အခန်း (၂၁)
ငါ နားကြားမှားတာများလားဟု ထင်မိသဖြင့် တက်ဂဲ့ယူ ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက သူ့စကားကိုပင် ထပ်ပြောသည်။ “မင်းက ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းယူ။ ငါက ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းပဲ ယူမယ်။”
ခဏအကြာတွင် စိတ်ကို ပြန်ထိန်းကာ မေးလိုက်သည်။ “တကယ်ပြောနေတာလား။”
“သေချာတာပေါ့။ တကယ်ပြောနေတာ။”
အခြေအနေကို ငါ လုံးဝ နားမလည်နိုင်သေးပေ။
“ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ပြောင်းလဲသွားတာလဲ။ ခုနကမှ အမြတ်တွေကို တူတူခွဲမယ်လို့ စီစဉ်ထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။”
“ဒါက အရင်ကပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဒီလမ်းကြောင်းအတိုင်း အဆုံးထိ သွားဖို့ စိတ်ကူးထားတာ မဟုတ်လား။”
“အဲဒါနဲ့ ဒါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။”
တက်ဂဲ့ယူ က တည်ငြိမ်စွာ ရှင်းပြသည်။ “စဉ်းစားကြည့်လေ။ ကြိုတင်သိမြင်နိုင်စွမ်းက အစစ်အမှန်ပဲ။ အဲဒီစွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် မင်း ဘယ်လောက်ပဲ ငွေရှာရှာ ရတယ်။ အစပိုင်းတုန်းကတော့ ငါက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံငွေ အများစုကို စိုက်ထုတ်ခဲ့ပြီး မင်းက ကြိုတင်သိမြင်မှုနဲ့ ပံ့ပိုးပေးခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အခု မင်းမှာလည်း ကိုယ်ပိုင်အရင်းအနှီး ရှိနေပြီလေ။ နောက်ဆုံးကျရင် အရင်းအနှီးကို တူတူခွဲထုတ်ပြီး အလုပ်အားလုံးကို မင်းတစ်ယောက်တည်း လုပ်ရမယ်ဆိုရင် အမြတ်ကို တူတူခွဲဖို့က သင့်တော်ပါ့မလား။”
“အဲဒါကတော့…”
သူပြောသလိုပင် ဝမ်သန်းပေါင်း ၃၃၆,၀၀၀ ဆိုတဲ့ အရင်းအနှီးအသစ်နဲ့ဆိုရင် ငါ့ဘာသာ တစ်ယောက်တည်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ လုံးဝ ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်။ သို့သော်လည်း တက်ဂဲ့ယူ ကို ဆက်လက်တွဲခေါ်သွားခြင်းက ရင်းနှီးမှု သို့မဟုတ် သစ္စာတရားထက် ပိုမိုကောင်းမွန်သော အကြောင်းပြချက်များ ရှိနေသေးသည်။
ဝမ်သန်းပေါင်း ၆၇၂,၀၀၀ ဆိုသည်မှာ သာမန်လူတွေအတွက်တော့ စိတ်ကူးယဉ်ဖို့တောင် ခက်ခဲသော ပမာဏဖြစ်သော်လည်း ငွေကြေးဈေးကွက်တွင်မူ ထရီလီယံနှင့်ချီ လည်ပတ်နေသည့်အတွက် သေးငယ်သော ပမာဏသာ ဖြစ်သည်။
ဒီငွေပမာဏကို နှစ်ခြမ်းခွဲပြီး တစ်ယောက်တည်း လှုပ်ရှားနေတာထက် တစ်ပေါင်းတည်း လှုပ်ရှားခြင်းက ငါ့အတွက် ပို၍ အကျိုးရှိသည်။
“ဒါပေမဲ့ ငါက ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းတောင် လျှော့ပေးဖို့ ပြင်ထားတာလေ။”
စုစုပေါင်း ရှယ်ယာအရကြည့်ရင် ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းဖြစ်ပေမဲ့ သူ့အတွက်ကတော့ ၆၀ ရာခိုင်နှုန်း၊ ဆိုလိုသည်မှာ ဝမ်သန်းပေါင်း ၂ သိန်းကျော်တန်ဖိုးရှိသည်။
