မသိလိုက်ခင်မှာပင် အရန်တပ်ဖွဲ့ လေ့ကျင့်ရေး သတင်းပို့ရမည့်ရက်က နီးကပ်လာခဲ့သည်။
တက်ဂယူနှင့် ကျွန်တော်တို့သည် ဗီရိုထဲတွင် ဖုန်တက်နေသော စစ်ယူနီဖောင်းများကို စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည့် မျက်နှာထားများနှင့် ထုတ်ယူလိုက်ကြသည်။ အရန်တပ်ဖွဲ့ လေ့ကျင့်ရေးသွားရသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်သော်လည်း လုံးဝသွားချင်စိတ် မရှိလှပေ။
သို့သော်လည်း သူနှင့်အတူ သွားရမည်ဖြစ်၍ ကျေနပ်မိသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ပျင်းစရာကောင်းမည် မဟုတ်ပေ။
တက်ဂယူ၏ ယူနီဖောင်းက အနည်းငယ် ချောင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။
“မင်း ကိုယ်အလေးချိန် ကျသွားတာလား”
“စဉ်းစားကြည့်တော့လည်း……”
နေ့စဉ်နှင့်အမျှ တွေ့နေရသောကြောင့် သတိမထားမိခဲ့သော်လည်း သူသည် ယခင်ကထက် ပိန်သွားသည်မှာ သေချာပေသည်။
အဲလီသည် ကျွန်တော်တို့ကို လေ့ကျင့်ရေးစခန်းသို့ လိုက်ပို့ပေးရန် သူမ၏ မနက်ပိုင်း ခွင့်ကိုပင် အသုံးချခဲ့သည်။
“ဝါး! ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်လုံး ယူနီဖောင်းဝတ်ထားတာ အရမ်းမိုက်တာပဲ”
ကျွန်တော် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်—
“ဘယ်ကလာ မိုက်ရမှာလဲ”
ပုံမှန်လူတစ်ယောက်တောင်မှ စစ်ယူနီဖောင်းဝတ်လိုက်တာနဲ့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လူမိုက်ပုံစံ ပေါက်သွားတတ်တာက ထူးဆန်းစရာပင်။ အရန်တပ်ဖွဲ့ တံဆိပ်ပါ တပ်ထားသေးတော့ ပိုဆိုးတာပေါ့။
တက်ဂယူက ခေါင်းညိတ်သည်။
“ကိုစပလေး (Cosplay) လုပ်တာ မအောင်မြင်တဲ့ ပုံစံလို့ ပြောလို့ရတာပေါ့”
ကျွန်တော် အဲလီကို ပြောလိုက်သည်—
“ကိုယ်တို့ဘာသာ လောက်လည်း သွားလို့ရတာပဲဟာကို”
“ကိုရီးယားမှာဆိုရင် ချစ်သူက ရည်းစား စစ်ထဲဝင်တဲ့အခါ လိုက်ပို့ပေးရိုး வழစဉ် ရှိတယ်မလား”
“စစ်ထဲဝင်တာ မဟုတ်ဘူး၊ သတင်းပို့ရုံ သွားတာပါ”
နားထောင်နေတဲ့ ဘယ်သူမဆို ကျွန်တော် တပ်ပြန်ဝင်တော့မယ့် လူလို့ ထင်ကြလိမ့်မည်။
ကျွန်တော်တို့ ကားပေါ်တက်လိုက်ကြပြီး အဲလီက စတီယာရင်ကိုင်ကာ ကားကို မောင်းထွက်ခဲ့သည်။ ဤနေရာမှ အရန်တပ်ဖွဲ့ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းသို့ ကားဖြင့် တစ်နာရီခွဲခန့် သွားရသည်။
လမ်းခုလပ်တွင် အမေထံသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။
[ရောက်တဲ့နေရာမှာ သတိနဲ့နေ။ အရှုပ်အထုပ်တွေ ဘာမှမရှာနဲ့]
“စိုးရိမ်မနေနဲ့ အမေ။ သားက ခဏလေး သွားရုံပါ”
[ဒါပေမဲ့ အမြဲတမ်း သတိထားနော်။ ကြားလား]
“ဟုတ်ကဲ့၊ သိပါပြီ”
ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင် နာမည်ကြီး အနုပညာရှင်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တတိယမျိုးဆက် ချေဘိုလ်ပဲဖြစ်ဖြစ် စစ်မှုထမ်းဖူးရင် အရန်တပ်ဖွဲ့ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရတာချည်းပါပဲ။ အဲဒီလူတွေလည်း လေ့ကျင့်ရေး သွားရတာပေါ့ ဟုတ်တယ်မလား။
ဖုန်းချပြီးနောက် အဲလီက စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မျက်နှာဖြင့် မေးလာသည်။
