အောင်မြင်မှုဆိုတာ မိတ်ဆွေတွေကို ဆွဲဆောင်တတ်တယ်ဆိုတဲ့ စကားပုံတစ်ခုရှိပါတယ်။
ကျွန်တော် အောင်မြင်လာတဲ့အချိန်ကစပြီး ကျွန်တော့်ကို လိုက်ရှာတဲ့သူတွေနဲ့ အလွန်အမင်းကို ရှုပ်ထွေးနေခဲ့ရပါတယ်။ စီးပွားရေးသမားတွေ၊ နိုင်ငံရေးသမားတွေတင်မကဘဲ၊ ကျွန်တော်လုံးဝမမှတ်မိတဲ့ သူငယ်တန်း၊ မူလတန်းကျောင်းနေဖက်တွေပါဆိုပြီး ကုမ္ပဏီကို ရောက်လာကြသူတွေ အများကြီးပါပဲ။
ကိုရီးယားနိုင်ငံတစ်ခုတည်းမှာတင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်းနှီးတဲ့သူငယ်ချင်းတွေပါလို့ ပြောဆိုနေကြတဲ့သူ ထောင်ပေါင်းများစွာ ရှိနေတယ်ဆိုရင် ဒါဟာ တရားမျှတတဲ့ ပြောစကားတစ်ခု ဖြစ်မလာနိုင်ဘူးလား။
ဒီလိုအတွေးတွေနဲ့ နစ်မွန်းနေရင်း ချိန်းဆိုထားတဲ့နေရာကို ရောက်လာပြီး ကားပေါ်က ဆင်းလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်ကတော့ ကျောင်းသားတစ်ယောက်လိုပဲ ဂျင်းဘောင်းဘီနဲ့ အင်္ကျီအထူ (padded jacket) ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို မှတ်မိသွားမှာ စိုးရိမ်တဲ့အတွက် ဘေ့စ်ဘောဦးထုပ်ကို အနိမ့်ချဆောင်းထားလိုက်ပါတယ်။ တက္ကသိုလ်အနီးက ကျွန်တော် အကြာကြီးမရောက်ဖြစ်တော့တဲ့ ပိုချာ (ကိုရီးယားအရက်ဆိုင်) လေးက တိတ်ဆိတ်နေပါတယ်။
ဆိုင်ထဲကို ခြေချလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ အရင်ရောက်နှင့်နေကြတဲ့ မင်ယောင်း နဲ့ ဂျောင်အီလ် တို့က လက်ပြနှုတ်ဆက်ကြပါတယ်။
“ဒီဘက်၊ ဒီဘက်!”
မင်ယောင်း က တက္ကသိုလ်တုန်းကအတိုင်းပါပဲ။ ဂျောင်အီလ် ကတော့ သူ့ရဲ့ ဆံပင်အတိုတွေကို ဖုံးကွယ်ထားချင်လို့လားမသိ၊ ဦးထုပ်ဆောင်းထားပါတယ်။
“အားလုံးပဲ နေကောင်းကြရဲ့လား။”
ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတွေက ကျွန်တော့်ကို နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်ကြပါတယ်။
“အရမ်းကြာသွားပြီနော်!”
“မင်းက အောင်မြင်သွားတော့ သူငယ်ချင်းတွေကိုရော၊ ကျန်တဲ့အရာတွေကိုပါ မေ့သွားပြီထင်နေတာ။”
“မဖြစ်နိုင်တာကွာ။”
“မင်းက ဖုန်းနံပါတ်တွေကိုလည်း ခဏခဏ ပြောင်းနေတာကိုး။”
“အော်... ဟုတ်သားပဲ။”
ကျွန်တော် ဖုန်းနံပါတ်တွေကို အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းခဲ့မိပါတယ်။ စဉ်းစားကြည့်တော့ တက္ကသိုလ်က လူတွေထဲမှာ ယူရီ တစ်ယောက်တည်းရဲ့ နံပါတ်ပဲ ကျွန်တော့်ဆီမှာ ရှိပါတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးလည်း ကျွန်တော် ဆက်သွယ်ချင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ပဲ တွေးနေကြမှာပါ။
“မင်းရဲ့ ကုမ္ပဏီကို လာတွေ့ဖို့ စဉ်းစားဖူးပေမဲ့ ဒီအတိုင်း ရုတ်တရက် ရောက်သွားတာက မကောင်းဘူးလို့ ထင်မိတယ်။ မင်းဆီကို ဒီလိုမျိုး လာတဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိတယ်မလား။”
“အများကြီးပဲ။”
စကားပုံအတိုင်းပါပဲ၊ စေတနာကောင်းနဲ့ လာတဲ့သူတွေက ကျွန်တော့်ကို လိုက်ရှာလေ့မရှိသလို၊ လိုက်ရှာတဲ့သူတွေကလည်း စေတနာကောင်း ရှိဖို့ဆိုတာ ရှားပါးပါတယ်။
ဒါကြောင့်မို့လို့ ဒီအချိန်ကာလတစ်လျှောက်လုံး ကျွန်တော့်ကို လိုက်မရှာခဲ့ကြတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ တကယ့်သူငယ်ချင်းတွေကို တွေ့ဆုံဖို့ လာခဲ့တာပါ။
“မင်းတို့ကော နောက်ပိုင်း ဘာတွေလုပ်နေကြလဲ။”
“ဘာလုပ်ရမလဲ၊ ငါက ကာကွယ်ရေးပစ္စည်း ထုတ်လုပ်တဲ့ ကုမ္ပဏီမှာ လုပ်နေတာ၊ သူကတော့ စစ်ထဲမှာပေါ့။”
