေပါပဲ။
ကြားနာပွဲ လုပ်ငန်းစဉ်တွေကို အမျိုးသားလွှတ်တော် ချန်နယ်ကနေ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်နေပါတယ်။ ကျွန်တော့်မျက်နှာက အခုချိန်မှာ တီဗီပေါ်မှာ ပေါ်နေလောက်ပြီ။
ကျွန်တော့်အမေနဲ့ မမ တို့က စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ကြည့်နေမှာဖြစ်ပြီး ဟွန်းဂျူး ကတော့ ပေါက်ပေါက်စားရင်း ပျော်နေမှာ သေချာပါတယ်။
ကျွန်တော့်အပြင် တခြားဥက္ကဋ္ဌ အတော်များများလည်း သက်သေခံနေရာမှာ ခေါ်ထားခံရပါတယ်။ မကြာသေးခင်ကမှ တွေ့ခဲ့တဲ့ Hwan Group က ဥက္ကဋ္ဌ ကန်ဂျင်ဟူး၊ အရင်က နှုတ်ဆက်ဖူးတဲ့ Rite Group က ဥက္ကဋ္ဌ ဂျင်ဟူး နဲ့ Eunsung Motors Group က ဥက္ကဋ္ဌတွေလည်း ရောက်နေကြပါတယ်။
“……”
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ဘာလို့ ဒီလူတွေကြားထဲ ရောက်နေရတာလဲ။ ဘာလို့လဲ။
တကယ်တမ်း သက်သေတွေကို မေးခွန်းထုတ်တဲ့အချိန်က တိုတိုလေးပါ။ ကျန်တဲ့အချိန်တွေကတော့ နာရီပေါင်းများစွာ တည့်တည့်မတ်မတ်ထိုင်ပြီး စောင့်နေရတာပါပဲ။
လုပ်ဖူးတဲ့သူတိုင်း သိကြတဲ့အတိုင်း ဒါက အလွန်ပင်ပန်းပါတယ်။ စစ်တပ်ထဲက အနိုင်ကျင့်တဲ့လုပ်ရပ်နဲ့ တူနေသလိုပဲ…
မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ ဥက္ကဋ္ဌတွေက စံပြအဖြေတွေကိုပဲ ပေးနေကြပါတယ်။
“သေချာ မမှတ်မိတော့ဘူး။”
“ကျွန်တော် တိုက်ရိုက်ညွှန်ကြားခဲ့တာ မဟုတ်တဲ့အတွက် မသိပါဘူး။”
“ကျွန်တော် ပြန်ပြီး စစ်ဆေးပေးပါ့မယ်၊ ပြဿနာရှိတာတွေကိုလည်း ချက်ချင်း ပြင်ဆင်ပေးပါ့မယ်။”
“ဒီဖြစ်ရပ်ကနေတစ်ဆင့် ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှားတွေကို သိရှိနားလည်သွားပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြန်လည်သုံးသပ်နေပါတယ်။”
“နောင်မှာ ကုမ္ပဏီတစ်ခုရဲ့ တာဝန်ဝတ္တရားတွေကို အပြည့်အဝ ထမ်းဆောင်သွားပါ့မယ်။”
“ကိုရီးယားမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေ တိုးမြှင့်ဖို့နဲ့ အလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်းတွေ ဖန်တီးပေးဖို့ စိတ်ရင်းစေတနာနဲ့ ကြိုးစားသွားပါ့မယ်။”
နောက်ဆုံးတော့ နေ့လယ်စာစားချိန်လောက်မှာ ကျွန်တော့်အလှည့် ရောက်လာပါတယ်။
