တက်ဂယူးက ရုတ်တရက် သတိဝင်လာကာ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် အော်လိုက်လေသည်။
“သူငယ်ချင်း!”
သူကိုင်ထားသော ပီဇာတစ်စပ်မှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး အစအနအချို့မှာ သူ၏ပါးစပ်ထဲမှ လွင့်စင်ထွက်သွားသည်။
တစ်ရှိန်ထိုးပင် နားထဲတွင် အူသံများမြည်လာပြီး ခေါင်းပါ ထိုးကိုက်လာတော့သည်။
“တော်စမ်း!”
နာကျင်မှုကြောင့် ခေါင်းကို ကိုင်ဖိလိုက်စဉ် တက်ဂယူးက ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ဟိုဒီလှုပ်ရှားလာသည်။
“ဆေးဘက်ဆိုင်ရာဝန်ထမ်းတွေကို သွားခေါ်လိုက်မယ်။”
“ခဏနေဦး။”
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ခေါင်းကိုက်ခြင်းနှင့် နားအူခြင်းတို့မှာ အမြန်ပင် သက်သာသွားခဲ့သည်။
တက်ဂယူးက ကျွန်ုပ်၏ မျက်နှာအမူအရာကို အကဲခတ်ရင်း အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလာသည်။ “အဆင်ပြေရဲ့လား။”
“အရင်ဆုံး ရေအနည်းငယ်လောက် ပေးစမ်းပါ။”
တက်ဂယူးက ရေခဲသေတ္တာထဲမှ ရေဗူးတစ်ဗူးကို အမြန်ဆွဲထုတ်ကာ ကျွန်ုပ်ထံ ကမ်းပေး၏။ ကျွန်ုပ်လည်း ယူပြီး ရေအနည်းငယ် သောက်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ ဘယ်မှာလဲ။”
“ဆေးရုံမှာလေ။”
ဒါ တကယ်ပဲ ဆေးရုံ ဟုတ်ရဲ့လား။
ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကိရိယာတန်ဆာပလာများကို ဖယ်လိုက်လျှင် ၎င်းသည် ဟိုတယ်ခန်းတစ်ခုနှင့် ပိုတူနေသည်။ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် မြို့ပြ၏ မိုးမျှော်တိုက် ရှုခင်းများကို မြင်နေရသည်။
ကျွန်ုပ်မှာ လူနာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဘယ်ဘက်လက်မောင်းတွင်လည်း ပုလင်းချိတ်ထားသည်။
ကျွန်ုပ်၏ ခေါင်းထဲတွင် အိပ်ရာမှ နိုးစကကဲ့သို့ ထိုင်းမှိုင်းလေးလံနေဆဲပင်။
“ငါ လဲနေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ။”
“တစ်ပတ်တောင် ရှိပြီ။”
ထိုစကားကြောင့် ကျွန်ုပ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။
ဒီမှာ တစ်ပတ်တိတိ သတိမေ့ပြီး လဲနေခဲ့တာ တကယ်လား။
ပို၍ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ…
“မင်းပြောပုံအရဆိုရင် ငါက တစ်ပတ်တောင် သတိမေ့ပြီး လဲနေခဲ့တာတောင် ပီဇာထိုင်စားနေတာပေါ့ ဟုတ်လား။”
တက်ဂယူးက သဘာဝကျလှသည့် ပုံစံဖြင့် ပြန်ပြောသည်။
“တစ်ပတ်လုံးတော့ အငတ်မခံနိုင်ဘူးလေ။”
“……”
မှန်ပေသည်။
တက်ဂယူးက ဆင်ခြေတစ်ခု ထပ်ပေးလာ၏။
“ပြီးတော့ ဆရာဝန်ကလည်း ဘာမှ မဖြစ်ဘူးလို့ ပြောတယ်။ မကြာခင် သတိရလာမယ်လို့ ဆိုတာနဲ့ ငါက စိတ်ပူလွန်ပြီး စောင့်နေရတာလေ။”
သူက အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ရသဖြင့် လူနာခန်းထဲတွင် ပီဇာထိုင်စားနေခြင်းပင် ဖြစ်ပေမည်။
သူက ပီဇာတစ်ဝက်တောင် ကုန်အောင် စားထားနှင့်လေပြီ။
“ဘယ်လိုနေလဲ၊ အရသာရှိလား။”
“ရှိတာပေါ့။ M ပီဇာက အကောင်းဆုံးပဲ။ ဆီလီကွန်ဗေလီမှာ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် အမြင့်ဆုံးဖြစ်တာ အလကားတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါ ဘယ်တော့များမှ ကိုရီးယားကို ရောက်လာမလဲ မသိဘူး။”
