တောင်ကိုရီးယားနိုင်ငံသည် ကြက်သားနိုင်ငံတော်ဟုပင် ဆိုရပေမည်။
ဤအချက်ကို ငြင်းဆိုမည့်သူ အနည်းငယ်သာ ရှိလိမ့်မည်။ ဤနိုင်ငံငယ်လေးတွင် တစ်ကမ္ဘာလုံးရှိ မက်ဒေါ်နယ်ဆိုင်များပေါင်းသည်ထက် ကြက်ကြော်ဆိုင်များက ပို၍များပြားနေသည်။ လမ်းတစ်လမ်းတည်းတွင် ကြက်ကြော်ဆိုင် ငါးဆိုင်၊ ခြောက်ဆိုင် တန်းစီနေသည်မှာ ထူးဆန်းသည့် မြင်ကွင်းမဟုတ်တော့ပေ။
ဤပြိုင်ဆိုင်မှုပြင်းထန်လှသော ကြက်ကြော်ဈေးကွက်ထဲတွင် ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိလာသည့် ကုမ္ပဏီမှာ Master Chicken မှလွဲ၍ အခြားမဟုတ်ပေ။
Master Chicken သည် တိုက်ရိုက်စီမံခန့်ခွဲသောဆိုင်နှင့် ဖရန်ချိုက်စ်ဆိုင်ပေါင်း စုစုပေါင်း ၂,၃၀၀ ခန့်ရှိသည်။ ၎င်းတို့သည် ဒေသတွင်းဈေးဝယ်စင်တာတိုင်း၏ ထောင့်စေ့တိုင်းတွင် ပျံ့နှံ့နေသဖြင့် နောက်ထပ် ဖရန်ချိုက်စ်ဆိုင်သစ်များ ဖွင့်လှစ်ရန်ပင် ခက်ခဲနေပြီဖြစ်သည်။
၎င်းတို့၏ ဖရန်ချိုက်စ်ဆိုင်များသို့ ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများကို တစ်ဦးတည်းမူပိုင်ခွင့်ဖြင့် ရောင်းချခြင်းမှ ရရှိသော အမြတ်ငွေနှင့် တော်ဝင်ကြေးမှာ များပြားလှသည်။ သို့သော် ကိုရီးယားဖရန်ချိုက်စ်လုပ်ငန်းများတွင် ဖရန်ချိုက်စ်ဆိုင် အရေအတွက်ကို အဆုံးအစမရှိ တိုးချဲ့လိုသော ထူးဆန်းသည့် အကျင့်တစ်ခု ရှိနေသည်။
ထို့ကြောင့် ကြက်ကြော်ဈေးကွက် ပြည့်ဝသွားသည့်အခါ ၎င်းတို့သည် ပီဇာဈေးကွက်အတွင်းသို့ ခြေစုံပစ် ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။
MCK Group ၏ ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်သူ ချယ်ဒယ်ဟိုသည် ၎င်း၏သားဖြစ်သူ ချယ်မြောင်ဟိုကို အကြီးအကဲအဖြစ် ခန့်အပ်ကာ ကော်ပိုရေးရှင်းသစ်တစ်ခု တည်ထောင်ပြီး ပီဇာလုပ်ငန်းသစ်တစ်ခုကို စတင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရုပ်မြင်သံကြားတွင် ကြော်ငြာများကို အပြင်းအထန်ပြုလုပ်ရင်း ဖရန်ချိုက်စ်ဆိုင်ရှင်များကို စုဆောင်းခဲ့သည်။
ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာ ဖရန်ချိုက်စ်ဆိုင် လုပ်ငန်းအတွေ့အကြုံများနှင့် အရင်းအနှီးကို ကျောထောက်နောက်ခံပြုထားသည့် Meister Pizza သည် ပီဇာလုပ်ငန်းတွင် နောက်ကျမှ ဝင်ရောက်လာသော်လည်း ဈေးကွက်ဝေစုကို လျင်မြန်စွာ သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သည်။
၎င်းတို့သည် မြို့လယ်ခေါင်တွင် တိုက်ရိုက်စီမံခန့်ခွဲသောဆိုင်များကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး လူစည်ကားရာ ရပ်ကွက်တိုင်းတွင် ဖရန်ချိုက်စ်ဆိုင်များကို ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။ စီးပွားရေး အဆင်ပြေနေသည်ဟူသော သတင်းများ ပျံ့နှံ့လာသည်နှင့်အမျှ ဖရန်ချိုက်စ်ဆိုင် ဖွင့်လှစ်လိုသူများထံမှ စုံစမ်းမေးမြန်းမှုများမှာလည်း အရပ်ရပ်မှ စီးဆင်းလာခဲ့သည်။
ဤနှုန်းအတိုင်းဆိုလျှင် တစ်နှစ်အတွင်း ပီဇာလုပ်ငန်း၏ ထိပ်ဆုံး (၃) ခုစာရင်းဝင် ဖြစ်လာနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။
တက္ကသိုလ်အတန်းပြီးဆုံးချိန်တွင် ချယ်မြောင်ဟိုသည် ၎င်း၏ယာဉ်မောင်း မောင်းနှင်သည့်ကားဖြင့် ကုမ္ပဏီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။
"ဒီ တက္ကသိုလ်ကိစ္စက ဘယ်တော့မှ ပြီးမှာလဲ..."