ကျွန်တော့်ကို စတင်မေးခွန်းထုတ်သူကတော့ အခြားသူမဟုတ်၊ Liberty Korea ပါတီမှ လွှတ်တော်အမတ် လီဂျောင်ဟဲ ဖြစ်ပါတယ်။
သူက သုံးကြိမ်မြောက် လွှတ်တော်အမတ်ဖြစ်ပြီး ပါတီခေါင်းဆောင်ဟောင်းတစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ သမ္မတရွေးကောက်ပွဲမှာ New Politics ပါတီမှ ဟိုချန်မင်ကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီးနောက် ရွေးကောက်ပွဲရှုံးနိမ့်မှုအတွက် တာဝန်ယူကာ ပါတီခေါင်းဆောင်ရာထူးကနေ နုတ်ထွက်ခဲ့သူပါ။
လွှတ်တော်အမတ် လီဂျောင်ဟဲ က ကျွန်တော့်ကို မေးပါတယ်။
“OTK Company ကို ဘယ်နေရာမှာ မှတ်ပုံတင်ထားတာလဲ။”
ရုတ်တရက် မေးလိုက်တဲ့ မေးခွန်းဖြစ်ပေမဲ့ ကျွန်တော် တည်ငြိမ်စွာ ဖြေလိုက်ပါတယ်။
“ဒဲလာဝဲ (Delaware) မှာပါ။”
“ခင်ဗျား အဲဒီကို တစ်ခါမှ ရောက်ဖူးလား။”
“မရောက်ဖူးပါဘူး။”
“ဒါဆို ခင်ဗျားတစ်ခါမှ မရောက်ဖူးတဲ့ ကာရေဘီယံကျွန်းစုက ဝေးလံခေါင်သီတဲ့နေရာမှာ ကုမ္ပဏီတစ်ခုကို ဘာကြောင့် တည်ထောင်ရတာလဲ။ အကြောင်းရင်းက ဘာလဲ။”
ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်စွာနဲ့ ပြန်မေးလိုက်ပါတယ်။
“ဒါက ဒီကြားနာပွဲနဲ့ ဘယ်လိုသက်ဆိုင်လို့လဲ။”
လွှတ်တော်အမတ် လီဂျောင်ဟဲ က အပြစ်တင်သံဖြင့် ပြောပါတယ်။
“မေးတဲ့မေးခွန်းကိုပဲ ဖြေပါ။”
ကျွန်တော်လည်း ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း မေးခွန်းကိုပဲ ပြန်ဖြေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်တော် တည်ထောင်သူ မဟုတ်တဲ့အတွက် မသိပါဘူး။”
OTK Company ကို ဒဲလာဝဲမှာ တည်ထောင်ခဲ့တာ ကျွန်တော်မဟုတ်ပါဘူး၊ အိုတက်ဂယူ ဖြစ်ပါတယ်။
သူက ကျွန်တော့်ကို အော်ဟစ်လိုက်ပါတယ်။
“ခင်ဗျားက အဓိက ရှယ်ယာရှင်နဲ့ CEO မဟုတ်ဘူးလား။”
“ကျွန်တော်က ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု အောင်မြင်လို့ ဆုအနေနဲ့ ရှယ်ယာတွေကို ရခဲ့တာပါ။ တည်ထောင်တဲ့ကိစ္စမှာ ဘာမှ မပါဝင်ခဲ့ပါဘူး။”
ဟွန်းဂျူး မမ တို့က စာရွက်စာတမ်းကိစ္စအားလုံးကို ကိုင်တွယ်ခဲ့တာပါ။
“ဘယ်သူ တည်ထောင်ခဲ့တာဖြစ်ဖြစ်၊ အခွန်ရှောင်ဖို့အတွက် အခွန်လွတ်နယ်မြေမှာ တည်ထောင်ခဲ့တာပဲ! ဒါဟာ ပုံမှန်အခွန်စနစ်ကို ထိခိုက်စေတဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ!”