ဒါပေမဲ့ ကျွန်ုပ် ဘာလို့ ဒီမှာ ရောက်နေရတာလဲ။
သတိမေ့သွားသည့် ခဏတာအချိန်များကို ပြန်လည်ဆင်ခြင်မိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျွန်ုပ် တုန်လှုပ်သွားကာ ထထိုင်မိသည်။
“ငလျင်လေ! ငလျင်က ဘယ်လိုဖြစ်သွားသေးလဲ။”
“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။”
“ဘာကြီးလဲ။ မြေကြီး တုန်ခါသွားတာကို ငါ အသေအချာ ခံစားလိုက်ရသားနဲ့…”
“အဲ့ဒါပါပဲ။ အတော်လေး ပြင်းထန်တဲ့ ငလျင်တစ်ခု ဖြစ်긴 ဖြစ်ခဲ့တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကမ်းလွန်ပင်လယ်ပြင်မှာ ဖြစ်သွားတာဆိုတော့ နည်းနည်းပဲ တုန်သွားပြီး ပြီးသွားတာပဲ။”
“တ-တကယ်လား။”
ကျွန်ုပ်လည်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
“တော်ပါသေးရဲ့။”
သတိလစ်သွားတဲ့ အချိန်တုန်းကဆို ငါ သေပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ။
ကျွန်ုပ်၏ နောက်ဆုံးမှတ်မိသည်မှာ အဲလီ၏ တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေသော မျက်နှာအမူအရာပင် ဖြစ်သည်။
“အဲလီရော အဆင်ပြေရဲ့လား။”
“သူကတော့ လုံးဝ အဆင်ပြေပါတယ်။ မင်း သတိလစ်သွားတာကလွဲလို့ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။”
“သူ အခု ဘယ်မှာလဲ။”
“ဟိုတယ်မှာလေ၊ ငါ့အမေနဲ့ မင်းရဲ့အမေတို့နဲ့အတူ ရှိနေတယ်။”
“ဟင်? ငါ့အမေကပါလား။”
ကျွန်ုပ် သတိမေ့သွားပြီး တစ်ရက်တိုင်အောင် မနိုးလာသောအခါ သူတို့အားလုံး အမေရိကန်သို့ အတူတကွ ပျံသန်းလာကြကြောင်း တက်ဂယူးက ရှင်းပြလေသည်။
“ပြောကိုမပြောနဲ့တော့။ မင်းအမေရဲ့ နိုင်ငံကူးလက်မှတ်က သက်တမ်းကုန်နေတာနဲ့ အသစ်လဲဖို့ အသည်းအသန် လုပ်ခဲ့ရသေးတယ်။ ငါ့အမေက သူ့ကို ဟိုတယ်ကို အတင်းခေါ်သွားရတယ်။”
“လုပ်ပုံက ဟုတ်တာပဲ။”
အမေရိကန်နိုင်ငံတွင် သူတို့၏သားဖြစ်သူ ရုတ်တရက် လဲကျသွားသောအခါ မည်မျှ စိုးရိမ်ပူပန်ခဲ့ကြမည်ကို စဉ်းစားကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်ပေသည်။
နောက်ပိုင်းကျရင်တော့ အမေ့ထံမှ ဆူပူကြိမ်းမောင်းမှုတော့ ခံရဖို့ သေချာနေပေသည်။
ကျွန်ုပ်၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးကြည့်ရန် ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။ အချိန်အကြာကြီး လှဲနေခဲ့ရသဖြင့် ခြေထောက်များမှာ အားမရှိဘဲ ယိုင်နဲ့နဲ့ ဖြစ်နေသည်။
တက်ဂယူးက ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ကျွန်ုပ်ကို အမြန် ထိန်းပေးလာသည်။
“နောက်တစ်ခါ ထပ်လဲပြီး ဦးနှောက်ပါ ထိခိုက်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ဒီအတိုင်းပဲ လှဲနေစမ်းပါ။”
“ဦးနှောက်ထိခိုက်တာ ဟုတ်လား။ ဘယ်သူက ငါ့ကို ဦးနှောက်ထိခိုက်တယ် ပြောလို့လဲ။”
“ဆရာဝန်လေ။ ငလျင်လှုပ်တုန်းက လဲကျသွားလို့ သတိလစ်သွားတာတဲ့။ မင်း မမှတ်မိဘူးလား။”
ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အခြေအနေများကို ပြန်လည်စဉ်းစားရင်း ကျွန်ုပ် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
“အဲ့ဒါ ပြောင်းပြန်ကြီးကွ။”
“ဘာကို ပြောတာလဲ။”
“ငါက လဲကျလို့ သတိလစ်သွားတာ မဟုတ်ဘူး၊ သတိလစ်သွားလို့ လဲကျသွားတာ။”
“ဟင်?”
