မမ သည် ခေါင်းကိုက်နေသည့်အလား သူမ၏နဖူးကို လက်ချောင်းများဖြင့် ဖိထားလိုက်သည်။ ပါးစပ်တွင် ကိုက်ထားသော စီးကရက်မှာ တစ်စစီလောင်ကျွမ်းကာ အဆုံးသတ်ခါနီးသို့ ရောက်လာသောအခါ သူမသည် ၎င်းကို ပြာခွက်ထဲသို့ ကြိတ်ခြေလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်—
“ဒီတစ်ခါရော ဘာတွေထပ်တွေးနေပြန်ပြီလဲ?”
ဒေါ်လာ သန်း (၂၀၀)။
ကိုရီးယားဝမ်ငွေဖြင့် အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် ၂၂ ထရီလီယံ ရှိသည်။ ဤပမာဏမျိုးဖြင့် သိသာထင်ရှားသော ကော်ပိုရေးရှင်းကြီးတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်သည်အထိ အကြွင်းမဲ့ဝယ်ယူနိုင်ပြီး စက်မှုလုပ်ငန်းတစ်ခု၏ သွင်ပြင်လက္ခဏာကိုပင် လုံးဝပြောင်းလဲပစ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။
တက်ကျူက ပြောလိုက်သည်—
“ဒါက အရေးကြီးတယ်၊ မမ။”
“ဒါဖြင့် ဒီအရေးကြီးတဲ့ကိစ္စဆိုတာ ဘာလဲ?”
ကျွန်တော် တစပ်စပ် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။
“ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောပြပါမယ်။”
သူမအနေဖြင့် ဤသည်မှာ သာမန်နောက်ပြောင်နေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း နားလည်သွားလောက်ပေသည်။
“ရှင် တကယ်… ဘာတွေလုပ်မလို့လဲ?”
ထိုစဉ် အဲလီက တံခါးကို တွန်းဖွင့်၍ အထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ အပြင်ဘက်ရှိ ပူပြင်းသော ရာသီဥတုကြောင့်ပင်လား သို့မဟုတ် အမောတကော အပြေးအလွှား ရောက်လာခဲ့ရ၍လား မသိ၊ သူမ၏နဖူးပြင်တွင် ချွေးစက်များ တွဲခိုနေလေသည်။
“ဂျင်ဟူ! အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုကို ခရီးကောင်းကောင်း သွားခဲ့ရရဲ့လား?”
“သေချာတာပေါ့။”
လာမည့်အချိန်များမှာ အလွန်တရာ အလုပ်ရှုပ်ဖွယ်ရှိနေသည်။ သို့သော်လည်း ယနေ့တွင် အချိန်အနည်းငယ်ရလိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော် မျှော်လင့်မိသည်။
ကျွန်တော် အရင်ဆုံး ထရပ်လိုက်သည်။
“အသေးစိတ်ကိုတော့ နောက်မှပြောပြမယ်။ ဒီအချက်ကိုပဲ စိတ်ထဲမှတ်ထားပြီး ပြင်ဆင်ထားလိုက်ပါ။ ဥပဒေရေးရာအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို ခဏလောက် ငှားသုံးလိုက်ဦးမယ်။”
ကျွန်တော် အဲလီ၏လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ဌာနခွဲမန်နေဂျာ၏ ရုံးခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး ဓာတ်လှေကားရှိရာသို့ ဦးတည်ခဲ့သည်။
“ဘယ်သွားမလို့လဲ?”
“ချိန်းတွေ့မလို့။”
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ တာဝန်တွေမပြီးသေးဘူးလေ။”
“ဒီနေ့ကို တစ်ဝက်တစ်ပျက် ခွင့်ယူလိုက်တယ်လို့ သဘောထားလိုက်ပါ။”
အဲလီသည် ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလာသည်။
“အင်း၊ ဟုတ်လား?”
ကျွန်တော်တို့ ကားပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြသည်။
ကျွန်တော် ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ကာ ထိုင်ခုံခါးပတ်ကို တပ်ဆင်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်—
“ဘယ်သွားချင်လဲ?”
