အခန်း ၁၅၇
အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ၏ အိုင်တီလုပ်ငန်းစုများ၏ အကြီးမားဆုံး ဗဟိုချက်ဖြစ်သော ဆီလီကွန်တောင်ကြားသည် ဆန်ဖရန်စစ္စကိုမြို့၏ တောင်ဘက်တွင် တည်ရှိသည်။
ကျွန်တော် ထိုနေရာသို့ သွားရသည့်အကြောင်းရင်းမှာ ကားသစ်တွင် တပ်ဆင်မည့် ကိုယ်တိုင်မောင်းနှင်နိုင်သော နည်းပညာနှင့် ပတ်သက်သည့် တင်ပြချက်ကို သုတေသနဌာနတွင် ပြုလုပ်ရန် စီစဉ်ထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဓာတ်ခွဲခန်း၏ အခြေအနေကိုလည်း တစ်ချက်ကြည့်ရှုရန် လိုအပ်နေသည်။
လေယာဉ်ပျံတက်သွားချိန်တွင် မမ က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် “နီအာဂရာ ရေတံခွန်ကို တစ်ခါလောက်တော့ ကြည့်ချင်ခဲ့တာ” ဟု ပြောသည်။
ကျွန်တော်လည်း အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ ကနေဒါအထိ ရောက်အောင် သွားနိုင်ခဲ့လျှင် ကောင်းမှာပဲဟု တွေးမိသည်။ အမေရိကန်သို့ ခရီးထွက်ရခြင်းမှာ အလည်အပတ်မဟုတ်ဘဲ အလုပ်ကိစ္စသက်သက်သာ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်ထားခဲ့မိပေ။
“ကားနဲ့ ခရီးထွက်ရင် ပျော်စရာကောင်းမှာနော်။”
“ဒီထရွိုက်ကနေ ဆီလီကွန်တောင်ကြားအထိလား။”
အကွာအဝေးက ခန့်မှန်းခြေ ကီလိုမီတာ ၄,၀၀၀ ရှိသည်။ တစ်နာရီ ကီလိုမီတာ ၁၀၀ နှုန်းဖြင့် တစ်စက်မှ မနားဘဲ မောင်းလျှင်ပင် နာရီ ၄၀ လောက် ကြာလိမ့်မည် မဟုတ်ပါလား။
“လမ်းတစ်လျှောက်မှာရှိတဲ့ တခြားမြို့တွေကိုလည်း ဝင်ကြည့်လို့ ရတာပေါ့။”
အဲဒီလိုဆိုရင် အနည်းဆုံး တစ်လလောက် ကြာသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ အမေရိကန်ကို အရှေ့ဘက်ကနေ အနောက်ဘက်အထိ ဖြတ်ကျော်ရမယ့် ခရီးစဉ်လေ…
“ဒါပေမဲ့ ပျော်စရာတော့ ကောင်းမှာပါ။”
ကျွန်တော့်အရွယ်မှာ ခရီးသွားမည့်အစား ကုမ္ပဏီတစ်ခုကို စီမံခန့်ခွဲနေရလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်ထားခဲ့မိပေ။
“အလုပ်တွေ ပြီးသွားရင်တော့ အကုန်လုံး လိုက်လည်ကြတာပေါ့။”
“အင်း… အလုပ်တွေများနေတဲ့အချိန် ပြီးသွားရင် ပိုများတဲ့အလုပ်တွေ ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က ပြောဖူးတယ်။”
“ဘယ်သူ ပြောတာလဲ။”
“ဂျက်စီကာ လေ။”
“…”
အတွေ့အကြုံအရ သိလာရသည့် အမှန်တရားတစ်ခုလို ဖြစ်နေသဖြင့် ကျွန်တော် ပြန်မချေပနိုင်ခဲ့ပေ။
မမ က ရုတ်တရက် ကျွန်တော့်မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်လာသည်။
“ဒါပေမဲ့ ရှင် ခုနကတည်းက မျက်နှာမကောင်းဘူးနော်။ အဆင်ပြေရဲ့လား။”
အမှန်တော့ ကျွန်တော် ခေါင်းနည်းနည်းကိုက်နေပြီး မူးချင်သလို ဖြစ်နေသည်။ ကျွန်တော့်လက္ခဏာတွေကို ကြားတော့ မမ က ပြောသည်။
“လေယာဉ်မူးတာ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။”
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။”
ကျွန်တော် လေယာဉ်ပေါ်တွင် တစ်ခါမျှ မမူးဖူးသဖြင့် ဤသည်မှာ လေယာဉ်မူးခြင်း ဟုတ်မဟုတ် မသေချာပေ။ မမ က စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသည်။
