အဝါရောင် Lamborghini Aventador ကားတစ်စီးသည် ကျယ်ဝန်းလှသော ဂျာယူရို အမြန်လမ်းမကြီးပေါ်တွင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မောင်းနှင်နေသည်။
ကျွန်တော်သည် ခရီးသည်တင်ခုံတွင် ထိုင်လျက် နေကာမျက်မှန်တပ်ထားပြီး ကားမောင်းနေသည့် အညိုရောင်ဆံပင်ပိုင်ရှင် လှပသူလေးကို မေးလိုက်သည်။
"ကားမောင်းရတာ ဘယ်လိုလဲ"
"ဒီကားက သက်တောင့်သက်သာရှိမှုအပိုင်းမှာတော့ ပိုကောင်းတာ အမှန်ပဲ"
"ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံ ကို ကားလဲခိုင်းလိုက်ရမလား။ သူ အကုန်လုံး မရောင်းရသေးဘူးဆိုတော့ ချော့မော့ပြီး တောင်းဆိုကြည့်ရင် သူသဘောတူကောင်းပါရဲ့"
သူမသည် ခဏမျှ စဉ်းစားဟန်ပြုပြီးနောက် ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။
"မလုပ်နဲ့။ ကျွန်မက Ferrari မောင်းရတာကိုပဲ ပိုကြိုက်တယ်"
"ဘာဖြစ်လို့လဲ"
"ရှင်းပြရခက်တဲ့ ထူးခြားတဲ့ခံစားချက်မျိုးရှိလို့လေ။ ပြီးတော့ ခေါင်မိုးကလည်း ဖွင့်လို့ရသေးတယ်။ ရာသီဥတုကလည်း နွေးလာပြီဆိုတော့ ခေါင်မိုးဖွင့်ပြီး ကားမောင်းရတဲ့ အရသာကို ခံစားချင်သေးတယ်"
ကျွန်တော်သည် Ellie တစ်ယောက် Ferrari ၏ ခေါင်မိုးကို အပြည့်ဖွင့်ကာ မောင်းနှင်နေပုံကို မြင်ယောင်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ထိုကားနှင့် အလွန်လိုက်ဖက်လွန်း၍ Ferrari ကြော်ငြာမော်ဒယ်ပင် လုပ်နိုင်လောက်သည်။
ဘေးဘက်ကြည့်မှန်မှတစ်ဆင့်ကြည့်လိုက်လျှင် ကိုယ်ရံတော်များ လိုက်ပါလာသည့် အနက်ရောင် ဆီဒင်ကားများကို တွေ့ရသည်။
Ellie က မေးသည်။
"သူ့ကို အမြန်ရှာတွေ့လိုက်တာ တော်သေးတယ်။ အခု သူ ဘာလုပ်နေတာတဲ့လဲ"
"ကြားရသလောက်တော့ ပဂျူးမှာ ပီဇာဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖွင့်ထားတယ်တဲ့"
ထို့ကြောင့်ပင် ကျွန်တော်တို့ အလုပ်ချိန်အတွင်း အလောတကြီး ထွက်လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ပဂျူးသို့ သွားမည်ဟု ပြောလိုက်သည့်အခါ Ellie က အတင်းလိုက်ပါလာပြီး ဟွန်းဂျူး ၏ ကားကိုယူကာ နောက်မှလိုက်လာခဲ့သည်။
တက်ဂယူမှာမူ ဟွန်းဂျူး နှင့်အတူ မိဘများရှိရာသို့ သွားရမည်ဖြစ်၍ ဒီနေ့ မလိုက်နိုင်ခဲ့ပေ။
"ဒါပေမဲ့ ဂျင်ဟူး က သူ့ကို အခုလို လိုက်ရှာနေတယ်ဆိုတာ သူက တကယ်ကို လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်"
"ဟုတ်တယ်၊ သူက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ"
စစ်တပ်က အကြီးအကဲတွေကို နှစ်မျိုး ခွဲခြားကြည့်လို့ရတယ်။ တပ်ကထွက်ပြီးရင် တစ်ခါမှ ထပ်မတွေ့ချင်တော့တဲ့သူတွေနဲ့ သေချာပေါက် ပြန်တွေ့ချင်တဲ့သူတွေဆိုပြီးတော့ပေါ့။
ထိုအထဲမှ ပြန်တွေ့ချင်တဲ့သူတွေကိုလည်း ထပ်ပြီး နှစ်မျိုး ထပ်ခွဲနိုင်သေးတယ်။ တစ်မျိုးကတော့ လက်သီးနဲ့ ထိုးချင်တဲ့သူ၊ နောက်တစ်မျိုးကတော့ အရက်အတူသောက်ချင်တဲ့သူတွေပဲ။
ကင်ဂျယ်ဟက် က တော့ သေချာပေါက် နောက်ဆုံးအမျိုးအစားထဲမှာ ပါဝင်သည်။