အဲလီက ဤမေးခွန်းကို စောင့်နေခဲ့ဟန်ဖြင့် ချက်ချင်းပင် ဖြေလေသည်။
“အပန်းဖြေဥယျာဉ် (အေမုစ်မန့်ပါ့ခ်) ပါ။ ကိုရီးယားလူမျိုးတွေက ချိန်းတွေ့ကြတဲ့အခါ အပန်းဖြေဥယျာဉ်တွေကို မကြာခဏ သွားတတ်ကြတော့ ဂျင်ဟူနဲ့ အနည်းဆုံး တစ်ခါလောက်တော့ သွားချင်နေတာ ကြာပြီလေ။”
သူမအနေဖြင့် ခမ်းနားထည်ဝါသော နေရာတစ်ခုခုကို ပြောလိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော် ထင်ထားခဲ့သော်လည်း သူမက အပန်းဖြေဥယျာဉ်ကိုသာ လိုလားနေခဲ့သည်။
သူမသည် အခြားသူများကဲ့သို့ပင် ပုံမှန်ချိန်းတွေ့ခြင်းမျိုးကို အတွေ့အကြုံခံစားကြည့်ချင်နေပုံရပေသည်။
မြို့ပြဧရိယာတွင် နာမည်ကြီး အပန်းဖြေဥယျာဉ် နှစ်ခုရှိသည်။ လီတာအုပ်စု၏ လက်အောက်ခံဖြစ်သော လီတာဝေါလ်နှင့် ဆိုဆောင်းအုပ်စု၏ လက်အောက်ခံဖြစ်သော နယ်ဗာလန်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။
အကွာအဝေးအရဆိုလျှင် လီတာဝေါလ်က ပိုနီးသော်လည်း အဆောက်အအုံများနှင့် အတိုင်းအတာအရဆိုလျှင် နယ်ဗာလန်းက အလွန်အမင်း ကြီးမားထည်ဝါလှသည်။
“ဒါဆိုရင် နယ်ဗာလန်းကို သွားကြမလား?”
အဲလီသည် ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားနေဟန် ပေါ်လာသည်။
“တကယ်လား? ရှင် တကယ်ပဲ ကျွန်မကို အဲ့ဒီခေါ်သွားမလို့လား?”
“သေချာတာပေါ့။ ယုံဂင်မှာရှိတာဆိုတော့ ဒီကနေ သိပ်မဝေးပါဘူး။”
သူမသည် ပျော်ရွှင်ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် ခုန်ပေါက်နေစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် ကျွန်တော့်မျက်နှာကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်လာသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ?”
“ရှင် အဲ့ဒါကို ကောင်းကောင်းသိနေတာပဲ။ ရည်းစားနဲ့ အဲ့ဒီကို တစ်ခါမှ သွားဖူးလို့လား?”
“……”
အမှန်တရားကတော့ သွားဖူးသည်။
တစ်ချိန်က ဆွန်အာ နှင့် ချိန်းတွေ့စဉ်က တစ်ခါသွားဖူးခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် အဲ့ဒီအတိုင်း ရိုးရိုးသားသား ပြောလို့မှ မဖြစ်တာ။
“အဟမ်း၊ မထင်ပါဘူး။”
အဲလီက နားလည်သလို အပြုံးလေးဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“လိမ္မာပါးနပ်တဲ့ အဖြေပဲ။ A-plus ပေးလိုက်မယ်။”
“……ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
အကယ်၍ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေမည်ဆိုပါက ရုံးဝန်ထမ်းနှစ်ဦး တိတ်တဆိတ် ထွက်ပြေးသွားကြသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ဖြစ်ခြင်းက ကြီးကျယ်သောကိစ္စမဟုတ်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်ကသာ ကျွန်တော့်ကို မှတ်မိသွားပါက အတော်လေး အနှောင့်အယှက်ဖြစ်လာလိမ့်မည်။
“ပထမဆုံး ဈေးဝယ်ထွက်တာကနေ စသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်။”
ကျွန်တော် ပထမဆုံးအနေဖြင့် အနီးအနားရှိ SPA ဆိုင်တစ်ဆိုင်ဆီသို့ ကားမောင်းသွားခဲ့သည်။ အဲလီသည် ရုပ်ပုံဒီဇိုင်းပါသော အဖြူရောင်တီရှပ်နှစ်ထည်ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။
“အပန်းဖြေဥယျာဉ်သွားတဲ့အခါ ဝတ်စုံက စုံတွဲတီရှပ်ဖြစ်ရမယ်ဆိုတာ ရှင်သိတယ်မလား။”
“……။”
သူမက တကယ်ပဲ အများသူငှာ လုပ်နေကျအတိုင်း လုပ်ဖို့ စီစဉ်နေတာလား?
ကျွန်တော် အရင်ဆုံး အဝတ်အစားလဲပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် အဲလီသည် အဝတ်အစားလဲခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။
ယခင်က သူမဝတ်ဆင်ထားခဲ့သော တရားဝင်ဝတ်စုံအစား ယခုအခါ ဂျင်းဘောင်းဘီနှင့် ပုံနှိပ်အဖြူရောင်တီရှပ်၊ ထို့အပြင် သူမ၏ခြေချောင်းလေးများကို ပေါ်လွင်စေသော ဖိနပ်များကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏မျက်နှာကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းဖုံးအုပ်ထားသော နေကာမျက်မှန်ကိုလည်း တပ်ဆင်ထားသေးသည်။
“ကျွန်မကို ကြည့်ရတာ ဘယ်လိုနေလဲ?”