နိုင်ငံခြားသား ခံယူချက်မရှိဘူးဆိုရင်တော့ ကိုရီးယားအမျိုးသားတိုင်းက စစ်မှုထမ်းရမယ့် ကိစ္စကို ဖြေရှင်းရမှာပဲ။ (ဒါပေမဲ့ ပိုက်ဆံနဲ့ အဆက်အသွယ်ရှိရင်တော့ ရှောင်ဖို့ နည်းလမ်းရှာနိုင်ကြတာပါပဲ။)
မင်ယောင်း က အရပ်ဘက်စစ်မှုထမ်းဖို့အတွက် ကာကွယ်ရေးကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အလုပ်ရထားပြီး၊ ဂျောင်အီလ် ကတော့ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု တပ်မတော်နဲ့ ပူးပေါင်းတဲ့ KATUSA မှာ စစ်မှုထမ်းနေတာပါ။
“စစ်မှုထမ်းတာကို စောစောစီးစီး အပြီးသတ်ထားနိုင်တဲ့ မင်းတို့ကိုတော့ အားကျလိုက်တာ။”
“မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ အချိန်နောက်ကျမှ သွားရတာက တာဝန်ထမ်းဆောင်နေရတာထက် အဆတစ်ရာ ပိုကောင်းတယ်ကွ။”
“တကယ်ပြောတာ၊ သတင်းထဲမှာ မြင်လိုက်ရတုန်းက ငါ ဘယ်လောက်တောင် အံ့သြသွားလဲ မင်းသိလား။ Brexit တုန်းက UK မှာ အောင်ပွဲခံခဲ့တဲ့သူက ငါ့သူငယ်ချင်း ဖြစ်နေတာကိုး။ ဘာလို့ အစောကြီးကတည်းက မပြောပြတာလဲ။”
“ဟုတ်တယ်၊ ဘာလို့ ဒီလောက်ကြာတဲ့အထိ တစ်ခွန်းမှ မပြောပြတာလဲ။”
ကျွန်တော် ရယ်မောပြီး တောင်းပန်လိုက်ပါတယ်။
“တောင်းပန်ပါတယ်။ တကယ်တော့ တက္ကသိုလ်တက်နေတုန်းက လျှို့ဝှက်ထားဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စတွေက ဒီလို ဖြစ်လာခဲ့တာပါ။”
သာဂျူသာ အဖမ်းမခံခဲ့ရရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ အထောက်အထားကို ဘယ်တော့မှ ထုတ်ဖော်ပြမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါတွေအားလုံးက Park Si-hyung ကြောင့်ပါ။
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကမ္ဘာ့အကောင်းဆုံး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူက ငါ့သူငယ်ချင်း ဖြစ်နေတာ အံ့သြဖို့ကောင်းလိုက်တာ။ စိတ်ကူးယဉ်နေရသလိုပဲ။”
“ကမ္ဘာ့အကောင်းဆုံး ဟုတ်လား။ ဝါရန်ဘတ်ဖတ် က အခုထိ ရှိနေသေးတာပဲ။”
“အော်... ဟုတ်သားပဲ။ မင်း ဝါရန်ဘတ်ဖတ် ကို တောင် ကိုယ်တိုင် တွေ့ဖူးတယ်မလား။ မင်းဆီမှာ နေ့လယ်စာ စားသွားတယ်မဟုတ်လား။”
“ဝါး! ဒါကတော့ မယုံနိုင်စရာပဲ။”
ကျွန်တော်တို့ ခွက်ချင်းတိုက်ပြီး အဟောင်းအကြောင်းတွေကို ပြန်ပြောဖြစ်ကြပါတယ်။
မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ သူငယ်ချင်းဟောင်းတွေနဲ့ စကားပြောရတာက စကားဝိုင်းကို ပေါ့ပါးသွက်လက်စေပါတယ်။
“မင်းက ဈေးဝယ်စင်တာတွေကို သွားရင် လိုချင်တဲ့ ဇိမ်ခံပစ္စည်းတွေကိုပဲ ဝယ်လိုက်တာလား။ VVIP ကတ်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ရင် ဌာနခွဲမန်နေဂျာက ကိုယ်တိုင် ဆင်းလာပြီး နှုတ်ဆက်တာမျိုးပေါ့။”
“အဲဒါမျိုးတော့ တစ်ခါတလေ ဖြစ်ဖူးပါတယ်။”
ဒါပေမဲ့ သာဂျူရော၊ ကျွန်တော်ပါ ဈေးဝယ်တာ ဒါမှမဟုတ် ဇိမ်ခံပစ္စည်းတွေကို စိတ်မဝင်စားကြပါဘူး။
သူဌေးကြီးတွေထဲမှာ သာမန်လူတွေ စိတ်ကူးတောင် မယဉ်နိုင်တဲ့ ဘဝမျိုးနဲ့ နေထိုင်သူတွေ ရှိသလို၊ ဝါရန်ဘတ်ဖတ် လိုမျိုး ကားအိုကြီးတွေ စီးပြီး အိမ်အိုကြီးတွေမှာ နေထိုင်ကာ ပရဟိတလုပ်ရတာကို နှစ်သက်တဲ့သူတွေလည်း ရှိပါတယ်။
ဒါကတော့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး ကွာခြားချက်ပဲ ဖြစ်မှာပါ။
ကျွန်တော် ဂျောင်အီလ် ကို မေးလိုက်ပါတယ်။ “KATUSA က ဘယ်လိုလဲ။ အဲဒီမှာ စစ်မှုထမ်းရတာ သက်သာရဲ့လား။”
“မပြောပါနဲ့တော့ကွာ။ မင်းကြောင့် ငါ သေမတတ်ပဲ။”
“ဟင်?”