“စဉ်းစားကြည့်တော့ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က အရန်တပ်ဖွဲ့ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းမှာ သေနတ်ပစ်တဲ့ ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ရှိခဲ့တယ် မဟုတ်လား”
“ရှိခဲ့တယ်”
လေ့ကျင့်ရေးမှာ အရန်တပ်သားတစ်ဦးက ရဲဘော်ချင်းတွေကို သေနတ်နဲ့ပစ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားခဲ့တဲ့ ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးသည်။ ကျူးလွန်သူအပါအဝင် လူသုံးဦး သေဆုံးခဲ့ပြီး သုံးဦး ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သည်။
အရန်တပ်ဖွဲ့ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းတွေဆိုတာ အဲဒီလောက်အထိ အန္တရာယ်များတဲ့ နေရာတွေပါ။
တက်ဂယူက ပြောသည်။
“ပူစရာမလိုပါဘူး။ ကန်ဂျင်ဟူး သတင်းပို့ရမှာဖြစ်လို့ သူတို့ဘက်က ပြင်ဆင်မှုတွေ အပြည့်အစုံ လုပ်ထားတယ်လို့ ကြားတယ်”
ကျွန်တော် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ငါက ဘာမှ အထူးဂရုစိုက်စရာ လိုအပ်တဲ့ စစ်သားမှ မဟုတ်တာ”
နောက်ပိုင်းမှ သိလိုက်ရသည်ကတော့ စစ်မှုထမ်းစ ပထမပိုင်းရက်များတွင် ကျွန်တော်သည် အထူးဂရုစိုက်ရန် လိုအပ်သော စစ်သားတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းလို့ မဟုတ်ဘဲ စစ်မှုမထမ်းမီ ဖခင်ဖြစ်သူ ကွယ်လွန်သွားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည် (မိသားစုဝင်တစ်ဦးဦး မကျန်းမာခြင်း သို့မဟုတ် မိသားစု ပျက်ယွင်းနေခြင်းမျိုးရှိပါက အထူးဂရုစိုက်ရန် လိုအပ်သော စစ်သားအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသည်)။
“သူတို့သာ ငါ့ကို အသုံးမကျတဲ့ စစ်သားတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်းပါ”
အဲလီက နားမလည်ဟန်ဖြင့် မေးလာသည်။
“အထူးဂရုစိုက်ရတဲ့ စစ်သားဆိုတာ ဂရုစိုက်ခံရတာ မကောင်းဘူးလား။ ပြီးတော့ အသုံးမကျတဲ့ စစ်သားဆိုတာလည်း ရာထူးကြီးတစ်ခု မဟုတ်လား”
“……”
သူပြောတာ မှန်ပေမယ့် စစ်တပ်ထဲမှာတော့ အဲဒီစကားလုံးတွေကို ဆန့်ကျင်ဘက် အဓိပ္ပာယ်နဲ့ သုံးကြတာလေ။
အဲလီက စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် မေးခွန်းအမျိုးမျိုး ထုတ်သည်။
“စစ်တပ်ထဲမှာဆိုရင် နေ့တိုင်း သေနတ်ပစ်တာတွေ၊ စစ်ဆင်ရေး လေ့ကျင့်တာတွေ လုပ်ရတာလား”
“အင်း၊ အဲဒါတွေ လုံးဝ မလုပ်ဘူးတော့ မဟုတ်ပါဘူးလေ……”
အဲဒီလိုမျိုးတွေကိုတော့ စစ်သင်တန်းကျောင်းမှာပဲ လုပ်ကြတာပါ။ တပ်ရင်းကို ကျလာပြီဆိုရင်တော့ အဲဒါမျိုးတွေကို သိပ်ပြီး မလုပ်ရတော့ပါဘူး။
အဖြစ်အများဆုံး လုပ်ရတာကတော့ မြေတူးတာဖြစ်ပြီး တာဝန်ကျတဲ့နေရာအပေါ်မူတည်ပြီး တချို့ဆိုရင် သေနတ်ကို ကောင်းကောင်းမပစ်ရဘဲနဲ့ကို စစ်ပြေလွှတ်သွားကြတဲ့သူတွေလည်း ရှိပါတယ်။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် စာရင်းကိုင်တစ်ယောက် သို့မဟုတ် မီးဖိုချောင်က အချက်အပြုတ်သမားတစ်ယောက်က သေနတ်ကို ဘယ်လောက်တောင် မကြာခဏ ပစ်ဖို့ လိုအပ်မှာလဲ။
ဒါပေမဲ့ ဒါကလည်း တပ်ဖွဲ့ပေါ်မူတည်ပြီး ကွာခြားသွားပါတယ်။ အရမ်းဇွတ်အတင်းလုပ်တတ်တဲ့ တပ်ရင်းမှူး ဒါမှမဟုတ် ကုမ္ပဏီမှူးနဲ့ သာဆိုရင်တော့ ခေါင်းကိုက်စရာ ဖြစ်လာတာပါပဲ။
“လေ့ကျင့်ရေးအတွက် သူတို့က ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်ပေးလဲ”