တက်ဂဲ့ယူ က ပြုံးလိုက်သည်။ “ငွေကို တိုးပွားလာနိုင်မယ့်နေရာမှာ ထားတာက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုပဲ မဟုတ်လား။ ဒါကြောင့် ငါက မင်းအပေါ် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံချင်တာ။ အခု ဝမ်သန်း ၂ သိန်းလောက် လျှော့ပေးလိုက်ရရင်တောင်မှ OTK Company ရဲ့ နောင်လာမယ့် အမြတ်ဝေစု ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းက ငါ့အတွက်ပဲ မဟုတ်လား။”
“ဒါပေမဲ့ နောင်မှာ အမြတ်မထွက်လာရင်ကော။”
“အဲဒါက ကိစ္စမရှိပါဘူး။ သေတဲ့အထိတောင် သုံးလို့ကုန်မှာမဟုတ်တဲ့ ငွေတွေလေ။ ဒီလောက်အထိ ရှာနိုင်ခဲ့တာက မင်းရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်ပဲ။ တစ်ခုခုကနေ ဝမ်သန်း ၁ သိန်းလောက်ပဲ ရရင်တောင် အောင်မြင်တယ်လို့ ငါထင်ထားတာ။”
ငါလည်း အတူတူပါပဲ။
တစ်ခါတည်းနဲ့ အမြတ် ၅၀ ဆကျော် ရလာလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ပေ။
“မင်းက နောင်မှာ တစ်ခါနှစ်ခါ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှာ မဟုတ်ဘူး၊ အဆုံးထိ လုပ်သွားမှာ။ မင်းက ဦးဆောင်ရတော့မှာဆိုတော့ အဲဒီလောက် ရှယ်ယာပိုင်ဆိုင်မှုက လိုအပ်လိမ့်မယ်။”
“၈၀ ရာခိုင်နှုန်းဆိုရင် ငါကပဲ ကုမ္ပဏီကို တာဝန်ယူရတော့မှာပေါ့။”
တက်ဂဲ့ယူ က ငါ့ပခုံးကို ပုတ်ရင်း ပြောသည်။
“မှန်တယ်လေ။ အခုကစပြီး မင်းက OTK Company ရဲ့ မန်နေဂျာပဲ။ မင်းက စီမံခန့်ခွဲမှုပညာကို လေ့လာနေတာဆိုတော့ ကုမ္ပဏီကို ကောင်းကောင်း ဦးဆောင်နိုင်မှာပါ၊ ဟုတ်တယ်မလား။”
အစ်မကြီးက အဲဒီလို ပြောခဲ့ပေမဲ့ ဒါက တစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာလေ။
ငါ သက်ပြင်းချကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒါကို ကြားတဲ့သူတွေက ငါ့ကို MBA ဘွဲ့ရထားတယ်လို့ ထင်ကုန်တော့မယ်။”
“အမေရိကန် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဘတ်စကတ်ဘောကို ဘာလို့ လိုက်လုပ်နေတာလဲ။ အဲဒါက ဘာအတွက်လဲ။”
“… အဲဒါက NBA လေ။”
တက်ဂဲ့ယူ ၏ မျက်နှာတွင် တွေဝေမှု အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိ။ သူ ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးသား ဖြစ်သည်။
ငါ OTK Company ရဲ့ CEO ဖြစ်လာမယ့် ရူပါရုံက ဒါကို ဆိုလိုတာလား။
“နောင်တ မရဘူးလား။”
ငါ့မေးခွန်းကို တက်ဂဲ့ယူ က ခိုင်မာစွာ ပြန်ဖြေသည်။
“မရပါဘူး။”
အင်း၊ ငါ့သူငယ်ချင်းကို ခဏတာ သံသယဝင်မိတဲ့အတွက် ရှက်မိသွားသည်။
အစတုန်းက အတူတူ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ အကြံပေးတုန်းက ဒါဟာ ရူးမိုက်တဲ့ စကားပဲလို့ ထင်ခဲ့မိသည်။ ဒါပေမဲ့ အဆုံးသတ်မှာတော့ တက်ဂဲ့ယူ က မှန်နေသည်။
ရုတ်တရက် စိတ်ထဲမှာ တွေးမိသည်။