ဂျာယူရို အမြန်လမ်းမကြီးမှ ဆင်းပြီး မြို့ထဲကို ရောက်လာသည့်အခါ လူတွေ၏ အကြည့်ကို ခံစားမိသည်။ ယခုခေတ်တွင် နိုင်ငံခြားကားများ ပေါများလာသော်လည်း Ferrari သို့မဟုတ် Lamborghini ကဲ့သို့သော စူပါကားများကို မြင်ရဖို့မှာ မလွယ်ကူလှပေ။
Ellie သည် ကားကို အနီးအနားရှိ အများသုံး ကားပါကင်တွင် ရပ်လိုက်သည်။ ကျွန်တော်တို့သည် လမ်းကြားထဲသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်သွားကြပြီး အရပ်ဝတ်ဝတ်ထားသော ကိုယ်ရံတော်များက အနောက်မှ အနည်းငယ်အကွာတွင် လိုက်ပါလာသည်။
ခဏအကြာတွင် ကျွန်တော်တို့ လမ်းလျှောက်တာ ရပ်လိုက်သည်။
"ဒီနေရာလား"
"ဟုတ်ပုံရတယ်"
ဆိုင်ဆိုင်းဘုတ်တွင် ‘Meister Pizza’ ဟု ရေးထားသည်။
၎င်းသည် ယခုခေတ်တွင် လူကြိုက်များသော ပီဇာလုပ်ငန်းစုတစ်ခုဖြစ်သည်။ တီဗီဖွင့်လိုက်လျှင် နာမည်ကြီး အနုပညာရှင်များ ကြော်ငြာနေသည်ကို တွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် လုပ်ငန်းခွဲအသစ်ဖြစ်သော်လည်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးချဲ့နေခြင်းဖြစ်သည်။
ကုမ္ပဏီအနီးတွင်လည်း မကြာသေးမီက ဆိုင်ကြီးတစ်ဆိုင် ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်ဟု မှတ်မိသည်။ တက်ဂယူ တစ်ခါ မှာစားဖူးပြီး အရသာ တော်တော်ကောင်းသည်ဟု ပြောပြဖူးသည်။
ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ခါနီးတွင် အမျိုးသားတစ်ဦး ဆေးလိပ်သောက်ရန် အပြင်သို့ ထွက်လာသည်။ သူသည် အရပ် ၁၇၅ စင်တီမီတာခန့်ရှိပြီး မေးရိုးချွန်ချွန်၊ ဖော်ရွေသော မျက်လုံးများ၊ ဆံပင်တိုတိုနှင့် နဖူးအနည်းငယ် ပြူးနေသူဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်နှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံမိသည့်အခါ သူသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ကိုင်ထားသော ဆေးလိပ်တံကိုပင် လွှတ်ချလိုက်သည်။
"သ-သေချာတာပေါ့၊ ကန်ဂျင်ဟူး မဟုတ်လား"
ကျွန်တော် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။
"တွေ့ရတာ ကြာပြီနော်"
သူသည် ခြေဆတ်ခြေဆတ်ဖြင့် ကျွန်တော့်ဆီ လျှောက်လာသည်။
"ဟေ့ ကန်ဂျင်ဟူး! ဒီကို ဘယ်လိုကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလဲ"
ကျွန်တော် ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"စစ်မှုထမ်းပြီးရင် လာရှာပါလို့ ပြောထားခဲ့တာ မဟုတ်လား"
သူသည် ဘောင်းဘီရှည် ဝတ်ထားသဖြင့် မမြင်ရသော်လည်း သူ့ညာဘက်ခြေထောက်မှာ အတုဖြစ်နေပုံရသည်။ သူသည် အရင်ကထက် အများကြီး ပိန်သွားသည်။ အရင်ကဆို လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ပြီး ဖြည့်စွက်စာတွေ သောက်လေ့ရှိသူမို့ ကြွက်သားတွေ တောင့်တင်းခဲ့သူဖြစ်သည်။
သူသည် ကျေနပ်အားရသည့်ပုံဖြင့် ကျွန်တော့်ဘေးကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒါက ဘယ်သူလဲ"
"ကျွန်တော့်ရည်းစားပါ"
"အာ... ရည်းစားပါလား..."