သူ KATUSA ကို စရောက်ခါစက ကိုရီးယားတက္ကသိုလ် စီးပွားရေးဌာနကဆိုတာ သိသွားတဲ့ တပ်ကြပ်ကြီးတွေက ကျွန်တော့်အကြောင်းကို မေးကြတယ်။ အဲဒီအချိန်က အခြေအနေက ကောင်းမွန်နေတော့ ဂျောင်အီလ် က ကျွန်တော်တို့အတူတူ ရိုက်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေကို ပြပြီး OTK ကုမ္ပဏီရဲ့ CEO နဲ့ သူငယ်ချင်းဖြစ်ကြောင်း ကြွားလုံးထုတ်ခဲ့တော့ သူတို့အားလုံး အံ့သြသွားကြတယ်။
ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ Big One လာတော့မယ်ဆိုပြီး ကျွန်တော် လှုံ့ဆော်လိုက်တဲ့အခါ လူထုအမြင်တွေက အရမ်းဆိုးရွားသွားခဲ့တယ်။
ဒီအမြင်တွေကို ကိုရီးယားနိုင်ငံရှိ အမေရိကန်တပ်ဖွဲ့တွေကလည်း ဝေမျှခံစားခဲ့ကြတယ်။
ဒေါသမြားဦးတွေက တပ်ထဲက KATUSA တွေဆီ ရောက်လာတယ်။ အမေရိကန် စစ်သားတွေက ကိုရီးယားစစ်သားတွေကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ဖိနှိပ်ကြတယ်။ ကန်ဂျင်ဟူး က သူ့သူငယ်ချင်းလို့ ကြွားထားတဲ့ ဂျောင်အီလ် တစ်ယောက် အမေရိကန်ရော၊ ကိုရီးယားတပ်ကြပ်ကြီးတွေဆီကပါ အနိုင်ကျင့်ခံရပြီး စစ်မှုထမ်းရတာ အလွန်ခက်ခဲလာခဲ့တယ်။
“နေ့ခင်းဘက်ဆို အမေရိကန်စစ်သားတွေက အနိုင်ကျင့်၊ ညဘက်ဆို တပ်ကြပ်ကြီးတွေက အနိုင်ကျင့်နဲ့။ အရမ်းခက်ခဲလွန်းလို့ ထွက်ပြေးဖို့တောင် စဉ်းစားဖူးတယ်။ တကယ်တော့ တချို့လူတွေက ခွင့်နဲ့သွားပြီး ပြန်မလာကြတာနဲ့ တပ်တစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားခဲ့ရတယ်။”
ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ တကယ့်ငလျင်ကြီး လှုပ်ခတ်သွားပြီးတဲ့အခါ အခြေအနေက ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
အမေရိကန်စစ်သားတွေက KATUSA တွေကို ပြန်ပြီး ချစ်ခင်မှုတွေ၊ ကျေးဇူးတင်မှုတွေ ပြသလာကြတယ်။ ဂျောင်အီလ် က ကျွန်တော်နဲ့ တက္ကသိုလ်ဌာနတူပြီး သူငယ်ချင်းဖြစ်နေတဲ့အတွက်ကြောင့်ပဲ တပ်ထဲမှာ သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက မြင့်တက်သွားခဲ့တယ်။
“အဲဒီအချိန်ကစပြီး စစ်မှုထမ်းရတာ အရမ်းကို လွယ်ကူသွားတော့တာပဲ။”
“…….”