ဖြစ်နိုင်တာက ဒီအခြေအနေကို အရှိအတိုင်း အမှန်ဆုံး မြင်နေတာက သူများလား။
ငါ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ။ အဲဒီအတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့။”
ဒီလိုနဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုကိစ္စကို ဖြေရှင်းပြီးသွားခဲ့သည်။
—
“ညစာကော။”
“တရုတ်အစားအစာ မှာထားတယ်။”
“…”
စားကြရအောင်။
ဂျာဂျန်မြောင်၊ ဂျမ်ပေါင်နဲ့ တန်ဆူယွတ်ခ်တို့ ရောက်လာတဲ့အခါ တီဗွီရှေ့မှာ နေရာယူလိုက်ကြသည်။ ညစာစားရင်း သတင်းကြည့်တာက ငါတို့ရဲ့ ပုံမှန်အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။
သတင်းက L6 မော်ဒယ်ကို ရပ်ဆိုင်းလိုက်တဲ့ အကြောင်းနဲ့ စတင်သည်။
စမတ်ဖုန်းဆိုတာ ကိုရီးယားရဲ့ အဓိက ပို့ကုန်ပစ္စည်းတွေထဲက တစ်ခုဖြစ်သည်။ L6 မော်ဒယ်ကို ရပ်ဆိုင်းလိုက်တဲ့ နောက်ဆက်တွဲအကျိုးဆက်ကြောင့် ဒီလကစပြီး ကုန်သွယ်မှုလက်ကျန် ငွေစာရင်း ပိုဆိုးလာမှာ သေချာသည်။
Seosung Electronics က ကြေညာပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်းပဲ ငွေပြန်အမ်းခြင်းနဲ့ လဲလှယ်ပေးခြင်းတွေကို စတင်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။
အခုအချိန်အထိ L6 အလုံးရေ ၆ သန်းကျော် ရောင်းချခဲ့ရပြီး ငွေပြန်အမ်းပေးရမည့် ပမာဏက ဝမ်သန်းပေါင်း ၆ သိန်းကျော် ရှိသည်။ ဒါဟာ Seosung Electronics အတွက် အတော်လေး နစ်နာမှု ရှိလိမ့်မယ်လို့ ခန့်မှန်းထားကြသည်။
ဒါပေမဲ့ အံ့သြစရာကောင်းတာက ငွေပြန်အမ်းဖို့ တောင်းဆိုသူက ၅ ရာခိုင်နှုန်းထက် မပိုခဲ့ပါ။ စားသုံးသူ အများစုက ငွေပြန်အမ်းတာထက် အခြားမော်ဒယ်နဲ့ လဲလှယ်တာကိုပဲ ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။
Enpil က တစ်နှစ်မှ တစ်ကြိမ်သာ ပရီမီယံဖုန်းကို ထုတ်လုပ်ပေမဲ့ Seosung Electronics ကတော့ ပရီမီယံ L စီးရီးအပြင် သုံးလတစ်ကြိမ် K စီးရီး၊ J စီးရီးစတဲ့ အလယ်အလတ်တန်းစား ဖုန်းတွေကိုပါ ထုတ်လုပ်ပေးသည်။
ပရီမီယံဖုန်းကို ရပ်ဆိုင်းလိုက်ရတာက ခါးသီးတဲ့ သင်ခန်းစာတစ်ခု ဖြစ်ပေမဲ့ အခြားသော လိုင်းအမျိုးမျိုးနဲ့ လဲလှယ်ပေးတဲ့ အစီအစဉ်ကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် လူကြိုက်များခဲ့သည်။
မျှတတဲ့ ထုတ်ကုန်လိုင်းတွေက သူ့ရဲ့ အစွမ်းကို သက်သေပြလိုက်တာ ဖြစ်သည်။
Seosung Electronics ရဲ့ ဖောက်သည်တွေမှာ ရှိတဲ့ မြင့်မားတဲ့ အမှတ်တံဆိပ် သစ္စာစောင့်သိမှုကလည်း အဓိက အခန်းကဏ္ဍကနေ ပါဝင်နေသည်။
ဒီအတွက်ကြောင့် Seosung Electronics က အသက်ရှူချောင်သွားခဲ့သည်။ Option သက်တမ်းကုန်ဆုံးချိန်မှာ အဖွဲ့အစည်းဆိုင်ရာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတွေရဲ့ ဝယ်ယူမှုတွေ ဝင်လာတာကြောင့် နောက်တစ်နေ့မှာ Seosung Electronics ရဲ့ ရှယ်ယာဈေးက ၅ ရာခိုင်နှုန်းနီးပါး ပြန်တက်လာခဲ့သည်။
