အင်ဂျင်ယုံ ဥက္ကဋ္ဌက “ကိုရီးယား စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစုကြီးတွေက ထုတ်ကုန်အသစ်တွေနဲ့ နည်းပညာအသစ်တွေကို အမြန်ဆုံးလိုက်မီနိုင်တဲ့ ‘Fast Follower’ (နောက်မှ အမြန်လိုက်သူ) မဟာဗျူဟာနဲ့ ကြီးထွားလာခဲ့ကြတာပါ။ ဒီဆယ်စုနှစ် တစ်ခုလောက်အတွင်းမှာလည်း တရုတ်နိုင်ငံက အဲဒီလိုနည်းလမ်းမျိုးနဲ့ပဲ ဖွံ့ဖြိုးပြီးနိုင်ငံတွေနောက်ကို အလွန်အမင်း အပြေးအလွှား လိုက်လာခဲ့ပါတယ်” ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။
ပြဿနာက သူတို့ဟာ အလွန်အမင်း လုပ်ဆောင်လာကြပြီး ကူးယူဖန်တီးသူများ (Copycats) အဖြစ် နာမည်ဆိုးနဲ့ ကျော်ကြားနေကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ တရုတ် မော်တော်ကား ကုမ္ပဏီများက နာမည်ကြီး တန်ဖိုးကြီးဇိမ်ခံကားများ၏ ဒီဇိုင်းများနှင့် နည်းပညာများကို မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး ကူးယူခဲ့ကြသလို အိုင်တီကုမ္ပဏီများကလည်း NPL နဲ့ ဆောဆောင်းအီလက်ထရောနစ် တို့ကို အတုခိုးခဲ့ကြသည်။
မူပိုင်ခွင့်ဆိုသည်မှာ ထိုသို့မဖြစ်အောင် တားဆီးရန် ရည်ရွယ်သော်လည်း တရုတ်ကုမ္ပဏီများကမူ မျက်စပင်တစ်ချက် မပစ်ခဲ့ကြပေ။ မူပိုင်ခွင့် ချိုးဖောက်ခံရသော ကုမ္ပဏီများက ကန့်ကွက်ဆန္ဒပြကြသည့်တိုင်အောင် တရုတ်အစိုးရက ၎င်းတို့နိုင်ငံတွင်း ကုမ္ပဏီများဘက်မှသာ ရပ်တည်ပေးခဲ့သည်။
တရုတ်နိုင်ငံအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့ ပြုမူနိုင်ခြင်းမှာ ကြီးမားလှသော ပြည်တွင်းဈေးကွက်ကြီး၏ ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
သူတို့သည် သုတေသနနှင့် ဖွံ့ဖြိုးရေး (R&D) စရိတ်များကို သက်သာစေရန် မူပိုင်ခွင့်များကို လျစ်လျူရှုကြပြီး ပြည်တွင်းဈေးကွက်ကို လွှမ်းမိုးနိုင်ရန် ဈေးနှုန်းချိုသာမှုကို လက်နက်အဖြစ် အသုံးပြုကြသည်။ ထို့နောက် ၎င်းတို့၏ အရွယ်အစား ကြီးထွားလာသောအခါမှ ပြည်ပဈေးကွက်များကိုပါ ပစ်မှတ်ထားလာကြသည်—၎င်းမှာ ပုံစံခွက်တစ်ခုလို ဖြစ်နေပေသည်။ (ဤအချိန်သို့ ရောက်လာသောအခါတွင်မူ ၎င်းတို့၏ အတွေ့အကြုံဟောင်းများကို အခြေခံ၍ လုံလောက်သော မူပိုင်ခွင့်များကို သိမ်းပိုက်ပြီး ဖြစ်နေကြပေပြီ။)
“ဟာ့ဒ်ဝဲပိုင်းကိုတော့ သူတို့ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အတုခိုးနိုင်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ အရည်အသွေးကိုတော့ အတုမခိုးနိုင်ပါဘူး။ အတိအကျ အတုခိုးနိုင်ရင်တောင်မှ ကုန်ကျစရိတ်ကို မှီအောင် သူတို့ ရုန်းကန်ရဦးမှာ မဟုတ်လား”
NPL က ၎င်း၏ ပြိုင်ဘက် ဆောဆောင်းအီလက်ထရောနစ် ထံမှ အစိတ်အပိုင်းများကို မှာယူရခြင်းမှာ ဆောဆောင်းအီလက်ထရောနစ် သည် ထိုအရည်အသွေးရှိသော ထုတ်ကုန်များကို ထိုဈေးနှုန်းဖြင့် ထုတ်လုပ်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော ကုမ္ပဏီဖြစ်သောကြောင့်ပင်တည်း။
“တရုတ်အစိုးရသာ ဝင်ရောက်ကူညီပေးမယ်ဆိုရင်တော့ ဇာတ်လမ်းက ပြောင်းသွားမှာပေါ့”
တရုတ်အစိုးရက ကားထုတ်လုပ်ရေး အင်အားကြီးနိုင်ငံ တစ်နိုင်ငံဖြစ်လာရန် ၎င်းတို့၏ ရည်မှန်းချက်ကို ကြေညာထားပြီး လျှပ်စစ်ကားများနှင့် ကိုယ်ပိုင်မောင်းနှင်သည့်ကားများအတွက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများကို လုံးဝ လက်မနှုတ်ဘဲ လုပ်ဆောင်နေသည်။
ပြည်တွင်းကုမ္ပဏီများကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန်အတွက် နိုင်ငံခြားကုမ္ပဏီများ ဈေးကွက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည့်အခါ ဒေသတွင်းကုမ္ပဏီများနှင့် ဖက်စပ်လုပ်ငန်းများ (Joint Ventures) တည်ထောင်ရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးသည်။ ထို့ပြင် ပြည်တွင်းကုမ္ပဏီများ ထုတ်လုပ်သည့် ဘက်ထရီများအတွက်သာ ထောက်ပံ့ကြေး (Subsidies) များကို ပေးအပ်ပြီး ကိုရီးယားကုမ္ပဏီများ၏ ဘက်ထရီများကိုမူ ထောက်ပံ့ကြေး အစီအစဉ်မှ ဖယ်ထုတ်ကာ နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးသော ဂျိုင့်ဆဒ်နည်းပရိယာယ်များကို သုံးစွဲနေကြသည်။
