အခန်း (၂၂)
တစ်ကိုယ်တော်အိမ် (single-family home) မှာ နေထိုင်ရခြင်းဆိုသည်မှာ လူအများစု အနည်းဆုံး တစ်ခါလောက်တော့ အိပ်မက်မက်ဖူးသည့် အရာမျိုး ဖြစ်သည်။
လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ခန့်က အိမ်ရှင်မ ကင်မ်မီဂျာသည် မြို့သစ်၏ အစွန်အဖျားတွင် တည်ရှိသော နှစ်ထပ်တစ်ကိုယ်တော်အိမ်ကို လေလံပွဲမှတစ်ဆင့် ဝယ်ယူကာ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော် ကောင်းမွန်သည်ဟု ထင်ရသမျှမှာ ခေတ္တခဏသာ ဖြစ်သည်။
အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အဆင်မပြေမှုများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက အလုပ်သွားရသည့် ဒုက္ခကို ညည်းတွားပြီး ကလေးများကလည်း ကျောင်းနှင့် ဝေးကွာလွန်းသည့်အကြောင်းကို ပြောကြသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ် ၂၀ က ဆောက်လုပ်ထားသည့် ထိုအဆောက်အအုံသည် အိုမင်းရင့်ရော်မှု လက္ခဏာများ ပြလာပြီး ပြုပြင်ရမည့်နေရာများမှာ တစ်နေရာတည်း မဟုတ်တော့ချေ။ အဓိက ပြုပြင်မှုများ လိုအပ်နေသော်လည်း ငွေကြေးဆိုင်ရာ အခက်အခဲများကြောင့် ယာယီဖြေရှင်းမှုများသာ လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။
မြို့သစ်တွင် တိုက်ခန်းအသစ်များမှာ အဆက်မပြတ် ဆောက်လုပ်နေသည်။
သူမသည် အိမ်ကိုရောင်းချပြီး တိုက်ခန်းသို့ ပြောင်းရွှေ့ရန်ပင် စဉ်းစားလာမိသည်။ ကင်မ်မီဂျာသည် ယုံကြည်စိတ်ချရသော အိမ်ခြံမြေအကျိုးဆောင်ရုံးသို့ သွားရောက်ကာ အိမ်ဈေးကွက်အကြောင်းကို မေးမြန်းကြည့်ခဲ့သည်။
လက်ရှိဈေးကွက်ပေါက်ဈေးမှာ သိန်း ၆၀၀ ခန့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အိမ်ကို တိုက်ခန်းများကဲ့သို့ ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးအတိုင်း ရောင်းချရန်မှာ ခက်ခဲသည်။ ပြုပြင်ရမည့်နေရာများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပါက ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ရောင်းထွက်စေရန် ဈေးနှုန်းကို သိန်း ၅၅၀ ဝန်းကျင်အထိ လျှော့ချသင့်ကြောင်း အကျိုးဆောင်က အကြံပေးသည်။
ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားနေဆဲ တစ်ရက်တွင် အိမ်ခြံမြေအကျိုးဆောင်ထံမှ ဖုန်းဝင်လာသည်။
“လူငယ်စုံတွဲတစ်တွဲက အနီးနားက အိမ်တွေကို လာကြည့်နေတယ်။ သူတို့က မဒမ်ကင်မ်မီဂျာရဲ့ အိမ်ကို သဘောကျနေပုံရတယ်။ ရောင်းဖို့ စဉ်းစားထားသေးလားခင်ဗျာ။”
သတင်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏ နားများမှာ ရွက်ထောင်သွားသည်။ ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးအတိုင်း ရောင်းချရမည်ဆိုပါက သူမအနေဖြင့် ငြင်းဆန်စရာ မရှိပေ။
“သူတို့က ဘယ်လောက်ပေးမှာတဲ့လဲ။”
“သူတို့က ဒီနယ်မြေရဲ့ ဈေးနှုန်းတွေကို ကောင်းကောင်းမသိကြသေးတော့ သိန်း ၈၀၀ ပေးမယ်လို့ ပြောတယ်၊ ဝယ်မယ်လို့လည်း ပြောနေကြတယ်ခင်ဗျ။”
ကင်မ်မီဂျာမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။