သူ့မျက်နှာတွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် မနာလိုမှုတို့ ရောထွေးနေသည်။
"သူ-သူက နိုင်ငံခြားသူလား"
"သူ ကိုရီးယားစကား ကောင်းကောင်းပြောတတ်တယ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့"
Ellie က ပြုံးပြီး နှုတ်ဆက်သည်။
"မင်္ဂလာပါရှင်။ ဂျင်ဟူး က အစ်ကို့အကြောင်း ပြောပြဖူးပါတယ်။ ကျွန်မနာမည်က Ellie ပါ"
"ဟုတ်ကဲ့၊ မင်္ဂလာပါဗျာ။ ကျွန်တော်က ဂျင်ဟူး ရဲ့ အကြီးအကဲ ကင်ဂျယ်ဟက် ပါ"
ကင်ဂျယ်ဟက် က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောသည်။
"မစားရသေးဘူးမလား။ ပီဇာ လုပ်ပေးမယ်၊ အထဲဝင်ခဲ့ကြပါ"
***
ကိုယ်ရံတော်များ အပြင်တွင် စောင့်နေကြပြီး ကျွန်တော်တို့ အထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။
စားပွဲ ခြောက်လုံးခန့်သာရှိသော ဆိုင်ငယ်လေးဖြစ်သည်။ ဆိုင်အပြင်အဆင်နှင့် ပစ္စည်းများ သန့်ရှင်းနေသည်ကို ကြည့်ရလျှင် ဖွင့်လှစ်သည်မှာ မကြာသေးပုံရသည်။
ကျွန်တော်တို့ ထိုင်နေစဉ် သူသည် ပီဇာကို ကျွမ်းကျင်စွာ စတင်လုပ်ဆောင်သည်။ မီးဖိုချောင်က ပွင့်လင်းနေသဖြင့် သူ ပီဇာလုပ်နေသည်ကို မြင်နေရသည်။
Ellie က ကျွန်တော့်ကို အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောသည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ ဂျင်ဟူး? အခုလေးတင်ကစပြီး အစ်ကို့လေသံက တင်းမာသွားသလိုပဲ"
"အာ..."