သို့သော်လည်း တရုတ်နိုင်ငံ၏ ပြည်တွင်းဈေးကွက်က အလွန်တရာ ကြီးမားကျယ်ပြန့်လွန်းသဖြင့် ကုမ္ပဏီများအနေဖြင့် အစိုးရ၏ မူဝါဒများကို မလွှဲမရှောင်သာ လိုက်နာကြရုံမှအပ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိကြပေ။
ကျွန်ုပ် အသာအယာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “အဆုံးသတ်မှာတော့ အဓိကအချက်က အချက်အလက် (Data) ပဲ မဟုတ်လား”
ကမ္ဘာတစ်ဝန်းရှိ လူသန်းပေါင်းများစွာသည် နေ့စဉ် Gooble တွင် ရှာဖွေမှုများ ပြုလုပ်နေကြပြီး ထိုအချက်အလက်များသည်ပင် Gooble ၏ ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်လာသည်။ PC OS ဈေးကွက်ရှိ MS၊ အွန်လိုင်းဈေးဝယ်ဈေးကွက်ရှိ AMZ နှင့် ဆိုရှယ်မီဒီယာဈေးကွက်ရှိ Facenote တို့အတွက်လည်း အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
တစ်ခါတလေ လက်ဝါးကြီးအုပ်နိုင်သည့် အနေအထားကို ရရှိသွားပြီဆိုပါက ကွာဟချက်ကို ဆက်လက်ကျယ်ပြန့်စေနိုင်ပြီး ပြိုင်ဘက်များ လိုက်မမီနိုင်အောင် ဖန်တီးထားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
အခြားကုမ္ပဏီများက စမ်းသပ်မောင်းနှင်သည့်ယာဉ် အစင်းရေ ရာဂဏန်းလောက်ဖြင့်သာ အချက်အလက်များကို စုဆောင်းနေချိန်တွင် CarOS ကမူ အများပြည်သူထံ ရောင်းချထားသည့် ကားအစင်းရေ သိန်းနှင့်ချီကာဖြင့် အချက်အလက်များကို စုဆောင်းနိုင်နေသည်။ ဤအချက်ကပင် အခြားကုမ္ပဏီများ ကျော်ဖြတ်ရန် ခက်ခဲမည့် ခံတပ်ကြီးတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်စေသည်။
မြင်ရသည့် နည်းပညာများကို အချိန်မရွေး အတုခိုးနိုင်သော်လည်း အချက်အလက်များကိုမူ အတွေ့အကြုံမှသာ ရယူနိုင်ပေသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ “အတုခိုးခြင်းသည် တီထွင်ဖန်တီးမှု၏ မိခင်ဖြစ်သည်” ဟူသော ဆိုရိုးစကားအတိုင်း သူတို့သာ ဇွဲထက်သန်စွာဖြင့် ဆက်လက် အတုခိုးနေမည်ဆိုပါက နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်ုပ်တို့ ရှိနေသည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြလိမ့်မည်။
“ကျွန်ုပ်တို့လည်း အဖမ်းမခံရအောင် ကြိုးစားပြီး ဆက်ပြေးနေရပါလိမ့်မယ်”
အင်ဂျင်ယုံ ဥက္ကဋ္ဌက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ “ကျွန်တော့်အဖေ ပြောဖူးတာက ကုမ္ပဏီတွေ ရှင်သန်ရပ်တည်ဖို့ဆိုရင် အမြဲတမ်း ဆန်းသစ်တီထွင်ပြီး ကြီးထွားနေရမယ်လို့ ဆိုတယ်။ အခုတော့ အဲဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် နားလည်လာပြီ ထင်ပါတယ်။ အရင်တုန်းကတော့ အိပ်ပျော်သွားရင် နောက်ကျကျန်ခဲ့မယ်လို့ ပြောကြပေမဲ့ အခုတော့ မှေးခနဲ ဖြစ်သွားတာနဲ့ အရာရာ ပြီးဆုံးသွားပြီပေါ့ဗျာ”
အတိတ်ကထက် စက်မှုလုပ်ငန်းများ၏ စီးဆင်းမှုနှုန်းမှာ မည်မျှ ပိုမြန်လာသည်ကို ပြသနေခြင်းပင်တည်း။
ကျွန်ုပ်က အပြုံးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်—“Red Queen (နီညိုရောင် ဘုရင်မကြီး) ကလည်း အဲဒီလိုပဲ ပြောခဲ့ဖူးပါတယ်”
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် သူက ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ “*Through the Looking-Glass* ထဲမှာလေ”