ပထမနှစ်ကျောင်းသားဘဝတုန်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စများကြောင့် သူသည် ကျောင်းပြန်တက်ရန် သိပ်ပြီး စိတ်မပါလှပေ။ သူသည် ပညာသင်ကြားခြင်းကို သိပ်ပြီး စိတ်မဝင်စားသလို၊ စီမံခန့်ခွဲမှုပညာကိုလည်း သူ့ဖခင်ဆီကပဲ သင်ယူနိုင်သည်ဟု သူယူဆသည်။
ထိုအချိန်တွင် ကားပေါ်၌ သူနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသည့် စီးပွားရေးဌာနမှူးက ပြောသည်။ "ဥက္ကဋ္ဌက မျှော်လင့်ချက်ကြီးကြီးထားနေတာပါ"
"ငါသိပါတယ်။ အဲဒါကြောင့်ပဲ ငါသွားနေတာပေါ့"
MCK Group ၏ ဥက္ကဋ္ဌ ချယ်ဒယ်ဟိုသည် အထက်တန်းကျောင်းပင် မပြီးဆုံးခဲ့သော်လည်း ကြက်ကြော်ရောင်းချခြင်းဖြင့် ၎င်း၏ အင်ပါယာကို တည်ဆောက်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင် ပညာမတတ်ခဲ့ရသည့်အပေါ် နောင်တရမိ၍လား မသိ၊ သူသည် ၎င်း၏သားသမီးများကို ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ်များမှ ဘွဲ့ရစေချင်သည်။
ထို့ကြောင့် ဖခင်ကို စိတ်ကျေနပ်စေရန်နှင့် ကုမ္ပဏီကို ချောမောစွာ ဆက်ခံနိုင်ရန်အတွက် Korea University မှ ဘွဲ့တစ်ခုကို ရယူရန် လိုအပ်နေသည်။
ကြာရှည်စွာ နားပြီးနောက် ကျောင်းသို့ ပြန်သွားရခြင်းမှာ စိတ်ဝင်စားစရာ မကောင်းလှပေ။ ထိုကျောင်းတွင် သူနှစ်သက်သည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ ရှင်းယူရီ နှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်အတွင်း သူသည် အမျိုးသမီးပေါင်းများစွာနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး အချို့နှင့်လည်း ဆက်လက်တွဲနေဆဲပင်...