ဖက်ရှင်၏ ပြီးပြည့်စုံခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် မျက်နှာပေါ်တွင် မူတည်နေပေသည်။
SPA ဆိုင်မှ အဝတ်အစားဖြစ်သော်လည်း အဲလီသည် ဖက်ရှင်မဂ္ဂဇင်းရိုက်ကူးရေးတွင် ပါဝင်နေသူတစ်ဦးနှင့် တူနေလေသည်။ အဝတ်အစားများ ဝယ်ယူပြီးနောက် ကျွန်တော်တို့ ကားပေါ်သို့ ပြန်တက်ကာ နယ်ဗာလန်းသို့ ဦးတည်မောင်းနှင်ခဲ့ကြသည်။
ကျွန်တော်တို့ကို မှတ်မိမည့်သူ ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်သော်လည်း သတိထားသည့်အနေဖြင့် သာမန်ဝတ်စုံဝတ် ကိုယ်ရံတော်များက ကျွန်တော်တို့နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။
လမ်းခုလတ်တွင် တက်ကျူထံမှ ဖုန်းဝင်လာခဲ့သည်။
[ဘယ်ကိုသွားနေကြတာလဲ?]
“နယ်ဗာလန်းကို သွားနေကြတယ်။”
[ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံ ကို ဖုန်းဆက်ပြီး ဝင်ကြေးအကုန်ခံစရာမလိုတဲ့ All-access ဖြတ်ပိုင်း နှစ်စောင် ပို့ပေးဖို့ တောင်းဆိုရမလား?]
“……ငါ့ဘာသာပဲ ဝတ်စုံနဲ့ ဝယ်လိုက်ပါမယ်။”
ဒီလောက်အလုပ်များနေတဲ့ ဥက္ကဋ္ဌကို ဘာလို့ဖုန်းဆက်ရမှာလဲ?
နယ်ဗာလန်းသို့ ရောက်ရှိသောအခါ အားလုံးပါဝင်ခွင့် (All-access) လက်မှတ်များကို ဝယ်ယူပြီး ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။
လက်ချင်းချိတ်လျက်ဖြင့် အပန်းဖြေဥယျာဉ်တစ်ဝိုက် လျှောက်သွားကာ ရေပန်းစားသော ကစားကွင်းများကို စီးနင်းခဲ့ကြသည်။ ကျွန်တော် နောက်ဆုံးအကြိမ် လာရောက်ခဲ့စဉ်ကထက် အသစ်ထပ်တိုးထားသော ကစားကွင်းများစွာ ရှိနေလေသည်။
လုပ်ငန်းခွင်ရက် မွန်းလွဲပိုင်းဖြစ်သော်လည်း လာရောက်လည်ပတ်သူ များပြားလှသည်။ ကျောင်းကွင်းဆင်းခရီးထွက်လာကြသည့် ကျောင်းသားများ၊ မိသားစုအပျော်ခရီးထွက်လာကြသူများနှင့် စုံတွဲများ စသည်ဖြင့် အမျိုးစုံပေသည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် လူအုပ်ကြီး၏ အကြည့်များမှာ အဲလီ့ဆီသို့ ကျရောက်နေသည်။ အမျိုးသားတစ်ဦးမှာ သူ၏ရည်းစားက သူ့ကို လက်စဆွဲဖမ်းဆွဲလိုက်သည်အထိ အဲလီ့ကို ရူးမူးမူး စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
ကစားကွင်းမှ ဆင်းလာသည်နှင့် အဲလီက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ရှေ့မှဆွဲခေါ်သွားသည်။
“လာ၊ နောက်တစ်ခါ ဟာကို သွားစီးကြစို့။”
“ခဏနားပြီး ကော်ဖီဘယ်လိုလဲ?”