စစ်တပ်က အကြီးအကဲတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့လိုက်ရတော့ စိတ်ထဲကနေ အလိုလို စစ်သားလေသံ ပြန်ပေါက်သွားတာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ဒါက အကျင့်ဆိုတဲ့အရာရဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အချက်ပဲလား။
ခိုးငွေ့တလူလူထွက်နေသည့် ပီဇာကို စားပွဲပေါ် တင်ပေးလိုက်သည်။ အရသာမှာ တော်တော်ကောင်းသည်။
ကျွန်တော်တို့ ပီဇာစားရင်း အမျိုးမျိုး စကားစမြည် ပြောဖြစ်ကြသည်။
"တီဗီထဲမှာ နင့်ကိုမြင်တော့ နှလုံးရောဂါရမလို ဖြစ်သွားတာ။ တပ်ထဲက လူတိုင်းလည်း အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ကြမှာ"
တကယ်လည်း ဟုတ်သည်။ တပ်ထဲမှာ အတူတူစား၊ အတူတူအိပ်ခဲ့တဲ့ စစ်သားတစ်ယောက်က ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုရဲ့ CEO ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူကများ ထင်ထားမိပါ့မလဲ။
ကင်ဂျယ်ဟက် ပြုံးလိုက်သည်။
"စဉ်းစားကြည့်တော့လည်း ကိုယ်လည်း အတူတူပါပဲ။ တီဗီထဲမှာ မသန်စွမ်းသူတွေကို မြင်ရတဲ့အခါ တခြားသူတွေနဲ့ပဲ သက်ဆိုင်သလို ခံစားရတယ်။ ကိုယ်တိုင် ဒီလိုဖြစ်လာမယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးထားခဲ့မိဘူး"
စဉ်းစားကြည့်လိုက်လျှင် ထူးဆန်းသောကိစ္စပင်ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့သည် တူညီသောနေရာတွင် တူညီသော မတော်တဆမှုမျိုးကို ကြုံတွေ့ခဲ့ကြရသည်။ သို့သော် ကျွန်တော်က အနာဂတ်ကို မြင်နိုင်သည့် စွမ်းအားကို ရရှိခဲ့ပြီး သူကမူ ခြေထောက်တစ်ဖက် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်၏ ဘဝများမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
"ကျွန်တော်လည်း မတော်တဆမှုဖြစ်ပြီးနောက် စစ်ဆေးရုံမှာ တစ်လလောက် နေခဲ့ရတယ်။ တပ်ကို ပြန်ရောက်မှ သတင်းကြားရတာ။ အဲဒီနောက်ပိုင်း ဘာတွေလုပ်ဖြစ်လဲ"
ကျွန်တော်တို့သည် မတူညီသော စစ်ဆေးရုံများသို့ ပြောင်းရွှေ့ခံခဲ့ရသည်။ ကျွန်တော့်လိုမဟုတ်ဘဲ သူ့အခြေအနေမှာ ပိုဆိုးခဲ့သည်။
ကင်ဂျယ်ဟက် သည် စစ်ဆေးရုံတွင် ကုသမှုခံယူခဲ့ပုံနှင့် ပြန်လည်သန်စွမ်းရေး လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ခဲ့ပုံများကို ပြောပြသည်။
"လျော်ကြေးကော သေချာရရဲ့လား"
"အဆင့်ပေါ်မူတည်ပြီး ကွာခြားပါတယ်၊ မသန်စွမ်းမှု အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကို ဖြတ်ကျော်ရရင်တော့ မသန်စွမ်းမှု လျော်ကြေး ရပါတယ်"
"ဘယ်လောက်ရလဲ"
"ဝမ်ရှစ်သန်းပါ"
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသော် Ellie ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
"ခ-ခဏလေး။ ဝမ်ရှစ်သန်းလား။ ဒေါ်လာရှစ်သန်း မဟုတ်ဘူးလား"