“ဒေသတွင်း အရန်တပ်ဖွဲ့ လေ့ကျင့်ရေးအတွက်ဆိုရင်တော့ တန်ဖိုးအားဖြင့် ဝမ် ၁၃,၀၀၀ လောက် ဖြစ်မှာပါ”
အဲလီက ခေါင်းညိတ်သည်။
“တစ်နေ့ကို ၈ နာရီ လေ့ကျင့်ရတယ်ဆိုရင် တစ်နေ့ကို ဝမ် ၁၀၄,၀၀၀ ရတာပေါ့၊ နည်းနည်းတော့ နည်းနေသလိုပဲ။ ပိုပေးသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်”
“အင်းလေ……”
သူက နိုင်ငံခြားသူတစ်ဦး ဖြစ်တဲ့အတွက်ကြောင့် ကိုရီးယားစစ်တပ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကြီးမားတဲ့ အထင်အမြင်လွဲမှားမှုတွေ ရှိနေပုံရသည်။
“မဟုတ်ဘူး၊ တစ်နာရီမှ ဝမ် ၁၃,၀၀၀ မဟုတ်ဘူး၊ တစ်ရက်ကိုမှ ဝမ် ၁၃,၀၀၀ ပေးတာ”
အဲလီသည် ကျွန်တော်ပြောတာကို ကြားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
“ရှင်နော်၊ နောက်ပြောင်မနေနဲ့”
ထို့နောက် တက်ဂယူက ဝင်ပြောသည်—
“ပြီးတော့ အဲဒီထဲမှာ အစားအသောက်နဲ့ သွားလာစရိတ်တွေ အကုန်ပါပြီးသား”
အဲလီ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။
“တ၊ တကယ်လား။ ကိုရီးယားလို စီးပွားရေးအင်အားကြီးတဲ့ နိုင်ငံတစ်ခုက ကြက်တစ်ကောင်စာဈေးတောင် မရှိတဲ့ ပိုက်ဆံနဲ့ လေ့ကျင့်ရေးကို ထောက်ပံ့ပေးတယ်ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး……”
“ကိုရီးယားစစ်တပ်က စစ်သားတွေရဲ့ တစ်နာရီလုပ်ခက ထောင်ထဲမှာ အလုပ်ကြမ်းလုပ်ရတဲ့ အကျဉ်းသားတွေရဲ့ လုပ်ခထက်တောင် ပိုဆိုးသေးတယ်”
တက်ဂယူသည် ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးမှ ပြောသည်—
“ဒါပေမဲ့လည်း မြောက်ကိုရီးယား စစ်တပ်ထက်တော့ ပိုပေးမှာပေါ့ ဟုတ်တယ်မလား”
***
အရန်တပ်သားများကို တင်ဆောင်လာသော ကားများနှင့် ဘတ်စ်ကားများသည် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းထဲသို့ တစ်စီးပြီးတစ်စီး ဝင်ရောက်လာကြသည်။ အာရုံမနောက်စေရန် ကျွန်တော်တို့၏ ကားကို အနည်းငယ် ပိုခပ်ခွာခွာတွင် ရပ်နားခဲ့သည်။
ကျွန်တော် အဲလီကို ပါးပြင်ပေါ်သို့ အသာအယာ နမ်းလိုက်သည်။
“ဟီးယင်း၊ ကိုယ့်ကို သတိရရင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ”
“ခြောက်နာရီဆိုရင် ဆင်းပြီပဲဟာ”
ဒါက ဒေသတွင်း အရန်တပ်ဖွဲ့ လေ့ကျင့်ရေးရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးပဲလေ။
“ဒါပေမဲ့……”
“ပြီးသွားရင် ကိုယ် ဖုန်းဆက်လိုက်မယ်”
“ဂရုစိုက်ပြီး ပြန်လာခဲ့နော်”
ကျွန်တော်တို့ ကားပေါ်မှဆင်းကာ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းထဲသို့ လျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။ နာမည်ကြီး အနုပညာရှင်တစ်ဦး စစ်ထဲဝင်သလိုမျိုး မဟုတ်သော်လည်း အဝင်ဝတွင် သတင်းထောက်များပင် စုဝေးနေကြသည်။
ဦးထုပ်ကို တတ်နိုင်သမျှ နှိမ့်စိုက်ကာ ခေါင်းကို ငုံ့လျက်ဖြင့် ဝင်သွားရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သတင်းထောက်များက ကျွန်တော့်လမ်းကို ပိတ်ဆို့ကာ မိုက်ခရိုဖုန်းများကို ထိုးပေးလာကြသည်။
စဉ်းစားကြည့်တော့ ကျွန်တော့်နာမည်က ယူနီဖောင်းပေါ်မှာ ရေးထိုးထားတာပဲလေ……
“အရန်တပ်ဖွဲ့ လေ့ကျင့်ရေးမှာ ပါဝင်ဆင်နွှဲရတဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ ခံစားချက်က ဘယ်လိုရှိပါသလဲ”