သူတို့သည် ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးထက် သိန်း ၂၀၀ ပိုပေးရန် ဝန်မလေးကြပေ။ ထိုငွေဖြင့်ဆိုလျှင် အနီးနားရှိ အချက်အချာကျသောနေရာမှ ဇိမ်ခံတိုက်ခန်းတစ်ခန်းကို သူမ ဝယ်ယူနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
အရင်က ရောင်းချရန် စဉ်းစားထားသော်လည်း ကောင်းမွန်သော ဈေးနှုန်းဖြင့် ဝယ်ယူမည့်သူ ပေါ်လာသည့်အတွက် သူမ၏ အကြံအစည်မှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
သူမ မသိလိုက်သည့် ထိုအိမ်၏ တန်ဖိုးတစ်ခုခုများ ရှိနေပါသလား။
မည်မျှပင် စဉ်းစားကြည့်စေကာမူ ဤအိမ်သည် ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးထက် ပိုဈေးကြီးရမည့် အကြောင်းရင်းကို သူမ ရှာမတွေ့ပေ။ မြေအောက်ရထားဘူတာနှင့် ဝေးကွာသလို သွားရေးလာရေးမှာလည်း သိပ်မကောင်းလှပေ။
ထိုငွေဖြင့်ဆိုလျှင် မြေအောက်ရထားဘူတာနှင့် ပိုနီးပြီး ပိုကောင်းသည့်အိမ်ကို သူမ ဝယ်နိုင်သေးသည်…
“ဟုတ်ကဲ့၊ ခဏလေး စောင့်ပေးပါ။ ကျွန်မ နည်းနည်း ထပ်စဉ်းစားလိုက်ဦးမယ်။”
ကင်မ်မီဂျာသည် အလုပ်မှ ပြန်လာသော ခင်ပွန်းဖြစ်သူနှင့် တိုင်ပင်သည်။ အခြေအနေကို ကြားသိရသောအခါ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက ချက်ချင်းရောင်းချရန် တိုက်တွန်းသော်လည်း သူမ၏ အတွေးမှာမူ အနည်းငယ် ကွဲပြားနေသည်။
“ဈေးပိုပေးပြီး ဝယ်ချင်တယ်ဆိုတော့ တစ်ခုခုတော့ အကြောင်းရင်း ရှိရမယ်။”
ကင်မ်မီဂျာသည် အိမ်ခြံမြေအကျိုးဆောင်ကို ဖုန်းဆက်၍ “ကျွန်မ သိန်း ၈၀၀ နဲ့တော့ မရောင်းဘူး၊ သိန်း ၁၀၀၀ ဆိုရင်တော့ ရောင်းမယ်လို့ သူတို့ကို ပြောပေးလိုက်ပါ။” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြားပြီးမှ ညှိနှိုင်းရန် သူမ စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
နောက်တစ်ရက်တွင် အိမ်ခြံမြေအကျိုးဆောင်ထံမှ ဖုန်းပြန်ဝင်လာသည်။ သို့သော် အကျိုးဆောင်၏ စကားမှာ သူမ ထင်မှတ်မထားသည့်အရာ ဖြစ်နေသည်။
“ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲခင်ဗျာ။ သူတို့က ဟျိုဂျောင်ရဲ့အမေနဲ့ အရောင်းအဝယ် လုပ်ချင်နေကြတယ်။ အဲဒီနေ့က သူတို့ ဟျိုဂျောင်အမေ့အိမ်ကိုလည်း သွားကြည့်သွားသေးတယ်။”
“အို၊ သူတို့ ဘယ်လောက်ပေးတာတဲ့လဲ။”
“သိန်း ၇၆၀ ပါ။”
ဟျိုဂျောင်အမေ့အိမ်က ပိုကြီးပြီး ပိုကောင်းသော်လည်း သိန်း ၇၆၀ ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်သော ဈေးနှုန်းဖြစ်သည်။
သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မီးပွားများ ထွက်လာသလိုပင်။
“ဒီမိန်းမက ငါ့ရဲ့ ဝယ်လက်ကို လုယူဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။”
ငွေကြေးများ သူမ၏ လက်ထဲမှ လျှောကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ လက်တွေ့အားဖြင့်ဆိုလျှင် အမှန်တကယ် ရောင်းချရမည့်ဈေးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သိန်း ၂၀၀ ဆုံးရှုံးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
မိမိဆီသို့ လှိမ့်ဝင်လာသော ကံကောင်းခြင်းကို ကိုယ်တိုင် ပြန်ကန်ထုတ်လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်!