အရင်အဆင့်တွေနဲ့ ဝေးကွာနေသေးပေမဲ့ ဒါဟာ ထိတ်လန့်စရာ အခြေအနေကနေ ပြန်လည်သက်သာလာတဲ့ လက္ခဏာဖြစ်သည်။ ကုမ္ပဏီအများစုအတွက် ဘေးအန္တရာယ် ဖြစ်စေနိုင်တဲ့ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ အကျပ်အတည်းကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တာက တကယ့်ကို စွမ်းဆောင်ချက်တစ်ခုပါပဲ။
ဒါဟာ Seosung Electronics ရဲ့ တကယ့်စွမ်းရည်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။
L6 နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းပြီးတဲ့အခါ ခရစ္စမတ်အကြောင်း သတင်းတင်ပြသည်။ သတင်းထောက်က ခရစ္စမတ်အရသာကို ကြည့်ရှုသူတွေနဲ့ ဝေမျှဖို့အတွက် ခရစ္စမတ်သစ်ပင်ကြီး တည်ဆောက်ထားတဲ့ မြောင်ဒုန်းကို ရောက်သွားသည်။
“ဒါနဲ့ နောက်တစ်ပတ်ဆို ခရစ္စမတ်ရောက်တော့မယ်နော်။”
“အော်…”
အချိန်တွေက ဘယ်တုန်းက ဒီလောက် မြန်မြန်ကုန်သွားတာလဲ။
စစ်တပ်ထဲမှာတုန်းကတော့ အချိန်တွေက တရွေ့ရွေ့နဲ့ ကြာမြင့်လှပေမဲ့ စစ်မှုထမ်းပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အချိန်တွေက လျှပ်တစ်ပြက် ပြေးသွားသလိုပါပဲ။
တက်ဂဲ့ယူ က ငါ့ကို ကြည့်ပြီး မေးသည်။ “မနှစ်က ခရစ္စမတ်တုန်းက ဘာလုပ်ခဲ့လဲ။”
“အင်း၊ ကောင်းကင်က ပြုတ်ကျလာတဲ့ အမှိုက်တွေကို ရှင်းနေခဲ့တယ်ထင်တယ်။”
ငါက တက်ဂဲ့ယူ ကို ပြန်မေးလိုက်သည်။ “မင်းကော။”
“ငါက မင်းရဲ့ အမေနဲ့ ညစာစားခဲ့တယ်။”
“အော်…”
ခရစ္စမတ်မှာ အမေ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေမှာကို စိုးရိမ်လို့ တက်ဂဲ့ယူ ကို ဖုန်းဆက်ခဲ့တာပါ။ ချစ်သူလည်း မရှိ၊ တွေ့ဆုံရမယ့် သူငယ်ချင်းလည်း မရှိတဲ့ တက်ဂဲ့ယူ က ငါ့အမှာစကားနဲ့တင် အိမ်ကို ချက်ချင်း ရောက်လာခဲ့သည်။
ဒီနေ့လည်း သူကလွဲရင် ခရစ္စမတ်မှာ အမေ့ကို ဂရုစိုက်ပေးမယ့်သူ ဘယ်သူမှ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။
“ခရစ္စမတ်တောင် ရောက်တော့မယ်။”
နည်းနည်းတော့ အလုပ်ရှုပ်ရတော့မယ်။
ငါ တက်ဂဲ့ယူ ကို ပြောလိုက်သည်။ “ငါ့အကောင့်ထဲကို ၈၀၀ သန်း အရင်လွှဲပေးလိုက်။”
ငါတို့က ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု အရင်းအနှီးကို ကိုရီးယားကို အရင်လွှဲဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ ၁၃.၈ ဘီလီယံထဲမှာ ငါ့ဝေစုက ၈၀၀ သန်းဖြစ်ပြီး တက်ဂဲ့ယူ ရဲ့ ဝေစုက ၁၃ ဘီလီယံ ဖြစ်သည်။
“အဲဒီပမာဏ တစ်ခါတည်း လက်ခံလို့ ရပါ့မလား။”
“အခွန်ကိစ္စကို သေချာ ရှင်းထားရမယ်။ အရင်က လွှဲခဲ့တဲ့ ၅၀၀ သန်းအတွက် အခွန်ကိုလည်း အခုပဲ ရှင်းထားလိုက်မယ်။”
ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ ပြဿနာတွေကို ကြိုတင်ရှင်းထုတ်ထားတာ ပိုကောင်းသည်။
“နေဦး။ အစ်မဆီက ရထားတဲ့ ငွေတွေက ဘယ်ရောက်သွားလဲ မသိဘူး။”