လူးဝစ် ကားရိုးလ် (Lewis Carroll) ၏ အဓိက အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှာ သင်္ချာပါမောက္ခနှင့် သင်္ချာပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ (သူသည် နာမည်ကြီး ဓာတ်ပုံဆရာ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။) ထိုအချက်ကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေမည်၊ သူ၏ စာအုပ်များတွင် သင်္ချာနှင့် ယုတ္တိဗေဒဆိုင်ရာ ဇာတ်လမ်းများ မကြာခဏ ပါဝင်တတ်သည်။
ထိုအထဲတွင် အကျော်ကြားဆုံးမှာ Red Queen ၏ သက်ရောက်မှု (Red Queen’s Hypothesis) ပင် ဖြစ်သည်။
Red Queen ဘုရင်မကြီးသည် တစ်နေရာတည်းတွင် ဆက်လက်ရပ်တည်နိုင်ရန်အတွက်ပင် သူမ၏ အစွမ်းကုန် အပြေးအလွှား လိုက်ပါပြေးလွှားနေရသည်။ အကြောင်းမှာ သူမပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးက သူမနှင့်အတူ ရွေ့လျားနေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် အခြားသူများကို ကျော်တက်ရန်ဆိုလျှင် ရူးသွပ်နေသူတစ်ဦးလို အပြေးအလွှား ကြိုးစားရပေမည်။
စီးပွားရေးစီမံခန့်ခွဲမှု ပညာရပ်တွင်မူ ကုမ္ပဏီတစ်ခုအနေဖြင့် မဖွံ့ဖြိုးလာပါက နောက်ပြန်ဆုတ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး ရှေ့သို့ဆက်သွားရန်အတွက် ဆန်းသစ်တီထွင်မှုသည် မဖြစ်မနေ လိုအပ်ကြောင်းကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။
အမှန်တကယ်တွင်လည်း သတိမထားမိလိုက်ဘဲ နောက်ကျကျန်ရစ်ခဲ့ကာ မေ့ပျောက်ရာသို့ ရောက်ရှိသွားကြသော ကုမ္ပဏီများမှာ အနည်းငယ်မျှ ရှိသည် မဟုတ်ပေ။
“အစိတ်အပိုင်းများ ထုတ်လုပ်ရေးမှာရော ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေသေးလားဗျ”
“CarOS ရဲ့ လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ဖို့ ဆူဝန် (ဆူဝန် (ဆူဝန် (Suwon))) စက်ရုံမှာ ကျွန်တော်တို့ အကောင်းဆုံး ကြိုးစား လုပ်ဆောင်နေပါတယ်”
စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွင် အချိန်ကိုက် လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်းသည် အလွန်အမင်း အရေးကြီးသည်။ မည်မျှပင် ရောင်းအားကောင်းနေပါစေ၊ ထုတ်လုပ်မှု ပမာဏက လိုက်မမီနိုင်ဘူးဆိုလျှင် အရာရာ အလန့်တကြား ဖြစ်ကုန်လိမ့်မည်။ ထိုအချိန်အတွင်းမှာ အခြားပြိုင်ဘက်များက ဝင်ရောက်လုယူသွားကြပေလိမ့်မည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် CarOS ရော ဆောဆောင်းအီလက်ထရောနစ် ပါ အချိန်ကိုက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများကို ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ သို့မဟုတ်ပါက ကျွန်ုပ်တို့အနေဖြင့် ယခုအချိန်တွင် စက်ရုံများ တည်ဆောက်ကာ အဆောက်အအုံများကို တိုးချဲ့ရင်း ရူးမတတ် ဖြစ်နေကြရလိမ့်မည်။
“ကျွန်တော်တို့ လက်ဆောင်ပေးခဲ့တဲ့ ကားတွေကိုရော သဘောကျရဲ့လား”
“သဘောကျတာပေါ့ဗျာ။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး အရမ်းကြိုက်ကြတယ်”
အယ်လီ (Ellie) ဆိုလျှင် ဖာရာရီ (Ferrari) ကားကို အလွန်တရာ တန်ဖိုးထားလွန်း၍ ကိုယ်တိုင်ပင် လက်ဖြင့် ဆေးကြောပေးတတ်သည်။
ဟွန်းဂျူး ကတော့ ပုံမှန်အားဖြင့် သူမ၏ အတွင်းရေးမှူး မောင်းနှင်ပေးသော S-Class Maybach ကားကိုသာ စီးလေ့ရှိသော်လည်း တစ်ခါတရံတွင် အလုပ်ဆင်းချိန်၌ အမ်ဗာတို (Aventador) ကို မောင်းနှင်ရသည်ကို ပျော်မွေ့တတ်သည်။
ဤအချက်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ကားကောင်းကောင်းလေးများက လူများကို ပျော်ရွှင်စေတတ်သည်ဟု ထင်မြင်မိသည်။ ကျွန်ုပ်တို့လည်း ထိုကဲ့သို့သော ကားမျိုးများကို ထုတ်လုပ်သင့်ပေသည်။
ခဏကြာတော့ လူတစ်ဦးသည် ဥက္ကဋ္ဌရုံးခန်းဆီသို့ တက်လာခဲ့သည်။
အင်ဂျင်ယုံ ဥက္ကဋ္ဌက သူ့ကို ကျွန်ုပ်အား မိတ်ဆက်ပေးသည်။ “ဒီလူကတော့ အခု အီလက်ထရောနစ် အစိတ်အပိုင်းများဌာနကို တာဝန်ယူနေတဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ လီမြောင်ဟို ပါ”