ဝယ်လက်ဖြစ်သူက တွေဝေနေသည့်အခါ ကင်မ်မီဂျာမှာ စိုးရိမ်လာသည်။
“စာချုပ်မချုပ်ရသေးဘူးဆိုရင် သူတို့ကို ပြောလိုက်ပါ၊ ကျွန်မလည်း သိန်း ၇၆၀ နဲ့ပဲ ရောင်းမယ်လို့။”
“ဒါပေမဲ့ သူတို့စိတ်ဝင်စားမှုက ဟျိုဂျောင်အမေ့အိမ်ဘက်ကို ရောက်သွားပုံရတယ်။ သူတို့ အမြင်ပြန်ပြောင်းပါ့မလား မသေချာဘူးခင်ဗျ။”
“ကောင်းကောင်း ညှိပေးပါဦး။ ကျွန်မ လက်ဆောင်ကြေး (Tip) ကောင်းကောင်း ပေးပါ့မယ်။ တကယ်ကို အကူအညီ တောင်းပါတယ်ရှင်။”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ကျွန်တော် သူတို့နဲ့ ဆွေးနွေးကြည့်ပါ့မယ်။”
စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားသည်။
ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် အိမ်ခြံမြေအကျိုးဆောင်ထံမှ ဆက်သွယ်လာသည်။
[အောင်အောင်မြင်မြင် စည်းရုံးနိုင်ခဲ့လို့ မီဂျာအမေက မဒမ်ကင်မ်နဲ့ စာချုပ်ချုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါပြီ။]
မဒမ်ကင်မ်က ဝမ်းသာအားရဖြင့် “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အလုပ်ရှုပ်သွားပြီနော်။” ဟု ဆိုသည်။
[ဟိုဘက်က စိတ်မပြောင်းခင် အကြိုငွေ (Down payment) အရင်ယူထားလိုက်ရင် ကောင်းမလားခင်ဗျာ။ ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ ၁၀ ရာခိုင်နှုန်း ယူလေ့ရှိကြပေမဲ့ နောက်ပိုင်း ဈေးကွက်အခြေအနေနဲ့ စိတ်ပြောင်းသွားနိုင်တာကြောင့် ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် အခုပဲ ယူထားလိုက်ရင် ဘယ်လိုရှိမလဲ။]
“ဒါဆိုလည်း လုပ်လိုက်ပါ့မယ်။ ကျွန်မ အကောင့်နံပါတ် အခုပဲ ပို့ပေးလိုက်မယ်။”
အကောင့်နံပါတ် ပို့လိုက်သည်နှင့် သိန်း ၂၂၈ သန်းတန်ဖိုးရှိ အကြိုငွေမှာ ဝင်ရောက်လာသည်။ ဤသို့ဖြင့် အိမ်ခြံမြေ အရောင်းအဝယ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ပြီးမြောက်သွားတော့သည်။
သက်ပြင်းချကာ ဝမ်းသာနေသော မဒမ်ကင်မ်ကို အိမ်ခြံမြေအကျိုးဆောင်အမျိုးသမီးက “ဒါဆိုရင် မနက်ဖြန် အိမ်ခြံမြေရုံးကို လာပြီး စာချုပ်စာတမ်းတွေ တရားဝင် ချုပ်ဆိုကြတာပေါ့… အော်! မီဂျာအမေ သိတဲ့အတိုင်းပဲ ခရစ္စမတ်က နောက်လေးရက်ဆို ရောက်တော့မှာလေ။” ဟု ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်လေ။”
“ခက်ခဲနိုင်ပေမဲ့ အဲဒီအချိန်ကျရင် အိမ်ကို ပြောင်းပေးနိုင်မလားခင်ဗျ။”
မဒမ်ကင်မ်မှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားကာ “နေပါဦး၊ ကျွန်မက ပြောင်းရွှေ့ဖို့ အိမ်သစ်တောင် ရှာမထားရသေးဘူး၊ လေးရက်အတွင်း ပြောင်းပေးရမယ်ဆိုတာ ဘာပြောတာလဲ။” ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်လေ၊ အဲဒီအချိန်အတွင်း ပြောင်းပေးမယ်ဆိုရင် ပြောင်းရွှေ့စရိတ်အဖြစ် သိန်း ၂၀ ထပ်ပေးမယ်လို့ ပြောနေကြတာပါ။”
“ဘာ၊ ဘာပြောတယ်? သိန်း ၂၀ ဟုတ်လား?”
“မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ သူတို့ကို ပြောလိုက်ပါ့မယ်။”
အကျိုးဆောင်အမျိုးသမီး၏ စကားကြောင့် ဒေါသထွက်သွားကာ “ဘာကို မဖြစ်နိုင်တာလဲ။ နောက်ရက်ဆိုရင် ကျွန်မတို့အတွက် အိမ်သစ်တစ်လုံး ရှာပေးလိုက်စမ်းပါ!” ဟု ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
***
ဂျင်းဘဲလ်! ဂျင်းဘဲလ်!
ခရစ္စမတ်သီချင်းသံများ ပျံ့လွင့်နေပြီး သစ်ပင်များနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများမှာ နေရာအနှံ့ ရောက်ရှိနေသည်။ စီးပွားရေး ကျဆင်းနေသော်လည်း ဈေးဝယ်စင်တာများမှာ ခရစ္စမတ်နှင့် နှစ်သစ်ကူး အထူးအရောင်းပွဲတော်များဖြင့် စည်ကားနေသည်။
စုံတွဲများမှာ လက်ချင်းချိတ်ကာ လမ်းမများပေါ်သို့ စီးဆင်းလာကြသည်။
“······။”
“ကောင်းပါပြီလေ၊ ဒါကလည်း ကျွန်တော်နဲ့ ဘာမှ မသက်ဆိုင်ပါဘူး။”
ခရစ္စမတ်ဆိုတာ ဘယ်တုန်းကတည်းကများ ချစ်သူများနေ့ ဖြစ်သွားခဲ့တာလဲ။
ကျွန်တော် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။
“အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား။”
ကျွန်တော့်အမေမှာ အပြင်သွားရန် အဆင်သင့် ဝတ်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ သူမသည် အလွန်ရှားရှားပါးပါးသာ ဝတ်လေ့ရှိသည့် အပေါ်အင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီအစုံ (two-piece suit) ကို ထုတ်ဝတ်ကာ မိတ်ကပ်များလည်း လိမ်းခြယ်ထားသည်။
“ဒီနေ့တော့ တကယ် လှနေတာပဲ။ အမေ့နဲ့ အရမ်းလိုက်တယ်။”
“လှနေလို့ ဘာလုပ်ရမှာလဲ။”
ကျွန်တော့်အမေက လေသံအနည်းငယ်ဖြင့် ပြန်ပြောသည်။
“အိမ်မှာပဲ စားလို့ရတာကို၊ ဘာလို့ အပြင်ထွက်စားရမှာလဲ။”
“ဒီလိုနေ့မျိုးမှာတော့ အပြင်ထွက်စားမှပေါ့ဗျာ။ သွားကြရအောင်။”
ကျွန်တော် အမေ့နှင့်အတူ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။
ပထမထပ်တွင် တက္ကစီတစ်စီး စောင့်နေသည်။
“တက်ဂဲ့ယူ လည်း လိုက်လာမှာပါ။”
တက်ဂဲ့ယူ က ဆိုသည်။
“ကားပေါ် တက်ပါခင်ဗျာ၊ မဒမ်။”
ကျွန်တော် အမေ့နှင့်အတူ နောက်ခန်းတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ကားအသေးစားလေး ဖြစ်သည့်အတွက် အနည်းငယ် ကျပ်သော်လည်း နေသာထိုင်သာ ရှိသည်။
တက်ဂဲ့ယူ က ကားကို မောင်းထွက်ခဲ့သည်။
အလုပ်သွားချိန် မဟုတ်သေးသည့်အတွက် ဆိုးလ်မြို့ပြင်သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်လာခဲ့သည်။
“ဘယ်ကို သွားကြမှာလဲ။”
“ကောင်းတဲ့နေရာတစ်ခုကို ရောက်မှ သိရလိမ့်မယ်။”
ကားမှာ ဖြောင့်တန်းသော လမ်းမကြီးပေါ်တွင် အရှိန်ဖြင့် မောင်းနှင်နေသည်။
ရိန်း!