“နေမကောင်းတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်နော်။ နောက်ပိုင်း ရှင် စိတ်ဖိစီးမှုတွေ အရမ်းများနေတာကိုး။”
“အဲဒီလိုလား။”
ကျွန်တော် အတင်းပြုံးလိုက်သည်။
“ခဏလောက် နားလိုက်ပါ။ သက်သာသွားမှာပါ။ စိတ်မပူပါနဲ့။”
ကျွန်တော် ထိုင်ခုံကို မှီချလိုက်ပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ အနားယူလိုက်သည်။ အနည်းငယ်တော့ သက်သာသွားသလို ရှိသည်။ ဗိုက်ထဲ မသက်မသာ ဖြစ်နေသဖြင့် လေယာဉ်ပေါ်တွင် ကျွေးသော အစားအစာကို ကျွန်တော် ရှောင်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်၌ မြို့ကြီးတစ်မြို့ ပေါ်လာသည်။
***
ကံကောင်းစွာဖြင့် လေယာဉ်ဆင်းသက်ချိန်တွင် ကျွန်တော့်၏ ခေါင်းကိုက်ခြင်းနှင့် မူးဝေခြင်းမှာ အနည်းငယ် သက်သာသွားသည်။
“တကယ်ပဲ လေယာဉ်မူးတာ ဖြစ်မှာပါ။”
မမ က သက်ပြင်းချကာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။
“ဝမ်းသာလိုက်တာ။ ဆေးရုံသွားဖို့ လိုမယ်ထင်လား။”
“မလိုပါဘူး။”
သို့သော် လေယာဉ်ပေါ်မှ ဆင်းပြီး လေဆိပ်မြေပြင်ပေါ် ခြေချလိုက်သည့်အချိန်တွင် ဖော်ပြရန် ခက်ခဲသော အထီးကျန်ဆန်သည့် ခံစားချက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်ခုခုကို သတိရတော့မလိုလို၊ အမှတ်ရခါနီး ဖြစ်နေသလိုမျိုး…
ကျွန်တော် ရုတ်တရက် လမ်းလျှောက်တာ ရပ်လိုက်တော့ မမ က “ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု မေးသည်။
ကျွန်တော် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။”
တကယ်ပဲ စိတ်ဖိစီးမှုကြောင့်လား။ ပြည်တွင်းလေကြောင်းဖြင့် လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သဖြင့် လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေး လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများ မလိုပေ။ ခရီးဆောင်အိတ်များ ယူပြီးနောက် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများက ကျွန်တော်တို့ကို စောင့်နေကြသည်။
လေဆိပ်မှ ထွက်လာပြီး စီစဉ်ထားသော ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြသည်။
လေဆိပ်မှ ဆီလီကွန်တောင်ကြားသို့ ရောက်ရန် မိနစ် ၃၀ မကြာပေ။ ကားက ဟိုတယ်သို့ တန်းမောင်းသွားသည်။ ဟိုတယ်အခန်းတွင် ဧည့်ခန်းတစ်ခုနှင့် အိပ်ခန်းနှစ်ခန်း ပါဝင်သည်။ ကျွန်တော်တို့ အသီးသီး အိပ်ခန်းထဲ ဝင်ကာ ခရီးဆောင်အိတ်များကို ဖွင့်လိုက်ကြသည်။
“လေယာဉ်စီးလာရတာ ပင်ပန်းမှာပါ။ နားလိုက်ပါဦး။”
“ရှင်ရော။”
“ကျွန်မ အောက်ထပ်မှာ လေ့ကျင့်ခန်းသွားလုပ်မလို့။ လေ့ကျင့်ခန်းမလုပ်တာ ရက်အနည်းငယ်ရှိပြီ၊ ခန္ဓာကိုယ်က ထိုင်းမှိုင်းနေသလိုပဲ။”
ခရီးသွားနေရင်းတောင် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်တာလား။ ဒီလိုကိုယ်ခန္ဓာမျိုးကို ကြိုးစားမှုမပါဘဲ ထိန်းထားနိုင်မှာ မဟုတ်မှန်း ရှင်းနေသည်။