“မကြာသေးခင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ သေနတ်ပစ်မှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မစိုးရိမ်မိဘူးလား”
“မကြာသေးခင်က ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ပစ္စည်းဝယ်ယူရေး အကျင့်ပျက်ခြစားမှု အရှုပ်တော်ပုံအပေါ် ဘယ်လိုမြင်ပါသလဲ”
“နောင်တစ်ချိန်မှာ ကာကွယ်ရေးလုပ်ငန်းတွေမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ စဉ်းစားထားတာ ရှိပါသလား”
“……”
ဘာမေးခွန်းတွေလဲ ဒါတွေက။
ကင်မရာများကို ကြည့်ကာ အတိုချုပ် ပြောလိုက်သည်—
“လေ့ကျင့်ရေးကို သေချာလုပ်မှာပါ”
စစ်ရေးပြကွင်းထဲတွင် အရန်တပ်သားများ စုဝေးနေကြနှင့်ပြီ။ သူတို့ကို မြင်လိုက်ရတော့ ကျွန်တော် စစ်ထဲဝင်ခဲ့စဉ်က အချိန်များကို ပြန်လည်သတိရလာသည်။
အရန်တပ်သားများသည် ကျွန်တော့်ကို အံ့ဩတကြီးဖြင့် ကြည့်ကြသည်။
“ဝါး! ကန်ဂျင်ဟူး ပါလား”
“သူ လာမယ်လို့ မထင်ထားဘူး၊ တကယ် လာပါလား”
“ဒီမှာ ကန်ဂျင်ဟူး ကို တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မထင်ထားမိဘူး”
“ဒါတော့ မိုက်တယ်”
ဒါကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ နာမည်ကျော်ကြားမှု အဆင့်အတန်းပေပေါ့။
ကျွန်တော့်ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရန်တပ်သားများသည် အနည်းငယ် နှောင့်နှေးကြန့်ကြာနေပုံပေါ်သော်လည်း သတိကြီးကြီးဖြင့် နှုတ်ဆက်လာကြသည်။ ကျွန်တော်လည်း တစ်ဦးချင်းစီကို ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ထိုစဉ်အတွင်းမှာပင် ဝင်ခွင့်အခမ်းအနား စတင်ခဲ့သည်။
တပ်ရင်းမှူးသည် စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လာပြီး ပြောသည်—
“ဒီတပ်ရင်းမှူးအနေနဲ့ နိုင်ငံနဲ့ လူမျိုးကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ဒီနေရာကို စုဝေးရောက်ရှိလာကြတဲ့ အရန်တပ်သားတွေကို အလွန်တရာမှ ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်မိပါတယ်”
တက်ဂယူက ကျွန်တော့်ကို အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလာသည်—
“ဘာလို့ သူ့ကိုယ်သူ တတိယလူနာမ်နဲ့ ပြောနေတာလဲ။ ‘တက်ဂယူ အရမ်းပျော်နေပါတယ်’ လို့ ပြောတာနဲ့ ဘာကွာလို့လဲ”
“မင်းပြောတာ မှန်တယ်”
ကျွန်တော်တို့ တပ်ဖွဲ့ရဲ့ ကုမ္ပဏီမှူးမှာလည်း ‘ဒီကုမ္ပဏီမှူးက မင်းတို့ကို အလွန်တရာမှ စိတ်ပျက်မိတယ်’ လို့ ပြောတဲ့ အကျင့်ရှိသည်။ ပြီးတော့ အဲဒီလို ပြောတိုင်းမှာ ‘ဒီစစ်သား’ ကလည်း ကုမ္ပဏီမှူးကို အလွန်တရာမှ စိတ်ပျက်မိပါကြောင်း ပြန်ပြောချင်စိတ် ပေါ်လာရုံသာမက လက်သည်းခြေသည်းတွေပါ ကွေးသွားရတဲ့အထိ ဖြစ်စေခဲ့သည်။
စစ်သားသစ်တွေဆိုရင်တော့ ကိုယ်ဟန်အနေအထား တောင့်တောင့်နဲ့ မတ်တပ်ရပ်နေကြ겠지만 အရန်တပ်သားတွေကတော့ တပ်ရင်းမှူး ဘာပဲပြောပြော ခြေထောက်ကားပြီး သန်းဝေနေကြသည်။
ဝင်ခွင့်အခမ်းအနား ပြီးဆုံးသွားသည့်နောက် ကျွန်ုပ်တို့သည် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ ရွေ့ပြောင်းခဲ့ကြပြီး အပြည့်အဝ စတင်တော့မည့် အရန်တပ်ဖွဲ့ လေ့ကျင့်ရေးဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
“အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တွေ! တောင်ကုန်းကို ဦးတည်ပြီး ချီတက်ကြ!”