ကျွန်တော့်အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖုန်းက တုန်ခါလာသည်။ ဤဖုန်းနံပါတ်ကို သိသူမှာ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်က နာမည်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ရှင်းယူရီ ဖြစ်နေသည်။
ဖုန်းကို ကိုင်ရမလား၊ မကိုင်ရမလား တွေဝေနေမိပြီးမှ ဖုန်းလက်ခံသည့် ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။
“ဟယ်လို။”
ယူရီ ၏ အသံမှာ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင်ပင် ထွက်ပေါ်လာသည်။
[ဆရာ ဂျင်ဟူး! ဘာလို့ ဖုန်းကို မကိုင်တာလဲ။ ကျွန်မ အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်နေတာကို။]
“ကျွန်မ ခေါ်နေတာ?”
ကျွန်တော် ဖုန်းကို သိပ်ပြီး အာရုံမစိုက်မိသည့်အတွက် လွဲချော်သွားသော ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများကိုပင် သေချာ မစစ်ဆေးမိခဲ့ပေ။
ဒါပေမဲ့ နှစ်ကြိမ်ပဲ တွေ့ဖူးသေးသည့် ဆရာတစ်ယောက်ကို ဘာလို့များ ခဏခဏ ဖုန်းခေါ်နေရတာလဲ။ အဲဒါလည်း ခရစ္စမတ်နေ့ကြီးမှာလေ။
သူမက ကျွန်တော့်အပေါ် စိတ်ဝင်စားနေတာများလား…
“ယူရီ၊ မင်းက… မဖြစ်နိုင်ပါဘူးနော်?”
ကျွန်တော် စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ယူရီ က အရေးတကြီး လှမ်းပြောသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆရာ?”
“ဟင်? ဘာဖြစ်လို့လဲ ဟုတ်လား?”
[L6 အကြောင်း ပြောတာပါ။]
“အော်! မင်းလည်း ဝယ်ထားမိလို့လား? ငွေပြန်အမ်းခိုင်းလိုက်ပြီလား?”
[အဲဒါက အရေးကြီးတာ မဟုတ်ပါဘူး… L6 က ထုတ်လုပ်မှု ရပ်ဆိုင်းတော့မယ်ဆိုတာကို ဆရာက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကြိုသိနေတာလဲ။]
“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ? ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ။”
“ဖုန်းဝယ်ပြီးတော့ ဆိုင်ကနေ ထွက်လာတဲ့အချိန်မှာ ဆရာ ပြောလိုက်လေ။ အဲဒီဖုန်းက ထုတ်လုပ်မှု ရပ်ဆိုင်းတော့မယ်လို့လေ။”
“…”
ကျွန်တော် အဲဒီလို ပြောမိခဲ့လို့လား? ပြန်တွေးကြည့်တော့လည်း ပြောမိကောင်း ပြောမိနိုင်ပါတယ်။
ဒါကြောင့် သူ အခါခါ ဖုန်းခေါ်နေတာကိုး။ ကျွန်တော်လည်း အလကားနေရင်း အကောင်းမှတ်ပြီး စိတ်ကူးယဉ်နေမိတာပဲ။
ကျွန်တော် စကားလုံးတွေကို ရှာဖွေပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အာ… အဲဒါက ကျွန်တော် နောက်တာပါ။”
ယူရီ ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကတော့ အံ့အားသင့်သွားသည့်ပုံစံ ဖြစ်သည်။
“နောက်တာ ဟုတ်လား?”
“ဟုတ်တယ်လေ။ အဲဒီတုန်းကလည်း ကျွန်တော် နောက်တာလို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား။”
[ဒါပေမဲ့…] “ဆက်မေးနေရင်လည်း ဆင်ခြေပေးရတာ ခက်ခဲလာတော့မှာပဲ။”
“ကျွန်တော် အခု တစ်နေရာကို သွားနေလို့ပါ။ နောက်မှပဲ ဆက်သွယ်လိုက်မယ်နော်။ Merry Christmas ပါ။”
“ဆရာ!”
