အချို့နိုင်ငံများတွင် ပြည့်တန်ဆာလုပ်ငန်းမှာ တရားဝင်ဖြစ်သော်လည်း အချို့နိုင်ငံများတွင်မူ တရားမဝင်ပေ။ ပေါ်နိုဂရပ်ဖီ (ညစ်ညမ်းရုပ်ပုံများ) နှင့် ပတ်သက်လျှင်မူ ဖွံ့ဖြိုးပြီးနိုင်ငံအများစုက ခွင့်ပြုထားကြသည်။ သို့သော် တောင်ကိုရီးယားတွင်မူ ယနေ့တိုင် တရားမဝင်သေးပေ။
သို့သော် လူတိုင်းသိကြသည့်အတိုင်း အင်တာနက်ပေါ်တွင် ညစ်ညမ်းဗီဒီယိုများမှာ အလွန်အကျွံ ပေါများနေပြီး နိုင်ငံခြားဝဘ်ဆိုက်များကို ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုမည်ဆိုပါကလည်း စိတ်ကြိုက်ကြည့်ရှုနိုင်နေမြဲပင်။ တရားစီရင်ရေး အာဏာပိုင်များကလည်း ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အရေးယူဆောင်ရွက်မှု အားနည်းလှသည်။
ဥပဒေအရဆိုလျှင် တရားမဝင်သော်လည်း ကြည့်ရှုသူများကိုမူ အရေးမယူသည့် ထူးဆန်းသော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေသည်။
Faceit ကုမ္ပဏီက အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု မှစတင်ကာ တောင်အမေရိက၊ ဥရောပနှင့် ဂျပန်နိုင်ငံများအထိ နိုင်ငံခြားဈေးကွက်များကို တက်ကြွစွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေသော်လည်း ကိုရီးယားတွင်မူ ဝန်ဆောင်မှုပေးခွင့် တရားဝင်မရရှိသည့်အပြင် ဝဘ်ဆိုက်ပါ ပိတ်ပင်ခံထားရသည်။ (သို့သော် အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ကိုရီးယားနိုင်ငံမှ ငွေပေးချေ၍ စာရင်းသွင်းသူ အရေအတွက်မှာ တိုးပွားလာနေဆဲပင်။)
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် Faceit မှာ ယခုဆိုလျှင် ပေါ်နိုဈေးကွက်၌ ပြိုင်ဘက်ကင်းသည့် အင်အားကြီးကုမ္ပဏီတစ်ခု ဖြစ်လာပြီဖြစ်သည်။ လူတို့က Faceit ကို ပေါ်နိုလောက၏ Netplay သို့မဟုတ် Npple ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။ (သူတို့ကမူ ထိုသို့ အခေါ်ခံရသည်ကို အတော်လေး မနှစ်မြို့ပုံရသည်။)
ဂျရတ် က ဆက်လက်ရှင်းပြသည့်အနေဖြင့် ဝင်ရောက်ပြောဆိုသည်။
“Dancing Rabbit က လုပ်ငန်းအကြိမ်ကြိမ် ကျရှုံးမှုများကြောင့် ငွေကြေးဆိုင်ရာ အခက်အခဲများကို အကြီးအကျယ် ရင်ဆိုင်နေရပြီး ရောင်းချလိုနေပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ဒီဈေးကွက်ထဲကို တစ်နေ့နေ့ကျလျှင် ဝင်ရောက်ဖို့ စဉ်းစားထားတာဖြစ်လို့ ဒါက ကောင်းမွန်တဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခုလို့ ထင်ပါတယ်”
ဂျရတ် က ဆက်လက်ရှင်းပြသည့်အနေဖြင့် ဝင်ရောက်ပြောဆိုပြန်သည်။
“Dancing Rabbit ကို ဝယ်ယူလိုက်တာက ကျွန်တော်တို့ လက်ရှိ တီထွင်နေတဲ့ VR ပေါ်နိုအတွက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့က ရိုးရိုးကြည့်ရုံတင်မကဘဲ ကိုယ်တိုင် ပါဝင်ကစားနိုင်တဲ့ ပေါ်နိုမျိုးကို ဖန်တီးဖို့ စီစဉ်နေတာပါ”
“……ဟင်?”
သူတို့ ဘာလုပ်မည်ဟု ပြောလိုက်သနည်း။
“ခင်ဗျား ပေါ်နိုကြည့်နေရင်းနဲ့ ဒီလိုမေးခွန်းမျိုး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးဖူးလား?”
“ဘာမေးခွန်းလဲ?”
“ကိုယ်သဘောကျတဲ့ သရုပ်ဆောင်တွေ တခြားသူနဲ့ လိင်ဆက်ဆံနေတာကို ဘာလို့ ကြည့်နေရတာလဲဆိုတဲ့ မေးခွန်းလေ”
“ဗျာ?”