စားပွဲခုံကို ခဏလောက် ရှာဖွေပြီးနောက် တက်ဂဲ့ယူ က အစားအသောက် ပန်းကန်တွေအောက်မှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ စာရွက်တစ်ရွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ ကင်မ်ချီ ဟင်းရည်တွေ စွန်းထင်းနေတဲ့ အဖြူရောင် စာရွက်ပေါ်မှာ ‘ယူဆောင်းမူ, ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ဂန်နမ် ဘဏ်ခွဲမန်နေဂျာ’ ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို ရေးထားသည်။
“ဒါပေမဲ့ အဲဒီငွေတွေနဲ့ ဘာလုပ်မလို့လဲ။”
“ခရစ္စမတ် လက်ဆောင်တွေ ဝယ်မလို့။”
—
ဒုံတန်မြို့ရဲ့ ဆင်ခြေဖုံးမှာ တည်ရှိတဲ့ Future အိမ်ခြံမြေရုံး။
ဂျူမီယောင်း က အိမ်ခြံမြေ အကျိုးဆောင်လိုင်စင်ရပြီး အိမ်ခြံမြေရုံးကို ဖွင့်လှစ်ခဲ့တာ နှစ်နှစ်ရှိပြီဖြစ်သည်။ သူမ ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ခြေကုတ်ယူနိုင်ဖို့က လွယ်ကူလှသည်မဟုတ်။
ဂျူမီယောင်း သက်ပြင်းကို အသာအယာ ချလိုက်သည်။
“ဒီလတော့ မနည်းလွတ်မြောက်ခဲ့ရတယ်။ အိမ်လခ မနောက်ကျအောင်ဆိုရင် အရောင်းအဝယ်လေး ဘာလေးတော့ ဖြစ်မှဖြစ်တော့မယ်။”
သူမ အဲဒီလို တွေးနေတုန်းမှာပဲ ပခုံးမှာ အိတ်တစ်လုံး လွယ်ထားတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက် ရုံးခန်းထဲကို ဝင်လာသည်။
“ကြိုဆိုပါတယ်။”
“မင်္ဂလာပါ။”
သူမလည်း အမြန်ပဲ လက်ငင်းကော်ဖီတစ်ခွက် ဖျော်ပြီး သူ့ရှေ့မှာ ချပေးလိုက်သည်။
သူ့အသက်အရွယ်နဲ့ ဝတ်စားထားပုံကို ကြည့်ရတာ စတူဒီယိုခန်း လိုက်ရှာနေတဲ့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ စတူဒီယိုခန်း ငှားရမ်းခအတွက် ရမယ့် ကော်မရှင်ခက သိန်းဂဏန်းလောက်ပဲ ရှိသည်။ ဒါပေမဲ့လည်း အခုအချိန်မှာတော့ သူမအတွက် ဒီလို အရောင်းအဝယ်လေးတွေက အလွန်အရေးကြီးနေသည်။
ဒီတစ်ခါတော့ အောင်မြင်အောင် လုပ်ကိုချက်ချင်းပဲ!
ဂျူမီယောင်း အပြုံးလေးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။
“စတူဒီယိုခန်း လိုက်ရှာနေတာလား။ ကံကောင်းချင်တော့ အခန်းကောင်းကောင်းလေး တစ်ခု ပေါ်နေတယ်။ အိမ်ရှင်လည်း သဘောကောင်းတယ်၊ ငှားရမ်းခလည်း သင့်တော်တယ်။ အခုပဲ သွားကြည့်ကြမလား။”
လူငယ်လေးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် အိမ်တွေ လိုက်ကြည့်နေတာပါ။ ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ ပျမ်းမျှ အိမ်ဈေးက ဘယ်လောက်လောက် ရှိလဲခင်ဗျ။”
“အိမ်ငှားခကတော့…”
“ကျွန်တော် ငှားမလို့ မဟုတ်ဘူး၊ ဝယ်မလို့ပါ။”
“အော်…”
“ကျွန်တော် အိမ်ဝယ်ချင်တာပါ။”
အိမ်ဝယ်မယ် ဟုတ်လား။
ဂျူမီယောင်း အံ့အားသင့်သွားပေမဲ့လည်း စိတ်ရှည်လက်ရှည်နဲ့ ရှင်းပြပေးလိုက်သည်။
“အိမ်ဈေးတွေကတော့ တည်နေရာ၊ မြေကွက်အရွယ်အစားနဲ့ အဆောက်အအုံပေါ် မူတည်ပြီး အများကြီး ကွာခြားပါတယ်။ သိန်း ၃၀၀ လောက်ရှိသလို၊ သိန်း ၁၀၀၀ ကျော်တဲ့ ဇိမ်ခံအိမ်တွေလည်း ရှိပါတယ်။”