'သူမက တကယ်ကို လှတယ်။ အဲဒီတုန်းကသာ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ရင် သူမက ငါ့လူ ဖြစ်နေတာ ကြာပြီ'
ရှင်းယူရီ အကြောင်းကို တွေးတောနေစဉ် စီးပွားရေးဌာနမှူးက ၎င်း၏ဘေးတွင် အရောင်းစာရင်းများကို တင်ပြနေသည်။ ချယ်မြောင်ဟိုသည် စိတ်မပါ့တပါ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသည့်အလား မေးလိုက်သည်။
"ပဂျူးမြို့က (၁၅) ခုမြောက် ဆိုင်ခွဲရဲ့ ရောင်းအား ဘယ်လိုရှိလဲ"
စီးပွားရေးဌာနမှူးသည် အရောင်းအစီရင်ခံစာကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ပြီးခဲ့တဲ့လက ရောင်းအားက ဝမ် ၁,၆၅၇,၃၀၀ ပါ"
ဆိုလိုသည်မှာ တစ်နေ့လျှင် ပီဇာတစ်ချပ်၊ နှစ်ချပ်ပင် မရောင်းရခြင်းဖြစ်သည်။
Meister Pizza သည် Master Chicken ၏ ဖရန်ချိုက်စ် စီမံခန့်ခွဲမှုဆိုင်ရာ အတွေ့အကြုံများကို အတိုင်းသား ဆက်ခံထားသည်။ ထိုအတွေ့အကြုံများထဲတွင် ဖရန်ချိုက်စ်ဆိုင်ရှင်များကို ကိုင်တွယ်ပုံနည်းလမ်းများလည်း ပါဝင်သည်။
ရုံးချုပ်အတွက် ငွေရှာရန် အလွယ်ကူဆုံးနည်းလမ်းတစ်ခုမှာ အောင်မြင်နေသော ဖရန်ချိုက်စ်ဆိုင်ရှင်များကို နေရာအကျယ်ကြီးသို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် တိုက်တွန်းပြီး အတွင်းပိုင်းပြင်ဆင်မှုများကို အတင်းအကျပ် ပြုလုပ်ခိုင်းခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
၎င်းတို့သည် ဆိုင်ရှင်ကို တိုက်ရိုက်ဖုန်းဆက်ကာ တောင်းဆိုမှုများစွာ ပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း ဆိုင်ရှင်က အကြိမ်ကြိမ် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် သူ၏ဆိုင်ရှေ့တည့်တည့်၌ပင် တိုက်ရိုက်စီမံခန့်ခွဲသည့်ဆိုင်ကို အနိုင်ကျင့်သည့်အနေဖြင့် ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။
ဒီလောက်ထိ လုပ်စရာလိုသလားဟု တွေးမိနိုင်သော်လည်း ၎င်းမှာ သတိပေးချက်တစ်မျိုးဖြစ်သည်။ အခြားသော ဖရန်ချိုက်စ်ဆိုင်ရှင်များကို ရုံးချုပ်၏ ညွှန်ကြားချက်ကို ငြင်းဆန်လျှင် မည်ကဲ့သို့သော ဆိုးကျိုးများ ကြုံတွေ့ရမည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြသခြင်းဖြင့် ၎င်းတို့ကို ထိန်းကျောင်းခြင်းဖြစ်သည်။
"တိုက်ရိုက်စီမံခန့်ခွဲတဲ့ဆိုင်မှာ လုပ်နေတဲ့ လျှော့စျေးပွဲကို နောက်ထပ် လအနည်းငယ်လောက် ထပ်တိုးလိုက်ဖို့ ပြောလိုက်"
"ဟုတ်ကဲ့၊ နားလည်ပါပြီ"
သူတို့ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံနိုင်မလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့။
ချယ်မြောင်ဟိုသည် နှုတ်ခမ်းကို တစ်ချက်တွန့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။
'အခွင့်အရေးရှိတုန်းက သူတို့သာ စကားနားထောင်ခဲ့ရင် ကောင်းမှာ'
ကားက ကုမ္ပဏီရုံးချုပ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာစဉ် သူသည် ရှေ့တွင် ရပ်တန့်နေသည့် လူတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ထိုသူကို မှတ်မိသွားသည့်အခါ ချယ်မြောင်ဟိုသည် စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကားရပ်လိုက်"
***
Meister Pizza ရုံးချုပ်သည် ဆာဒန်းဒုံးတွင် တည်ရှိသည်။
မြေအောက်ရထားဘူတာရုံမှ ထွက်လာပြီးနောက် ကင်ဂျယ်ဟက် သည် လမ်းလျှောက်ရင်း ကန်ဂျင်ဟူး နှင့် ဖုန်းပြောနေသည်။
[ရောက်နေပြီလား]
"အေး"
[ငါ အခုပဲ ထွက်လာပြီ။ မိနစ် ၂၀ လောက် ကြာမယ်၊ ရှေ့မှာပဲ ဆုံကြမယ်လေ]