အရန်တပ်ဖွဲ့ လေ့ကျင့်ရေးကို လက်ခံဖူးသူတိုင်း သိကြပါလိမ့်မည်။ ၎င်းသည် စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုနှင့် အပျော်ခရီးထွက်ရခြင်း နှစ်ခုကြား အလယ်အလတ်ဆန်ဆန် ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းပေသည်။
နိုင်ငံနှင့် လူမျိုးကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ၎င်းတို့၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများကို စွန့်လွှတ်လာခဲ့ကြသော အရန်တပ်သားများသည် တစ်ပတ်တိတိ အစာမစားခဲ့ရသူများကဲ့သို့ တရွတ်တိုက် လှုပ်ရှားနေကြသည်။
ပြင်းထန်ခက်ခဲသော စစ်ချီခရီးစဉ်အတွင်းရှိ မြောက်ကိုရီးယား စစ်သားများ သို့မဟုတ် ရှည်လျားသော စစ်ချီခရီးစဉ်အဆုံးမှ ကြယ်နီတပ်နီတော်တို့သည်ပင်လျှင် ဤသူတို့ထက် ပိုကောင်းကောင်း လှုပ်ရှားနိုင်ကြပေလိမ့်မည်။
“အကြီးတန်းတွေ! နည်းနည်း ပိုမြန်မြန် ပြေးကြစမ်းပါ!”
“သေနတ်တွေကို မြေကြီးပေါ်မှာ ဆွဲမသွားကြနဲ့!”
စီအီးအို (CEO) ရုံးခန်းထဲမှာ အလုပ်လုပ်နေခဲ့တာ မနေ့တနေ့ကလို ရှိသေးပေမဲ့ ဒီကနေ့တော့ ကျွန်တော်က ဦးထုပ်ဆောင်း၊ စစ်ဝတ်စုံအပြည့်အစုံနဲ့ အမ်ဆယ့်ခြောက် (M16) သေနတ်ကို ကိုင်စွဲထားရလေပြီ။
ဒီနေရာမှာ ငါ ဘာတွေများ လာလုပ်နေတာပါလိမ့်။
တက်ဂယူက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ရေရွတ်နေသည်။
‘ငါက ဘယ်သူလဲ၊ ပြီးတော့ ဒီနေရာက ဘယ်နားလဲ။ နိုင်ငံတော်က အဝေးကြီးကနေပြီး ငါ့ကို လှမ်းခေါ်နေပြီလေ……’
သူတော့ ဒါကို အလွန်တရာမှ သဘောကျနေပုံရသည်။
တက်ဂယူက အပြုံးပျက်မရှိဘဲ ပြောသည်—
“ဒီလို အချိန်ကြာမြင့်မှတော့ အဖွဲ့အဆင့် တိုက်ခိုက်ရေး လေ့ကျင့်ရတာ ပျော်စရာမကောင်းဘူးလား”
ကျွန်တော် အံ့ဩတကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်—
“ဒါက ပျော်စရာကောင်းလို့လား ဟာ့။ ဟုတ်လို့လား”
“အင်းပေါ့။ အက်ဖ်ပီအက်စ် (FPS) ဂိမ်းဆော့နေရသလို ခံစားရတာပဲ၊ တော်တော်ကောင်းတာပေါ့”
“……”
နိုင်ငံတော်က ဘာတွေများ လုပ်နေတာပါလိမ့်။ ဒီကောင်ကို တပ်သားသစ်အဖြစ် မခေါ်ခဲ့မိတာ တကယ် အမှားပဲ။
သူက လူမှုဝန်ထမ်း (Public Service Worker) လုပ်ခဲ့ရပြီး လေးပတ်စာ လေ့ကျင့်ရေးကိုသာ ဖြတ်သန်းခဲ့ရဖူးတာကြောင့် အခုလို ပျော်နေနိုင်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ တပ်သားဟောင်း တစ်ယောက်ဖြစ်တာကြောင့် ကျွန်တော့်ရဲ့ စစ်မှုထောက်တစ်လျှောက်လုံး ဒီအမှိုက်လိုကိစ္စမျိုးတွေကို အမြဲတမ်း လုပ်ခဲ့ရတာလေ။
ပိုဆိုးတာက ကျွန်တော့်မှာ အလွန်ဆိုးရွားတဲ့ စစ်မှုထောက် နံပါတ်တစ်ခု ရှိနေခဲ့ပြီး လိုအပ်တာထက် ပိုပြီး စိတ်အားထက်သန်လွန်းတဲ့ တပ်ရင်းမှူးတစ်ဦးနဲ့ ဆုံခဲ့ရတာကြောင့် ကွင်းပြင်လေ့ကျင့်ရေး၊ ဆောင်းရာသီ လေ့ကျင့်ရေးနဲ့ နည်းဗျူဟာ လေ့ကျင့်ရေး အပါအဝင် လေ့ကျင့်ရေးအမျိုးအစား အားလုံးကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရဖူးသည်။
အရန်တပ်သားတွေရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုနဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေက ကမ္ဘာ့မြေထုအောက်အထိ ထိုးဆင်းသွားကြတာကြောင့် နောက်ဆုံးမှာတော့ အဆိုပါ လေ့ကျင့်ရေးကို ထူးချွန်တဲ့ လေ့ကျင့်ရေးမှူးတစ်ဦးရဲ့ သရုပ်ပြမှုနဲ့သာ အစားထိုး လဲလှယ်လိုက်ရလေသည်။