“ရှင် ဘာပြောတာလဲ? ဒီလောက်အဝေးကြီး ရောက်လာမှတော့ နောက်ထပ် အနည်းဆုံးတစ်ခုလောက်တော့ စီးရမှာပေါ့။”
အဲလီက စွမ်းအင်အပြည့်ဖြင့် ရှိနေသော်လည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ခွန်အားများကတော့ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးလာနေပြီဖြစ်သည်။ လေယာဉ်ပေါ်မှ ဆင်းလာကတည်းက အနားယူရန် အချိန်မရခဲ့ကြောင်းကို ယခုမှ သတိရမိတော့သည်။
ညနေပိုင်းတွင် ပွဲတော်ယာဉ်တန်း (ပါရိတ်) လှည့်လည်ခြင်းနှင့် ဖျော်ဖြေပွဲများ စတင်ခဲ့သည်။ အဲလီသည် မပင်ပန်းဟန်ဖြင့် ပွဲတော်ယာဉ်တန်းနောက်သို့ လိုက်ပါကာ အဆုံးအထိ ရပ်ကြည့်နေခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်တော်တို့နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသော ကိုယ်ရံတော်များပါ ပင်ပန်းနေကြသည်ကို တွေ့ရသောအခါမှသာ အပန်းဖြေဥယျာဉ်မှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
အဲလီက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလာသည်၊ “အာ၊ လုပ်ငန်းခွင်ရက်တွေမှာ မီးရှူးမီးပန်း မဖောက်ဘူးပဲ။ အဲ့ဒါလေးပါ ကြည့်ချင်ခဲ့တာ။”
ကျွန်တော်တို့ ဂန်နမ် သို့ ကားပြန်မောင်းလာခဲ့ကြပြီး မက္ကဆီကန်စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် ညစာ နောက်ကျစွာ စားသုံးခဲ့ကြသည်။ ကျွန်တော်တို့မှာယူထားသော ဖာဂျီတာနှင့် ကွេសာဒီလာတို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
“ဝိုင်နည်းနည်း သောက်ကြမလား?”
“မက္ကဆီကန်အစားအစာနဲ့ဆိုရင် တီကီလာ (အရက်ပြင်း) က မပါမဖြစ်ပဲ။”
ကျွန်တော်တို့ ရှော့ခွက်များကို အချင်းချင်း တိုက်ခဲ့ကြသည်။ အရက်အများကြီး မသောက်ရသေးသော်လည်း အရက်အာနိသင်ပြင်းထန်မှုကြောင့် ကျွန်တော့်မျက်နှာမှာ လျင်မြန်စွာ ရဲတက်လာခဲ့သည်။
“ခုတော့ ပြောပြတော့။”
“ဘာကိုလဲ?”
“ဘာလို့ ခွင့်မယူနိုင်ရတာလဲ? ကျွန်မ ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ပျက်သွားလဲ သိရဲ့လား?”
“အင်း…။”
ကျွန်တော့်မျက်နှာထားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အဲလီသည် တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ရပါတယ်။ ဒီနေ့ ချိန်းတွေ့ရတာ ပျော်စရာကောင်းလို့ ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်ပါမယ်။”
ဆိုင်မပိတ်မီမှာပင် ကျွန်တော်တို့ တီကီလာတစ်ပုလင်းကို အကုန်သောက်သုံးခဲ့ကြသည်။ အဲလီက ကျွန်တော့်ထက် အရက်အနည်းငယ် ပိုသောက်မိပုံရပေသည်။
သီးသန့်ယာဉ်မောင်းကို ခေါ်ရန်မလိုဘဲ ကိုယ်ရံတော်ကပင် ကားမောင်းပေးသဖြင့် ကျွန်တော်တို့ နောက်ခန်းတွင် ထိုင်လာခဲ့ကြသည်။ လမ်းခရီးတစ်လျှောက်လုံး အဲလီသည် ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ်တွင် ခေါင်းမှီအနားယူလာခဲ့သည်။
ဟိုတယ်သို့ရောက်ရန် အချိန်အများကြီး မကြာလိုက်ပေ။
“ရောက်တောင် ရောက်လာပြီ။”
“အပေါ်တက်တာ လိုက်ပို့ပေးမယ်။”
ကျွန်တော်တို့ ကားပေါ်မှ အတူတကွ ဆင်းလာကာ ဧည့်ခန်းမဆောင် (လိုဘီ) အတွင်းသို့ လျှောက်ဝင်လာခဲ့ကြသည်။ အဲလီသည် လမ်းခွဲရတော့မည်ဖြစ်၍ စိတ်မသာဟန်ပေါ်နေပြီး ကျွန်တော်လည်း ထိုအတိုင်းပင် ခံစားနေရသည်။
ထိုစဉ် ဓာတ်လှေကားရောက်ရှိလာပြီး တံခါးပွင့်လာခဲ့သည်။
အဲလီက ဓာတ်လှေကားထဲသို့ ဝင်ရောက်ရင်း ပြောလိုက်သည်၊ “ဒီနေ့ ပျော်စရာကောင်းခဲ့တယ်။ ရှင်ပင်ပန်းနေမှာ သေချာတယ်၊ အမြန်ဝင်ပြီး အနားယူလိုက်တော့။”
“ကောင်းသောညပါ။”
ဓာတ်လှေကားတံခါးမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပိတ်သွားခဲ့သည်။
မသိစိတ်အရပင် ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်မိသဖြင့် ပိတ်စပြုနေသော တံခါးမှာ ပြန်ပွင့်လာခဲ့သည်။
“အဟမ်း…”
ဘာပြောရမလဲ?