ကျွန်ုပ် ရှင်းပြလိုက်ရာ တက်ဂယူးမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။
“မင်းက မသတိမလစ်ခင်မှာ ‘ဆန်ဖရန်စစ္စကို ငလျင်’ ရဲ့ ရူပါရုံကို ကြိုမြင်လိုက်ရတယ်ပေါ့လေ။”
“အင်း။”
သူက မယုံကြည်နိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လာသည်။
“ခဏနေ ဖြစ်တော့မယ့်ဟာကို အဲ့ဒီအချိန်ကျမှ ပေါ်လာတာက ဘာထူးလို့လဲ။ တစ်ယောက်ယောက်က လက်သီးနဲ့ ထိုးတော့မယ့်အချိန်ကျမှ ထိုးတော့မယ်ဆိုတာ ကြိုသိလိုက်ရတာနဲ့ ဘာမှမထူးဘူး မဟုတ်လား။”
“အဟက်၊ ဟုတ်ပါပြီကွာ။”
အလားတူ အတွေ့အကြုံမျိုး ကျွန်ုပ်တွင် တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
ရူပါရုံကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးသည်မှာ စစ်တပ်ထဲတွင် ဖြစ်သည်။ မော်တာ အမြောက်ကျည် ပစ်ခတ်လေ့ကျင့်နေစဉ်အတွင်း မော်တာအသစ်တစ်ခု ပေါက်ကွဲမည့် ရူပါရုံကို မြင်ခဲ့ဖူးသည်။
အဖြစ်အပျက် မဖြစ်ပွားမီလေးတွင် ပေါ်လာခဲ့ပြီး အဲ့ဒါကြောင့်သာ ကျွန်ုပ် အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
တက်ဂယူးက ယူဆချက်တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလာသည်။
“အကျပ်အတည်းတွေကို ကြိုတင်ဟောကိန်းထုတ်ပေးတဲ့ ရူပါရုံတွေက ဖြစ်ခါနီးအချိန်ကျမှသာ ပေါ်လာတတ်တာ ဖြစ်မယ်လို့ မင်း ထင်လား။”
“အဲ့ဒါလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။”
နောက်ဆုံးတော့လည်း ဆန်ဖရန်စစ္စကို ငလျင်က ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ ကမ်းလွန်ပင်လယ်ပြင်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဗဟိုချက်သာ ပို၍ နီးကပ်ခဲ့မည်ဆိုပါက ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ခြေ ရှိပေသည်။
မည်သည့်ဆိုးရွားသည့်အရာမှ မဖြစ်ပွားခဲ့သည့်အတွက် ကျွန်ုပ် အလွန်အမင်း စိတ်အေးသွားရသည်။
သို့သော်လည်း ခုနကတည်းက ပီဇာနံ့သင်းသင်းလေးမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံ့နေခဲ့သည်။ ဘောက်စ်ထဲမှ ပီဇာမှာ အခုထိ အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေဆဲပင်။
ခုနကအထိ ဗိုက်ဆာသည်ဟု မခံစားရသော်လည်း ရုတ်တရက် ဗိုက်ဆာလာတော့သည်။
ဒါက Delivery ပို့လာချိန်မှာ ဖုတ်ထားတဲ့ M-pီဇာရဲ့ စွမ်းအားများလား။
“ဒါနဲ့လေ၊ မင်းက ဘာလို့ ဒီမှာ ပီဇာထိုင်စားနေရတာလဲ။”
“အော်၊ အဲ့ဒါကလေ ဆေးရုံခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်လောက်တော့ ရှိနေမှ စိတ်ချရမယ်လို့ ထင်လို့ ငါက ဆက်နေနေတာ…။”
လူတိုင်းက ကျွန်ုပ်အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသဖြင့် ကောင်းကောင်းမအိပ်နိုင်၊ မစားနိုင်ကြပေ။ တက်ဂယူးလည်း ထိုအချိန်အတွင်း တစ်ယောက်တည်း ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စားသောက်ရသည်မှာ အားနာသလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် သူတစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်နေစဉ် ပီဇာကို သက်တောင့်သက်သာ မှာယူစားသုံးနေတုန်း ရုတ်တရက် ကျွန်ုပ် သတိရလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