အမေရိကန်စစ်တပ်မှာဆိုရင် ဒီလို မတော်တဆမှုမျိုးအတွက် လျော်ကြေး ဒေါ်လာရှစ်သန်းရတာက မဆန်းပေ။
ဒါပေမဲ့ ဒါက တောင်ကိုရီးယားလေ။
စစ်သားတစ်ယောက်ရဲ့ ခြေထောက်တစ်ဖက်တန်ဖိုးက ဝမ်ရှစ်သန်းပဲ ရှိတာလား။ သူတို့ကတော့ အဲဒါကိုတောင် အများကြီးပေးထားတယ်လို့ ထင်နေကြမှာ။
Ellie က အော်ပြောသလိုမျိုး ပြောလိုက်သည်။
"ဒါကတော့ ရယ်စရာပဲ! ကိုရီးယားက နိုင်ငံအတွက် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရင်း ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသွားတဲ့ စစ်သားတွေကို ဘာလို့ ဒီလိုဆက်ဆံရတာလဲ"
ကျွန်တော်လည်း အဲဒီအမေးကိုပဲ မေးချင်သည်။
နိုင်ငံမှာ တကယ် ငွေမရှိဘူးဆိုရင်တော့ နားလည်ပေးလို့ ရပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ တောင်ကိုရီးယားက ဖွံ့ဖြိုးပြီး နိုင်ငံတွေထဲ ပါဝင်နေပြီး ဥရောပနိုင်ငံအများစုထက်တောင် ချမ်းသာနေတာ။
ဒါကြောင့် ဒါက ငွေရေးကြေးရေး ပြဿနာမဟုတ်ဘဲ အမြင်နဲ့ ဆန္ဒ ပြဿနာသာ ဖြစ်သည်။ စစ်သားတွေက နိုင်ငံအတွက် စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံဖို့က သဘာဝပဲ၊ ဘာလို့ လျော်ကြေးပေးရမှာလဲဆိုတဲ့ အတွေးမျိုးပေါ့။
"တခြားလျော်ကြေးကော မရှိဘူးလား"
"နိုင်ငံတော်ကပေးတဲ့ လျော်ကြေးက အဲဒါပဲ"
သူက ကျွန်တော်တို့ကို ရှင်းပြသည်။
ဆေးစစ်ချက်အရ ရရှိသော မသန်စွမ်းမှု လျော်ကြေးကို တစ်ကြိမ်သာ ပေးသည်။ ပြီးတော့ စစ်သားတွေက အသက်မွေးဝမ်းကြောင်း စစ်သည်တွေ မဟုတ်ကြတဲ့အတွက် စစ်မှုထမ်း ပင်စင်ခံစားခွင့်လည်း မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် ဒဏ်ရာရ ပင်စင်တွေ၊ နိုင်ငံတော် ဂုဏ်ထူးဆောင် ပင်စင်တွေလည်း ဘာမှ မရနိုင်ကြပေ။
ပို၍ ရယ်စရာကောင်းသည်မှာ မြောက်ကိုရီးယားတို့၏ မော်တာဗုံးကြောင့် ထိခိုက်မိလျှင် စစ်မြေပြင်တွင် ဒဏ်ရာရရှိခြင်းဟု သတ်မှတ်သော်လည်း တောင်ကိုရီးယား မော်တာဗုံး ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ထိခိုက်မိပါက တာဝန်ထမ်းဆောင်ရင်း ထိခိုက်မိခြင်းဟုသာ သတ်မှတ်ကာ လျော်ကြေးကို လျှော့ချပေးခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဒဏ်ရာရတော့မည်ဆိုလျှင် မြောက်ကိုရီးယားတို့လက်ချက်ဖြင့် ရခြင်းကပင် လျော်ကြေး အနည်းငယ် ပိုရနိုင်သေးသည်။
ပြောရလျှင် ရူးကြောင်မူးကြောင်နိုင်သော်လည်း ဥပဒေက အဲဒီအတိုင်း ပြဋ္ဌာန်းထားသည်။
ဒီအထိရောက်လာတော့ တကယ်ကို စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။
အင်ဂျင်ယုံ က တစ်ခုခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ကုမ္ပဏီဘက်က လျော်ကြေးကော။ မတော်တဆမှုက အသုံးပြုသူ အမှားမဟုတ်ဘဲ ထုတ်ကုန်ရဲ့ ချို့ယွင်းချက်ကြောင့်ဆိုရင် ထုတ်လုပ်သူဘက်ကလည်း လျော်ကြေးပေးဖို့ တာဝန်ရှိမှာပေါ့"