ကျွန်တော် နှောင့်နှေးနေစဉ် အဲလီက အရင်စပြောလိုက်သည်။
“နောက်ထပ်တစ်ခွက်လောက် ထပ်သောက်ချင်သေးလား? မနေ့ညက ဝိုင်အကြွင်းအကျန်နည်းနည်း ကျန်သေးတယ်။”
“အော်၊ သောက်ကြမလား?”
ကျွန်တော် သူမနှင့်အတူ ဓာတ်လှေကားထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။
ထူးဆန်းပြီး အဆင်မပြေသော တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခုက ကျွန်တော်တို့ကို ဝန်းရံသွားခဲ့သည်။
အဲလီ၏အခန်းမှာ ၂၆ ထပ်တွင်ရှိသည်။ အခန်းဝသို့ရောက်သောအခါ သူမ၏ကတ်သော့ဖြင့် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အဲလီက အထဲသို့အရင်ဝင်သွားပြီး ကျွန်တော် သူမနောက်မှ ဝင်လိုက်သည်။
သူမကို ဟိုတယ်ရှေ့တွင် လိုက်ပို့ပေးခဲ့ဖူးသော်လည်း သူမ၏အခန်းထဲသို့ ဝင်လာခြင်းမှာ ယခုမှ ဒုတိယအကြိမ်မြောက်သာ ဖြစ်ပေသည်။
ကျွန်တော်တို့ ချိန်းတွေ့ဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးကတည်းကဆိုရင် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်နေပြီလား?
တံခါးမှာ အလိုအလျောက်ပိတ်သွားခဲ့သည်။ ဆွန်အာ က ကတ်သော့ကို မသုံးရသေးသဖြင့် အခန်းထဲတွင် အမှောင်အတိုင်း ရှိနေဆဲပင်။
ထိုခဏ၌ ဆွန်အာ သည် ရုတ်တရက်လှည့်လာကာ ကျွန်တော့်ကို ဖက်ယမ်းပြီး နမ်းလိုက်သည်။ သူမ၏ချိုမြိန်သောရနံ့မှာ အရက်နံ့နှင့် ရောစွေးသွားခဲ့သည်။
ကြာရှည်စွာ နမ်းပြီးနောက် ဆွန်အာ သည် ခွာလိုက်ပြီး “ဒါက ခွင့်ရက်ဖျက်သိမ်းလိုက်ရတဲ့အတွက် ပေးရမယ့်လျော်ကြေးပဲ” ဟု ပြောလေသည်။
ကျွန်တော်တို့ စတင်တွဲလာခဲ့သည်မှာ လအနည်းငယ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး ကိုယ်ထိလက်ရောက် ချစ်ခင်ပြသမှုများနှင့် အနမ်းများမှာ သဘာဝကျသော်လည်း ထို့ထက်ပိုဝေးသည့်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန်အတွက်မူ ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦးစလုံး အနည်းငယ် သတိကြီးစွာထားနေကြဆဲဖြစ်သည်။
သေချာသည်မှာ ကျွန်တော့်ဘက်တွင်လည်း ထိုသို့ပြုလိုသည့် ဆန္ဒများ အလွန်အမင်းရှိနေသော်လည်း ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦးစလုံးက အလွန်အမင်း အလုပ်များနေကြပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများကြောင့်လည်း ကျွန်တော့်ကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်စေခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့ ပိုမိုရင်းနှီးလာခြင်းမရှိစေရန် တားဆီးထားသော နုညံ့ပါးလွှာသောစည်းတစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ထိုစည်းကိုကျော်ဖြတ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီဟု ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရသည်။
ဆွန်အာ က ကတ်သော့ကို ထိုးထည့်လိုက်သောအခါ မီးများမှာ အလိုအလျောက်လင်းထိန်လာခဲ့သည်။ အရက်ကြောင့်လား၊ သို့တည်းမဟုတ် အခြားအကြောင်းကြောင့်လား မသိရ၊ သူမ၏မျက်နှာမှာ ပန်းရောင်သမ်းကာ ရဲတက်နေလေသည်။
သူမက အလွန်တရာလှပနေသဖြင့် ကျွန်တော် သူမကို ငေးကြည့်မိနေတော့သည်။ ဆွန်အာ က အနေခက်ဟန်ဖြင့် စကားစလာခဲ့သည်။
“အော်! ကျွန်တော်တို့ ဝိုင်သောက်ဖို့ လာခဲ့ကြတာ မဟုတ်လား? အဲ့တော့ ဝိုင်က…”
ကျွန်တော် သူမ၏လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် အိပ်ခန်းဆီသို့ ဦးဆောင်ခေါ်ဆောင်ရင်း ကျွန်တော်တို့ ထပ်မံနမ်းရှိုက်ကြပြန်သည်။
ကျွန်တော်တို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလျက်ပင် ကုတင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကြသည်။
ကျွန်တော် လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ဆွန်အာ ၏ပါးပြင်ကို အသာအယာပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။
“အဆင်ပြေရဲ့လား?”