“ငါက ပီဇာနံ့ကြောင့် နိုးလာတာများလား။”
“ဖြစ်မှ မဖြစ်နိုင်တာ…”
“အရင်ဆုံး ဆေးဘက်ဆိုင်ရာဝန်ထမ်းတွေကို သွားခေါ်ကြရအောင်။”
“ခဏနေပါဦး။”
ဆေးဘက်ဆိုင်ရာဝန်ထမ်းတွေ ရောက်လာရင်တော့ ငါတို့ကို ပီဇာစားခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်တော့ဘူး ထင်တယ်၊ ဟုတ်လား။
“ဒီဟာလေး အရင်စားလိုက်ကြရအောင်၊ ပြီးမှ သူတို့ကို ခေါ်တာပေါ့။”
“ကောင်းတဲ့အကြံပဲ။”
ကျွန်ုပ်တို့လည်း ပီဇာကို ထိုင်စားရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် လူမည်းအမျိုးသားတစ်ဦး ဆေးရုံခန်းထဲသို့ ရုတ်တရက် လျှောက်ဝင်လာသည်။ ဘယ်သူလဲဟု တွေးလိုက်မိစဉ် သူက လှည့်ကင်းလှည့်နေသော သူနာပြုတစ်ဦး ဖြစ်နေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
သူလည်း ကျွန်ုပ်တို့ ပီဇာကို ကိုင်ထားသည်ကို မြင်တော့ အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ဝ้าว! ဘာလုပ်နေကြတာလဲ ခင်ဗျ။”
“ဟိုလေ…”
ငါတို့ကို မမြင်ခဲ့ဖူးဟန်ဆောင်ပေးဖို့ သူ့ကို သွားတောင်းဆိုလို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး ထင်တယ်?
ခဏအကြာတွင် တာဝန်ကျဆရာဝန်နှင့် သူနာပြုများ အခန်းထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လာကြပြီး ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးခုန်နှုန်းနှင့် မျက်လုံးအိမ်များကို ချက်ချင်း စစ်ဆေးကာ မေးခွန်းများ မေးမြန်းကြတော့သည်။
ကျွန်ုပ် စစ်ဆေးခံနေရစဉ် တက်ဂယူးက ဟွန်းဂျူး ထံသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။
***
ဟွန်းဂျူး နှင့် သူမ၏ အဖွဲ့သားများ ဆန်ဖရန်စစ္စကိုသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် ဂျင်ဟူး တက်ရောက်နေသည့် ဆေးရုံဆီသို့ တန်း၍ ဦးတည်သွားကြသည်။
ဆေးရုံရှေ့တွင် သတင်းထောက်အုပ်စုကြီးမှာ စုဝေးရောက်ရှိနေနှင့်ကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့က မြေအောက်ကားပါကင်မှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာကြပြီး VIP အခန်းဆီသို့ တက်သွားကြသည်။ အခန်းအပြင်ဘက်တွင် Excap လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများက အစောင့်အကြပ်အနေဖြင့် ရပ်တည်နေကြသည်။
အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ဂျင်ဟူး ကို တွေ့လိုက်ရပြီး အဲလီက သူ၏ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။ သူမက ငိုထားရသဖြင့် ပန်းပန်းနယ်နယ် ဖြစ်နေသော မျက်နှာဖြင့် သူတို့ကို ကြိုဆိုလေသည်။
“ဂျီ-ဂျင်ဟူး!”