အင်း... ဒါတွေအားလုံးက ကျွန်တော့်ကြောင့် ဖြစ်လာတာပေါ့လေ။
“တစ်ချိန်ချိန်ကျရင် လာလည်မလား။ မင်းကို တွေ့ချင်နေတဲ့ အမေရိကန်စစ်သားတွေ အများကြီးပဲ။”
“လာလည်မယ့်ကိစ္စတော့ စဉ်းစားကြည့်ရဦးမယ်။”
ကျွန်တော်က စစ်တပ်နဲ့ဆိုရင် နီးနီးကပ်ကပ်တောင် မနေချင်တာပါ။
ကျွန်တော် မင်ယောင်း ကို မေးလိုက်ပါတယ်။ “မင်းရဲ့ အနာဂတ်အတွက် ဘာတွေ စီစဉ်ထားလဲ။”
“ဒီကိစ္စတွေ အကုန်ပြီးသွားရင်တော့ စဉ်းစားရမှာပဲ။ အလုပ်လုပ်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် နိုင်ငံခြားမှာ ပညာသွားသင်မလားဆိုတာပေါ့။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ပညာသင်ဖို့ ဖြစ်လာရင်တော့ MBA တန်းကို တက်ချင်တယ်။”
“အခွင့်အရေးရှိတဲ့အချိန်မှာ ပညာသင်ထားတာ ကောင်းပါတယ်။”
အလုပ်လုပ်လာတဲ့အခါမှာ ပညာပိုမသင်ခဲ့ရတဲ့အတွက် နောင်တရမိတာကို ကျွန်တော် သိလာခဲ့တယ်။
မင်ယောင်း ရဲ့ မိသားစုက ချမ်းသာတော့ နိုင်ငံခြားမှာ ပညာသွားသင်ဖို့က သူ့အတွက် ပြဿနာ မဟုတ်ပါဘူး။
ကျွန်တော် ပိုချာဆိုင်ထဲကို ဝေ့ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။ “ဒီမှာ ဆိုဂျူးသောက်ရတာ အမှတ်တရတွေကို ပြန်သတိရစေတယ်။”
ဂျောင်အီလ် က ခေါင်းညိတ်ပါတယ်။
“တကယ်ပဲ။ အရင်က မိန်းကလေးတွေကို စကားပြောချင်ရင် ကျောင်းသားကတ်တွေကို တမင်သက်သက် ချထားခဲ့ကြတာလေ။”
အဲဒါကတော့ ဂုဏ်သတင်းကြီးတဲ့ တက္ကသိုလ်က ကျောင်းသားတွေဖြစ်ကြောင်း ပြသပြီး မိန်းကလေးတွေကို ဆွဲဆောင်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့ အကြံပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက သိပ်ကောင်းတဲ့ နည်းဗျူဟာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
ကိုရီးယားတက္ကသိုလ် ကျောင်းသားဖြစ်ကြောင်း ကြွားချင်ရင် တခြားနေရာမှာ လုပ်သင့်တာပေါ့၊ ကိုရီးယားတက္ကသိုလ်ရှေ့က အရက်ဆိုင်မှာ လာလုပ်လို့ မဖြစ်ဘူးလေ။ (ဒီကို လာတဲ့သူတစ်ဝက်လောက်က ကိုရီးယားတက္ကသိုလ် ကျောင်းသားတွေပဲလေ။)
“မင်းတို့ အခု လမ်းမှာ မိန်းကလေးတွေနဲ့ စကားပြောတာမျိုး ကြုံဖူးသေးလား။”
ကျွန်တော် ခပ်အုပ်အုပ် ရယ်လိုက်ပါတယ်။
“အဲဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို မှတ်မိမှာတောင် မဟုတ်ဘူး။”
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် စကားပြောပြီးတာနဲ့ မပြီးသေးခင်မှာပဲ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက် ကျွန်တော်တို့ စားပွဲဆီကို ချဉ်းကပ်လာပါတယ်။ သူတို့က အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်လောက်ပဲ ရှိဦးမယ်၊ ကျွန်တော်တို့ထက် တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်လောက်ပဲ ငယ်ပုံရပါတယ်။
နှစ်ယောက်လုံးက အရပ်ရှည်ရှည်နဲ့ လှပတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြပါတယ်။ တစ်ယောက်က ဆံပင်တိုနဲ့ဖြစ်ပြီး၊ ကျန်တစ်ယောက်ကတော့ ဆံပင်ရှည်ဖြောင့်စင်းစင်းနဲ့ ဖြစ်ပါတယ်။
ဆံပင်တိုနဲ့ မိန်းကလေးက သတိထားမိဟန်နဲ့ မေးလာပါတယ်။ “ခွင့်လွှတ်ပါနော်... ဟိုစားပွဲကနေ လှမ်းကြည့်နေတာ ကြာပြီ၊ အစ်ကိုက ကန်ဂျင်ဟူး မဟုတ်ဘူးလားရှင့်။”
သူမ လက်ညှိုးထိုးပြတဲ့ စားပွဲကို ကျွန်တော် လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ မိန်းကလေးနှစ်ယောက် ထပ်ထိုင်နေတာကို တွေ့ရပါတယ်။ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်နေကြတာပါ။
ကျွန်တော် ငြင်းဖို့ ပြင်လိုက်စဉ်မှာပဲ ဂျောင်အီလ် က မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ ဝင်ပြောလိုက်ပါတယ်။ “ဟုတ်တယ်၊ သူက ကန်ဂျင်ဟူး လေ။”
သူ့စကားကြောင့် မိန်းကလေးနှစ်ယောက် အံ့သြသွားပြီး အသံထွက်ကုန်ကြပါတယ်။
“ဟယ်! ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”
“တကယ်ကြီး ကန်ဂျင်ဟူး ပဲ!”