"အေးပါ၊ ဖြည်းဖြည်းလာခဲ့"
ရုံးချုပ်အဆောက်အအုံသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ကင်ဂျယ်ဟက် သည် လမ်းဘေး၌ ရပ်ကာ ဆေးလိပ်သောက်နေသည်။
Meister Pizza ဆိုင်သည် အဆောက်အအုံ၏ ပထမထပ်နှင့် ဒုတိယထပ်တွင် ရှိသည်။ နေ့လယ်စာစားချိန်ဖြစ်၍ ထင်သည်၊ ဆိုင်အတွင်း၌ အနီးအနားရှိ ရုံးဝန်ထမ်းများနှင့် အိမ်ရှင်မများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အားလုံးက ပီဇာကို စားသောက်ရင်း ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။
သူ ဖရန်ချိုက်စ်ဆိုင် စာချုပ်ချုပ်ရန်နှင့် သင်တန်းတက်ရန် လာခဲ့စဉ်က ဤမြင်ကွင်းကို မြင်ရသည်မှာ ဝမ်းသာစရာဖြစ်သည်။ ရုံးချုပ်၏ တိုက်ရိုက်စီမံခန့်ခွဲသောဆိုင်က ဤမျှ အောင်မြင်နေသည်ဆိုသည်မှာ ဖရန်ချိုက်စ်ဆိုင်များလည်း အောင်မြင်နိုင်မည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုတော့ သူသည် ထူးဆန်းစွာပင် ခါးသီးမှုကို ခံစားနေရသည်။
ကန်ဂျင်ဟူး ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း ရှေ့တွင် လှည့်ပတ်နေစဉ် ကားပါကင်ထဲသို့ ဝင်လာသည့် ကားတစ်စီး ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။
နောက်ခန်းတံခါး ပွင့်သွားပြီး Meister Pizza ၏ CEO ဖြစ်သူ ချယ်မြောင်ဟို ထွက်လာသည်။
"အို! ဖရန်ချိုက်စ်ဆိုင်ရှင် ပြန်ရောက်လာတာပဲ"
သူသည် သင်တန်းတက်စဉ်ကနှင့် တိုက်ရိုက်စီမံခန့်ခွဲသောဆိုင် ဖွင့်လှစ်ခြင်းကို ကန့်ကွက်ရန် လာခဲ့စဉ်က သူ့ကို မြင်ဖူးသည်။ နောက်ဆုံးအကြိမ်ကပင် သူသည် ဝန်ထမ်းများ၏ ဆွဲခေါ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသေးသည်။
ချယ်မြောင်ဟိုက နွေးထွေးသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီကို အဝေးကြီးကနေ ဘာမှမပြောဘဲ ဘာလာလုပ်တာလဲ၊ သက်သောင့်သက်သာ မရှိဘူးမလား"
"အဲဒါကလေ..."
တစ်စုံတစ်ခုသော အကြောင်းကြောင့် စကားလုံးများမှာ ထွက်မလာတော့ပေ။
ချယ်မြောင်ဟိုသည် သူ့လက်မောင်းကို ခင်မင်စွာ တွဲလိုက်သည်။
"အပြင်မှာ အေးတယ်၊ လမ်းပေါ်မှာ ဒီအတိုင်း ရပ်မနေပါနဲ့၊ အထဲဝင်ပြီး စကားပြောကြရအောင်"
"အာ၊ မဟုတ်ပါဘူး..."
သူ တစ်စုံတစ်ခု ပြောလိုက်ရမည့်အချိန်မတိုင်မီမှာပင် ချယ်မြောင်ဟိုသည် ကင်ဂျယ်ဟက် ကို ဆိုင်အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလိုက်သည်။ အဆောက်အအုံအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် လော်ဘီရှိ ဝန်ထမ်းများက ထရပ်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။
နှစ်ဦးသားသည် ဝန်ထမ်းများနှင့်အတူ CEO ရုံးခန်းရှိရာသို့ တက်သွားကြသည်။
ချယ်မြောင်ဟိုသည် ပြုံးရွှင်လျက် စကားဆက်ပြောနေသည်။
"ဒီလောက်အဝေးကြီးကို လာမယ်ဆိုရင် အရင်ဆုံး ဆက်သွယ်သင့်တာပေါ့။ နောက်ဆိုရင် တစ်ခုခုပြောစရာရှိရင် တိုက်ရိုက် ဆက်သွယ်လိုက်ပါ။ အာ! ဖုန်းပေးပါဦး၊ နံပါတ်မှတ်ပေးမယ်"
ကင်ဂျယ်ဟက် သည် စိတ်မပါ့တပါဖြင့် ဖုန်းကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ချယ်မြောင်ဟိုသည် ယူလိုက်ပြီး ဖန်သားပြင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ နံပါတ်ရိုက်မည့်အစား စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။
"ကံကောင်းလို့ပဲ၊ အသံဖမ်းစက် ဖွင့်မထားတာ။ ဒီနေ့ခေတ်မှာ ဘာပဲပြောပြော အာဏာပြတယ်ဆိုပြီး အော်ကြတာပဲ"
"ဗျာ?"