ချۆیမီဂျာမှာ လဲလျောင်းနေသော သူမ၏သားကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် လဲကျမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဟွန်းဂျူး က သူမကို အမြန် ထိန်းကိုင်လိုက်သည်။
“အိုမလေး၊ ဘယ်လိုတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ ဟင်။”
ဟွန်းဂျူး ၏ မေးခွန်းကြောင့် အဲလီက ခေါင်းကို ခါယမ်းပြလိုက်သည်။
“ဟိုလေ… ကျမလည်း သေချာ မသိပါဘူး။ ငလျင်လှုပ်တဲ့အချိန်မှာ သူက ရှေ့ကို မှောက်ခုံလဲကျသွားတာ အဲ့ဒီနောက်ပိုင်းကစပြီး မနိုးလာတော့ပါဘူး။”
ချۆیမီဂျာက သူမ၏သားဖြစ်သူ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ငိုကြွေးလေသည်။
“အို၊ ငါတို့ရဲ့ ဂျင်ဟူး လေးကို ဘယ်လိုလုပ်ရပါ့မလဲ ဟင်။”
အဲလီလည်း တစ်ဖန် ငိုကြွေးပြန်သည်။
“ဝမ်းနည်းလိုက်တာ။”
သို့သော် အားလုံးထဲတွင် အဆိုးဆုံး ငိုနေသူမှာ အခြားတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်။
“အဟင့်! ငါ့သူငယ်ချင်း!”
တက်ဂယူးမှာ မျက်ရည်၊ နှပ်ရည်များ ပေကျံလျက် အသံထွက်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေလေသည်။ ဟွန်းဂျူး လည်း ဆက်လက်သည်းခံမနေနိုင်တော့ဘဲ ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်သည်။
“တော်တော့၊ ငိုတာရပ်လိုက်တော့။ ကြည့်နေတဲ့လူတွေက ဘာကြီးများ ဖြစ်ကုန်ပြီလို့ ထင်ကုန်တော့မယ်။”
အဲလီက ငိုသံစွက်ဖြင့် ပြောလာသည်။ “ဝမ်းနည်းလိုက်တာ၊ ကျမကြောင့်ပါ။ အရမ်း တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျမသာ ဂျင်ဟူး ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သင့်တာ…”
ချۆیမီဂျာက ငိုကြွေးနေရင်းပင် အဲလီ၏ကျောပြင်ကို ပုတ်ပေးကာ နှစ်သိမ့်ပေးလေသည်။
“သမီးအပြစ် မဟုတ်ပါဘူး၊ ငလျင်ကြောင့် ဖြစ်တာပါ။ ရပါပြီ၊ ငိုတော့နဲ့။”
“ဟင့်အင်း၊ ကျမ တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်။”
ထိုသူနှစ်ဦးမှာ ပွေ့ဖက်လျက် မျက်ရည်များ ဆက်လက် စီးကျလာကြသည်။
မျက်ရည်စက်များ ငြိမ်ကျသွားပြီးနောက်တွင်မူ—
ဆေးရုံခန်းထဲသို့ ဝင်လာသော တာဝန်ကျဆရာဝန်က လူနာ၏ အခြေအနေကို အဖွဲ့သားများထံ ရှင်းပြလေသည်။
အသက်ရှူနှုန်းနှင့် နှလုံးခုန်နှုန်းတို့မှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်ပြီး CT နှင့် MRI စကင်န်များ ရိုက်ကူးစစ်ဆေးခဲ့ရာတွင် ဦးနှောက်မှာ နက်ရှိုင်းစွာ အိပ်မောကျနေသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။ သို့သော်လည်း အဘယ်ကြောင့် မနိုးလာရသဟူသော အကြောင်းရင်းကိုမူ ရှင်းပြနိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။
တက်ဂယူးက ဟွန်းဂျူး ကို မေးမြန်းလိုက်သည်။
“တကယ်ပဲ ဆိုးဆိုးရွားရွားကြီး ဘာမှမဖြစ်ဘူး မဟုတ်လား ဟင်။ အခု ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ မမ?”
“အရင်ဆုံး နှာရည်ကို အရင် သုတ်လိုက်ပါဦး။”
အမှန်စင်စစ်အားဖြင့် ဟွန်းဂျူး ၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း ရှုပ်ထွေး ရေနံ နေခဲ့ပေသည်။ သို့သော် အားလုံးက စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ကာ ဗြောင်းဆန်နေကြသဖြင့် သူမအနေဖြင့် တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းထားရပေမည်။
ခန္ဓာကိုယ် ကျန်းမာရေး အလွန်ကောင်းမွန်နေသူတစ်ဦး၊ အထူးသဖြင့် အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် လူငယ် ကန်ဂျင်ဟူး လို လူမျိုးက ဤကဲ့သို့ သတိမေ့မြောနေခြင်းမှာ အလွန်တရာ ရှားပါးလှပေသည်။ မည်မျှပင် ပြင်းထန်စွာ လဲကျခဲ့သည်ဖြစ်စေ အတန်အသင့် မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် သတိပြန်လည်လာသင့်သည် မဟုတ်ပါလော…။
“မင်းမှာ ဘာမှန်းမသိတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ရှိသေးလား။”
“ဟင်?”