သူပြောတာ မှန်ပါတယ်။
NPL နဲ့ Gooble လို ကမ္ဘာ့ကုမ္ပဏီကြီးတွေလည်း ကော်ပိုရိတ်အခွန် အနည်းဆုံးဒေသတွေ (သို့မဟုတ် အခွန်လွတ်နယ်မြေ) မှာ ကုမ္ပဏီတွေ တည်ထောင်ပြီး အမြတ်တွေကို အဲဒီဘက် ပို့ကာ အခွန်ရှောင်ကြတာပါပဲ။
ပမာဏက အရမ်းကြီးမားတော့ ဥရောပတောင် အခွန်ကောက်ခံမှုကို တင်းကျပ်ဖို့ ဆွေးနွေးနေရတဲ့အထိပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ OTK Company ရဲ့ အခြေအနေက နည်းနည်းတော့ ကွဲပြားပါတယ်။ Gooble နဲ့ NPL တို့က ကုန်ပစ္စည်းနဲ့ ဝန်ဆောင်မှုတွေကို တိုက်ရိုက်ရောင်းချတာဖြစ်ပြီး OTK Company ကတော့ စီးပွားရေးနဲ့ ဘဏ္ဍာရေးမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုပဲ လုပ်တာပါ။ ဒါကြောင့် နှိုင်းယှဉ်ရမယ်ဆိုရင် တခြား ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ကုမ္ပဏီတွေနဲ့ပဲ နှိုင်းယှဉ်ရမှာပါ။ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ကုမ္ပဏီတွေ အခွန်လွတ်နယ်မြေမှာ တည်ထောင်တာက သာမန်ပါပဲ။
“OTK Company ရဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေ၊ K Company၊ ပြီးတော့ K Company က ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတဲ့ ကုမ္ပဏီတွေက ကိုရီးယားမှာ ကော်ပိုရိတ်အခွန် ပေးဆောင်နေပါတယ်။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း ကိုရီးယားမှာ အမြတ်ဝေစုအခွန်နဲ့ ဝင်ငွေခွန်တွေကို ပေးဆောင်နေပါတယ်။”
“ဒါဆို အဲဒါက ဘာအကျိုးရှိလို့လဲ။ OTK Company ကိုယ်တိုင်က အခွန်လွတ်နယ်မြေမှာ ရှိနေတာပဲ!”
“ကုမ္ပဏီကို တရားမဝင် တည်ထောင်ထားတာလည်း မဟုတ်သလို၊ စကတည်းက အခွန်လွတ်နယ်မြေမှာ ရှိနေခဲ့တာဆိုတော့ ဒါက မှားယွင်းတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။”
လွှတ်တော်အမတ် လီဂျောင်ဟဲ ရဲ့ အသံ ပိုကျယ်လာပါတယ်။
“ဒါက ဂုဏ်ယူစရာကိစ္စလို့ ထင်နေတာလား။ ကုမ္ပဏီကို ကိုရီးယားကို ချက်ချင်း ပြောင်းရွှေ့လိုက်စမ်း!”
ကျွန်တော် အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးလိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်တော် ဘာကြောင့် ကုမ္ပဏီကို ကိုရီးယားကို ပြောင်းရွှေ့ရမှာလဲ။”
အဲဒီအခါမှာတော့ သူ စောင့်နေခဲ့သလိုမျိုး လွှတ်တော်အမတ် လီဂျောင်ဟဲ က ပြန်ပြောပါတယ်။
“CEO ကန်ဂျင်ဟူး၊ ခင်ဗျားမှာ မျိုးချစ်စိတ်ဆိုတာ လုံးဝ မရှိဘူးလား။”
“……”
ဒီနေရာမှာ မျိုးချစ်စိတ်က ဘာလို့ ရောက်လာရတာလဲ။
ကျွန်တော် တည်ငြိမ်စွာပဲ ပြောလိုက်ပါတယ်။
“မျိုးချစ်စိတ်ဆိုတာ နှလုံးသားထဲက ပေါ်ပေါက်လာတာပါ။ ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုရုံနဲ့ ရလာနိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ပါဘူး။”