"ဟုတ်တယ်။ အဲဒါကတော့ မှန်တယ်"
စစ်သားတွေအနေနဲ့ အစိုးရကို လျော်ကြေးတောင်းဆိုဖို့ တရားစွဲလို့ မရပေမဲ့ ထုတ်လုပ်သူကိုတော့ တရားစွဲလို့ ရသည်။
ကင်ဂျယ်ဟက် ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မှောင်မိုက်သွားသည်။
"ငါကတော့ ဝမ်သန်းငါးဆယ်နဲ့ အပြတ်ရှင်းလိုက်တယ်။ အာ! ဒါက လျှို့ဝှက်ချက်နော်။ အပြတ်ရှင်းတဲ့ အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကို ထုတ်ပြောခွင့်မရှိဘူး"
"ဝမ်သန်းငါးဆယ်? အစ်ကိုက ဘာလို့ အဲဒီအတိုင်း လက်ခံလိုက်တာလဲ"
"တပ်မမှူးနဲ့ တပ်단မှူးတွေ ဆေးရုံအထိ လာပြီး အပြတ်ရှင်းတဲ့ စာချုပ်မှာ လက်မှတ်ထိုးဖို့ ပြောလာတော့ ငါက ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ ပြီးတော့ ငါလည်း ကုသမှု ခံယူဖို့ ငွေလိုနေတာကိုး"
သူ ဆေးရုံတက်ပြီး ကုသမှု ခံယူနေစဉ်မှာပဲ ဗိုလ်ချုပ်တွေ ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီး အပြတ်ရှင်းဖို့ တိုက်တွန်းခဲ့ကြသည်။ တိုက်တွန်းတယ်လို့ ပြောပေမဲ့ တပ်ကြပ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဗိုလ်ချုပ်တွေရဲ့ စကားကို ငြင်းဆန်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ကူလှပေ။
နိုင်ငံတော်ရဲ့ လျော်ကြေးငွေ ထုတ်ပေးမှု လုပ်ငန်းစဉ်တွေ သေချာအောင် ကုမ္ပဏီနဲ့ အရင် အပြတ်ရှင်းရမယ်လို့ သူတို့က ပြောသည်။ သူတို့က အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းခဲ့တာကြောင့် သူလည်း ဘာမှ သေချာမသိဘဲ လက်မှတ်ထိုးလိုက်မိခြင်း ဖြစ်သည်။
အတိုချုပ်ပြောရရင် အမျိုးသားကာကွယ်ရေးဝန်ကြီးဌာနက ကာကွယ်ရေးကန်ထရိုက်တာအတွက် ကိုယ်စားလှယ်လုပ်ပြီး အပြတ်ရှင်းပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
အင်ဂျင်ယုံ က အံ့အားသင့်သွားဟန်ဖြင့် ပြန်ကြည့်သည်။
"အမျိုးသားကာကွယ်ရေးဝန်ကြီးဌာနက စစ်သားတွေ အများဆုံး လျော်ကြေးရအောင် ကူညီပေးရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ ကုမ္ပဏီဘက်ကနေ ရပ်တည်ပေးနေတာလဲ"
"အမျိုးသားကာကွယ်ရေးဝန်ကြီးဌာနက ကာကွယ်ရေးကန်ထရိုက်တာတွေကို သဘောကျနေတာ ဖြစ်မှာပေါ့"
ကာကွယ်ရေးပစ္စည်းဝယ်ယူရေးစီမံခန့်ခွဲမှုအဖွဲ့က ချို့ယွင်းချက်တွေကို မျက်ကွယ်ပြုထားခဲ့ပြီး ဒီဖြစ်ရပ်ကို ဖြစ်စေခဲ့တာကြောင့် ပြဿနာ အကြီးအကျယ်မဖြစ်အောင် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ပဲ ဖြေရှင်းချင်နေကြတာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ကင်ဂျယ်ဟက် က အတင်းအဓမ္မ ပြုံးလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ အဲဒီငွေကြောင့်ပဲ ဒီဆိုင်လေးကို ဖွင့်နိုင်ခဲ့တာပါ။ မဟုတ်ရင်တော့ အိမ်မှာပဲ မိဘတွေအပေါ် မှီခိုပြီး နေရရှာတော့မှာ"