“တခြားသူတွေ လုပ်နေတာကို ကြည့်ရတာ ပျော်စရာကောင်းတာတော့ ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်တိုင်လုပ်ရရင် ပိုပြီး ပျော်စရာ မကောင်းဘူးလား?”
“အဲ… အဲဒါတော့ ဟုတ်မှာပေါ့”
ကျွန်တော် ထောက်ခံလိုက်သည့်အခါ ဂျရတ် က သူ့၏ ရည်မှန်းချက်ကို ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ပြောပြလာသည်။
“Karos က ကိုယ်တိုင်မောင်းနှင်တဲ့ ကားတွေကို ထုတ်လုပ်နေသလိုပဲ Faceit ကလည်း Software နဲ့ Hardware ကို ပေါင်းစပ်ပြီး အသုံးပြုသူတွေအနေနဲ့ မိမိတို့ အကြိုက်ဆုံး သရုပ်ဆောင်တွေနဲ့ တိုက်ရိုက် ထိတွေ့ဆက်ဆံနေရသလို ခံစားရစေမယ့် ပေါ်နိုအမျိုးအစားသစ်ကို ဖန်တီးသွားမှာပါ!”
“……။”
စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည့် ကျွန်တော့်နေရာတွင် ဆန်းယော့ပ် က ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“天才 (ဂျီးနီးယပ်စ်) ပဲ”
ဤအကြံအစည်မှာ တကယ်ကို ထူးချွန်သည်။
လိင်လုပ်ငန်းမှာ လူ့သမိုင်းနှင့်အတူ ဖွံ့ဖြိုးလာခဲ့သည်။ သို့သော် နည်းပညာများ တိုးတက်လာသော်လည်း ဤကဏ္ဍတွင်မူ သိသာထင်ရှားသည့် တိုးတက်မှုမျိုး မရှိခဲ့ပေ။
နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ညစ်ညမ်းဗီဒီယိုများကို ရောင်းချခဲ့ကြသော်လည်း VHS၊ DVD၊ Blu-ray နှင့် HD ဖိုင်များကဲ့သို့ မီဒီယာပုံစံ ပြောင်းလဲခြင်းမှလွဲ၍ တကယ်ကို တော်လှန်ပြောင်းလဲမှုမျိုး မရှိခဲ့ပါ။
ပေါ်နိုကို Software ဟု သတ်မှတ်မည်ဆိုလျှင် Sex Toy များမှာ Hardware ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူတို့က ထိုနှစ်ခုကို ပေါင်းစပ်ပြီး ခံစားနိုင်မည့် ပေါ်နိုမျိုးကို ဖန်တီးတော့မည်ပေါ့?
ကျွန်တော် စိတ်ထဲတွင် အံ့အားသင့်မိသည်။
ရေတွင်းတစ်တွင်းတည်းကို ဤမျှအထိ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တူးဆွနိုင်ရန်မှာ မလွယ်ကူပါ။
အောင်မြင်သော လုပ်ငန်းရှင်များ မှားယွင်းတတ်သည့် အချက်တစ်ခုမှာ အစောပိုင်းတုန်းက ရှိခဲ့သည့် စိတ်အားထက်သန်မှုမျိုး ပျောက်ဆုံးသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အောင်မြင်မှုတွင်သာ ကျေနပ်ပြီး တီထွင်ဖန်တီးမှုများ၊ ဆန်းသစ်မှုများ ပျောက်ဆုံးသွားပြီဆိုလျှင် သူတို့လည်း တခြားကုမ္ပဏီများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပြိုလဲသွားတတ်သည်။
သို့သော် ဂျရတ် နှင့် ဂျရတ် ကမူ မတူပါ။
အချိန်တိုအတွင်းတွင် ကြီးမားသည့် အောင်မြင်မှုများ ရရှိခဲ့သော်လည်း ပေါ်နိုအပေါ်ထားသည့် သူတို့၏ စိတ်အားထက်သန်မှုမှာ ပထမဆုံး စတွေ့ခဲ့တုန်းကအတိုင်းပင် တည်တံ့နေသည်။
ဤလူနှစ်ယောက်သည် ပေါ်နိုလောက၏ သမိုင်းကြောင်းကို တကယ်ပင် ပြန်ရေးသွားနိုင်မည်လောဟု ခံစားမိလိုက်သည်။
နောင်အခါ ပေါ်နိုအကြောင်း ပြောကြသည့်အခါ Larry Flynt (Hustler တည်ထောင်သူ) နှင့် Hugh Hefner (Playboy တည်ထောင်သူ) တို့ထက် ဂျရတ် နှင့် ဂျရတ် Bacon တို့နာမည်ကို ပို၍ ရည်ညွှန်းလာကြတော့မည်လော?