လက်ဟန်ခြေဟန် ပြလိုက်သည်နှင့် ဝန်ထမ်းများက တံခါးကို ပိတ်လိုက်ကြသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် သူ့မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ချယ်မြောင်ဟိုသည် ကင်ဂျယ်ဟက် ကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ဒီခြေထောက်မသန်တဲ့ကောင်က ဘာလို့ ဒီနေရာကို ထပ်ပြီး တွားသွားပြီး ပြန်လာရဲတာလဲ။ မင်းကို အရင်တစ်ခါက မလာဖို့ သတိပေးထားတယ် မဟုတ်လား။ နောက်တစ်ခါ ထပ်လာရင် မင်းရဲ့ ဖရန်ချိုက်စ်ဆိုင်ကို ပိတ်ပစ်မယ်လို့ ငါပြောခဲ့တယ်လေ။ ငါ့စကားက မင်းအတွက် ဘာမှမဟုတ်ဘူးလား"
ထိတ်လန့်သွားတဲ့ ကင်ဂျယ်ဟက် က အလိုလိုနောက်ဆုတ်လိုက်မိသည်။
"ကျ၊ ကျနော်..."
ထောင့်ချိုးမိနေတဲ့ ကြွက်တစ်ကောင်လို သူသည် လွတ်မြောက်ရာလမ်းကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း တံခါးမှာ ပိတ်ထားပြီး ရှေ့တွင်ရှိနေသည့် ဝန်ထမ်းများကလည်း လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။
နောက်ထပ် နောက်ဆုတ်လိုက်ရာ သူ၏ကျောပြင်မှာ နံရံနှင့် ထိသွားသည်။
ချယ်မြောင်ဟိုက မဲ့ပြုံးပြုံးရင်း သူ၏ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာကာ ကော်လာကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ ခြေတုကို ခြေဖျားဖြင့် တစ်ချက်ခေါက်လိုက်သည်။ သူသည် အဲဒီအရာက ခြေတုဖြစ်မှန်း သိထားပုံရသည်။
သူသည် နာကျင်စေရုံသာမကဘဲ အရှက်ရစေရန်အတွက်ပါ ရည်ရွယ်ပြီး ဒီလိုလုပ်နေတာလား။
***
ကားသည် ဆာဒန်းဒုံးဆီသို့ ဦးတည်သွားနေသည်။
တိုက်ဂျူက ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ ရှိနေပြီး ကိုယ်ရံတော်များလည်း လိုက်ပါလာကြသည်။ ကားမောင်းသူမှာ ကိုယ်ရံတော်အသစ်ဖြစ်ပြီး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် လီချိုလ်ဂျင်က သူ၏ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။
ကျွန်ုပ် ဖုန်းပြောပြီးသည့်အခါ သူက ပြောသည်။
"ဒါဆို အခု ဖရန်ချိုက်စ် ရုံးချုပ်ကို သွားတာက စစ်တပ်က အကြီးကောင်ဆီကို သွားတာပေါ့"
"ဟုတ်တယ်။ သူက ရင်းနှီးတဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ပါ"
"တကယ်ပါပဲ၊ စစ်တပ်မှာ အမျိုးသားတွေကြား တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ မိတ်ဆွေဖွဲ့ခြင်းရဲ့ သံယောဇဉ်တွေက အကြာဆုံးခံတဲ့ အရာတွေထဲမှာ ပါတာပေါ့"
ကျွန်ုပ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မေးလိုက်သည်။ "ဒါနဲ့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကရော စစ်တပ်မှာ ဘယ်မှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့တာလဲ"
ခဏလေးကမှ တက်တက်ကြွကြွ ပြောနေခဲ့သူက ရုတ်တရက် ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
"ရေတပ်လား ဒါမှမဟုတ် အထူးတပ်ဖွဲ့လား"
သူက ဘာမှပြန်မဖြေပေ။
သိချင်စိတ်ရှိနေတဲ့ တိုက်ဂျူက ဆက်တိုက် မေးမြန်းနေသည်။
"ဒါမှမဟုတ် မြောက်ကိုရီးယား ထောက်လှမ်းရေးလား ဒါမှမဟုတ် လျှို့ဝှက်အေးဂျင့်များလား။ ဒါမှမဟုတ် နိုင်ငံခြား ငှားရမ်းထားတဲ့ စစ်သည်လား"
အဆက်မပြတ် မေးခွန်းထုတ်ခံရသည့်အခါ သူက မတတ်သာသည့်အဆုံး ပါးစပ်ဟလိုက်ရသည်။
"ကျနော်က ပြည်သူ့ဝန်ဆောင်မှုလုပ်သား (Public Service Worker) ပါ"
ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး သူ၏စကားကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
"ပြည်သူ့ဝန်ဆောင်မှုလုပ်သား ဟုတ်လား"
"Terminator လို ခန္ဓာကိုယ်မျိုးရှိတဲ့သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြည်သူ့ဝန်ဆောင်မှုလုပ်သား ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"
အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် လီချိုလ်ဂျင်က ခုခံကာကွယ်သည့်အနေဖြင့် ပြောသည်။
"ကျ၊ ကျနော်က အဲဒီတုန်းက လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ရင်း ခါးဒဏ်ရာရသွားလို့ မတတ်သာဘဲ ဖြစ်သွားတာပါ"
စစ်မှုထမ်းရန် ကျန်းမာရေးစစ်ဆေးဖူးသူတိုင်း သိကြသည့်အတိုင်း အလုံးစုံအခြေအနေ မကောင်းလျှင် အဆင့် (၃) ရပြီး ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုခုသာ ဆိုးရွားနေလျှင် ကျန်တာကောင်းနေသည့်တိုင် အဆင့် (၄) သာ ရတတ်သည်။
သာမန်လူထက် ကျန်းမာပုံပေါက်သည့် အားကစားသမားများပင် အဆင့် (၄) သာ ရတတ်သည်။ အလားတူ ဖြစ်ရပ်မျိုး ဖြစ်ပုံရသည်။
တိုက်ဂျူက ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။
"ဝါး! အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၊ ခင်ဗျားလည်း ပြည်သူ့ဝန်ဆောင်မှုလုပ်သားပဲလား။ တွေးကြည့်တော့ ခင်ဗျားက ကျနော့်ရဲ့ ပြည်သူ့ဝန်ဆောင်မှု လုပ်သက်ရင့် အစ်ကိုကြီးပဲ။ ပြည်သူ့ဝန်ဆောင်မှုလုပ်သား အချင်းချင်းဆိုတော့ ဂုဏ်ယူမိတယ်"
တစ်စုံတစ်ခုကြောင့် သူ့မျက်နှာက နည်းနည်းလေး နီရဲသွားပုံရသည်။
ကျွန်ုပ်က လီချိုလ်ဂျင်၏ ပခုံးကို ပုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ပြည်သူ့ဝန်ဆောင်မှုလုပ်သားအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်တာကလည်း နိုင်ငံကို ကာကွယ်ဖို့ ကိုယ့်တာဝန်ကို သစ္စာရှိရှိ ထမ်းဆောင်တာပါပဲ။ ရှက်စရာ ဘာမှမရှိပါဘူး"
"...ဟုတ်ကဲ့"
ကျွန်ုပ်တို့ စကားပြောနေစဉ် Meister Pizza ရုံးချုပ်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ကြသည်။ သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်သော်လည်း ကင်ဂျယ်ဟက် ကို အရိပ်အယောင်မျှပင် မတွေ့ရပေ။
ထူးဆန်းလှသည်။ သူရောက်နေပြီလို့ သေချာပေါက် ပြောခဲ့တာကို...
"ရေချိုးခန်းများ သွားနေသလား မသိဘူး။ သူ့ကို ဖုန်းဆက်ကြည့်လိုက်"
ကျွန်ုပ် ဖုန်းဆက်သော်လည်း သူ ပြန်မဖြေပေ။
ရုတ်တရက် မကောင်းသော အာရုံတစ်ခုက ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ထဲသို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
설마...? (설마... ဆိုသည်မှာ "설마니..." သို့မဟုတ် "설마..." ဖြစ်ရာ မူရင်းကိုအတိုင်းထိန်းထားသည်) -> တည်းဖြတ်မှုစည်းမျဉ်းအရ "설마...?" ကို မူရင်းအတိုင်း ထားရှိသည်။
"အတွင်းထဲ ဝင်ကြည့်ရအောင်"
ကျွန်ုပ်တို့သည် ကိုယ်ရံတော်များနှင့်အတူ ရုံးချုပ်အဆောက်အအုံထဲသို့ ဝင်ခဲ့ကြသည်။ ရုံးအဆောက်အအုံ အများစုလိုပင် အပေါ်ထပ်သို့ တက်ရန်အတွက် လုံခြုံရေးဂိတ်တွင် ကတ်ပြားကို စကင်န်ဖတ်ရန် လိုအပ်သည်။
လော်ဘီရှိ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်က ကျွန်ုပ်တို့ကို နှုတ်ဆက်ပြီး မေးသည်။ "ဘာများ ကူညီပေးရမလဲခင်ဗျ"
ကျွန်ုပ်၏ မျက်နှာကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည့် အခြားဝန်ထမ်းတစ်ယောက်က အံ့အားသင့်သည့် အသံဖြင့် ပြောသည်။ "CEO ကန်ဂျင်ဟူး မဟုတ်လားခင်ဗျ"
ကျွန်ုပ် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်။ CEO အခု ရုံးမှာ ရှိလား"
"ရှိပါတယ်၊ ကျနော် ချက်ချင်းပဲ အကြောင်းကြားပေးပါ့မယ်"
သူ ဖုန်းကို လှမ်းယူတော့မည့်အချိန်တွင် ကျွန်ုပ်က တားလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "သူ အခု ဧည့်သည်နဲ့ ရှိနေတာလား"
"ဟုတ်ကဲ့။ သူ ဖရန်ချိုက်စ်ဆိုင်ရှင်တစ်ယောက်နဲ့ အပေါ်တက်သွားတာ ခဏလေးပဲ ရှိသေးတယ်"
ငါထင်တဲ့အတိုင်းပဲ...