လေထုက ပိုပြီး လေးလံလာသလိုရှိတာကြောင့် စကားလမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလိုက်သည်။
"တီဗီထဲမှာ ကျွန်တော့်ကို မြင်ရတဲ့အခါ ဘာလို့ ကုမ္ပဏီကို လာမတွေ့တာလဲ"
သူက နောက်ပြောင်သလို ပြောသည်။
"နင် တပ်ကြပ်လေးဘဝတုန်းက ငါက နင့်ကို အများကြီး ဆူခဲ့တာလေ။ ငါ လာရင် အရိုက်ခံရမလားလို့ တွေးမိတာပေါ့"
ကျွန်တော် ရယ်မောလိုက်မိသည်။
"အပြင်လောကမှာ ပြန်တွေ့ရင် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မရိုက်ကြဘူးလို့ ကတိပေးခဲ့ကြတယ် မဟုတ်လား"
"ဟဲ့၊ အဲဒါကို ငါ ဘယ်လိုလုပ် ယုံရမှာလဲ"
ဒါကလည်း ဟုတ်ပါသည်။ စစ်တပ်က အကြီးအကဲတွေကို လမ်းပေါ်မှာ ပြန်ပြီး ရန်ပြုသည့် သတင်းတွေက ရံဖန်ရံခါ ကြားနေရတာမျိုးပဲ။
သူက ခါးသီးသော အမူအရာဖြင့် ပြောသည်။
"ပြီးတော့ ဒီခန္ဓာကိုယ်နဲ့ဆိုတော့လည်း ဘယ်သွားနိုင်မှာလဲ"
သူ့စကားကြောင့် လေထုက တစ်ဖန် ပြန်လည် လေးလံသွားပြန်သည်။
"အာ! တခြား တပ်ဖွဲ့ဝင်တွေကော လာလည်ကြသေးလား"
"နည်းနည်းပါးပါးတော့ လာကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ သူတို့ကို မတွေ့ခဲ့ဘူး"
သူ့ကို သိပ်မမှတ်မိတဲ့ တပ်ကြပ်ငယ်တွေ၊ အကြီးအကဲတွေက လာလည်နိုင်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အရင်းနှီးဆုံးရဲဘော်၊ သူ့ရဲ့ လမ်းပြဆရာကတော့ ပြဿနာဖြစ်မှာစိုးလို့ မလာခဲ့ချေ။
ဒီအခြေအနေကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် "အများကြီးရှိတဲ့သူက မလာ၊ နည်းနည်းပဲရှိတဲ့သူက မခွာဘူး" ဆိုတဲ့ စကားက မှန်နေပုံရသည်။
"နာသေးလား"
ကင်ဂျယ်ဟက် က သူ့ညာဘက်ဒူးအောက်ပိုင်းကို ထိလိုက်သည်။
"နာတာပေါ့။ နာလည်း နာတယ်၊ တစ်ခါတလေ ခြေချောင်းတွေ ယားသလိုလို ခံစားရတယ်"
Phantom pain (မရှိတော့တဲ့ အစိတ်အပိုင်းက နာကျင်မှု) လား။
မရှိတော့တဲ့ ခြေထောက်က ဘယ်လိုလုပ် နာနိုင်မှာလဲလို့ တွေးမိနိုင်ပေမဲ့ ဒါက ခြေပြတ်သူတွေမှာ အဖြစ်များတဲ့ လက္ခဏာတစ်ခုဖြစ်သည်။
"ဒဏ်ရာရပြီး တစ်နှစ်လောက်ထိဆို ညဘက်တောင် အိပ်မပျော်ခဲ့ဘူး။ အရမ်းနာပြီး ယားယံနေတာမျိုး၊ ဒါပေမဲ့ ကုတ်လို့လည်း မရ၊ ထိလို့လည်း မရနဲ့ တကယ်ကို ရူးမတတ်ပဲ"
တွေးကြည့်ရုံနဲ့တင် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ အင်ဂျင်ယုံ လည်း ပါးစပ်ကို လက်နဲ့ အုပ်လျက် အံ့အားသင့်သွားသည်။
"အခုတော့ အရင်ကထက် အများကြီး သက်သာသွားပါပြီ။ တစ်ခါတလေတော့လည်း အနှောင့်အယှက် ဖြစ်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ညဘက်အိပ်မပျော်တဲ့အထိတော့ မဟုတ်တော့ပါဘူး"
ပီဇာဆိုင်ထဲကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖွင့်နိုင်ခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား"
ကင်ဂျယ်ဟက် က တဟားဟား ရယ်သည်။