အနားယူချိန် ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ လူတိုင်းက မြေကြီးပေါ်ကို ပစ်လှဲချလိုက်ကြပြီး ပါးစပ်ထဲမှာ ဆေးလိပ်တွေ တင်ကာ စကားစမြည် ပြောဆိုကြတော့သည်။
“ငါတို့က စစ်တပ်ထဲမှာ လုံလောက်အောင် ခံစားခဲ့ရပြီးပြီပဲ၊ ဘာလို့ ဒီအရန်တပ်တွေ လေ့ကျင့်ရေးကို ထပ်လုပ်ရဦးမှာလဲ”
“ဒါတွေ အားလုံးက အဲဒီ ကျိန်စာသင့် ဗိုလ်ချုပ်တွေကြောင့်ပဲ။ သူတို့ရဲ့ ရာထူးကြယ်ပွင့် အရေအတွက်ကို ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက် အရန်တပ်သားတွေ လိုအပ်နေကြလို့လေ”
“အဲဒီကောင်တွေက တကယ့်ကို အသုံးမကျတဲ့ စစ်သားတွေပဲ။ အဲဒီ နှစ်ပွင့်ဗိုလ်ချုပ်က သူ့ရဲ့ တပ်စွဲရာနေရာမှာ တာဝန်ကျတဲ့ စစ်သားတွေကို အသုံးချပြီး သူ့ဇနီးနဲ့အတူ ရာထူးအာဏာ အလွဲသုံးစားလုပ်ရင်း မိသွားတာကို မှတ်မိကြသေးရဲ့လား”
“အဲဒီ လူယုတ်မာတွေကို ပေးနေတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကိုသာ သုံးပြီး ငါတို့ရဲ့ လေ့ကျင့်စရိတ်ကို တိုးမြှင့်ပေးသင့်တာ”
“ဟူး၊ ဒီညစ်ပတ်တဲ့ လောကကြီးပါကွာ!”
အရန်တပ်သား တစ်ဦးက ကျွန်တော့်ဆီသို့ လျှောက်လာပြီး သတိကြီးစွာဖြင့် ဆေးလိပ်တစ်လိပ် ကမ်းပေးလာသည်။
“ဥက္ကဋ္ဌကြီး၊ ဆေးလိပ် သောက်မလား”
“ရပါတယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် မသောက်ဘူး”
“နောက်မှ လက်မှတ် ရနိုင်မလားဟင်”
“အေးပါ၊ ရပါတယ်။ ပြဿနာမရှိပါဘူး”
ပထမတော့ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို အနည်းငယ် သံသယဖြင့် ကြည့်နေကြပုံပေါ်သော်လည်း မကြာမီမှာပင် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် အမျိုးမျိုး မေးမြန်းလာကြပြီး ကျွန်တော်လည်း တတ်နိုင်သမျှ ဖြေပေးခဲ့သည်။ နောက်ရက်တွေမှာလည်း အတူတူ လေ့ကျင့်ကြရမှာ ဖြစ်တဲ့အတွက်ကြောင့် တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ရင်းနှီးထားတာ ဆိုးတာတော့ မရှိပါဘူး။
ရွှေရောင်ဆቅထားသော ဆံပင်ပိုင်ရှင် လူငယ်တစ်ဦးက သူ၏ကျောကို ကိုင်ကာ ညည်းတွားလိုက်သည်။
“ငါ့ကျောက အစောပိုင်းထဲက သိပ်အဆင်မပြေဘူးဖြစ်နေတယ်။ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ တဲအိမ်ဆီ သွားသင့်လား”
ထိုစဉ် မူပိုင် နှာခေါင်းနှိုက်ကာ ဟာသလုပ်နေကျ လူတစ်ယောက်က ဝင်ပြောလိုက်သည်—
“ဘယ်နေရာက အတိအကျ နာနေတာလဲ”
“ကျောဘက် ဘယ်ဘက်ခြမ်းက လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက တဆစ်ဆစ် ကိုက်ခဲနေတာ”
“အင်္ကျီကို ပင့်တင်လိုက်စမ်းပါ။ ငါ တစ်ချက်ကြည့်ရအောင်”
“ခင်ဗျားက…… ဟင်?”
“ငါက ဆီးလား (Silla) တက္ကသိုလ်ဆေးရုံက အရိုးအထူးပြု ဆေးပညာသင် (Resident) တစ်ယောက်ပါ”
သူ့စကားကြောင့် အားလုံး အံ့ဩသွားကြသည်။
“အို! တကယ်လား”
“ဟာ၊ ခင်ဗျားက ဆရာဝန်တစ်ယောက်ကိုး”
အရန်တပ်ဖွဲ့ လေ့ကျင့်ရေးအတွက် စစ်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားကြတဲ့အခါ ဆရာဝန်တွေကလည်း တခြားသူတွေနဲ့ ဘာမှ မထူးခြားတော့ပါဘူး။
အားလုံးက တက်ကြွစွာ အနားယူနေကြတုန်းမှာပဲ လေ့ကျင့်ရေးမှူး တစ်ဦးက ရောက်ရှိလာပြီး ပြောသည်—
“အကြီးတန်းတွေ! အနားယူချိန် ပြီးပါပြီ!”