ကျွန်တော် ဖုန်းကို အမြန်ချလိုက်သည်။
တစ်ခွန်းပြောလိုက်ရုံနဲ့တော့ သူ ရိပ်မိသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား?
ကျွန်တော့်အမေက “ဘယ်သူလဲ” ဟု မေးသည်။
“အော်! ကျောင်းက ညီမလေးတစ်ယောက်ပါ။”
ဒီအတောအတွင်း ဝင်လာတဲ့ စာတွေနဲ့ ချတ်တွေကို စစ်ဆေးကြည့်မိသည်။ အများစုကတော့ စပမ်း (Spam) တွေချည်းပင်။ အသုံးမဝင်တာတွေကို ဖျက်နေရင်းနဲ့ အစ်ကိုကြီး တက်ဂဲ့ယူ ဆီက စာတစ်စောင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
“ဖုန်းဆက်လို့ မရလို့ စာချန်ထားခဲ့တာပါ။ မြင်တဲ့အခါ ပြန်ဆက်သွယ်ပေးပါ။”
အစ်ကိုကြီး တက်ဂဲ့ယူ လည်း L6 ထုတ်လုပ်မှု ရပ်ဆိုင်းတော့မယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကြောင့် တုန်လှုပ်သွားပုံရသည်။ နောက်မှပဲ ပြန်ဆက်သွယ်တော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ကာ ဖုန်းကို အိတ်ကပ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ တစ်နာရီလောက် ကားမောင်းပြီးနောက်မှာတော့ ရင်းနှီးနေတဲ့ ရပ်ကွက်တစ်ခုကို ရောက်လာခဲ့သည်။
မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ ကျွန်တော့်အမေက ချက်ချင်း ရိပ်မိသွားသည်။
“ဒါက…”
“ရောက်ပါပြီ။”
ကားရပ်လိုက်တဲ့နေရာကတော့ ဒုံတန် (Dongtan) မြို့ပြင်က လူနေရပ်ကွက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် အမေ့ကို ခေါ်ပြီး ကားပေါ်က ဆင်းလိုက်သည်။ ကျွန်တော်တို့ ရှေ့မှာတော့ နှစ်ထပ်အိမ်အိုကြီးတစ်လုံး ရှိနေသည်။
ကျွန်တော့်အမေက အဲဒီအိမ်အိုကြီးကို ငေးကြည့်နေသည်။ ဒီနေရာမှာ ရှိခဲ့ဖူးတဲ့ အမှတ်တရတွေကို ပြန်တွေးနေပုံရသည်။
သူမ ဒီမှာ နေလာတာ နှစ်ပေါင်း ၂၀ ကျော်ခဲ့ပြီ။
ခဏအကြာတွင် ကျွန်တော့်အမေက ပြုံးလိုက်ပြီး “ဒီကို ရောက်လာရတာ ကောင်းပါပေတယ်။ အတိတ်က အမှတ်တရတွေ ပြန်မြင်ယောင်လာမိတယ်။ အခု မြင်ရပြီဆိုတော့ ပြန်ကြရအောင်” ဟု ပြောသည်။
“ရောက်ပြီးသားမှတော့ အထဲဝင်ကြည့်ရအောင်လေ။”
“ဟင်?”