သူ့အသက်မှာ အသက် ၅၀ ကျော်ခန့် ရှိပေမည်။ သူ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် သေးသေးလေးနှင့် ပြောင်လက်အောင် ဆံပင်ရိတ်ထားသည့် ခေါင်းပြောင်ကြီးက ထင်ရှားပေါ်လွင်နေသည်။ သို့သော် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ခေါင်း၏ ဘေးနှစ်ဖက်မှ ဆံပင်များကမူ အတော်လေး ထူထဲနေသည်။
“ကျွန်ုပ်က လီမြောင်ဟိုပါ။ CEO ကန်ဂျင်ဟူး နဲ့ လက်တွဲလုပ်ကိုင်ရမှာကို မျှော်လင့်နေပါတယ်”
“ကျွန်ုပ်လည်း ဝမ်းသာပါတယ်”
ကျွန်ုပ်တို့ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။
အီလက်ထရောနစ် အစိတ်အပိုင်းများဌာနသည် CarOS နှင့် တိုက်ရိုက် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရမည်ဖြစ်ရာ နောင်တွင် မကြာခဏ ဆုံတွေ့ကြရဦးမည် ဖြစ်သည်။
“ထမင်းသွားစားကြရမလား။ ကုမ္ပဏီ စားသောက်ဆိုင်ခန်းမဘက်ကို သွားရင်ရော ဘယ်လိုနေမလဲ”
“ကောင်းသားပဲ”
မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျွန်ုပ်လည်း တစ်ချက်လောက် ဝင်ကြည့်ချင်နေသည်မှာ အမှန်ပင်တည်း။
ဆောဆောင်းအီလက်ထရောနစ် (Seosung Group) ၏ စားသောက်ဆိုင်ခန်းမမှာ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် စားသောက်ဆိုင်ကြီးများလောက်ပင် ကောင်းမွန်သည်ဟု နာမည်ကြီးလှပေသည်။ ဤခေတ်တွင် ကုမ္ပဏီများအနေဖြင့် မိမိတို့၏ စားသောက်ဆိုင်ခန်းမများကို အလေးထားလာကြခြင်းမှာ ခေတ်ရေစီးကြောင်း တစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ဝန်ထမ်းများ၏ လူမှုဖူလုံရေးအတွက်သာမက ကောင်းမွန်စွာ စားသောက်ကြပြီး အလုပ်ကို ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ရန် တွန်းအားပေးခြင်းလည်း ဖြစ်ပေသည်။
အမှန်တကယ်တွင်လည်း စားသောက်ဆိုင်ခန်းမ ကောင်းမွန်သော ကုမ္ပဏီများသည် ကုန်ထုတ်စွမ်းအား ပိုမိုမြင့်မားကြကြောင်း သုတေသန တွေ့ရှိချက်များက ဖော်ပြနေကြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ အတူတကွ စားသောက်ဆိုင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
ဆောဆောင်းတောင်း (Seosung Town) တွင် မြေအောက်ထပ်ဖြင့် ဆက်သွယ်ထားသော အဆောက်အအုံ ၄ လုံး ပါဝင်သည်။ အီလက်ထရောနစ်နှင့် အခြား လုပ်ငန်းခွဲများမှ ဝန်ထမ်းပေါင်း ခန့်မှန်းခြေ ၂၅,၀၀၀ ခန့်သည် ဤနေရာတွင် အလုပ်လုပ်ကိုင်နေကြသည်။ အချိန်မှာ မွန်းလွဲစာစားချိန်နှင့် တိုက်ဆိုင်နေသဖြင့် စားသောက်ဆိုင်မှာ ဝန်ထမ်းများနှင့် စည်ကားနေပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ရောက်ရှိလာကြသောအခါ ဝန်ထမ်းများ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သာမန်ဝန်ထမ်းများအနေဖြင့် ဥက္ကဋ္ဌကြီးကို မည်မျှတောင် မကြာခဏ မြင်တွေ့ရဖူးမည်နည်း။ အထူးသဖြင့် ကုမ္ပဏီ စားသောက်ဆိုင်ခန်းမထဲတွင် ပို၍ပင် ဖြစ်သည်။
သေချာပါက သူတို့သည် ကျွန်ုပ်၏ မျက်နှာကိုလည်း မှတ်မိကြသည်။ ဝန်ထမ်းများ ဖြစ်ကြသည့်အလျောက် မည်သူမျှ ဖုန်းထုတ်ကာ ဓာတ်ပုံရိုက်ခြင်းမျိုးတော့ မလုပ်ကြပေ။ သို့သော် တစ်နေရာရာမှ ခိုးပြီး ပုံရိုက်နေသူများတော့ ရှိကောင်း ရှိပေလိမ့်မည်။
မီနူးမှာ ကိုရီးယား၊ ဂျပန်၊ အနောက်တိုင်းနှင့် တရုတ်အစားအစာများ အပါအဝင် အမျိုးစုံလင်လှသည်။
“ဈေးနှုန်းက ဘယ်လောက်လဲဗျ”
“ဝန်ထမ်းတွေအတွက်တော့ အလကားပါဗျ။ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ လာရောက်တဲ့ ဖက်စပ်ကုမ္ပဏီ ဝန်ထမ်းတွေကတော့ ၅,၀၀၀ ဝမ် ပေးရပါတယ်။ အနီးနားက စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေကို ထိခိုက်မှုမရှိစေဖို့အတွက် အပြင်လူတွေကိုတော့ လက်မခံပါဘူး”
“…….”