ကျွန်တော် ထိုသို့ ပြောလိုက်သည့်အခါ ဆန်းယော့ပ် က ခေါင်းညိတ်၍ ထောက်ခံသည်။
“ပြီးတော့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူဖြစ်တဲ့ ခင်ဗျားနာမည်ကလည်း ပေါ်နိုသမိုင်းမှာ ထွင်းထုခံရတော့မှာပေါ့”
“……ဟင်?”
ဘာကြောင့် ကျွန်တော့်ကို ပြောရသနည်း။ ကျွန်တော် ဘာမှားလုပ်မိ၍လဲ?
ဂျပန်နိုင်ငံက ဤကဏ္ဍတွင် အတက်ကြွဆုံးဖြစ်သည်။ VR ပေါ်နိုများကို ထုတ်လုပ်ထားသည့် ကုမ္ပဏီများ အများကြီးရှိပြီးသားဖြစ်သလို ရိုးရှင်းသည့် စကားပြောဆိုမှုများ လုပ်နိုင်ပြီး ကိုယ်ခန္ဓာအပူချိန်ကို အတုယူနိုင်သည့် Sex Doll များလည်း ထွက်ရှိပြီးဖြစ်သည်။
သာမန်အားဖြင့် ဤနှစ်ခုကို ပေါင်းစပ်လိုက်မည်ဆိုလျှင် ကြီးမားသည့် ပေါင်းစပ်အကျိုးသက်ရောက်မှု (Synergy) များ ဖြစ်ပေါ်လာမည် မဟုတ်လော? အချို့နည်းလမ်းများဖြင့် ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ဒါဟာ Software နဲ့ Hardware ကို ပေါင်းစပ်ခြင်း၏ တကယ့်အဓိပ္ပာယ်ပင် ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဝယ်ယူမည့်ဈေးနှုန်းက ဘယ်လောက်လဲ?”
***
Faceit တွင် ထပ်မံရင်းနှီးမြှုပ်နှံမည့်ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်သည့် မနက်ခင်းအစည်းအဝေး ပြီးသည့်အခါ နေ့လယ်စာစားချိန် ရောက်လာပြီဖြစ်သည်။
ဝန်ထမ်းများ အားလုံးထွက်သွားပြီး ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့သည့်အခါ လက်ထောက်မန်နေဂျာ ဆန်းယော့ပ် က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလာသည်။
“နေ့လယ်စာ ဘာစားမလဲ? အတူတူ စားကြမလား?”
“ကျွန်တော် ယူရီ နဲ့ စားမှာ”
ဆန်းယော့ပ် က ဝမ်းနည်းသလို သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“အာ… မနာလိုလိုက်တာ။ ကျွန်တော်လည်း ရည်းစားရချင်လိုက်တာ”
“ခင်ဗျားပတ်ဝန်းကျင်မှာ မိန်းကလေးတွေ အများကြီးရှိနေတာပဲ”
“အများကြီးရှိနေလို့ ဘာလုပ်ရမှာလဲ? တကယ့်ကို ရင်းနှီးတဲ့သူ လိုတာလေ”
“အဲဒါကို ပြောရရင် ခင်ဗျား နောက်ဆုံးသတင်းမှာလည်း မိန်းကလေး Idol တစ်ယောက်နဲ့ တွဲနေတယ်လို့ တက်လာပြန်ပြီလေ”
“တွဲနေတာလား? အပြန်အလှန် သိကျွမ်းရုံ သက်သက်ပါ”
“……။”
အပြန်အလှန် သိကျွမ်းရုံသက်သက်နှင့် ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် သူမအိမ်ကနေ အတူထွက်လာသည်ကို ဓာတ်ပုံရိုက်ခံရခြင်းလော?
K ကုမ္ပဏီက Edm Entertainment ၏ အကြီးဆုံး ရှယ်ယာရှင်ဖြစ်သည်။
တခြား ဖျော်ဖြေရေးအေဂျင်စီများနှင့် မတူသည်မှာ Edm Entertainment သည် မူလက Crowd-funding ဝဘ်ဆိုက်တစ်ခုကို လုပ်ကိုင်သည့် IT ကုမ္ပဏီတစ်ခုအနေဖြင့် စတင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ လက်ရှိတွင်မူ သူတို့က အနုပညာရှင်များကို စီမံခန့်ခွဲသည်ထက် ရုပ်ရှင်နှင့် ဒရမ်မာများတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံ၍ ပိုမိုအမြတ်ငွေ ရရှိနေသည်။ ဤလို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများမှာ များသောအားဖြင့် အန္တရာယ်များသလို အကျိုးအမြတ်လည်း များသည်။ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားသည့် ရုပ်ရှင်က အောင်မြင်သွားလျှင် ရင်းနှီးငွေ၏ ၁၀ ဆကျော်လောက် ရနိုင်သော်လည်း ကျရှုံးသွားလျှင်မူ ရင်းနှီးငွေပါ ဆုံးရှုံးနိုင်သည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ကိစ္စရပ်များကြောင့် ဆန်းယော့ပ် က ဖျော်ဖြေရေးလောကနှင့် မကြာခဏ ထိတွေ့နေရပြီး နာမည်ကျော် အနုပညာရှင်မလေးများနှင့် သတင်းထွက်လေ့ရှိသည်။
“နာမည်ကျော်တွေကို တွဲရတာ ဘယ်လိုနေလဲ?”