ထို့နောက် အားလုံးက လဲလျောင်းချလိုက်ကြပြီး ဖျားနေဟန်ဆောင်ကြတော့သည်။
“ကျွန်တော့် ခြေချင်းဝတ် လိမ်သွားပြီ ထင်တယ်”
“အား! ခါးအောက်ပိုင်းမှာ ဘာမှ မခံစားရတော့ဘူး”
“ခေါင်းနည်းနည်း ကိုက်နေလို့ပါ”
“ကျွန်တော့် ပခုံးဆစ် လွတ်သွားပြီ။ ကျွန်တော့်လက် တန်းလန်းကြီး ဖြစ်နေတာကို မြင်လား”
“အခုချက်ချင်း တစ်ဝမ်းတစ်လမ်း (911) ကို ဖုန်းခေါ်ပြီး ငါ့ကို လာခိုင်းကြစမ်းပါ”
အရန်တပ်ဖွဲ့ လေ့ကျင့်ရေးစခန်း တစ်ခုပီပီ ကျန်းမာနေတဲ့ လူတွေတောင်မှ လူနာတွေ ဖြစ်သွားကြတဲ့ အံ့ဖွယ်အမှုမျိုးက ဖြစ်ပေါ်လာပါတော့သည်။
ဒါဆိုရင် လူနာတွေကို ကျန်းမာတဲ့သူတွေအဖြစ် ပြန်လည်ပြောင်းလဲပေးတဲ့ အံ့ဖွယ်အမှုကို ဘယ်လိုလုပ် လုပ်ကြမလဲ။
“ထမင်းစားချိန် ရောက်ပါပြီ!”
ထိုအခါ နာကျင်နေလို့ မထနိုင်ကြတော့တဲ့ အရန်တပ်သားတွေ အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထရပ်လိုက်ကြသည်။
“ဘာကို စောင့်နေကြတာလဲ လေ့ကျင့်ရေးမှူး?”
“သွားကြစို့၊ ထမင်းစားမယ်!”
***
ပထမနေ့ လေ့ကျင့်ရေး ပြီးဆုံးသွားသည့်နောက်မှာတော့—
ကျွန်ုပ်တို့ကို စောင့်ဆိုင်းနေသော ကားကို စီးကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
အိမ်သို့ ရောက်ချိန်တွင် နေဝင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
နေ့တိုင်း ရုံးမှာ အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် အရန်တပ်ဖွဲ့ လေ့ကျင့်ရေး သွားရတာက စခန်းချခရီးထွက်ရတာနဲ့ တူနေတယ်လို့ ခံစားရတယ်…… ဟုတ်ကဲ့၊ အဲဒီလို ဖြစ်ရမှာပေါ့။
တပ်သားသစ်ဘဝတုန်းက ရူးမတတ် ဆင်းရဲဒုက္ခခံခဲ့ရပြီးပြီ၊ အခု အလုပ်ထွက်လာပြီးတဲ့နောက်မှာတောင် ဒါမျိုးကို ထပ်လုပ်နေရတုန်းပဲ!
မနက်ဖြန်မှာ ဒါမျိုးကို ထပ်လုပ်ရတော့မယ်ဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် ဒေါသတွေ ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။
“အကောင်းဘက်က စဉ်းစားစမ်းပါ”
“မစဉ်းစားချင်ဘူး”
ထိုစဉ် တက်ဂယူက ပြောလာသည်—
“အေးစက်နေတဲ့ အကျဉ်းခန်းထဲမှာ လဲလျောင်းရင်း ခင်ဗျားကို မုန်းတီးနေမယ့် အရှင်မင်းကြီးကို သာ သတိရလိုက်စမ်းပါ။ အဲဒါနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ခင်ဗျားက ကံကောင်းနေပါပြီ”
“……”
ဒီအချိန်ကျမှ ဘာလို့ အရှင်မင်းကြီးအကြောင်း ရောက်လာရတာလဲ။
နောက်တစ်နေ့။
ကျွန်ုပ်တို့သည် အရန်တပ်ဖွဲ့ လေ့ကျင့်ရေးအတွက် လေ့ကျင့်ရေးစခန်းဆီသို့ ထပ်မံ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
ရှေးဦးသူနာပြုစုခြင်း လေ့ကျင့်ရေးကို ခံယူနေစဉ်အတွင်း အရန်တပ်သားများမှာ သန်းဝေနေကြ သို့မဟုတ် အိပ်ငိုက်နေကြသည်။ ကျွန်တော်လည်း အိပ်ငိုက်ချင်နေပေမယ့် စောင့်ကြည့်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေ အများကြီး ရှိနေတာကြောင့် အာရုံစိုက် နားထောင်ဟန်ဆောင်နေခဲ့ရသည်။
“ပထမဦးဆုံး ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသူရဲ့ အသက်ရှူနှုန်းနဲ့ နှလုံးခုန်နှုန်းကို စစ်ဆေးရပါမယ်၊ ပြီးရင်တော့ စီပီအာ (CPR) လုပ်ဆောင်ရပါမယ်။ ဒီနေရာမှာ အရေးကြီးတာကတော့……”
ကော်ပိုရယ် အဆင့်ရှိ လေ့ကျင့်ရေးမှူးက ရုပ်တုတစ်ခုရှေ့တွင် စီပီအာ (CPR) လုပ်ပုံကို သရုပ်ပြနေသည်။
အဲဒါကို မြင်လိုက်ရတော့ အတိတ်ကို ပြန်သတိရသွားစေသည်။
ပေါက်ကွဲသံ၊ မီးခိုးငွေ့၊ ယမ်းပုံနံ့၊ မိမိရဲ့ ခြေထောက်ကို ကိုင်ကာ အော်ဟစ်နေတဲ့ စစ်သားတစ်ဦး……