လွှတ်တော်အမတ် လီဂျောင်ဟဲ က မယုံနိုင်စရာ မျက်နှာပေးနဲ့ အထက်စီးကနေ ပြောပါတယ်။
“ကိုရီးယားလူမျိုးဆိုရင် ကိုရီးယားကို တန်ဖိုးထားပြီး ချစ်တဲ့စိတ်က သဘာဝအတိုင်း ရှိနေရမှာပေါ့။ ဒိုဆန် အန်းချန်ဟို က အမြဲတမ်း မျိုးချစ်စိတ်နဲ့ နိုင်ငံတော်ကို ချစ်တဲ့စိတ်ကို အလေးပေး ပြောဆိုခဲ့တာပဲ။”
ကျွန်တော် စိတ်တိုလာပါပြီ။ ကျွန်တော် ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။
ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်ပါတယ်။
တခြားဥက္ကဋ္ဌတွေလိုပဲ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ဖြေပြီး ကျော်သွားမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့်ပုံစံအတိုင်းပဲ လုပ်မလား။
ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံ ရဲ့ ခေါင်းငုံ့ထားဖို့ ဆိုတဲ့ အကြံပေးချက်က ခေါင်းထဲ ရောက်လာပါတယ်။
Seosung Group ရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌတောင် ခေါင်းငုံ့ရတာဆိုတော့ ကျွန်တော် မလုပ်နိုင်တာ မဟုတ်ပေမဲ့ ကျွန်တော့်အခြေအနေက ကိုရီးယား ချယ်ဘိုးတွေနဲ့ အများကြီး ကွာခြားပါတယ်။
ကျွန်တော့်မှာ စီမံခန့်ခွဲမှု အာဏာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြဿနာမရှိသလို၊ ငွေကြေးခိုးယူမှု၊ ယုံကြည်မှု ဖောက်ဖျက်မှု ဒါမှမဟုတ် အခွန်ရှောင်မှုတွေလည်း မလုပ်ထားပါဘူး။
နိုင်ငံရေးလောကနဲ့ ဆက်ဆံရေးကောင်းထားတာကလည်း မဆိုးပါဘူး… ဒါပေမဲ့ ပြဿနာတစ်ခုခု တက်လာရင်လည်း အိတ်ကို သိမ်းပြီး အမေရိကကို သွားလိုက်ရုံပါပဲ။
ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော် မိုက်ခရိုဖုန်းထဲကို ပြောလိုက်ပါတယ်။
“ဒါဆို လွှတ်တော်အမတ် လီဂျောင်ဟဲ၊ ခင်ဗျားက မျိုးချစ်စိတ်တွေ အရမ်းလွန်ကဲနေလို့ Self-Defense Forces (ကိုယ်ပိုင်ကာကွယ်ရေးတပ်ဖွဲ့) တည်ထောင်ခြင်းနေ့ အခမ်းအနားကို တက်ရောက်ခဲ့တာလား။”
“ဘာ၊ ဘာပြောလိုက်တယ်!”
သူ မကြားလိုက်ပုံရလို့ ကျွန်တော် ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ ထပ်ပြောလိုက်ပါတယ်။
“ခင်ဗျား လွှတ်တော်အမတ်အဖြစ် စဝင်ခါစတုန်းက ဂျပန်သံရုံးမှာ ကျင်းပတဲ့ Self-Defense Forces တည်ထောင်ခြင်းနေ့ အခမ်းအနားကို တက်ရောက်ခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ ပြဿနာတက်တော့ အဲဒါ ဘာလဲဆိုတာ မသိဘူးလို့ အကြောင်းပြခဲ့ပြီး၊ နောက်ပိုင်းမှာတော့ လုံးဝမတက်ရောက်ခဲ့ဘူးလို့ ငြင်းဆိုကာ သတင်းအမှားတွေ ဖြန့်တယ်ဆိုပြီး တရားစွဲမယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သေးတယ်လေ။”
အဲဒီတုန်းက သတင်းတွေက ဗီဒီယိုမှတ်တမ်းတွေနဲ့ အခုထိ ရှိနေပါသေးတယ်။