ဆန်းယော့ပ် က ပြုံးစိစိနှင့် ပြောသည်။
“စိတ်ဝင်စားရင် တစ်နေ့နေ့ကျလျှင် တွဲကြည့်ပေါ့။ ခင်ဗျားနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးဖို့ တောင်းဆိုနေတဲ့ အမျိုးသမီး အနုပညာရှင်တွေ အများကြီးရှိတယ်”
“ဘယ်သူတွေလဲ?”
“ရုပ်ရှင်သရုပ်ဆောင်တွေ၊ မော်ဒယ်တွေ၊ Idol တွေပေါ့။ အာ! ခင်ဗျား ဟျေမီ ကို သိတယ်မလား?”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“သူက အခုတလော အရမ်းနာမည်ကြီးနေတဲ့ သရုပ်ဆောင် မဟုတ်လား?”
“သူက ကျွန်တော့်ကို ခင်ဗျား ဖုန်းနံပါတ် တိုက်ရိုက်တောင်းတယ်”
နာမည်ကြီး ဒရမ်မာသရုပ်ဆောင်မလေးတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို တွေ့ချင်နေသည်ဆိုသည်မှာ ထူးဆန်းနေသည်။
သို့သော် ယူရီ ကို ကျောခိုင်းပြီး တခြားမိန်းကလေးများကို သွားတွေ့မည်ဆိုလျှင် ဟွန်းဂျူး၊ မမ တို့က ကျွန်တော့်ကို အသက်မထွက်အောင် ရိုက်မည်ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်မှာလည်း ထိုသို့လုပ်ရန် အစီအစဉ် မရှိပါ။
“ကျွန်တော့်မှာ ရည်းစားရှိတယ်လို့ ပြောလိုက်ပါ”
“ကိစ္စမရှိပါဘူး။ သူလည်း တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တွဲနေတာပဲ ဖြစ်မှာပါ”
ဒါက ဘယ်လိုအတွေးအခေါ်မျိုးနည်း။
ဆန်းယော့ပ် က ပြုံးရင်း ပြောသည်။
“သတိထားပါဦး။ ခင်ဗျားကို သဘောကျတဲ့ အမျိုးသမီးတွေ အများကြီးရှိတယ်”
“……။”
ကျွန်တော်က ဤမျှအထိ လူကြိုက်များသလော?
ဓာတ်လှေကားကနေ ဆင်းပြီး လမ်းလျှောက်ထွက်လာသည့်အခါ ပထမထပ် လော်ဘီက ဆူညံနေသည်။
“ဒီလိုလုပ်လို့ မရပါဘူး။ ကျွန်တော် အစီရင်ခံရလိမ့်မယ်၊ ဒါကြောင့် အခုတော့ ပြန်ပေးပါ”
“အာ၊ တကယ်ပါပဲ! ကျွန်မက ကန်ဂျင်ဟူး နဲ့ တစ်နှစ်တည်းသားတွေပါ!”
လုံခြုံရေးအဖွဲ့ဝင်များက အော်ဟစ်နေသည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို တားဆီးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ သူမက ကျွန်တော်နှင့် ရင်းနှီးသည့် မျက်နှာတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
လှိုင်းတွန့်ဆံပင်ညို၊ နားကပ်ဝိုင်းကြီးများ။ ယခုထိ အေးစက်နေသည့် ရာသီဥတုဖြစ်သော်လည်း သူမက ခြေထောက်အလှများ အကုန်ပေါ်နေသည့် စကပ်တိုနှင့် ဖိနပ်မြင့်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
သူမ၏ မိတ်ကပ်မှာ ထူထဲပြီး တောက်ပနေသော်လည်း ချောမောသည့် မျက်နှာပိုင်ရှင်ဖြစ်သည်။ အရပ်သိပ်မမြင့်သော်လည်း ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာမူ လှပသည်။
သူမက ကျောင်းတွင် တော်တော်လေး နာမည်ကြီးသူဖြစ်သည်။
သို့သော် သူမ ဘာကြောင့် ဒီကို ရောက်နေသနည်း?