လေ့ကျင့်ရေး ပြီးဆုံးတဲ့အခါမှာ ကျွန်တော်က မော်တာလက်နက်ကိုင် (Mortarman) အဖြစ် တာဝန်ကျခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က မကြာသေးမီကမှ ရာထူးတိုးလာခဲ့တဲ့ တပ်ကြပ်ကြီး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သူ့နာမည်က ကင်ဂျယ်ဟက် ဖြစ်သည်။ သူက ကျွန်တော့်ထက် နှစ်နှစ်ပိုကြီးပြီး အထက်တန်းကျောင်း ပြီးတဲ့နောက် တက္ကသိုလ် မတက်ဘဲ စစ်တပ်ထဲ မဝင်ခင် အလုပ်အကိုင် အမျိုးမျိုး လုပ်ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။
စစ်မှုထောက်ပြီးရင် ပိုက်ဆံရှာပြီး ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်လေး တစ်ဆိုင် ဖွင့်ချင်တာက သူ့ရဲ့ အိပ်မက်ဖြစ်ကြောင်း သူပြောဖူးသည်။
လူတွေရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ သဘောသဘာဝကို စစ်တပ်လောက် ပိုပြီး ပေါ်လွင်ထင်ရှားစေတဲ့ နေရာ ဘယ်မှ မရှိပါဘူး။ အဲဒီအချက်နဲ့ ပတ်သက်လာရင် တပ်ကြပ်ကြီး ကင်ဂျယ်ဟက် က တော်တော်လေး ကောင်းမွန်တဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့လည်း အတော်လေး ခင်မင်ရင်းနှီးကြပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူ စစ်မှုထောက်ပြီးခါနီး သုံးလလောက်အလိုမှာ ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။
မော်တာ ပစ်ခတ်လေ့ကျင့်နေစဉ်အတွင်း မော်တာအမျိုးအစားသစ်တစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အဲဒီအချိန်က ကျွန်တော့်မျက်စိရှေ့မှာ ပေါ်လာခဲ့တဲ့ ကြိုတင်မြင်နိုင်စွမ်း (Foresight) ကျေးဇူးကြောင့် ကျွန်တော် မြေပြင်ပေါ်ကို အမြန်ဆုံး ဝပ်ချလိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ အဲဒီအတွက်ကြောင့် နားကောင်းကောင်း မကြားရတော့တာ တစ်ခုတည်းက လွဲပြီး ကျွန်တော် ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ပေ။
ဒါပေမဲ့ ခွဲထောက်အရာရှိ (Platoon leader) ကတော့ အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာမှာတင် ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး တပ်ကြပ်ကြီး ကင်ဂျယ်ဟက် ကတော့ ခြေထောက်ကို ကျည်စထိမှန်ကာ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ရရှိသွားခဲ့သည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့တင် သူ့ရဲ့ အခြေအနေက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ဆိုးရွားနေခဲ့သည်။
အဲဒါက သူ့ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရတာပါပဲ။
စစ်ဆေးရုံကနေ ဆင်းလာပြီး တပ်ရင်းကို ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ တပ်ကြပ်ကြီး ကင်ဂျယ်ဟက် က ဒူးအောက်ပိုင်း ဖြတ်တောက်ခံခဲ့ရပြီး ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ခွင့်ပစ်ခံခဲ့ရတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားခဲ့ရသည်။
စစ်မှုထောက်ပြီးရင် တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် မကြာခဏ ဆုံကြမယ်လို့ ပြောခဲ့ကြပေမဲ့……
သူ့ဆီကို တစ်ခါလောက် သွားလည်သင့်တယ်လို့ ကျွန်တော် တွေးမိခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ စစ်ထောက်လာတဲ့နေ့ကစပြီး အမျိုးမျိုးသော ကိစ္စရပ်တွေ ဖြစ်ပျက်လာခဲ့တာကြောင့် အဲဒီကိစ္စကို လုံးဝ မေ့သွားခဲ့တော့သည်။
သူ အခု ဘယ်လိုများ နေထိုင်နေပါလိမ့်။