ကျွန်တော် ဆက်ပြောပါတယ်။
“ခင်ဗျား ပြောသလိုပဲ ဒိုဆန် အန်းချန်ဟို က မျိုးချစ်စိတ်နဲ့ နိုင်ငံတော်ကို ချစ်တဲ့စိတ်နဲ့ ကိုရီးယား လွတ်လပ်ရေးအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားကတော့ အဲဒီတုန်းက ကိုရီးယားကို ကျူးကျော်ခဲ့တဲ့ ဂျပန်စစ်တပ်ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို ဆက်ခံထားတဲ့ Self-Defense Forces တည်ထောင်ခြင်းနေ့ကို ဘာလို့ သွားပြီး ဂုဏ်ပြုနေရတာလဲ။ အဲဒါက မျိုးချစ်စိတ်လို့ ခေါ်လို့ရမလား။”
လွှတ်တော်အမတ် လီဂျောင်ဟဲ ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ အော်ဟစ်လိုက်ပါတယ်။
“ခင်၊ ခင်ဗျား အခု လွှတ်တော်ကို စော်ကားနေတာလား။”
“အဲဒါ နားလည်မှု လွဲနေတာပါ။”
“ဘာကို နားလည်မှု လွဲတာလဲ။”
“ကျွန်တော့်စကားက စော်ကားသလို ဖြစ်သွားတယ်ဆိုရင် လွှတ်တော်ကို စော်ကားတာ မဟုတ်ဘဲ ခင်ဗျားကို စော်ကားတာလို့ပဲ သဘောထားပေးပါ။”
လွှတ်တော်အမတ် လီဂျောင်ဟဲ က ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေပါတယ်။
“ပြည်သူတွေကို ကိုယ်စားပြုတဲ့ လွှတ်တော်အမတ်တစ်ဦးကို စော်ကားတယ်ဆိုတာ ပြည်သူတွေကို စော်ကားတာပဲ!”
ကျွန်တော် တည်ငြိမ်စွာပဲ ပြောလိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်တော်လည်း အဲဒီပြည်သူတွေထဲက တစ်ယောက်ပါ။”
“ဘာ၊ ဘာ… ဘယ်လိုလုပ် လွှတ်တော်ထဲမှာ ဒီလိုမျိုး ပြောရဲရတာလဲ။ CEO ရာထူးကနေ ချက်ချင်း နုတ်ထွက်စမ်း!”
မကျေနပ်ရင် နုတ်ထွက်ခိုင်းတာက သူ့ရဲ့ ထူးခြားချက်ပါပဲ။ အမြဲတမ်းလိုလို ဖြစ်နေတာကြောင့် တခြား လွှတ်တော်အမတ်တွေကတောင် သူ့ကို ပါးစပ်ပိတ်ထားဖို့ ပြောဖူးပါတယ်။
သူသာ သမ္မတဖြစ်လာခဲ့ရင် ဘာတွေဖြစ်လာမလဲ ဆိုတာ ကြည့်ချင်စရာပါပဲ။
“ကျွန်တော် CEO ရာထူးကနေ နုတ်ထွက်သင့် မသင့်ဆိုတာ ခင်ဗျား ဆုံးဖြတ်ရမှာ မဟုတ်ဘဲ OTK Company ရဲ့ ရှယ်ယာရှင်တွေရဲ့ မဲနဲ့သာ ဆုံးဖြတ်ရမှာပါ။”
အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင်ပဲ အဲဒီမဲတွေရဲ့ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ကျွန်တော် ပိုင်ဆိုင်ထားတာပါ။
ပြီးတော့ ကျွန်တော် ပြုံးပြီး ထပ်ပြောလိုက်ပါတယ်။
“ခင်ဗျား သမ္မတဖြစ်ဖို့ အရည်အချင်းရှိ မရှိကို ပြည်သူတွေက မဲပေး ဆုံးဖြတ်ခဲ့သလိုမျိုးပေါ့။”
ဟုတ်ပါတယ်၊ ပြည်သူတွေက သူ့ကို မရွေးချယ်ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒါကြောင့်ပဲ သူက Blue House မှာ မရှိဘဲ ဒီနေရာမှာ ရောက်နေတာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။
ဒီထက်ပိုပြီး သည်းမခံနိုင်တော့တဲ့ လွှတ်တော်အမတ် လီဂျောင်ဟဲ က ခုန်ထပြီး လက်ညှိုးထိုးကာ အော်ဟစ်လိုက်ပါတယ်။
“ခင်ဗျား ငါ့ကို စိန်ခေါ်နေတာလား!”