ကျွန်တော့်၏ တွေဝေနေသည့် မျက်နှာနှင့် မတူဘဲ ဟျေမီ က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းရင်း ပျော်ရွှင်စွာ နှုတ်ဆက်လာသည်။
“အို၊ ဂျင်ဟူး! မတွေ့တာတောင် ကြာပြီနော်! မင်းကိုတွေ့ရတာ ဝမ်းသာလိုက်တာ!”
လုံခြုံရေးအဖွဲ့ဝင်များက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး မေးလာသည်။
“ခင်ဗျား သူ့ကို သိလို့လား?”
“အဲဒါကလေ……”
ကျွန်တော် တွေဝေနေတုန်းတွင်ပင် ဟျေမီ က ဝင်ပြောသည်။
“ကျွန်မပြောတယ်မလား၊ ကျွန်မတို့က တစ်နှစ်တည်းသားတွေပါ။ တကယ်ကို ရင်းနှီးတဲ့သူတွေပါ!”
“……။”
ငါတို့က ဤမျှထိ ရင်းနှီးခဲ့သလော?
သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာက ထိုစကားကို ငြင်းပယ်ရန် ခက်ခဲလောက်အောင်ပင် တောက်ပနေသည်။
ကျွန်တော် စိတ်ထဲကနေ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဒီကို ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလဲ?”
“ကျောင်းဆင်းပြီးတော့ လမ်းကြုံလို့ ဝင်လာတာပါ”
“……။”
ဂန်ဘွတ် (Gangbuk) ကနေ ဂန်နမ် ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လမ်းကြုံလို့ ရောက်လာရသနည်း?
ပြီးတော့ ဟျေမီ က တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပါ။ သူမနောက်တွင် တခြားလူ ၁၀ ယောက်လောက် ပါလာသေးသည်။ ကျား/မ အချိုးမှာတော့ တစ်ဝက်စီလောက် ရှိမည်ထင်သည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ကျွန်တော့်ထက် ငယ်ပုံရသည်။
ဟျေမီ က တောက်ပစွာ ပြုံးရင်း ပြောသည်။
“သူတို့က အခုမှ စတက်တဲ့ စီးပွားရေးစီမံခန့်ခွဲမှုဌာနက ကျောင်းသားသစ်တွေပါ။ သူတို့အားလုံးက မင်းကို တွေ့ချင်ကြလို့ ခေါ်လာတာ”
ထိုသို့ဆိုလျှင် သူတို့က ကျွန်တော့်၏ ဂျူနီယာများပေါ့လေ?
ဂျူနီယာများက ကျွန်တော့်ကို အနေရခက်စွာဖြင့် နှုတ်ဆက်ကြသည်။
“အာ၊ မင်္ဂလာပါ ဆန်နီယာ (Senior)”
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်”
သူတို့အားလုံးက တီဗွီထဲက နာမည်ကြီး အနုပညာရှင်တစ်ယောက်ကို ကြည့်နေရသလို မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် စူးစမ်းသည့် အကြည့်များဖြင့် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေကြသည်။
အခြေအနေကို ကျွန်တော် အကြမ်းဖျင်း နားလည်လိုက်ပြီ။
ဟျေမီ က အမြဲလုပ်နေကျအတိုင်းပင် ကျောင်းသားသစ်များကို သူမက ကန်ဂျင်ဟူး နှင့် ရင်းနှီးကြောင်း၊ သို့မဟုတ် သူတို့နှစ်ယောက် တွဲနေကြကြောင်းနှင့် ပတ်သက်ပြီး ကြွားလုံးထုတ်ထားပုံရသည်။ ထိုအခါ ကျောင်းသားသစ်များက ကျွန်တော့်ကို တွေ့ချင်သည်ဟု ပြောလိုက်သဖြင့် သူမက ဘာမှစဉ်းစားမနေဘဲ သူတို့ကို ကုမ္ပဏီသို့ ခေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်။
ထိုသို့ဆိုလျှင် ဤကိစ္စကို ဘယ်လိုဖြေရှင်းရမည်နည်း?
ကျွန်တော် စဉ်းစားနေတုန်းတွင်ပင် နောက်ကနေ အသံမာမာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဟေ့! မင်းတို့ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ?”
လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ PR ဌာနမှ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဂျောင်ဂီဟွန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဟျေမီ နှင့် ကျောင်းသားသစ်တချို့က ဂီဟွန်း ဆန်နီယာကို မှတ်မိကြသည်။ ကျောင်းကို သိပ်မသွားသည့် ကျွန်တော်နှင့် မတူဘဲ ဂီဟွန်း ဆန်နီယာကမူ သူ့ရည်းစား (ဟွန်းဂျူး ဆန်နီယာ) နှင့်အတူ ကျောင်းကို ရံဖန်ရံခါ သွားလေ့ရှိသလို ဂျူနီယာများကိုလည်း အစားအသောက်များ ဝယ်ကျွေးလေ့ရှိသည်။
သူကမူ ကုမ္ပဏီအတွက် အရည်အချင်းရှိသည့်သူများကို ရှာရန်ဟု ပြောသော်လည်း…… သူက လူအကြောင်းသိချင်တတ်ပြီး လူများနှင့် တွေ့ရသည်ကို နှစ်သက်သည့်သူမျိုးဖြစ်သည်။
ဂီဟွန်း ဆန်နီယာက ဆက်ပြီး အော်ပြောသည်။
“လုပ်ငန်းခွင်ကို မင်းတို့ရဲ့ ကစားကွင်းလို့ ထင်နေတာလား? ဘာကိစ္စနဲ့ ကြိုတင်ချိန်းဆိုမှုမရှိဘဲ ကုမ္ပဏီထဲကို အတင်းဝင်လာရတာလဲ?”
ပြီးတော့မှ ဂျူနီယာများရှေ့တွင် ဂုဏ်ယူပြချင်သလိုမျိုး သူက ကျွန်တော့်ကို ခေါင်းငုံ့ပြီး အရိုအသေပေးသည်။
“ကျွန်တော်တို့ တက္ကသိုလ်က ကျောင်းသားတွေကြောင့် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ် CEO”
သူတို့ ဆန်နီယာ၏ စကားကို နားထောင်ပြီး လိုက်လာခဲ့သည့် ကျောင်းသားသစ်များမှာမူ ရုတ်တရက် အဆူခံလိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကြသည်။
သူတို့ကို ကြည့်ရတာ ကျွန်တော် နည်းနည်းတော့ သနားမိသည်။ ကျွန်တော်လည်း ကျောင်းသားသစ်တုန်းက ဤသို့ပင် ဘာမှမသိနားမလည်ဘဲ အနေရခက်ခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလော။
တကယ်တော့ ဒါ သူတို့အမှားမဟုတ်ပါ။ ဤသို့ ဘာမှမသိသည့် ကျောင်းသားသစ်များကို လှုံ့ဆော်ခေါ်ဆောင်လာသူမှာ လီဟျေမီ ဖြစ်သည်။
ဂီဟွန်း ဆန်နီယာက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောသည်။
“ကျွန်တော် သူတို့ကို နည်းနည်း ဆူလိုက်ပြီး နေ့လယ်စာ ဝယ်ကျွေးပြီး ပြန်လွှတ်လိုက်ပါ့မယ်”
သူကမူ သူ့ဂျူနီယာများကို ဂရုစိုက်ချင်နေတုန်းပင်။
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကုမ္ပဏီကတ်နဲ့ပဲ ဈေးကြီးသည့်ဟာတွေ ဝယ်ကျွေးလိုက်ပါ”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
ဂီဟွန်း ဆန်နီယာက ကျောင်းသားသစ်များကို ပြောလိုက်သည်။
“အားလုံးပဲ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြ”
ဟျေမီ ကမူ ကျောင်းသားသစ်များနောက်ကို လိုက်မသွားဘဲ ကျွန်တော့်ပခုံးကို သဘာဝကျကျ ကိုင်တွယ်ရင်း ရင်းရင်းနှီးနှီး ပြုမူလာသည်။
“ဂျင်ဟူး၊ နောက်ဆုံးတွေ့တုန်းကထက်စာရင် မင်း ပိုပြီး ချောလာလိုက်တာ”
“……။”
ကျွန်တော် ဟျေမီ နှင့်အတူ အဆောက်အဦး၏ ပထမထပ်က ကော်ဖီဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။
***
အဲဒီနေရာက တိတ်ဆိတ်ပြီး ဝန်ထမ်းများနှင့် ဧည့်သည်များသာ ဝင်ရောက်နိုင်သည့် နေရာမျိုးဖြစ်သည်။
“ဘာသောက်မလဲ?”
“ဗနီလာ အိုင်စ် ဘလန်းဒက် (Vanilla iced blended) ပါ။ ဝိပ့်ခရင်မ် (Whipped cream) နှင့် သစ်ကြံပိုးခေါက်မှုန့်လေး အများကြီးထည့်ပေးနော်”
သူမက အစားအသောက် ရွေးချယ်မှုတွင် ပုံစံအတိအကျ ရှိသူဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ဝန်ထမ်းကို ပြောလိုက်သည်။
“သူ မှာထားသည့်အတိုင်း လုပ်ပေးပါ၊ ပြီးတော့ အိုင်စ် အမေရိကန်နို (Iced Americano) တစ်ခွက်ပါ”
ကျွန်တော် အိတ်ကပ်ထဲ လက်ထည့်ပြီး ရပ်နေတုန်း ဟျေမီ က သူမ၏ လူးဝစ်ဗူတွန် အိတ်ထဲကနေ ပိုက်ဆံအိတ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။
“င-ငါ ပိုက်ဆံရှင်းပေးရမလား?”