"ဘာလုပ်ရမလဲ။ ဒီခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ဘယ်နေရာမှာ အလုပ်ရမှာလဲ"
ဒါက ကျန်းမာသန်စွမ်းသူတွေတောင် အလုပ်ရှာရခက်တဲ့ ကမ္ဘာကြီးပါ။ မသန်စွမ်းသူဆိုရင်တော့ ပိုပြီး ခက်ခဲမှာ အသေအချာပင်။
စကားပြောနေရင်း တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်တော်တို့ ဒီရောက်နေတာ တစ်နာရီလောက် ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း ဆိုင်က အရမ်း တိတ်ဆိတ်နေသည်။
သာမန်ဆိုရင် ဖောက်သည်တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို မှတ်မိရင် ဓာတ်ပုံရိုက်၊ လက်မှတ်ထိုးပေးရမှာဖြစ်သည်။ ဆိုရှယ်မီဒီယာပေါ် တင်ဖြစ်ရင်လည်း ကြော်ငြာဝင်သလို ဖြစ်မှာပဲ။
ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန်အတွင်း ဆိုင်ထဲကို ဖောက်သည် တစ်ယောက်မှ ဝင်မလာခဲ့။ ဆိုင်က သေးတော့ Delivery အဓိကထားတာ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ Delivery မှာယူမှုလည်း မရှိခဲ့ပေ။
ကျွန်တော် သတိထားပြီး မေးလိုက်သည်။
"ဒီအချိန်က ပုံမှန်ဆိုရင် လူနည်းတဲ့ အချိန်လား"
အင်ဂျင်ယုံ လည်း နားမလည်နိုင်သလို ဖြစ်နေသည်။
"စဉ်းစားကြည့်တော့လည်း ဖောက်သည်တွေ သိပ်မရှိဘူးနော်။ ပီဇာကလည်း အရသာရှိတာကို"
"စကားပြောနေတာထက် မြင်ကြည့်တာ ပိုကောင်းမယ်။ ခဏ လိုက်ခဲ့ပါဦး"
ကျွန်တော်တို့ အပြင်ကို ထွက်လာကြသည်။
ထိုင်နေတုန်းက သိပ်သတိမထားမိပေမဲ့ သူ့နောက်ကနေ လမ်းလျှောက်တာကို ကြည့်လိုက်တော့ သူ တကယ်ပဲ တစ်ဖက်ကို ယိုင်ပြီး လမ်းလျှောက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ တစ်ချိန်က လေးလံတဲ့ မော်တာကို ထမ်းပြီး ကောင်းကောင်း ပြေးလွှားနိုင်ခဲ့သူ မဟုတ်ပါလား။
ကြားလမ်းကနေ ထွက်လာပြီးတော့ လမ်းမကြီးဆီ ရောက်လာသည်။ လမ်းကူးစင်တာမှာ ရပ်ပြီး သူက ရှေ့ကို ညွှန်ပြသည်။
"ဟိုဆိုင်ကို မြင်လား"
လမ်းကူးစင်တာရဲ့ ဟိုဘက်မှာ ရှစ်ထပ်တိုက်ကြီးတစ်ခု ရှိသည်။ ထိုအဆောက်အအုံရဲ့ ဒုတိယထပ်မှာ ပီဇာဆိုင် တစ်ဆိုင် ရှိသည်။
ဆိုင်ဆိုင်းဘုတ်ကလည်း အတူတူပင်။ ‘Meister Pizza’။
ပြတင်းပေါက်မှာ ကပ်ထားတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ကြီးမှာ ‘ပီဇာအားလုံး ၄၀% လျှော့ဈေး’ ဟု ရေးထားသည်။ သူ့ဆိုင်လိုမျိုး လူသူကင်းမဲ့နေတာမဟုတ်ဘဲ ဟိုဘက်ဆိုင်မှာတော့ ဖောက်သည်တွေနဲ့ စည်ကားနေသည်။
ကျွန်တော် အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။
"ဒါက ဘာလဲ"
ကင်ဂျယ်ဟက် က ဆေးလိပ်ကို ပါးစပ်ထဲ ငုံလိုက်သည်။
"ရုံးချုပ် တိုက်ရိုက်ဖွင့်တဲ့ ဆိုင်ခွဲလေ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လလောက်ကမှ ဟိုမှာ ဖွင့်လိုက်တာ"
ရုံးချုပ်က တိုက်ရိုက်ဖွင့်တဲ့ ဆိုင်ခွဲက မီတာ ၁၀၀ တောင် မကွာတဲ့ နေရာမှာ လာဖွင့်တာလား။