မမ က ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကွက်တိကျသည့် လေ့ကျင့်ခန်းဝတ်စုံသို့ လဲလှယ်လိုက်ပြီး ဟိုတယ်၏ အားကစားခန်းမသို့ ထွက်သွားသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ အဝတ်အစားတောင် မလဲဘဲ ဆိုဖာပေါ်တွင် မှီလျက် မျက်လုံးမှိတ်ထားလိုက်သည်။
အချိန်ဘယ်လောက်ကြာသွားမှန်း မသိ။ တံခါးဖွင့်သံကြောင့် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ မမ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူမ၏ ဆံပင်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ မိုးမိထားသလို ရွှဲစိုနေသည်။
ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ မှန်ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် စိမ်းလန်းသော ဆန်ဖရန်စစ္စကို ပင်လယ်အော်ကို မြင်နေရသည်။ ရာသီဥတုက အလွန်သာယာနေသည်။ မိုးရေမဟုတ်ဘဲ ချွေးများဖြင့် ရွှဲစိုနေခြင်းများ ဖြစ်မလား။
“နိုးလာပြီလား။ နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် ထပ်အိပ်လိုက်ပါဦးလား။”
“အခုတော့ အဆင်ပြေသွားပါပြီ။ ဘာလေ့ကျင့်ခန်းတွေ လုပ်လိုက်တာလဲ။”
“ဟိုတယ်မှာ စကွပ်ရ်ှ (Squash) ကစားကွင်း ရှိတယ်လေ။ အဲဒါနဲ့ အကြာကြီးမှ ကစားဖြစ်တာ။ ဂျင်ဟူး လည်း လိုက်လာနိုင်ရင် ကောင်းမှာ။”
“……”
ကျွန်တော်တို့ တစ်ခါက အတူတူ သွားဖူးပေမဲ့ ကျွန်တော် အန်ချင်တဲ့အထိ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ကျွန်တော် အချိန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်လုံး ခဏလေးပဲ မှိတ်လိုက်ရသလို ထင်ရပေမဲ့ နှစ်နာရီတောင် ကုန်သွားခဲ့ပြီ။
“လမ်းလျှောက်ထွက်မလား။ ကော်ဖီလည်း သောက်လို့ရတာပေါ့။ မနက်ဖြန်ကစပြီး အလုပ်တွေ အများကြီး လုပ်ရတော့မှာလေ။”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကောင်းသားပဲ။”
“ခဏစောင့်နော်။ ရေချိုးပြီးတာနဲ့ ထွက်လာခဲ့မယ်။”
မမ ရေချိုးပြီးနောက် အဝတ်အစားလဲကာ ထွက်လာသည်။ သူမက ပခုံးပေါ်တွင် အဖြူရောင် အင်္ကျီအပွင့်နှင့် ခြေကျင်းဝတ်ထိ ရှည်လျားသည့် ကောင်းကင်ပြာရောင် စကတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဒေါက်ဖိနပ်အနည်းငယ်ပါသည့် ဖိနပ်ကို စီးထားသည်။
“ကျွန်မ ကြည့်ရတာ ဘယ်လိုနေလဲ။”
ကျွန်တော် လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။
“အရင်ကအတိုင်းပဲ လှပနေတာပေါ့။”
သူမက မိတ်ကပ် အထူးအဆန်း ပြင်မထားသော်လည်း ယနေ့တွင် သူမ၏ အလှတရားမှာ ပိုမိုတောက်ပနေသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဝတ်စုံအစား ဂျင်းဘောင်းဘီနှင့် တီရှပ်ကိုသာ ရွေးချယ်ဝတ်ဆင်ပြီး အားကစားဖိနပ်ကို စီးလိုက်သည်။
“သွားကြရအောင်။”
ဟိုတယ်မှ ထွက်လာချိန်တွင် မမ က ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို သဘာဝအတိုင်း တွဲလိုက်သည်။ ရာသီဥတုက တကယ့်ကို ပြီးပြည့်စုံသည့် နွေဦးရာသီဖြစ်သည်။ နေရောင်ကို ကာကွယ်ရန် ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံး နေကာမျက်မှန် တပ်ထားလိုက်သည်။