ကျွန်ုပ်က သူ့ကို ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်ုပ်တို့ကို CEO ရုံးခန်းဆီ ချက်ချင်း ခေါ်သွားပေးပါ"
တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေမှန်း ရိပ်မိသွားသည့် သူက ဖုန်းကို ထပ်ပြီး လှမ်းယူသည်။
"ကျ၊ ကျနော် အရင် အကြောင်းကြားရဦးမှာ..."
ထိုအခိုက် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် လီချိုလ်ဂျင်က ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး သူ၏လက်ထဲမှ ဖုန်းကို ဆွဲယူလိုက်ကာ စားပွဲပေါ်တင်ထားသည့် ကတ်ပြားကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
"ဒါကို ခဏ ငှားသုံးလိုက်မယ်"
"ဟုတ်၊ ဟုတ်ကဲ့?"
လီချိုလ်ဂျင်က အခြားကိုယ်ရံတော်တစ်ယောက်ကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ "ဒီမှာပဲ စောင့်နေပြီး အပေါ်ကို ဘယ်သူမှ ဖုန်းဆက်လို့မရအောင် လုပ်ထား"
"နားလည်ပါပြီ"
ဝန်ထမ်းက ကျွန်ုပ်တို့ကို မတားဆီးနိုင်မီပင် ကတ်ပြားကို စကင်န်ဖတ်ပြီး ဂိတ်ကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ဓာတ်လှေကားက ပထမထပ်တွင် ရှိနေ၍ ချက်ချင်းပင် စီးလိုက်ကြသည်။
"CEO ရုံးခန်းက ဘယ်ထပ်မှာလဲ"
"ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ အပေါ်ဆုံးထပ်မှာပဲ ရှိတတ်ပါတယ်"
ကျွန်ုပ်က အပေါ်ဆုံးထပ် ဖြစ်သည့် (၇) ထပ်ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။
ကံကောင်းစွာပင် CEO ရုံးခန်းက (၇) ထပ်မှာ တကယ်ရှိနေသည်။ တံခါးကို ဖွင့်ကြည့်သော်လည်း သော့ခတ်ထားသည်။ လီချိုလ်ဂျင်က ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
"ကျနော် ဖွင့်လိုက်မယ်"
သူက အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး တံခါးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန်လိုက်သည်။
ဘုန်း!
သံတံခါး မဟုတ်ဘဲ အထပ်သားတံခါး ဖြစ်သည်။ တစ်ချက်ကန်လိုက်ရုံဖြင့် တံခါးလက်ကိုင်မှာ ကျိုးပဲ့သွားပြီး တံခါးမှာ ပွင့်ထွက်သွားသည်။
အတွင်းထဲရှိ လူငယ်မှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
"မ၊ မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ"
ချယ်မြောင်ဟို၏ မေးခွန်းအပေါ် တိုက်ဂျူက ဤအချိန်ကို စောင့်နေခဲ့သည့်အလား ပြောလိုက်သည်။ "ငါပဲ၊ ဒီကောင်မသားရေ"
ကျွန်ုပ်က "ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ" ဆိုသည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် တိုက်ဂျူကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူက စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။
"ဒီစကားကို တစ်သက်မှာ တစ်ခါလောက်တော့ ပြောကြည့်ချင်နေတာ"
"……"
အေးပါလေ၊ မင်းစိတ်ကြိုက် လုပ်ပါ။ လူတစ်ယောက်ဆိုတာ ကိုယ်လုပ်ချင်တာကို လုပ်သင့်တာပေါ့။
"ဒီလူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ။ သူတို့ကို အပြင်ထုတ်လိုက်စမ်း!"