ဒါဖြင့်ရင် ကျွန်ုပ်ကော ၅,၀၀၀ ဝမ် ပေးရမှာလား။
ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံ က သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ ပိုက်ဆံအိတ်ကို ထုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်—“ဒီဘက်အထိ အရောက်လှမ်းလာခဲ့တာဆိုတော့ ဒီနေ့တော့ ကျွန်တော် ဧည့်ခံပါရစေ”
ကျွန်ုပ်တို့လည်း ဗန်းများကို ယူကာ တန်းစီလိုက်ကြသည်။ အလုပ်များနေသော ဥက္ကဋ္ဌကြီးပင်ဖြစ်စေကာမူ အစားအစာရယူရန်အတွက်မူ စည်းကမ်းအတိုင်း တန်းစီရစမြဲပင်တည်း။
ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံ က ကျွန်ုပ်တို့၏ ရှေ့နှင့်နောက်တွင် တန်းစီနေကြသော ဝန်ထမ်းများကို သဘာဝကျကျ နှုတ်ဆက်လေသည်—“ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်လုပ်ရတာ အခက်အခဲ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိသေးလားဗျ”
ဝန်ထမ်းများက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြန်ဖြေကြသည်—“မရှိပါဘူး၊ ဥက္ကဋ္ဌကြီး”
“အရမ်း ပျော်စရာကောင်းပါတယ်”
“အထက်လူကြီးတွေလည်း ကျွန်တော်တို့ကို အရမ်း ဂရုစိုက်ကြပါတယ်”
ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရသည်မှာ ကျွန်ုပ် စစ်မှုထမ်းစဉ်က တပ်ရင်းမှူး ရောက်လာပြီး တပ်သားဖြစ်သော ကျွန်ုပ်အား စစ်မှုထမ်းရတာ အခက်အခဲ ရှိမရှိ မေးမြန်းခဲ့စဉ်ကကို ရုတ်တရက် သတိရသွားစေသည်။
ထိုစဉ်ကလည်း ကျွန်ုပ်သည် ထိုကဲ့သို့ပင် ပြန်ဖြေခဲ့ဖူးသည်။ (အမှန်တကယ်ကတော့ “အခုချိန်က အခက်ခဲဆုံး အချိန်ပါ” ဟု ပြောချင်ခဲ့မိသော်လည်းပေါ့။)
အရင်ကတည်းက သတိထားမိခဲ့ပေမယ့် ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံ က ဤကဲ့သို့ ရုတ်တရက် အလည်အပတ် ရောက်လာရသည်ကို သဘောကျပုံရသည်။
တိတ်ကျူး ကတော့ သူ့မှာ အာရုံစိုက်ခံချင်သည့် စရိုက်အနည်းငယ် ရှိသည်ဟု ပြောဖူးသည်။ အမှန်ပင် ဖြစ်လေမလား။
ကျွန်ုပ်တို့လည်း လိုချင်သည့် အစားအစာများကို ဗန်းပေါ်သို့ တင်ကာ စားပွဲလွတ်ရှာရန် လှည့်ထွက်ခဲ့ကြသည်။
“ဒီခုံမှာ ထိုင်လို့ ရမလားဗျ”
“ရပါတယ်၊ ထိုင်ပါ ခင်ဗျ… ဟင်!”
ဘာမှ အထူးတလည် မတွေးဘဲ ထမင်းစားရင်း ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သော ဝန်ထမ်းမှာ ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံ ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပါးစပ်ထဲရှိ ထမင်းပင် ထွက်ကျမတတ် ဖြစ်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်တို့လည်း ဝင်ထိုင်ကာ စားပွဲတည်ကြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝန်ထမ်းများအားလုံးမှာ အစာမကြေရောဂါ ခံစားနေရသူများကဲ့သို့ ကြည့်နေကြသည်။ သို့သော် အကုန်မစားဘဲ ထွက်သွားက ပို၍ပင် ထူးဆန်းသွားပေလိမ့်မည်။
သို့တိုင်အောင် အခြေအနေမှာမူ ဆိုးရွားလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
လူတိုင်းက ကျွန်ုပ်တို့ဘက်သို့ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့်သာ ခိုးကြည့်နေကြသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ထမင်းစားရင်း ဝန်ထမ်းများကို လိုက်လံကြည့်ရှုမိသည်။ အများစုမှာ အသက် ၂၀ မှ ၄၀ ကြား လူငယ်ဝန်ထမ်းများဖြစ်ကြပြီး ကျွန်ုပ်နှင့် အသက်ချင်း တူလောက်မည့် ဝန်ထမ်းသစ်များကိုပင် တွေ့ရသည်။
အမျိုးသားများမှာ စစ်မှုထမ်းရခြင်းကြောင့် အလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်းများကို အနည်းငယ်နောက်ကျမှ စတင်ရှာဖွေကြရသော်လည်း ကျွန်ုပ်၏ အမျိုးသမီး အတန်းဖော်အများစုမှာမူ အလုပ်အကိုင်များ ရရှိနှင့်ကြပြီး ဖြစ်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“တိတ်ကျူးသာ မရှိခဲ့ရင် ငါလည်း ဘယ်နေရာမှာမဆို အလုပ်အကိုင် ရနေလောက်ပြီလို့ တွေးနေမိလို့ပါ”
ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံ ပြုံးလိုက်သည်—“ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ခင်ဗျားက ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုရဲ့ CEO ဖြစ်နေပြီလေ”
စားသောက်ဆိုင်ခန်းမအတွင်း ပြည့်နှက်နေသော ဝန်ထမ်းများကို ကြည့်ရင်း ကုမ္ပဏီတစ်ခုက အလုပ်အကိုင် မည်မျှ ဖန်တီးပေးနိုင်သည်ကို ပြန်လည် တွေးတောမိသည်။
စက်မှုလုပ်ငန်းသည် ငွေကြေးလုပ်ငန်းထက် အလုပ်အကိုင် ဖန်တီးနိုင်စွမ်း ပိုမိုကြီးမားပေသည်။
OTK ကုမ္ပဏီတွင် အချိန်ပြည့်ဝန်ထမ်း အနည်းငယ်သာ ရှိသော်လည်း ၎င်း၏ လုပ်ငန်းခွဲများမှတစ်ဆင့် လူသောင်းနှင့်ချီ၍ အလုပ်အကိုင် ရရှိနေကြသည်။
ကျွန်ုပ် တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးသေးသော လူတို့၏ ဘဝရပ်တည်ရေးမှာ ကျွန်ုပ်အပေါ် မူတည်နေသည်ဟု တွေးမိသောအခါ ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင်ပင် အစာမကြေဖြစ်လာသလို ခံစားရသည်။
***
ဂရင်းဒေးတန်ဟိုတယ် (Grand Dayton Hotel) မှ တော်ဝင်ဆွစ်ခန်း (Royal Suite) ကို ငှားရမ်းကာ အသေးစား ပါတီပွဲလေး တစ်ခု ကျင်းပခဲ့ကြသည်။
တစ်ညတာ တည်းခိုခွင့်အတွက်ပင် ဝမ် သန်း ၁၅ ထိ ကုန်ကျသည်။ သို့သော် ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် မှတစ်ဆင့် ကြိုတင်မှာယူခဲ့ခြင်းကြောင့် ရာခိုင်နှုန်း ၃၀ လျှော့စျေး ရရှိခဲ့သည်။
အာမန် ဒီ ဘြီညက် (Armand de Brignac) ခေါင်းကို ဖောက်လိုက်ချိန်တွင် လူတို့က လက်ခုပ်တီး အားပေးကြသည်။ ကျွန်ုပ်တို့လည်း ရှန်ပိန်ခွက်များကို ဖြည့်ကာ ခွက်ချင်းတိုက်၍ ကာဆာ ပေးလိုက်ကြသည်။
ဟိုတယ်မှ မှာယူထားသော ရိုးရှင်းသည့် အဆာပြေမုန့်များကို တစ်ဖက်တွင် ပြင်ဆင်ထားပြီး တိတ်ကျူးက ပီဇာနှင့် ကြက်ကြော်များကို သီးသန့် ထပ်မံ မှာယူထားသည်။
ဟွန်းဂျူး က ဆေးလိပ်ဖွာရင်း မေးလိုက်သည်—“နေရာတကာမှာ IPO တင်ဖို့ကို မျှော်လင့်နေကြသလိုပဲ။ အဲဒီဘက်ကိုရော စဉ်းစားစရာ ရှိလား”
စတပ်တပ် အများစုသည် ကုမ္ပဏီကို အများပိုင် ကုမ္ပဏီအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲရန် (IPO တင်ရန်) အိပ်မက် မက်ကြသည်။ တစ်ချိန်က ကုမ္ပဏီငယ်လေးများ ဖြစ်ခဲ့ကြသော NPL၊ ဂူဘယ်လ် (Gooble) နှင့် ဖေ့စ်နုဒ် (Facenote) တို့မှာလည်း IPO တင်ခြင်းဖြင့် ကုမ္ပဏီကြီးများအဖြစ်သို့ အသွင်ပြောင်းလဲလာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
IPO တင်ရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကုမ္ပဏီ၏ တန်ဖိုးကို မှန်ကန်စွာ ဆန်းစစ်နိုင်ရန်နှင့် သီးသန့်ကုမ္ပဏီအဖြစ် ရှိနေစဉ်ထက် ရန်ပုံငွေများကို ပိုမိုလွယ်ကူစွာ ရှာဖွေနိုင်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။
အားသာချက်ချည်းသက်သက်တော့ မဟုတ်ပေ။ ကုမ္ပဏီတစ်ခုအနေဖြင့် IPO တင်ပြီးသွားပါက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူများကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ဘဏ္ဍာရေးရှင်းတမ်းများ၊ ရבעနှစ်ပတ်လည် အမြတ်ငွေများနှင့် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု အစီအစဉ်များကို ပွင့်လင်းမြင်သာစွာ ထုတ်ဖော်ပြသရပေမည်။
“အဲဒါ တကယ်ပဲ လိုအပ်လို့လား”
ကားအသစ်၏ အောင်မြင်မှုကြောင့် ငွေသားစီးဆင်းမှုမှာ ချောမွေ့နေပြီး တီထွင်ဖန်တီးမှု စရိတ်စကများလည်း လုံလောက်စွာ ရှိနေသည်။ အကယ်၍ ငွေကြေး ထပ်မံ လိုအပ်လာပါကလည်း ငွေချေးစာချုပ်များ ထုတ်ဝေနိုင်သဖြင့် IPO တင်ရန် မလိုအပ်ပေ။