ကျွန်တော့်မေးခွန်းကို ဖြေမည့်အစား ဆွန်အာ က မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မှိတ်ချလိုက်သည်။
***
ကျွန်တော် သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ မြို့လယ်ခေါင်တစ်နေရာတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ကျွန်တော်ရောက်နေသည့်နေရာကို ချက်ချင်းပင် မှတ်မိသွားသည်။
လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းတွင် လူရာပေါင်းများစွာတို့သည် ဖန်သားအဆောက်အအုံတစ်ခုရှေ့တွင် Nphone Z ကို ဝယ်ယူလိုသည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် တန်းစီနေကြသည်။
ကျွန်တော့်ဘေးတွင်မူ ဘလူးတုသ်နားကြပ်တပ်ဆင်ထားကာ လက်ပတ်နာရီကို အဆက်မပြတ်ကြည့်ရင်း ဖုန်းပြောဆိုနေရသဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေသော ဝတ်စုံဝတ်လူဖြူတစ်ဦး ရပ်နေသည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။
လမ်းဖြတ်ကူးမီးပွိုင့်မှာ နီရောင်အတိုင်းပင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
မီးပွိုင့်ပြောင်းသွားသောအခါ ဘာတွေဖြစ်လာမည်ကို ကျွန်တော် သိနှင့်ပြီးသားဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း အမှန်တရားကို မသိကြသူများကမူ ရယ်မောကာ ပျော်ပျော်ပါးပါး စကားစမြည်ပြောဆိုနေကြဆဲပင်။
ဘာကြောင့် ငါ့ကို ဒါတွေပြနေရတာလဲ?
တစ်စုံတစ်ယောက်က ဘာမှမသိဘဲ ဘာမှမလုပ်ဘဲနေလျှင် ပြဿနာမရှိပေ။ သို့သော် သိနေခြင်းက ကျွန်တော့်ကို ရွေးချယ်မှုတစ်ခု လုပ်ကိုလုပ်ရမည့်အဖြစ်သို့ မလွှဲမရှောင်သာ ရောက်သွားစေသည်။ ထိုရွေးချယ်မှုနောက်မှ လိုက်ပါလာမည့် အကျိုးဆက်များနှင့် တာဝန်ဝတ္တရားများကို ကျွန်တော်သာလျှင် ခံယူရလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။
ဤသို့တွေးတောနေစဉ် မီးပွိုင့်ပြောင်းသွားခဲ့သည်။ လမ်းဆုံတွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသူများအားလုံး အတူတကွ အလောတကြီး ဖြတ်ကူးသွားကြသည်။
ဘုန်း!
နားကွဲမတတ် ဆူညံသံကြီးနှင့်အတူ မြေကြီးများကွဲအက်ကာ အပြင်းအထန် တုန်ခါသွားခဲ့သည်။ Npple Store ရှေ့တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသူများ အော်ဟစ်ကာ ထွက်ပြေးကြလေသည်။
သို့သော် မြေကြီးများပြိုကျလာသည်နှင့်အမျှ အများစုမှာ အောက်ဘက်သို့ ကျွံကျသွားကြသည်။ လမ်းပေါ်တွင် ပြေးလွှားနေသော ကားများ တစ်စီးနှင့်တစ်စီး တိုက်မိကာ ဟွန်းတီးကြသည်။ ယာဉ်မောင်းအချို့မှာ ကားပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ပြေးလွှားကြတော့သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြင့်မားသော အဆောက်အအုံများမှာ စတင်စောင်းလာခဲ့သည်။ ကွဲအက်နေသော ဖန်စများနှင့် အပျက်အစီးများ မိုးရွာသလို ကျဆင်းလာသည်။
အထပ်များစွာအပေါ်မှ ပြိုကျလာသောပစ္စည်းများမှာ လက်နက်များကဲ့သို့ပင် အလွန်အမင်း အန္တရာယ်ကြီးမားလှသည်။ ကွန်ပျူတာတစ်လုံးမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ခေါင်းပေါ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ကျရောက်ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။
၎င်းမှာ ရုပ်ရှင်ထဲမှ ဇာတ်ဝင်ခန်းတစ်ခုကဲ့သို့ အတုအယောင်ဆန်လွန်းလှသော မြင်ကွင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။
အချိန်တစ်ခုရောက်သောအခါ ကျွန်တော်သည် ထိုဝတ်စုံဝတ်လူသား၏လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားမိကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူက ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် အသက်ကို ကယ်တင်ပေးရန် အော်ဟစ်ရင်း ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
သူ့ကိုဆွဲတင်ရန် ကျွန်တော်ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အမှန်တရားကို ကျွန်တော်သိနေခဲ့သည်—သူ့ကို ကျွန်တော်မကယ်တင်နိုင်ပါ။
မိုးမျှော်တိုက်ကြီး ပြိုကျလာသည်နှင့်အမျှ နေမင်းကြီးကို ဖုံးအုပ်သွားခဲ့သည်။
ထိုခဏ၌ပင်…
***
“ဟူး!”