"ဟုတ်ကဲ့ခင်ဗျာ!"
ထိုအခါ ရှေ့ရှိ ဝန်ထမ်းက ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာသည်။ လီချိုလ်ဂျင်က ထိုဝန်ထမ်း၏ ကော်လာကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ဘာမှမဟုတ်သလို လွယ်လွယ်လေးပင် မြှောက်လိုက်သည်။
"အဟွတ်! အဟွတ်!"
အခြားဝန်ထမ်းများက ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီး ထိတ်လန့်သွားကာ နေရာတွင်ပင် ကျောက်ရုပ်လို ဖြစ်သွားကြသည်။
ကျွန်ုပ်သည် အတွင်းသို့ ဝင်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ CEO ရုံးခန်းနှင့် လိုက်ဖက်စွာပင် အတွင်းပိုင်းမှာ ဈေးကြီးသည့် ပြည်ပတင်သွင်း ပရိဘောဂများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
သို့သော် ကျွန်ုပ်၏ မျက်လုံးထဲသို့ အရင်ဆုံး ရောက်လာသည်မှာ နံရံကို ကျောကပ်လျက် ကြောက်ရွံ့နေသည့် ကင်ဂျယ်ဟက် နှင့် သူ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေသည့် ချယ်မြောင်ဟိုပင် ဖြစ်သည်။
သူသည် တစ်ဖက်လူ၏ ကော်လာကို ညာလက်ဖြင့် ဆွဲကိုင်ထားပြီး သူ၏ညာဘက်ခြေထောက်ကို ဘယ်ဘက်ခြေထောက်ဖြင့် နင်းထားသည်။ သူသည် အဲဒီအရာက ခြေတုဖြစ်မှန်း သိထားပုံရသည်။
သူသည် နာကျင်စေရုံသာမကဘဲ အရှက်ရစေရန်အတွက်ပါ ရည်ရွယ်ပြီး ဒီလိုလုပ်နေတာလား။
ကျွန်ုပ်နောက်မှ လိုက်လာသည့် တိုက်ဂျူက ပြောသည်။ "ဒီငတုံးကတော့ ကြောက်လွန်းလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် အပေါ့အလေး မထိန်းနိုင်တော့ဘူးထင်တယ်"
ချယ်မြောင်ဟိုသည် နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်ုပ်ကို မှတ်မိသွားပြီး မျက်နှာပျက်သွားသည်။
"ကေ-ကန်ဂျင်ဟူး?"
ကျွန်ုပ်က တတ်နိုင်သလောက် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ ရှင်းပြဖို့ ၅ စက္ကန့် အချိန်ပေးမယ်"
ချယ်မြောင်ဟိုက မယုံနိုင်သည့်ပုံစံဖြင့် ကြည့်နေသည်။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ကျွန်ုပ် ရုတ်တရက် ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ သူ ထင်မထားလောက်ပေ။
ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင်လည်း သူ့ကို ဒီလိုမျိုး ထပ်ပြီး တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ပါ။
ကျွန်ုပ်သည် ကင်ဂျယ်ဟက် ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ "အဆင်ပြေရဲ့လား။ ထိခိုက်မိသေးလား"
"အ၊ အေး။ ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။"
ကံကောင်းစွာဖြင့် သူ ရိုက်နှက်ခံထားရပုံ မပေါ်ပေ။
ကျွန်ုပ်သည် ချယ်မြောင်ဟိုကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "၅ စက္ကန့် ပြည့်ပြီ။ ဒီနေ့တော့ ကျွန်တော်တို့ ပြန်လိုက်ဦးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါ ထပ်တွေ့ကြဦးမယ်။ နောက်ဆက်တွဲ ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်"
ကျွန်ုပ်သည် ကင်ဂျယ်ဟက် ကို ခေါ်ပြီး ထွက်သွားစဉ် ချယ်မြောင်ဟိုက နောက်မှ အော်ခေါ်သည်။
"ခ၊ ခဏလေး စောင့်ဦး၊ အစ်ကိုကြီး"
ကျွန်ုပ်က နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်သူက မင်းအစ်ကိုကြီးလဲ။ အရင်က ကတိပေးထားတဲ့အတိုင်း နုတ်ထွက်စာ တင်လိုက်တော့၊ ဒီကောင်မသား"