လူငယ်လေးက မှန်ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“ဒါဆိုရင် ဟိုအိမ်က ဘယ်လောက်လောက် ကျမလဲ။”
သူ လက်ညှိုးထိုးပြတဲ့နေရာမှာ နှစ်ထပ်အိမ်အိုကြီး တစ်လုံး ရှိနေသည်။
“ခန့်မှန်းခြေ သိန်း ၅၀၀ ကနေ ၆၀၀ လောက်တော့ ရှိမယ်။”
လူငယ်လေးက နားလည်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်သည်။
“ကျွန်တော် အဲဒီအိမ်ကို ဝယ်ချင်ပါတယ်။”
သူ့မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရသလောက်တော့ နောက်နေပုံမပေါ်။
‘သူ တကယ်ပဲ အဲဒီအိမ်ကို ဝယ်ဖို့ စိတ်ကူးနေတာလား။’
ရောင်းဝယ်ရေး စာချုပ်တစ်ခုအတွက် ကော်မရှင်ခချည်းသက်သက်တင် သိန်းဂဏန်း ရှိနေသည်။ အရောင်းအဝယ် တစ်ခုလောက် အောင်သွားရင်ပဲ တစ်လစာ လုပ်အားခရသလိုပါပဲ။
ဂျူမီယောင်း ရဲ့ မျက်နှာလေး တောက်ပသွားသည်။
“ဈေးကွက်ထဲမှာ အဲဒီလို အိမ်မျိုး ပေါ်လာရင် ကျွန်မ စုံစမ်းပေးပါ့မယ်။”
လူငယ်လေးက ပြန်ပြောသည်။
“မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် အဲဒီအိမ်ကိုပဲ ဝယ်ချင်တာ။”
“…… တကယ်လား။”
ခဏအကြာမှာတော့ ဂျူမီယောင်း လူငယ်လေး ဘာကို ဆိုလိုမှန်း နားလည်သွားသည်။
‘သူက တခြားအိမ်မဟုတ်ဘဲ အဲဒီအိမ်ကိုပဲ သီးသန့်လိုချင်နေတာလား။’
ဂျူမီယောင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာနဲ့ ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒီအိမ်က ရောင်းဖို့ တင်ထားတာ မဟုတ်ဘူးလေ။”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးထက် ပိုပေးမယ်ဆိုရင်ကော။ အိမ်ရှင်က ရောင်းဖို့ စဉ်းစားကောင်း စဉ်းစားနိုင်မှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား။”
“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့…” ဂျူမီယောင်း စကားကို အဆုံးမသတ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားသည်။
တခြား ပိုကောင်းတဲ့အိမ်တွေ ဝယ်လို့ရလျက်နဲ့ ဘာလို့ ဒီအိမ်ကိုပဲ ဈေးပိုပေးပြီး ဝယ်ချင်နေရတာလဲ။ ဒီအိမ်ကိုပဲ အရူးအမူး ဝယ်ချင်နေရတဲ့ အကြောင်းအရင်းက ဘာများဖြစ်မလဲ။
ဂျူမီယောင်း တွေးတောနေစဉ်မှာပဲ လူငယ်လေးက သူ့ဘေးက အိတ်ကို ဇစ်ဖွင့်လိုက်သည်။
“ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးက သိန်း ၆၀၀ ဆိုတော့ သိန်း ၈၀၀ လောက်နဲ့ ကမ်းလှမ်းကြည့်ရအောင်။”
လူငယ်လေး အိတ်ထဲက ထုတ်လိုက်တာက ဝမ် ၅ သောင်းတန် ငွေစက္ကူ အထုပ်တွေ ဖြစ်သည်။ အထုပ် ခြောက်ထုပ်ကို စားပွဲပေါ်မှာ စနစ်တကျ ချထားလိုက်သည်။
တစ်ထုပ်ကို သိန်း ၅၀ စီ…
“သိန်း ၃၀၀ လား။”
အံ့အားသင့်နေတဲ့ ဂျူမီယောင်း ကို လူငယ်လေးက ပြောလိုက်သည်။
“အရောင်းအဝယ် ဖြစ်သွားရင် ဒီငွေကို ကော်မရှင်ခအဖြစ် ပေးပါ့မယ်။”
စားပွဲပေါ်မှာပုံထားတဲ့ ငွေတွေကို မြင်လိုက်ရတော့ ဂျူမီယောင်း တံတွေးကို အသာမျိုချလိုက်သည်။
“ဒါ… တကယ့်ကို အံ့သြစရာပါပဲ!”