“မယုံနိုင်စရာပဲ...”
ကျွန်တော်တို့ဘက်က ဘာမှမမေးရသေးခင်မှာပဲ ဂျောင်အီလ် က ပွဲဦးထွက် ရှင်းပြပေးလိုက်ပါတယ်။ “ကျွန်တော်တို့က ကိုရီးယားတက္ကသိုလ် စီးပွားရေးဌာနက သူငယ်ချင်းတွေပါ။ ကြာပြီဖြစ်တဲ့အတွက် ဒီနေ့မှ စုပြီး အရက်သောက်နေကြတာပါ။”
“အော်... အဲဒီလိုလား။ မင်္ဂလာပါ။ ကျွန်မတို့က Se-in တက္ကသိုလ်က လေကြောင်းဝန်ဆောင်မှုဌာနကပါ။”
Se-in တက္ကသိုလ်ဆိုတာ ကိုရီးယားတက္ကသိုလ်ရဲ့ လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းမှာရှိတဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း တက္ကသိုလ်တစ်ခုပါ။
သူတို့က ကိုရီးယားတက္ကသိုလ် ကျောင်းသားတွေနဲ့ တစ်ခါတလေ တွေ့ဆုံပွဲတွေ လုပ်လေ့ရှိပြီး လေကြောင်းဝန်ဆောင်မှုဌာနဆိုရင် ယောက်ျားလေးကျောင်းသားတွေကြားမှာ အထူးနာမည်ကြီးပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီဌာနမှာ လှပတဲ့ မိန်းကလေးတွေ အများကြီးရှိလို့ပါ။
“အော်! အနာဂတ် လေကြောင်းမယ်လေးတွေပေါ့။”
မိန်းကလေးတွေက အဲဒီစကားကို ကြားတော့ တခစ်ခစ် ရယ်မောကြပါတယ်။
“ခုထိတော့ မဟုတ်သေးပါဘူး။”
“ဟာ... ကျောင်းပြီးရင် အကုန်လုံး လေကြောင်းမယ်တွေ ဖြစ်လာကြမှာပါဗျာ။”
ဒါကတော့ အမြဲတမ်း မှန်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
စီးပွားရေးဘွဲ့ရတိုင်း စီးပွားရေးလောကထဲ ရောက်မလာသလိုပဲ၊ လေကြောင်းဝန်ဆောင်မှုဌာနက ဘွဲ့ရတိုင်းလည်း လေကြောင်းမယ် ဖြစ်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဆံပင်တိုနဲ့ မိန်းကလေးက “ကျွန်မတို့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့အတူ လာထိုင်ပြီး အရက်သောက်ကြမလားရှင်” လို့ ကမ်းလှမ်းလာပါတယ်။
ဂျောင်အီလ် က ဝမ်းသာလွန်းလို့ မျက်နှာတောင် ပြုံးဖြီးသွားပြီး “သေချာပေါက်ပေါ့!” လို့ ပြောပါတယ်။
အရင်တုန်းကဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် ဝမ်းသာအားရ လက်ခံမိမှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျွန်တော့်မှာ ရည်းစားရှိနေပြီလေ။
ကျွန်တော် မင်ယောင်း ကို မျက်စိမှိတ်ပြပြီး ဂျောင်အီလ် ကို တားပေးဖို့ အရိပ်အမြွက် လုပ်လိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်ယောင်း ကတော့ ဘေးနားက စားပွဲကို ဆွဲယူပြီးသား ဖြစ်နေသလို၊ ဇွန်းခက်ရင်းနဲ့ ဖန်ခွက်တွေကိုပါ အလုပ်ရှုပ်ခံပြီး စီစဉ်ပေးနေပါပြီ။
“ဒီမှာ လာထိုင်ကြပါ။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
ကျွန်တော်တို့ဆီကို ချဉ်းကပ်လာတဲ့ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်နဲ့ မူလစားပွဲက မိန်းကလေးနှစ်ယောက်က သူတို့ပစ္စည်းတွေကို အရင်ရွှေ့လိုက်ကြပြီး အားလုံး အိမ်သာဆီကို အတူတူ ထွက်သွားကြပါတယ်။
ကျွန်တော် ဂျောင်အီလ် ကို ပြောလိုက်ပါတယ်။ “ဘာလို့ ရုတ်တရက် ပေါင်းလိုက်ရတာလဲ။ ငါ့မှာ ရည်းစားရှိတယ်လေ။”
“ရည်းစား? ဘယ်သူလဲ။”
“အဲဒါကတော့…”
ကျွန်တော် မဖြေခင်မှာပဲ မင်ယောင်း က “ဒါဆိုရင် မင်းက ငြိမ်ငြိမ်လေးပဲ ထိုင်နေလိုက်။ ကျန်တာတော့ ငါတို့ တာဝန်ယူလိုက်မယ်” လို့ ပြောပါတယ်။
“ဟင်?”