ပြီးတော့ အဖြေကိုပင် မစောင့်ဘဲ သူမက ကတ်ကို ဝန်ထမ်းဆီ ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ဒီကတ်နဲ့ ရှင်းပေးပါ”
ကျွန်တော် မပြောဘဲ မနေနိုင်တော့ပါ။
“ဒီမှာက ဝန်ထမ်းတွေအတွက် အလကားပါ”
“အို၊ တကယ်လား?”
ဟျေမီ က အနေရခက်သည့် မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကတ်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ အဖျော်ယမကာများနှင့်အတူ ထိုင်လိုက်ကြသည်။ ယခုလို မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေရတော့ သူမက ကျွန်တော့်ကို နည်းနည်းတော့ ကြောက်ရွံ့နေပုံရသည်။ အဲဒီကြားထဲတွင် အရာအားလုံး ဘယ်လောက်တောင် ပြောင်းလဲသွားပြီလဲဆိုသည်ကို တွေးကြည့်မည်ဆိုလျှင် အံ့ဩစရာပင် မဟုတ်ပါ။
ကျွန်တော်က ကြီးမားသည့် ကုမ္ပဏီတစ်ခု၏ CEO ဖြစ်နေပြီ၊ သူမကမူ ကျောင်းသူအဖြစ်နှင့်သာ ရှိနေသေးသည်။
“……။”
သို့သော် သူမက ဘာကြောင့် ကျောင်းသူအဖြစ်နှင့်သာ ရှိနေသေးသနည်း?
ကျွန်တော် ကော်ဖီကို တစ်ငုံသောက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“မင်း မဘွဲ့ရသေးဘူးလား?”
ဟျေမီ က ပြုံးရင်း ပြောသည်။
“မရသေးဘူး။ အတန်းတချို့ ကျထားလို့ ဒီနှစ်ဝါဒါ (Semester) အထိ တက်မှ ဘွဲ့ရမှာ”
မင်း စာပိုကြိုးစားခဲ့သင့်တာပေါ့။
ကျွန်တော် သိချင်နေသည့်အချက် နှစ်ခုရှိသည်။ တစ်ခုက သူမ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကိုရီးယားတက္ကသိုလ်ကို ရောက်လာသနည်း၊ နောက်တစ်ခုက သူမ ဘာကြောင့် စီးပွားရေးစီမံခန့်ခွဲမှုဌာနကို ရွေးချယ်ခဲ့သနည်းဆိုသည်ပင်။
သူမက စီးပွားရေး သို့မဟုတ် စီမံခန့်ခွဲမှုနယ်ပယ်တွင် စိတ်ဝင်စားမှု သိပ်ရှိပုံမပေါ်ပါ။
“ဒါနဲ့၊ ဒီကို ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလဲ?”
“ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလဲဆိုတာ ဘာပြောတာလဲ? ငါက အတန်းဖော်ရဲ့ မျက်နှာလေး မြင်ချင်လို့ လာတာပေါ့။ သတင်းကြားသည့်အခါ ငါ ဘယ်လောက်တောင် အံ့ဩသွားလဲ မင်းသိလား? ကျောင်းမှာ အားလုံးက မင်းအကြောင်းပဲ ပြောနေကြတာ”
“ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာတော့ အကြမ်းဖျင်း ကြားထားပါတယ်”
ယူရီ က ကျွန်တော့်ကို ကျောင်းက သတင်းများကို ရံဖန်ရံခါ ပြောပြလေ့ရှိသည်။
“ဆွန်အာ အကြောင်း ကြားပြီးပြီလား?”
“ကြားတယ်။ သူ မင်္ဂလာမဆောင်ခင် တစ်ခေါက်လောက်တော့ တွေ့ဖြစ်သေးတယ်”
“အော်၊ အဲလိုလား”
ဟျေမီ က တစ်ခုခုကို သတိရသွားသည့်ပုံဖြင့် ပြောသည်။
“အာ! မင်း ချယ်မြောင်ဟိုကို မှတ်မိသေးလား?”
“မာစတာ ချစ်ကင် (Master Chicken) ၏ သားလား?”
“အင်း။ သူ ပြည်ပမှာ ပညာသွားသင်ပြီး ကျောင်းကို ပြန်ရောက်လာပြီ”
“သူ ကျောင်းမထွက်သွားဘူးပေါ့လေ”
သူက သုံးကြိမ်လောက် ကြိုးစားပြီးမှ ကျောင်းဝင်ခွင့်ရခဲ့သည်ဆိုတော့ ကျောင်းထွက်ချင်မည် မဟုတ်ပါ။
ကျောင်းအကြောင်းများ အတော်ကြာ ပြောပြီးသည့်နောက်တွင် ဟျေမီ က စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။
“မင်း နေ့လယ်စာ စားပြီးပြီလား?”