မြို့က ယေဘုယျအားဖြင့် ဘေးကင်းသော်လည်း သတိထားရမည် ဖြစ်သည့်အတွက် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများက ကျွန်တော်တို့နောက်မှ အကွာအဝေးတစ်ခုတွင် လိုက်ပါလာကြသည်။ သူတို့လည်း သာမန်အဝတ်အစားများသာ ဝတ်ထားသဖြင့် သေနတ်ကိုသာ ဝှက်ထားသည်ဆိုလျှင် ချိန်းတွေ့နေသည့် စုံတွဲတစ်တွဲနှင့် ဘာမှမခြားပေ။
လူမျိုးပေါင်းစုံ ရောနှောနေသည့်ပုံမှာ “အရည်ပျော်အိုး” (Melting Pot) ဟူသော ဝေါဟာရနှင့် အလွန်ကိုက်ညီသည်။ အရှေ့အာရှသားများကိုလည်း အများအပြား တွေ့ရပြီး နေကာမျက်မှန် တပ်ထားသူများလည်း မနည်းပေ။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်တို့မှာ ဘယ်သူ့အာရုံစိုက်မှုမှ မခံခဲ့ရပေ။
…ဆိုတာကတော့ ကျွန်တော့်စိတ်ကူးသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။
နေကာမျက်မှန်တပ်ကာ လမ်းလျှောက်လာသည့် မမ ၏ ပုံစံသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိသူများ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားထားနိုင်သည်။ သူမက မော်ဒယ်လားဟု တိုးတိုးတိတ်တိတ် မေးမြန်းနေကြသည့် အသံများကို ကြားနေရသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ အိုင်တီကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်လား၊ ဒါမှမဟုတ် နိုင်ငံတကာ ကျောင်းသားတစ်ယောက်လား။
မမ က ကျွန်တော့်အနားသို့ တိုးကပ်လာကာ “ဟိုကော်ဖီဆိုင်က ဘယ်လိုလဲ။ ကော်ဖီသွားသောက်မလား” ဟု မေးသည်။
“ကောင်းသားပဲ။”
ကျွန်တော်တို့ လမ်းကိုဖြတ်ကူးကာ အနီးနားရှိ ကော်ဖီဆိုင်၏ အပြင်ဘက် ဝရန်တာတွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။ ကျွန်တော်က ကော်ဖီနှင့်အတူ ပင်လယ်စာသုပ်နှင့် ဆန်းဒဝစ်ချ် တစ်ခုကို မှာလိုက်သည်။
ကော်ဖီသွားယူပြီး ပြန်လာချိန်တွင် အသက် ၂၀ ကျော်အရွယ် ရွှေရောင်ဆံပင်ရှိသည့် လူငယ်တစ်ယောက်က မမ ကို စကားပြောရန် ကြိုးစားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဒီကို အလည်အပတ် လာတာလား။”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ ကိုရီးယားကနေ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ လာတာပါ။”
“အို! ကိုရီးယား! တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်တော်က ကီဗင် အန်ဒါဆန်ပါ။ ဒီနားမှာပဲ အလုပ်လုပ်တာပါ။”
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် ကီဗင်။ ဘာအလုပ်လုပ်တာလဲ။”
“ကျွန်တော်က အခု M Pizza မှာ အင်ဂျင်နီယာအဖြစ် လုပ်နေတာပါ။ အချိန်ရရင်…”
မမ က ရယ်မောလိုက်သည်။
“အို! M Pizza မှာ လုပ်တာလား။ တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ၊ အဲဒီကုမ္ပဏီရဲ့ ရှယ်ယာရှင်အကြီးစားက ရှင်နောက်မှာ ရောက်နေတယ်လေ။”
“ဗျာ?”