“ငါလည်း ရည်းစားရဖို့ အချိန်တန်ပြီလေ။”
သူ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။
မင်ယောင်း က တက္ကသိုလ်တုန်းက အကြီးနဲ့ လမ်းခွဲပြီးကတည်းက တက္ကသိုလ်တူသူချင်း မတွဲဘူးဆိုတဲ့ တင်းကျပ်တဲ့ စည်းကမ်းရှိပါတယ်။ ဒါကြောင့် Se-in တက္ကသိုလ် ကျောင်းသူတစ်ယောက်နဲ့ တွဲတာကတော့ ပြဿနာမရှိပါဘူး။
“ငါ ဘေရှင်းပြီး ပြန်တော့မယ်၊ မင်းတို့ဘာသာ ဆက်သောက်ကြတော့။”
ဂျောင်အီလ် က ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို ဆွဲထားပြီး မထနိုင်အောင် တားလိုက်ပါတယ်။
“စဉ်းစားကြည့်ပါဦးကွာ။ မင်းသာ ပြန်သွားရင် သူတို့က ဒီမှာ ဆက်ထိုင်နေပါ့မလား။ ဆံပင်ရှည်ရှည်နဲ့ ကောင်မလေးက ငါ့အကြိုက်အတိုင်းပဲ။ ငါ ဆံပင်ရှည်တာ ကြိုက်မှန်း မင်းသိတာပဲ မဟုတ်လား။”
“…….”
ဘယ်ယောက်ျားလေးကများ မကြိုက်ဘဲ ရှိပါ့မလား။ ပြီးတော့ သူ့အတွက်ဆိုရင် လှတဲ့ မိန်းကလေးမှန်သမျှက သူ့အကြိုက်ပါပဲ။ (ဒါပေမဲ့ ဘယ်ယောက်ျားလေးကများ အဲလို မဟုတ်ဘဲ ရှိပါ့မလား။)
“ငါ သူတို့ ဖုန်းနံပါတ်တွေ ရတဲ့အထိတော့ စောင့်ပေးပါဦး။”
“ငါ ပြန်တော့မယ်။ နောက်မှပဲ အဆက်အသွယ်လုပ်ကြတာပေါ့။”
နောက်ဆုံးတော့ ဂျောင်အီလ် က သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးလက်နက်ကို ထုတ်သုံးပါတယ်။
“တကယ်ပဲ အဲလို လုပ်မလို့လား။ ငါက ခွင့်နဲ့ပြန်လာတဲ့ စစ်သားလေ။ ဒီရက်သတ္တပတ်ကုန်ရင် တပ်ကို ပြန်ရမှာနော်!”
ကျွန်တော် အံ့အားသင့်သွားမိပါတယ်။ “မင်းက KATUSA လေ။”
“KATUSA က စစ်တပ်မဟုတ်ဘူးလား။ တပ်ပြန်ရောက်ရင် ငါမြင်ရမှာက ကြွက်သားတွေနဲ့ ဘာဂါလူမိုက်တွေပဲ။ သူငယ်ချင်းဆိုတာ ဘာအတွက်လဲ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီတစ်ခါတော့ ကူညီပေးပါ။ ငါလည်း အိမ်ထောင်ပြုချင်ပြီ။”
“…….”