“အကယ်၍ CarOS သာ နက်စဒက် (NASDAQ) မှာ IPO တင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘလောက်တောင် ရနိုင်မလဲ”
ဟွန်းဂျူး က ကျွန်ုပ်၏ မေးခွန်းကို ပြန်လည် ဖြေကြားသည်—“လက်ရှိ အခြေအနေအရဆိုရင် ဒေါ်လာ ဘီလီယံ ၂၀၀ တော့ ရနိုင်တယ်”
ဒေါ်လာ ၈၈ သန်းဖြင့် ဝယ်ယူခဲ့သော ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ဒေါ်လာ ဘီလီယံ ၂၀၀ တန်ဖိုးရှိလာခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုကာလအတွင်း ကျွန်ုပ်တို့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့ရသည့် ပမာဏမှာလည်း ဘီလီယံနှင့်ချီ ရှိခဲ့ပေသည်။
ကျွန်ုပ်က ထပ်မံ မေးလိုက်သည်—“အကယ်၍ OTK သုတေသနဌာနက မျိုးဆက်သစ် ဘက်ထရီကို စီးပွားဖြစ် ထုတ်လုပ်နိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင်ရော”
ဟွန်းဂျူး က သူမ၏ နဖူးကို လက်ညိုးဖြင့် ခေါက်လိုက်သည်—“အဲဒါကတော့ စဉ်းစားစရာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒေါ်လာ ဘီလီယံ ၃၀၀ ကျော်တော့ သေချာပေါက် ရနိုင်မယ်”
တစ်နှစ်လျှင် ကားအစီးရေ ၁၀၀,၀၀၀ တောင် မရောင်းရသေးသော နီကိုလာ (Nikola) ကုမ္ပဏီသည် ကားအစီးရေ သန်းနှင့်ချီ ရောင်းချနေသော ဂျီအမ် (GM) ၏ ဈေးကွက်တန်ဖိုးကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ခြင်းမှာ အနာဂတ် လျှပ်စစ်ကား ဈေးကွက်ကို လွှမ်းမိုးနိုင်လိမ့်မည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။
လျှပ်စစ်ကားဈေးကွက်တွင် ထိုမျှလောက်သော အလားအလာကြီး ရှိနေပေသည်။
လက်ရှိတွင် လျှပ်စစ်ကား ရောင်းအားမှာ အတွင်းပေါက်ကွဲအင်ဂျင်သုံး ကားရောင်းအား၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံအောက်သာ ရှိနေသေးသည်။
သို့သော် ပြီးခဲ့သည့် ရာစုနှစ်ကို ဦးဆောင်ခဲ့သော အတွင်းပေါက်ကွဲအင်ဂျင်သုံး ကားများ၏ ပျက်သုဉ်းမှုမှာ ယခုအခါ အချိန်ပြဿနာ တစ်ခုသာ ဖြစ်လာတော့သည်။ ထိုအချိန်ကာလမှာလည်း မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ထားလောက်အောင် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ချဉ်းကပ်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။
ပြိုင်ဆိုင်ရမည့် ကုမ္ပဏီမှာ တစ်ခု သို့မဟုတ် နှစ်ခုတည်း မဟုတ်ပေ။ ယခုအချိန်အထိ သူတို့သည် CarOS ကို အထူးတလည် ဂရုစိုက်မိကြမည် မဟုတ်သော်လည်း ယခုမှစ၍ ထိန်းချုပ်ကန့်သတ်မှုများက ပိုမို ပြင်းထန်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ရှန်ပိန်ကို တစ်ကျိုက်ချင်း သောက်ရင်း ပြောလိုက်သည်—“ဘယ်သူက အနိုင်ရမလဲဆိုတဲ့ တိုက်ပွဲက အခုမှ စတင်တော့မှာ ဖြစ်ပါတယ်”
***
အလုပ်များပြားနေသည့်ကြားမှပင် OTK ကုမ္ပဏီ ရုံးချုပ်ဆီသို့ ကြိုဆိုရမည့် မျက်နှာသစ်များ ရောက်ရှိလာကြသည်။
ဖေ့စ်နုဒ် (Facenote) ၏ CEO တိုဘီ စထရောင်း (Toby Strong) နှင့် COO ဂျရတ် ဘေကွန် (Bacon) တို့ပင် ဖြစ်ကြသည်။
“ကြိုဆိုပါတယ်”
ကြာမြင့်စွာ မတွေ့ဆုံရသေးသည်နှင့်အညီ ကျွန်ုပ်တို့လည်း ရင်းရင်းနှီးနှီး နှုတ်ဆက်ကြသည်။
တိုဘီက စာနာပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်—“ဒီကို လမ်းလျှောက်လာရင်းနဲ့ ကြည့်မိတယ်၊ ကိုရီးယားမှာ လှပတဲ့ အမျိုးသမီးတွေ အရမ်းများတာပဲ။ အံ့သြစရာပဲကွာ”
သူတို့နှစ်ဦး ရုံးချုပ်သို့ လာရောက်ကြခြင်းမှာ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။
ဂျပန်နိုင်ငံသို့ စီးပွားရေးခရီးစဉ်မှ အပြန်တွင် ဤနေရာသို့ ခေတ္တဝင်ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ခရီးစဉ်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဂျပန် AV ကုမ္ပဏီများနှင့် တွေ့ဆုံဆွေးနွေးရန် ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် အကြောင်းအရာ ထောက်ပံ့ပေးမှုများနှင့် ပတ်သက်၍ J1၊ SOB၊ ECC၊ Modys နှင့် အခြား ကုမ္ပဏီများနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည်ဟု ဆိုသည်။