မမ က ကျွန်တော့်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ရာ ထိုလူငယ် လှည့်ကြည့်လာသည်။ ကျွန်တော် စကားမပြောဘဲ နေကာမျက်မှန်ကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်သည်။ သူက ကျွန်တော့်ကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားပြီး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။
“ဝါး! မဖြစ်နိုင်တာ၊ ကန်း…”
“ရှူး!”
ကျွန်တော် လက်ညှိုးကို နှုတ်ခမ်းပေါ် တင်လိုက်သည်။ ထိုလူငယ်က ကျွန်တော့်ဘက်သို့ လက်ကမ်းပေးသည်။
“မာ (Ma)၊ တွေ့ရတာ ဂုဏ်ယူပါတယ်။ ဒီထရွိုက်မှာ ရှိနေတာ ကြားမိပါတယ်။”
“အဲဒီဘက်က ကိစ္စတွေ ပြီးသွားပါပြီ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ M Pizza ကို ဆက်ပြီး အားပေးပါဦး။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့ပါ!”
သူက အမြန်ပင် သူ့ထိုင်ခုံသို့ ပြန်သွားသည်။ ကျွန်တော် ထိုင်လိုက်သည်နှင့် မမ က ပြုံး၍ “တွေ့လား။ ကျွန်မရဲ့ လူကြိုက်များမှုက ဒီလောက်ထိတောင် ရှိတယ်” ဟု ပြောသည်။ လူကြိုက်များတာတော့ မျှော်လင့်ထားပြီးသားပါ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်မြန်မြန်နဲ့ အမဲလိုက်ခံရသလိုမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့တော့ မထင်ထားခဲ့မိပါ။
“ဒီနောက်ပိုင်းတော့ ရှင်တစ်ယောက်တည်း လွှတ်ထားလို့ မဖြစ်တော့ဘူး ထင်တယ်။”
“ရပါတယ်ရှင်။ ကျွန်မမျက်စိထဲမှာတော့ ဂျင်ဟူး က အမိုက်ဆုံးပါပဲ။”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရတော့ စိတ်အနည်းငယ် သက်သာရာရသွားသည်။ မမ က ကော်ဖီကို ငုံ့သောက်လိုက်ပြီး “ရာသီဥတုက တကယ့်ကို သာယာတာပဲ။ အပြင်ထွက်လာတာ တကယ်မှန်သွားတယ်နော်” ဟု ဆိုသည်။
“ဟုတ်ပါ့။”
နွေဦးနေရောင်ခြည်က နွေးထွေးနေသည်။ ကိုရီးယားနှင့် မတူဘဲ အမှုန်အမွှားများ သို့မဟုတ် ဖုန်မှုန့်များ မရှိပေ။ ဝရန်တာတွင် ထိုင်ရင်း နေရောင်ခြည်ကို ခံယူနေရသည်မှာ လူတိုင်း ဒီနေရာမှာ ဘာကြောင့် နေချင်ကြသလဲဆိုတာကို နားလည်သွားစေသည်။
ဟုတ်ပါတယ်၊ အဲဒီလို နေနိုင်ဖို့အတွက်တော့ အဆမတန် မြင့်မားတဲ့ အိမ်လခနဲ့ နေထိုင်စရိတ်ကို သည်းခံရပါလိမ့်မယ်။ ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်း ပါရမီရှင်တွေ စုဝေးရောက်ရှိနေတာကြောင့် ဆန်ဖရန်စစ္စကိုမှာ အိမ်ဈေးနှုန်းတွေက နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ကောင်းကင်ကို ထိုးတက်နေသည်။