ကျွန်တော် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ပထမဆုံးမြင်လိုက်ရသည်မှာ ဆွန်အာ ၏ အံ့သြထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာပေးပင်ဖြစ်သည်။
“အဆင်ပြေရဲ့လား?”
“အင်း။”
ချွေးအေးများမှာ ကျွန်တော့်နဖူးပြင်မှ စီးကျလာခဲ့သည်။
ဆွန်အာ က စောင်ကိုလှန်ကာ ကျွန်တော့်အတွက် ရေသွားယူပေးရန် ထရပ်လိုက်သည်။ အမှောင်ထုထဲတွင် ထူးဆန်းသောအရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ရှင် ရုတ်တရက်ညည်းညူပြီး လူးလဲနေလို့လေ။”
စောင်အောက်သို့ ပြန်ဝင်လာရင်း ဆွန်အာ က အလင်းရောင်ကို အနည်းငယ်ဖွင့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် ရေကို တစ်ရှိန်ထိုးသောက်ချလိုက်သည်။
“ငါ အိပ်မက်မက်လို့ပါ။”
“ဘယ်လိုအိပ်မက်မျိုးလဲ?”
ဒါကို ဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲ?
ကျွန်တော် သတိကြီးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“လူတွေသေဆုံးနေကြတဲ့ အိပ်မက်မျိုးပါ။”
“ကြားရတာ ကြောက်စရာကြီးပဲ။”
ဆွန်အာ က ခွက်ကိုယူလိုက်သည်။
ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်မိသည်။
“ကိုယ်မှာရှိတဲ့ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ကယ်တင်နိုင်မယ်ဆိုရင် ကိုယ်ဘာလုပ်သင့်လဲ?”
ခဏတာတွေးတောပြီးနောက် ဆွန်အာ က ကျွန်တော့်ကို မေးလာခဲ့သည်။
“ရှင် ဘာလုပ်ချင်လဲ၊ ဂျင်ဟူ?”
“ငါကလေ…”
ယခုတိုင်အောင် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်နှင့် သေဆုံးသွားကြသည့် လူများ၏ပုံရိပ်များက ဦးနှောက်ထဲသို့ ရောက်လာကြသည်။
တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ပြောရမည်ဆိုလျှင် ကျွန်တော့်အနေဖြင့် သူတို့ကို ကယ်တင်ရမည့်တာဝန်မရှိပေ။ အကယ်၍ ကျွန်တော်သာ မဆင်မခြင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မည်ဆိုလျှင် ပိုက်ဆံတွေ အကုန်အကျခံရုံသာမက အန္တရာယ်ပါ ကျရောက်သွားနိုင်သည်။
အဲဒီအရာတွေအားလုံးကို ကိုယ်တိုင်အမှန်တကယ် ကိုင်တွယ်နိုင်ပါ့မလား?