သူက သူမနဲ့ အိမ်ထောင်ပြုဖို့အထိ စဉ်းစားနေတာလား။
ယောက်ျားလေးတွေကြားမှာ မရေးထားတဲ့ စည်းကမ်းတစ်ခုရှိပါတယ်။ သေခါနီးလူရဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးစရာ မလိုပေမဲ့ ခွင့်နဲ့ပြန်လာတဲ့ စစ်သားရဲ့ ဆန္ဒကိုတော့ ဖြည့်ဆည်းပေးရမယ်ဆိုတာပါပဲ။
ကျွန်တော်လည်း မတတ်သာတဲ့အဆုံး ပြန်ထိုင်လိုက်ရပါတယ်။
“သူတို့ ဖုန်းနံပါတ်တွေ ရတဲ့အထိပဲနော်။”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီကျေးဇူးကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး။”
ကျွန်တော်တို့ စကားပြောနေတုန်းမှာပဲ Se-in တက္ကသိုလ် ကျောင်းသူတွေ အိမ်သာကနေ ပြန်ထွက်လာပြီး ကျွန်တော်တို့ စားပွဲဆီ လျှောက်လာကြပါတယ်။ သူတို့က အရင်ကထက်တောင် ပိုလှနေသလိုပါပဲ။ ဒီလောက်ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ မိတ်ကပ်တွေ ပြင်လာကြတာလား။
မင်ယောင်း က အသံတိုးတိုးနဲ့ ပြောပါတယ်။ “Se-in တက္ကသိုလ် လေကြောင်းဝန်ဆောင်မှုဌာနက အမှတ်မကြည့်ဘူး၊ မျက်နှာပဲ ကြည့်တာလို့ ကြားဖူးတယ်။ အဲဒါ တကယ်ပဲ ဖြစ်မယ်။”
သူတို့အားလုံးက တကယ်ကို လှပကြပါတယ်။
မိန်းကလေးတွေ ထိုင်လိုက်ကြပါတယ်။ ဂျောင်အီလ် နဲ့ မင်ယောင်း က အရင်ဆုံး မိတ်ဆက်ကြပြီး မိန်းကလေးတွေကလည်း တစ်ယောက်ချင်းစီ နာမည်တွေ ပြောပြကြပါတယ်။
သူတို့အားလုံးက Se-in တက္ကသိုလ် လေကြောင်းဝန်ဆောင်မှုဌာနက ဒုတိယနှစ် ကျောင်းသူတွေဖြစ်ပြီး အသက် ၂၁ နှစ်စီ ဖြစ်ကြပါတယ်။
ဂျောင်အီလ် နဲ့ မင်ယောင်း က မိန်းကလေးတွေရဲ့ ခွက်ထဲကို အရက်တွေ လျင်မြန်စွာ ဖြည့်ပေးလိုက်ပါတယ်။
“ကဲ... ဒီလိုတွေ့ဆုံရတာ ကံတရားပဲ၊ ခွက်ချင်းတိုက်ကြရအောင်!”
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်ရှင်။”
ကျွန်တော်တို့ ခွက်ချင်းတိုက်လိုက်ကြပါတယ်။
စဉ်းစားကြည့်တော့ ကျွန်တော်က ဘလိုင်းဒိတ် (blind date) တွေ၊ ပစ်ကပ် (pick-up) တွေ ဘာတွေ သိပ်မလုပ်ဖူးခဲ့ပါဘူး။
ကျွန်တော်က တက္ကသိုလ်စတက်ကတည်းက ဆွန်အာ နဲ့ တွဲနေခဲ့တာဆိုတော့ အဲဒီလို ပွဲမျိုးတွေကို သွားဖို့ အခွင့်အရေး မရခဲ့သလို၊ ပြီးတော့ စစ်မှုထမ်းရတယ်၊ နောက်ပြီး တခြား ကိစ္စတွေ အများကြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သေးတာကိုး။
မင်ယောင်း က မေးလိုက်ပါတယ်။ “စနေနေ့ညကြီး ဘာတွေများ လုပ်နေကြတာလဲ။”
အဲဒီအခါမှာတော့ သူတို့အားလုံးက ဆံပင်ရှည်ရှည်နဲ့ မိန်းကလေးကို လက်ညှိုးထိုးပြကြပါတယ်။
“ဒီနေ့ သူ့မွေးနေ့လေ။ ဒါကြောင့် အချိန်အတော်ကြာမှ စုမိကြတာပါ။”
မင်ယောင်း က လက်ခုပ်တီးပြီး “ဝါး! ဒီနေ့ မွေးနေ့ပဲ။ မွေးနေ့မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ!” လို့ ပြောပါတယ်။
သူ ဒီနေ့တော့ တော်တော်လေး တက်ကြွနေပါလား။
ကာကွယ်ရေးကန်ထရိုက်တာမှာ အလုပ်လုပ်ပြီး စစ်မှုထမ်းတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်နေလို့များ စစ်တပ်စိတ်ဓာတ်တွေ ပြည့်နေတာလား။
ရုတ်တရက် ကျွန်တော့်ရဲ့ စစ်မှုထမ်းခဲ့တဲ့ အချိန်တွေကို သတိရသွားပြီး စာနာစိတ် ဖြစ်မိပါတယ်။ ဟုတ်ပါတယ်, အခုလိုအချိန်မှာ သူငယ်ချင်းတွေကို မကူညီရင် ဘယ်အချိန်မှာ ကူညီမှာလဲ။
ဂျောင်အီလ် က မေးလိုက်ပါတယ်။ “မင်းတို့အားလုံးမှာ ရည်းစားတွေ ရှိကြလား။”
“မရှိပါဘူး။”
ဆံပင်တိုနဲ့ မိန်းကလေးက ဘေးက သူငယ်ချင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး “အာ! သူတော့ ရှိတယ်” လို့ ပြောပါတယ်။
လက်ညှိုးအထိုးခံရတဲ့ မိန်းကလေးက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ငြင်းပါတယ်။ “အာ၊ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ့မှာ ရည်းစားမရှိပါဘူး။”
“ဟင်? ဒါပေမဲ့ မင်း အဲဒီလူနဲ့ တွဲနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။”
နောက်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကလည်း ဝင်ပြောပါတယ်။ “ဟုတ်တယ်လေ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကပဲ အဲဒီလူက ကျောင်းရှေ့မှာ Benz ကားနဲ့ လာခေါ်သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား။”
“အဲဒါက အနည်းငယ်ပဲ တွေ့ဖူးတာပါ။ သူက ငါ့ရည်းစား မဟုတ်ပါဘူး။”
“နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်တုန်းက Cebu ကို အတူတူ သွားခဲ့ကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။”
“အဲ... အဲဒါက အချိန်ကိုက်လို့ အတူတူ သွားမိကြတာပါ။”
သူမက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ဆင်ခြေပေးတဲ့ပုံစံနဲ့ ပြောပါတယ်။ “သူက တကယ်တော့ ရည်းစားမဟုတ်ပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး အထင်မလွဲကြပါနဲ့။”
“…….”