လက်ရှိတွင် ဆိုးလ်မြို့ရှိ တိုက်ခန်းတစ်ခန်း၏ ပျမ်းမျှဈေးနှုန်းမှာ ဝမ်သန်း ၅၀၀ ဝန်းကျင်ဖြစ်သော်လည်း ဆန်ဖရန်စစ္စကိုမှာမူ ဝမ်သန်း ၁၀၀၀ ခန့် ရှိသည်။ ဝမ်သန်း ၁၀၀၀၀ ကျော်သော အိမ်များမှာလည်း သာမန်ဖြစ်ပြီး မြို့စွန်ရှိ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော စတူဒီယိုအခန်းများ၏ အိမ်လခမှာပင် သန်းနှင့်ချီ ရှိနေသည်။
အိမ်လခ မပေးနိုင်သူများမှာ မြို့ပြင်သို့ တွန်းထုတ်ခံရခြင်း သို့မဟုတ် အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ ဖြစ်သွားရသည်။ တကယ်တမ်းတွင်လည်း အိမ်ခြံမြေဈေးနှုန်း မြင့်မားမှုကြောင့် အိမ်ရာ မတည်ငြိမ်မှုမှာ လူမှုရေးပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်လာနေသည်။
အိမ်ဈေးနှုန်းတွေ မြင့်မားသလို ဝင်ငွေအဆင့်အတန်းလည်း မြင့်မားသည်။ တစ်နှစ်လျှင် ဒေါ်လာ ၁၀၀,၀၀၀ ကျော် ရရှိခြင်းသည် မည်သည့်နိုင်ငံတွင်မဆို အဆင့်မြင့်ဝင်ငွေရှိသူ အုပ်စုတွင် ပါဝင်သော်လည်း ဆီလီကွန်တောင်ကြားတွင်မူ ဒေါ်လာ ၂၀၀,၀၀၀ ကျော်မှသာ အလယ်အလတ်တန်းစားဟု သတ်မှတ်သည်။ ဘဏ္ဍာရေး အထက်တန်းလွှာများ စုဝေးရာ နယူးယောက် မန်ဟက်တန်တောင်မှ ဒီအဆင့်ထိ မရောက်နိုင်ဘူးဆိုတာ အမှန်မဟုတ်လား။
ကမ္ဘာ့ပါရမီအရှိဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် အချမ်းသာဆုံးသူများ နေထိုင်ရာ နေရာဟု ဆိုလျှင် လွန်မည်မဟုတ်ပေ။ ကျွန်တော် အလုပ်က ထွက်ပြီးနောက် ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ လာနေရင်လည်း မဆိုးလှဘူးလို့ တွေးမိသည်။ ဈေးတွေ ပိုမတက်ခင် အိမ်တစ်လုံးလောက် ဝယ်ထားသင့်မလား။
“ပင်လယ်ကမ်းခြေမြို့ ဖြစ်နေတာက ဟောင်ကောင် နဲ့ ဆင်တူပေမဲ့ လေထုကတော့ အသေအချာကို ကွဲပြားနေတာပဲ။”
“ဟောင်ကောင် က ဘယ်လိုမျိုးလဲ။”
ကျွန်တော့်မေးခွန်းအပြီးတွင် မမ က စဉ်းစားရန် ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။
“အင်း၊ တောက်ပနေတဲ့ မိုးမျှော်တိုက်တွေဘေးမှာ ပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်နေတဲ့ အဆောက်အအုံဟောင်းတွေကို မြင်ရတာ ထူးဆန်းတယ်လို့ မခံစားရတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးပေါ့။ အရှေ့နဲ့ အနောက်၊ အတိတ်နဲ့ ပစ္စုပ္ပန်တို့က သဟဇာတဖြစ်စွာ ရောနှောနေသလိုမျိုးပဲ။”
“အို! အဲဒီခံစားချက်ကို ကျွန်တော် နားလည်သလိုပဲ။”
“နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရင်တော့ ဒီနေရာက ပိုပြီး သန့်ရှင်းပြီး ပိုပြီး အေးချမ်းတယ်။”
ကျွန်တော် လမ်းပေါ်က လူတွေကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့၏ အမူအရာများမှာ လန်းဆန်းနေပြီး ခြေလှမ်းများမှာလည်း တည်ငြိမ်နေသည်။ အိုင်တီဝန်ထမ်း အများအပြား ရှိနေခြင်းကလည်း အဲဒီအပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိနေမှာပါ။
မမ က ဟောင်ကောင် မှာ သူမ နေခဲ့စဉ်က အတွေ့အကြုံ အချို့ကို ပြောပြသည်။
“ဂျက်စီကာ က အဲဒီမှာ ဘယ်လောက်တောင် လူကြိုက်များသလဲဆိုတာ သိလား။ အသက် ၃၀ ကျော် အရွယ် တရုတ်သူဌေးတစ်ယောက်က လက်သီးဆုပ်အရွယ်လောက်ရှိတဲ့ စိန်လက်စွပ်နဲ့ ချက်ချင်း လက်ထပ်ခွင့် တောင်းခဲ့ဖူးတယ်။”
“တကယ်လား။”
ဒါက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အသစ်အဆန်းပါ။
“လက်သီးဆုပ်အရွယ်ဆိုတာတော့ ချဲ့ကားပြောတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ သူက တကယ်ကို စိန်လက်စွပ်ကြီး ယူလာခဲ့တာ။”
“အဲဒီတော့ သူ ဘာလုပ်လိုက်လဲ။”
“ရှင် ဘာထင်လို့လဲ။ သူက ချက်ချင်း ငြင်းပယ်လိုက်တာပေါ့။ ဂျက်စီကာ ဆီကို လာပြီး ပိုးပမ်းတဲ့သူတွေ အများကြီးပဲ။ သူက ကျွန်မထက်တောင် ပိုလူကြိုက်များသေးတယ်!”
“……”
ဟွန်းဂျူး မမ က အဲဒီလောက်တောင် လူကြိုက်များတာလား။ ဓမ္မဓိဋ္ဌာန်ကျကျ ပြောရရင် ဟွန်းဂျူး မမ က တကယ်ကို လှပပါတယ်။ သူမက တိကျတဲ့ အရသာရှိသူတွေအတွက် ပြင်းပြတဲ့ ဆွဲဆောင်မှု ရှိပုံရသည်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော့်မှာ အဲဒီလို အရသာမျိုး မရှိတဲ့အတွက်တော့ မသေချာပါဘူး။
ဒါနဲ့၊ ခုနကတည်းက တစ်ခုခု လွဲနေသလို ခံစားနေရတာ... ဒါက ကျွန်တော့်စိတ်ကူးသက်သက်ပဲလား။
***
နောက်တစ်နေ့။
ကျွန်တော်တို့ ကားဖြင့် သုတေသနဌာနသို့ ဦးတည်လိုက်ကြသည်။ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ကုမ္ပဏီတစ်ခုဖြစ်သည့် ဆောဆောင်းအီလက်ထရောနစ် သည် ဆီလီကွန်တောင်ကြားတွင် သုတေသနဌာန အမျိုးမျိုးရှိပြီး အိုင်တီကုမ္ပဏီ အများအပြားနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေသည်။
ဆန်ဟိုဆေးရှိ ကာကွယ်ရေးလုပ်ငန်းအတွက် သုတေသနဌာနတွင် ဆောဆောင်းအီလက်ထရောနစ် နှင့် CarOS မှ သုတေသနအဖွဲ့များသည် ဆော့ဖ်ဝဲ တည်ငြိမ်မှုနှင့် အစုလိုက်အပြုံလိုက် ထုတ်လုပ်မှုအတွက် တက်ကြွစွာ လုပ်ဆောင်နေကြသည်။