ကျွန်တော် ရိုးသားစွာပင် ပြောလိုက်သည်။
“ငါလည်း မသိသေးဘူး။ ဒါက ကိုယ်လုပ်သင့်တဲ့အရာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်လုပ်နိုင်တဲ့အရာလားဆိုတာကိုလေ…”
“ဘယ်လောက်ပဲ ပိုက်ဆံရှိပြီး ဘယ်လောက်ပဲ အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ဖြစ်ပါစေ၊ အားလုံးကိုတော့ မလုပ်နိုင်ပါဘူး။”
မှန်ပေသည်။
ယခုအချိန်အထိပင် ကမ္ဘာပေါ်တွင် စစ်ပွဲများ၊ အငတ်ဘေး၊ ရောဂါများနှင့် ဘေးဥပဒ်များကြောင့် လူများစွာသေဆုံးနေကြရသည်။ ဆီးရီးယား သို့မဟုတ် အိုင်အက်စ်အိုင်အက်စ် သိမ်းပိုက်ထားသော နယ်မြေများကဲ့သို့သောနေရာများတွင် ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မည်သူကမသိဘဲ နေကြမည်နည်း။
ကျွန်တော့်မှာရှိသမျှ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ ဩဇာအာဏာတွေကို အကုန်စုစည်းလိုက်ရင်တောင် သူတို့အားလုံးကို ကျွန်တော်မကယ်တင်နိုင်ပါ။
ဒါပေမဲ့… ကျွန်တော့်မျက်စိရှေ့မှာ သေဆုံးနေတာကို ဘာမှမဖြစ်သလို လျစ်လျူရှုပြီး ဆက်ပြီးအသက်ရှင်နေနိုင်ဦးမှာလား?
“ကိုယ်မှာရှိတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်ပျောက်သွားမယ်ဆိုရင်ရော… ပြီးတော့ OTK ကုမ္ပဏီရဲ့ စီအီးအိုလည်း မဟုတ်တော့ဘူးဆိုရင်ရော? အဲ့ဒါ အဆင်ပြေပါ့မလား?”
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် ဆွန်အာ ၏မျက်နှာ တင်းမာသွားခဲ့သည်။
“ရှင် အခုဘာပြောလိုက်တာလဲ?”
“အဲ့ဒါကလေ…”
“ဂျင်ဟူမှာ ပိုက်ဆံရှိလို့သာ ကျွန်မက သူ့ကို သဘောကျနေတာလို့ ရှင်ထင်နေတာလား?”
“အင်း၊ အဲ့လိုတော့လည်း မဟုတ်ပါဘူး…”
ကျွန်တော့်ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ဆွန်အာ က ရုတ်တရက်ရယ်မောလိုက်သည်။ သူမအတွက် အလွန်တရာရယ်စရာကောင်းနေပုံရပေသည်။
တစ်ယောက်ယောက်ကို သဘောကျရသည့်အကြောင်းရင်းများမှာ အမျိုးစုံရှိပေသည်—အသွင်အပြင်၊ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး၊ ပညာရေး၊ အလုပ်အကိုင်၊ မိသားစု စသည်ဖြင့်ပေါ့။ ပိုက်ဆံဆိုသည်မှာလည်း ထိုအထဲမှတစ်ခုအပါအဝင်ဖြစ်သည်။
အရိုးစုဝါဒီ (ကပ္ပိတလစ်) လူ့အဘောင်အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုတွင် ငွေကြေးရှိခြင်းမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အရည်အချင်းတစ်ခုဖြစ်သည်ကတော့ အမှန်ပင်။ ထိုသို့သဘောကျခြင်းမှာ အထူးအဆန်း အမှားအယွင်းတစ်စုံတစ်ရာလည်း မရှိပေ။
ဆွန်အာ က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ရှင်မှာ ပိုက်ဆံရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ အဲ့ဒါက အရေးမကြီးပါဘူး။ ကျွန်မက ဂျင်ဟူရှေ့မှာ အဲ့ဒီအကြောင်းကို မထုတ်ဖော်မိအောင် တကယ်ကြိုးစားခဲ့တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့လစာလေးနဲ့တင် ကျွန်မတို့နှစ်ယောက် အတူတူသက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်နိုင်ပါတယ်ရှင်။”
သူမ၏အမူအရာမှာ အလွန်တရာချစ်စရာကောင်းနေသဖြင့် ကျွန်တော် ရယ်မောမိသွားတော့သည်။
“အင်း၊ အဲ့ဒါတော့ မှန်ပါတယ်။”
ကျွန်တော် သူမဘယ်လောက်တောင် လှပကြောင်းကို ခဏတာမေ့သွားခဲ့မိသည်။
ကျွန်တော့်ချစ်သူမှာ စွမ်းဆောင်ရည်ရှိသော ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ရှေ့နေတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်းကိုလေ။
“နောင်အနာဂတ်မှာ ဘာတွေပဲဖြစ်လာပါစေ၊ ရှင် ကျွန်မကို အဆုံးထိ ယုံကြည်ပေးနိုင်မလား?”
“သေချာတာပေါ့။ ဂျင်ဟူက သူလုပ်ချင်တာကိုပဲ လုပ်ဖို့လိုပါတယ်။”
ငါလုပ်ချင်တာက…
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
ကျွန်တော် နောက်ထပ်မတွေဝေတော့ဘဲ ကျွန်တော့်ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ခိုင်မာစေလိုက်သည်။