အဲဒီအခြေအနေမှာ ဘယ်သူမဆို သူက ရည်းစားမှန်း သိနိုင်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ ခွက်ချင်းတိုက်တာကို ဆက်လုပ်နေကြပါတယ်။
ဒီလိုမျိုး ဖြစ်နေရတာက ကျွန်တော့်ကို တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဘဝကို ပြန်ရောက်သွားသလို ခံစားရစေပါတယ်။ အကယ်၍သာ ကျွန်တော် ကျောင်းမှာ ဆက်နေခဲ့ရင် ဒီလိုမျိုးပဲ အချိန်ကုန်ဆုံးနေမလား။ (ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုသာဆိုရင်တော့ မိန်းကလေးတွေက ကျွန်တော်တို့ကို အရင် လာချဉ်းကပ်မှာ မဟုတ်လောက်ပါဘူး။)
ကျွန်တော် အဲဒီလို တွေးနေတုန်းမှာပဲ ဖုန်းကို တစ်ခါတစ်ရံ စစ်ဆေးနေတဲ့ ဆံပင်ရှည်ရှည်နဲ့ မိန်းကလေးက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်ပါတယ်။
“Kyaa!”
ဂျောင်အီလ် က မေးလိုက်ပါတယ်။ “ဘာဖြစ်တာလဲ။”
“ကျွန်မတို့ ရိုက်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေကို Facenote မှာ တင်လိုက်တာ၊ အခုတင် Like သုံးသိန်းကျော်သွားပြီ။”
“ဘာ?!”
ကျွန်တော်တို့ ဘယ်အချိန်က ဓာတ်ပုံရိုက်လိုက်ကြတာလဲ။
ကျွန်တော် လန့်သွားပြီး ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်ပါတယ်။ Facenote app ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ရှာစရာတောင် မလိုဘဲ ချက်ချင်း ပေါ်လာပါတယ်။
ဆံပင်ရှည်ရှည်နဲ့ မိန်းကလေးက သူ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဆယ်လ်ဖီ ရိုက်ထားတာဖြစ်ပြီး နောက်ခံမှာတော့ ကျွန်တော်က အသေးလေး ဖြစ်နေပါတယ်။
လူတွေက ဓာတ်ပုံထဲကလူက ကျွန်တော်မှန်း မသိမှာစိုးလို့ သူတို့က အောက်မှာ ကျွန်တော့်ကို ကြင်နာစွာနဲ့ Tag တွဲပေးထားလိုက်တာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
“…….”
ဒီဟက်ရှ်တဂ် (hashtag) တွေက မဆုံးနိုင်တော့ဘူးလား။
မင်ယောင်း က ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ ပြောလာပါတယ်။ “ဟေ့... ခဏနေဦး။ Mike Goldenberg က Like ပေးထားတယ်။”
အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော် အံ့အားသင့်သွားမိပါတယ်။
“ဘာ?”
သူမက မျက်တောင်ခတ်ပြီး “Mike Goldenberg က ဘယ်သူလဲ။ သူက နာမည်ကြီးလား” လို့ မေးပါတယ်။
သူတို့ထဲက ဘယ်သူမှလည်း သိပုံမပေါ်ပါဘူး။
ဂျောင်အီလ် က ရှင်းပြပါတယ်။ “သူက Facenote ရဲ့ တည်ထောင်သူနဲ့ CEO လေ။”
Mike Goldenberg ရဲ့ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းက ကြီးမားလှပါတယ်။ Like ပေးတဲ့ အရေအတွက်ကလည်း အမြန်နှုန်းနဲ့ တက်လာပြီး တစ်သန်းကျော်သွားရာကနေ ဆယ်သန်းဆီကို ဦးတည်သွားနေပါတော့တယ်။
ကျွန်တော် မိန်းကလေးတွေနဲ့ အတူထိုင်ပြီး အရက်သောက်နေတယ်ဆိုတဲ့ အချက်က တစ်ကမ္ဘာလုံးကို တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ပြသနေသလို ဖြစ်သွားပါတော့တယ်။