တက်ဂယူးက ဂျင်ဟူး ၏ စွမ်းရည်မှာ ဤအခြေအနေနှင့် ဆက်စပ်နေနိုင်သည်ဟု အလိုလို တွေးမိလိုက်သည်။ သို့သော် သူက ဤနေရာတွင် ထိုအကြောင်းကို မပြောပြနိုင်ပေ။
“ဟိုလေ၊ ကျုပ်လည်း သေချာ မသိဘူးဗျ။” ဟု သူက ပြန်ပြောလိုက်သည်။
တစ်ခုခု မူမမှန်ကြောင်း ခံစားမိသဖြင့် ဟွန်းဂျူး က သူမ၏ မောင်ဖြစ်သူကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“တကယ်လား။”
တက်ဂယူးက မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး “ဟို- အလုပ်ပိလို့ ဒါမှမဟုတ် စိတ်ဖိစီးမှုကြောင့် ဖြစ်တာများ ဖြစ်မလား။” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
အဲလီက အားမလိုအားမမဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ “အဲ့ဒါလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ အမေရိကကို ရောက်လာကတည်းက တာဝန်တွေက အများကြီး ရှိနေခဲ့တာကိုး။”
အလုပ်သမားသမဂ္ဂ ပြဿနာများမှစ၍ အင်ဂျင်ယုံ ဥက္ကဋ္ဌကြီးနှင့် ရှယ်ယာလဲလှယ်ရေး ဆွေးနွေးပွဲများ၊ နည်းပညာ တင်ဆက်မှုများအထိ ပြင်ပသို့ မပြသခဲ့ရသော်လည်း သူမမှာ သိသာထင်ရှားသော ဖိစီးမှုဒဏ်ကို ခံစားနေရမည်သာ ဖြစ်သည်။
လောလောဆယ်တွင်မူ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ခြင်းမှလွဲ၍ အကောင်းဆုံး လုပ်ဆောင်နိုင်မည့် နည်းလမ်း မရှိသေးပေ။
“သူ သတိရလာတာကိုပဲ စောင့်ကြတာပေါ့။”
သို့သော်လည်း ရက်ရက်ဆက်ဆက်ပင် သတိရလာမည့် လက္ခဏာ တစ်စုံတစ်ရာ မပြလာခဲ့ဘဲ ခန့်မှန်းခြေ ရေနံ သတင်းဆောင်းပါးများသာ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
[OTK ကုမ္ပဏီ CEO သတိမေ့မြောလျက် ရှိ]
ကန်ဂျင်ဟူး တစ်ယောက် ယခုထိ သတိမရသေး]
[အခြား ကုသနည်း မရှိတော့ဘူးလား]
[ဦးနှောက်သေဆုံးနိုင်ချေ ရှိကြောင်း အချို့က ဆိုလာ]
ဝါးခေါင်ခေါင် သတင်းဌာနများက ‘ဟင်းလင်းပြင် အနေအထား’ နှင့် ‘ဦးနှောက်သေဆုံးခြင်း’ ကဲ့သို့သော ဝေါဟာရများကို သုံးနှုန်းခဲ့ကြပြီး ကန်ဂျင်ဟူး သာ အကယ်၍ ဘယ်တော့မှ သတိပြန်မရလာခဲ့ပါက OTK ကုမ္ပဏီ၏ ရှယ်ယာများနှင့် စီမံခန့်ခွဲပိုင်ခွင့်များ မည်သို့ ဆက်ခံရမည်ကို ဂျွန်ဂျီလ်ဘိုက ခန့်မှန်းရေးသားခဲ့ကြသည်။
အင်တာနက်ပေါ်တွင်လည်း ရေနံ ထွက်လျက် ရှိသည်။
– ဟားဟား၊ ဂျွန်ဂျီလ်ဘိုက ကန်ဂျင်ဟူး ကို သေသွားစေချင်နေပုံပဲ။
– အဲ့ဒါ သတင်းဆောင်းပါးလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ရဲ့ ဆန္ဒစောမှုသက်သက်လား။
– ကန်ဂျင်ဟူး သတိမရလာဖို့ သမ္မတကြီးလည်း ဆုတောင်းနေမှာ သေချာပါတယ်။
– ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာ သူ့ကို လက်တွေ့အားဖြင့် အပင်လူနာလို ဖြစ်နေပြီလို့ မပြောနိုင်ဘူးလား။
– ဦးနှောက်သေသွားပြီဆိုတဲ့ စကားတွေကိုလည်း ကျုပ် ကြားဖူးတယ်။
– သူ ဟန်ဆောင်နေတာ ဖြစ်မှာပါ။
– အာမခံကြေးထုတ်ဖို့အတွက် ဆေးရုံတက် ဟန်ဆောင်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ တကယ်လို့ သူ့မှာ လျှို့ဝှက်အာမခံ ရှိမရှိ သေချာစစ်ဆေးဖို့ လိုပါတယ်။
– ကန်ဂျင်ဟူး ကို စစ်ဆေးဖို့ ကျုပ် ထောက်ခံပါတယ်!