ဖေ့စ်နုဒ် (Facenote) သည် အမေရိကန်နိုင်ငံတွင်သာမက ကမ္ဘာတစ်ဝန်းလုံးရှိ အပြာစာပေ ဈေးကွက်တွင် ဦးဆောင်သူအဖြစ် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ဖြစ်ပေမည်၊ ထိုနေရာတွင် သူတို့ကို ကြိုဆိုသည့်အနေဖြင့် ခမ်းနားကြီးကျယ်သော ပါတီပွဲကြီးတစ်ခုကို ကျင်းပပေးခဲ့ကြသည်။
သာမန်ပါတီပွဲမျိုး မဟုတ်ပေ၊ ရေကူးကန်တစ်ခုလုံးကို ငှားရမ်းကာ ရေကူးဝတ်စုံကိုယ်ကျပ် (Bikini) ဝတ်ဆင်ထားကြသော AV မင်းသမီး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာနှင့်အတူ ကစားနည်းအမျိုးမျိုးကို ကစားခဲ့ကြသည့် ရေကူးကန်ပါတီပွဲ တစ်ခု ဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အလွန်တရာ ပျော်ရွှင်နေပုံပေါ်နေခြင်းမှာ ဤအချက်ကြောင့်ပင် ဖြစ်လေမလား။
ဤအချက် ပေါ်ထွက်လာသောအခါတွင်မူ သူတို့သည် ရန်ဒေါက် (Yangdeok - အနောက်တိုင်း အိုတာကူများ) ကြားတွင် အိုင်ဒေါ (Idol) များ၏ အဆင့်အတန်းသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြသည်။
အိုတာကူတို့၏ နောက်ဆုံးပန်းတိုင်မှာ အနောက်တိုင်း အိုတာကူပင် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်…
ကျွန်ုပ်လည်း သူတို့ကို မေးလိုက်သည်—“CarInfotainment ရဲ့ အခြေအနေက ဘယ်လိုရှိနေပြီလဲ”
ကိုယ်ပိုင်မောင်းနှင်မှု စနစ်က လူများကို ကားမောင်းရခြင်း ဒုက္ခမှ ကင်းဝေးစေသည်။ ခရီးသွားလာချိန်တွင် ယာဉ်မောင်းများအတွက် ဖျော်ဖြေရေး လိုအပ်မည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းကို ဖြည့်ဆည်းပေးမည့်အရာမှာ CarInfotainment ပင် ဖြစ်သည်။
လက်ရှိတွင် ဖေ့စ်နုဒ် (Facenote) သည် အပြာစာပေ လုပ်ငန်းတွင် စုဆောင်းထားခဲ့သော ကျွမ်းကျင်မှုများကို အသုံးပြုကာ CarInfotainment ကဏ္ဍသို့ ဝင်ရောက်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။
တိုဘီက ခေါင်းညိတ်ပြသည်—“အကြောင်းအရာ ပံ့ပိုးပေးသူတွေနဲ့ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးရင်း အဆင့်တစ်ဆင့်ချင်းစီ လုပ်ဆောင်နေပါတယ်။ ပိုပြီး အရေးကြီးတာကတော့ ကျွန်တော်တို့ ရန်ပုံငွေ ရချင်ပါတယ်”
“ဘာအတွက်လဲ”
ဖေ့စ်နုဒ်၏ ဝင်ငွေနှင့် အမြတ်ငွေများ ဆက်လက် တိုးပွားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရရှိလာသော ငွေများကို ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင် အပြာကားများနှင့် VR အပြာကားများ ထုတ်လုပ်ရေးတွင် ပြန်လည် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားကြသဖြင့် ထိန်းသိမ်းထားသော အမြတ်ငွေ ပမာဏမှာ ကြီးမားလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
“ကျွန်တော်တို့ Dancing Rabbit ကုမ္ပဏီကို ဝယ်ယူဖို့ ကြိုးစားနေကြလို့ပါ”
“အဲဒါ ဘယ်လို ကုမ္ပဏီမျိုးလဲ”
တိုဘီနှင့် ဂျရတ် တို့က ကျွန်ုပ်၏ မေးခွန်းကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
“ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အဲဒီနာမည်ကြီး ကုမ္ပဏီကို မသိဘူးလား”
“သူတို့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုရော မသုံးဖူးဘူးလား။ ပစ္စည်းတွေက သိပ်ကောင်းတယ်လေ”
“ဒါဆို အဲဒါ ဘယ်လိုကုမ္ပဏီမျိုးလဲ”
တိုဘီက ရှင်းပြသည်—“အမေရိကန်မှာ ဒုတိယအကြီးဆုံး အရွယ်ရောက်ပြီးသူများသုံး ကစားစရာ (adult toy) ကုမ္ပဏီလေ”
“အာ……”
သူတို့က အရွယ်ရောက်ပြီးသူများသုံး ကစားစရာ ကုမ္ပဏီတစ်ခုကို ဝယ်ယူနေကြတာလား။