“အခုမှ သွားစားမလို့”
“ကောင်းလိုက်တာ။ ဒါဆို အတူတူ သွားစားကြရအောင်။ ငါ စတိတ် (Steak) စားရတာ အရမ်းကြိုက်တယ်”
“……။”
သူမက ကျွန်တော့်ကို ဝယ်ကျွေးဖို့ ပြောနေခြင်းလော?
“ငါမှာ နေ့လယ်စာ ချိန်းထားတာ ရှိတယ်”
ထိုသို့ပြောလိုက်လျှင် သူ လက်လျှော့သွားမည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ကျွန်တော် သူ့ကို အထင်သေးမိသည်။
ဟျေမီ ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။
“ဘယ်သူနဲ့ ချိန်းထားတာလဲ? ငါရော လိုက်လို့ရမလား?”
“……ဟင်?”
မင်းက ဘာကြောင့် ငါ့ချိန်းထားသည့်နေရာကို လိုက်မည်နည်း?
ကျွန်တော် ထိုသို့ စဉ်းစားနေတုန်းတွင်ပင် အဲလီ (Ellie) ဆီက ဖုန်းဝင်လာသည်။
[ကျွန်မ အဆောက်အဦးထဲ ရောက်နေပြီ၊ ရှင် ဘယ်မှာလဲ?]
“ကျွန်တော် ပထမထပ်က ကော်ဖီဆိုင်မှာ”
[ဟုတ်ပြီ၊ အဲဒီကို လာခဲ့မယ်]
အဲလီက ကော်ဖီဆိုင်ထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်လာသည်။ အမြဲလိုလိုပင် သူမ၏ ပခုံးထိရှည်သည့် အညိုရောင်ဆံပင်များကို နောက်တွင် စည်းထားပြီး အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
သူမက အရမ်းကို လှပလွန်းသည်ကြောင့် ကော်ဖီဆိုင်က ဝန်ထမ်းများတောင် မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ကြပါ။
အဲလီက ကျွန်တော်တို့ စားပွဲဆီ လျှောက်လာပြီး ဟျေမီ ကို ကြည့်ကာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။
“မင်္ဂလာပါ။ ဒီမှာ နောက်တစ်ခေါက် ထပ်တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်”
ဟျေမီ က အဲလီကို ကြည့်ပြီး မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားသည်။
“သ-ရှင် ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ……?”
သူတို့နှစ်ယောက်က ကျောင်းမှာ တစ်ခေါက်လောက်တော့ ခဏတွေ့ဖူးကြသည်။ တစ်ယောက်ယောက်အတွက်တော့ ဒါက မကောင်းသည့် အမှတ်တရတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပါသည်။
ကျွန်တော် အဲလီကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။
“သူက ကျွန်တော့်ရည်းစား၊ အဲလီ။ မင်း ကျောင်းမှာ တစ်ခေါက် တွေ့ဖူးတယ်မလား?”
ဟျေမီ ၏ မျက်လုံးများ ပို၍ ဝိုင်းစက်သွားသည်။
“ရ-ရည်းစား?”
အဲလီက ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ကျွန်တော်လည်း သဘာဝအတိုင်း သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ရှင်တို့ နှစ်ယောက် ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ?”
“သူက ကျွန်တော်နဲ့ နေ့လယ်စာ စားချင်တယ်လို့ ပြောနေတာ”
“ကောင်းတာပေါ့။ သူလည်း လိုက်စားရင် ပိုပျော်ဖို့ကောင်းတာပေါ့”
ဟျေမီ ကမူ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ အနေရခက်နေရင်း ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားသည့်ပုံပင် ဖြစ်သည်။
“အို၊ ငါ ချိန်းထားတာ တစ်ခု ရှိတာ လုံးဝ မေ့သွားတယ်။ ငါ၊ ငါ နောက်မှပဲ ဖုန်းဆက်လိုက်မယ်နော် ဂျင်ဟူး”
ပြီးတော့ သူမက သူမ၏ အိတ်ကို ဆွဲယူပြီး အမြန်ထသွားသည်။ သူမ၏ ကော်ဖီတစ်ဝက်လောက် ကျန်နေသည်ကိုပင် မေ့မသွားဘဲ သယ်သွားသည်။
အဲလီက ဟျေမီ ထွက်သွားသည့် အရိပ်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်ကို မေးသည်။
“အဲဒီမိန်းမ ဒီကို ဘာလို့ ရောက်နေတာလဲ?”
ကျွန်တော် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“မသိဘူး။ ကိုယ်လည်း မင်းလိုပဲ ဘာမှန်းမသိဘဲ ရှုပ်ထွေးနေတာ”
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမ ဘာကြောင့် ဒီကို ရောက်လာပါလိမ့်?