– ဟုတ်တယ်၊ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ အတုအယောင် လူနာပဲ။
– ငလျင်ကို အာမခံအတွက် သဘာဝဘေးအန္တရာယ်လို့ သတ်မှတ်လို့ရလား။
လူတစ်ဦး လဲကျသွားလျှင်ပင် ကုမ္ပဏီက ဆက်လက် လည်ပတ်နေရမည် ဖြစ်သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် OTK ကုမ္ပဏီမှာ လုပ်ငန်းခွဲများကို အဓိက စီမံခန့်ခွဲပြီး အခြားသော အရေးပါသည့် လုပ်ငန်းဆောင်တာများ မရှိပေ။ လုပ်ငန်းခွဲများကြား အသစ် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုများမှာ ခေတ္တ ရပ်တန့်သွားမည် ဖြစ်သော်လည်း ချက်ချင်း လက်ငင်း စိုးရိမ်စရာတော့ မရှိပေ။
တစ်ဖက်တွင်မူ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် မှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဘဏ်တစ်ခုအနေဖြင့် နေ့စဉ် ရေနံ သော တာဝန်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဟွန်းဂျူး မှာ ဆေးရုံနှင့် ဟိုတယ်ကြား သွားလာလှုပ်ရှားရင်း အလုပ်များကို လုပ်ကိုင်ကာ သူမ၏ စမတ်ဖုန်းနှင့် လက်ပ်တော့တို့မှတစ်ဆင့် ရေနံ လမ်းညွှန်ချက်များ ပေးလျက် ရှိသည်။
ထိုကာလအတွင်း ချۆیမီဂျာနှင့် အဲလီတို့မှာ ဂျင်ဟူး ၏ ဘေးတွင်သာ စောင့်ရှောက်နေခဲ့ကြပြီး ကောင်းကောင်းမစား၊ ကောင်းကောင်းမအိပ်ကြပေ။
ဟွန်းဂျူး က ဂျင်ဟူး မနိုးလာမီ သူတို့ကိုယ်တိုင် ရေနံ သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် နှစ်ဦးစလုံးကို အနီးရှိ ဟိုတယ်သို့ အဓမ္မ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူမ မှာယူထားသော အခန်းတွင်း ရေနံ ဝန်ဆောင်မှုကို မှာယူပေးခဲ့သည်။ ဝန်ထမ်းများက အစားအစာများကို ယူဆောင်လာပေးသော်လည်း ထိုသူနှစ်ဦးမှာ ခက်ရင်းကိုပင် ကောက်ကိုင်ရန် မစဉ်းစားကြပေ။
“မစားချင်ရင်တောင် စားရမယ်။ အဲ့ဒါမှ သူ့ကို ပြုစုပေးနိုင်မယ့် အားရှိမှာပေါ့။”
အဲ့ဒါ မှန်ပေသည်။
ချۆیမီဂျာက အဲလီ၏ လက်ထဲသို့ ခက်ရင်းကို ထည့်ပေးလိုက်သည်။
“အန်တီလည်း စားမှာမို့လို့ သမီးလည်း စားလိုက်နော်။”
ထိုစဉ် ဟွန်းဂျူး ၏ ဖုန်း မြည်လာသည်။ ဖုန်းခေါ်ဆိုသူမှာ သူမ၏ မောင်ငယ်ပင် ဖြစ်သည်။
တက်ဂယူးက ရေနံ ဇောဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။
ဂျင်ဟူး မမ! ဂျင်ဟူး သတိရလာပြီ!