ကျွန်တော် အံ့အားသင့်နေတဲ့ အမေ့ကို ခေါ်ပြီး အိမ်ထဲကို ယုံကြည်ချက်ရှိရှိနဲ့ ဝင်သွားလိုက်သည်။
အိမ်က သန့်ရှင်းနေပြီး လူမရှိတော့ပေ။
နံရံကပ်စက္ကူတွေ၊ ဧည့်ခန်းက မီးလုံးတွေကတော့ ပြောင်းလဲသွားပေမဲ့ အိမ်ကတော့ အရင်အတိုင်းပါပဲ။ ကျွန်တော် လက်ဖြင့် အိမ်တိုင်ဟောင်းတွေနဲ့ လှေကားတွေကို လိုက်စမ်းကြည့်လိုက်သည်။
အမေက အိမ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်နေသည်။
“သူတို့ ပြောင်းသွားကြပြီထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ခွင့်မတောင်းဘဲ ဒီလို ဝင်လာလို့ ဖြစ်ပါ့မလား။”
“ဘာလို့ သူများအိမ် ဖြစ်ရမှာလဲ။ ဒါ ကျွန်တော်တို့အိမ်လေ။”
ဒါက ခေတ္တခဏလောက် သူများလက်ထဲ ရောက်သွားရုံသက်သက်ပါ။
ကျွန်တော် စာရွက်စာတမ်းတချို့ကို အမေ့လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
“ဒါကို ကြည့်ကြည့်ပါ။”
“ဒါ ဘာလဲ။”
အမေက စာရွက်တွေကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်သည်။
အခြားမဟုတ်၊ သူမနာမည်နဲ့ ချုပ်ဆိုထားတဲ့ အိမ်ခြံမြေ အရောင်းအဝယ် စာချုပ်ပင် ဖြစ်သည်။
“ဒီအိမ်က အခု ကျွန်တော်တို့ပိုင်ပြီ။”
အချိန်ပိုရရင် ပိုပြီး ဈေးသက်သက်သာသာနဲ့ ဝယ်လို့ရနိုင်ပေမဲ့ ခရစ္စမတ်မတိုင်ခင် ရအောင်လို့ အလျင်စလို လုပ်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ ဘာတစ်ခုမှ နှမြောစရာ မကောင်းပါဘူး။
ကျွန်တော့်အမေက မယုံနိုင်သလို ကြည့်နေသည်။
“ဘ-ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ။”
“တက်ဂဲ့ယူ ရဲ့ အကူအညီနဲ့ ပိုက်ဆံရှာပြီး ဝယ်လိုက်တာပါ။”
အမေက တက်ဂဲ့ယူ ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူက ခေါင်းညိတ်ပြီး အတည်ပြုပေးသည်။
“ဂျင်ဟူး ပြောတာ မှန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ ငွေအများကြီး ရခဲ့တာပါ။”
အမေက ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူမ ထိုင်ချလိုက်ပြီး မျက်ရည်တွေ ကျလာတော့သည်။
အဖေ ဆုံးသွားကတည်းက အမေက ဘယ်လောက်ပဲ ခက်ခဲပါစေ ဘာခံစားချက်မှ မပြခဲ့ဖူးပေ။ ဒီအချိန်အထိ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ မျက်ရည်တစ်စက်တောင် မကျခဲ့ဖူးပါ။
“ခက်ခဲတာ၊ ဝမ်းနည်းတာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောရင် လိမ်ရာရောက်မှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အမေကတော့ သွားတွေကို ကြိတ်ပြီး သည်းခံခဲ့ရတာပါ။”
“ဟီး… ဟီး… ဟီး…”
အမေ ငိုနေတာကို မြင်တော့ ကျွန်တော်လည်း မျက်ရည်ကျချင်လာသည်။
ကျွန်တော် အတင်း ပြုံးလိုက်ပြီး “ဒီလို ပျော်စရာကောင်းတဲ့နေ့မှာ ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ။ မငိုပါနဲ့တော့ဗျာ” ဟု ဆိုသည်။
ငိုနေတဲ့ အမေ့ကို ချော့နေတုန်းမှာပဲ ဘေးနားကနေ ရှိုက်သံတစ်ခု ထပ်ကြားလိုက်ရသည်။
ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ တက်ဂဲ့ယူ က ဘေးကနေ မျက်ရည်တွေ ပုလဲသွယ်သလို ကျနေသည်။
“ဟီး! ဟီး!”
ကျွန်တော် အံ့အားသင့်သွားကာ “ဟေ့ကောင်၊ မင်းက ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
“ဝါး… ဂျင်ဟူး!”
တက်ဂဲ့ယူ က မျက်ရည်ကို မသုတ်ဘဲ ကျွန်တော့်ကို ဖက်ပြီး အသံထွက်ကာ ငိုချလိုက်တော့သည်။
“မငိုနဲ့တော့၊ တော်ပါတော့ကွာ!”
“မင်း ဆက်ငိုနေရင် ငါပါ လိုက်ငိုမိတော့မှာပဲ!”