“ရပြီ၊ ငါ လာနေပြီ။”
ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုမှာ ချက်ချင်း ပြတ်သွားသည်။
ဟွန်းဂျူး က ဖုန်းကို ချလိုက်ပြီး သတင်းကို မျှဝေလိုက်သည်။
“ဂျင်ဟူး သတိရလာပြီတဲ့။”
ချက်ချင်းပင် နှစ်ဦးစလုံးမှာ မည်သူက ဦးစွာလှုပ်သည်ကိုပင် မစစ်ဆေးဘဲ ထိုင်ခုံများပေါ်မှ ထခုန်လိုက်ကြသည်။
***
ကျွန်ုပ် ကုတင်စွန်းတွင် ထိုင်ကာ တက်ဂယူးနှင့် စကားပြောနေစဉ် ဆေးရုံခန်းထဲသို့ လူသုံးဦး ရုတ်တရက် ပြေးဝင်လာကြသည်။
ဟွန်းဂျူး မမ၊ ကျွန်ုပ်၏ မိခင်နှင့် အဲလီတို့ ဖြစ်ကြသည်။
ကျွန်ုပ်၏ မိခင်က ငိုယိုရင်း ကျွန်ုပ်ကို ပွေ့ဖက်လာသည်။
“အဆင်ပြေရဲ့လား သားလေးရာ။ တကယ်ရော အဆင်ပြေရဲ့လား။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဆရာဝန်က ဘာမှ မဖြစ်ဘူးလို့ ပြောပါတယ်။”
ဟွန်းဂျူး မမ က ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်ကာ သဲ့သဲ့ ပြုံးပြသည်။
“တစ်ခုခု ဆိုးဆိုးရွားရွား ဖြစ်သွားပြီ ထင်ပြီး တကယ် စိုးရိမ်နေခဲ့ရတာ။”
ငိုကြွေးနေသော အမေ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးရင်း နောက်ဘက်တွင် ဗလာကျင်းစွာ ရပ်နေသော အဲလီကို ကျွန်ုပ် သတိထားမိလိုက်သည်။ သူမ၏ ထက်သန်လန်းဆန်းသော ပုံစံနှင့် မတူဘဲ မျက်နှာမှာ ဖြူဖပ်ဖြူရဲနှင့် ပင်ပန်းနေပုံ ပေါ်နေသည်။ သို့သော်လည်း လှပနေဆဲပင်။
ကျွန်ုပ် ပြုံးလိုက်ပြီး “အဆင်ပြေရဲ့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။
အဲလီမှာ သူမ၏ မျက်ရည်များကို ဆက်လက် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။
“ဟင့်ဟင့်! ကျမ ဘယ်လောက်တောင် စိုးရိမ်ခဲ့ရလဲ သိရဲ့လား။ ဂျင်ဟူး ဘာမှ ဖြစ်သွားပြီ ထင်နေတာ… ဟင့်!”
“အဆင်ပြေပါတယ်။ စိုးရိမ်အောင် လုပ်မိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်။”
ကျွန်ုပ်၏ မိခင်မှာ ငိုနေသည်လား၊ ဒေါသထွက်နေသည်လား ခွဲခြားရ ခက်ခဲသော မျက်နှာပေးဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ ကျောပြင်ကို လက်ဝါးဖြင့် ဆက်လက် ရိုက်ပုတ်နေသည်။
“ဒီကောင်လေးကလေ အမြဲတမ်း ဒုက္ခရောက်စရာတွေ ရှာပြီး ငါ့ကို စိုးရိမ်အောင် လုပ်နေတာပဲ။ ဘယ်တော့မှ နိုင်ငံခြားကို တောင် ခေါ်မသွားဖူးဘဲနဲ့ အခုတော့ ဒီအမေရိကအထိ အရောက်လာခိုင်းရအောင် လုပ်တယ်။ မင်းကြောင့်နဲ့ ငါ့ဘဝတောင် ကောင်းကောင်း မနေရဘူး! သတိထားဖို့ ပြောတိုင်းလည်း ဘယ်တော့မှ နားမထောင်ဘူး…”
သူမ၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းမှုမှာ ရပ်တန့်မည့် လက္ခဏာပင် မပြပေ။
အဲလီက ဟွန်းဂျူး မမ ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ငိုကြွေးနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ် တက်ဂယူးဘက်သို့ အသနားခံသော အကြည့်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူက သိမ်မွေ့စွာ မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။
“ဟိုတလောက ကျန်ခဲ့တဲ့ ပီဇာက ဘယ်မှာလဲကွ။”
ကျွန်ုပ်မှာ အမေ၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းမှုကို အတန်ကြာအောင် ခံယူနေရတော့သည်။