နည်းပညာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးနှင့် အစုလိုက်အပြုံလိုက် ထုတ်လုပ်ရေးမှာ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော ကိစ္စရပ်များဖြစ်သည်။ နည်းပညာတစ်ခုသည် စျေးကွက်ဝင်စေရန်အတွက် အတားအဆီးများစွာကို ကျော်ဖြတ်ရမည်ဖြစ်သည်။ အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ ဈေးနှုန်းဖြစ်သည်။ ဈေးနှုန်းကြောင့် စီးပွားဖြစ်ထုတ်လုပ်ရန် ပျက်ကွက်ခဲ့သော ထုတ်ကုန်ပေါင်း ဘယ်လောက်တောင် ရှိခဲ့ပြီလဲ။
လျှပ်စစ်နှင့် ဟိုက်ဒရိုဂျင်ကားများပင်လျှင် အတွင်းလောင်ကျွမ်းအင်ဂျင်ကားများထက် သိသိသာသာ ပို၍ ဈေးကြီးသည်။ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းရှိသော ဈေးနှုန်းကို ရရှိနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်းမှာ အစိုးရ၏ ထောက်ပံ့ကြေးများကြောင့် ဖြစ်သည်။ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်နှင့် လိုက်လျောညီထွေရှိသော ကားများတွင် ထောက်ပံ့ကြေးများ ရှိသော်လည်း ကိုယ်ပိုင်မောင်းနှင်နိုင်သော ကားများတွင်မူ မရှိပေ။ နောက်ဆုံးတွင်မူ ကျွန်တော်တို့အနေဖြင့် ကုန်ကျစရိတ်ကို တတ်နိုင်သမျှ လျှော့ချရမည်ဖြစ်သည်။
နည်းပညာ ဘယ်လောက်ကောင်းကောင်း၊ ဈေးနှုန်းမြင့်မားပါက ဝယ်လိုအားကို ကန့်သတ်သွားလိမ့်မည်။ လက်တွေ့အားဖြင့် ပြောရလျှင် ပြည်သူလူထုထံ ရောင်းချရန်အတွက် ဆီဒင်ကားများအတွက် ဒေါ်လာ ၄၀,၀၀၀ နှင့် SUV များအတွက် ဒေါ်လာ ၅၀,၀၀၀ ဖြစ်သင့်ပြီး အဲဒီထက် နည်းနိုင်သမျှ နည်းလျှင် ပိုကောင်းသည်။
ယာဉ်၏ ကုန်ကျစရိတ်မှာ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ် ပြဿနာမှာ ကိုယ်ပိုင်မောင်းနှင်မှု အစိတ်အပိုင်းများ၏ ကုန်ကျစရိတ်တွင် ရှိနေသည်။ ရှေ့ပြေးယာဉ်များတွင် တပ်ဆင်ထားသော ပစ္စည်းကိရိယာများသည် အနည်းငယ်သာ ထုတ်လုပ်နိုင်သဖြင့် သဘာဝကျကျပင် ဈေးကြီးနေသည်။ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ထုတ်လုပ်မှုစနစ်ကို တည်ဆောက်ခြင်းဖြင့် ကုန်ကျစရိတ်ကို သိသိသာသာ လျှော့ချနိုင်သည်။
သို့သော်လည်း အဲဒီအတွက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု အမြောက်အမြား လိုအပ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ စကေးအလိုက် စီးပွားရေးလုပ်ငန်း (Economies of scale) ကို ရရှိခြင်းကသာ အဓိကသော့ချက် ဖြစ်ပုံရသည်။
သုတေသနဌာနသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် မမျှော်လင့်ထားသည့် လူတစ်ယောက်က ထိုနေရာတွင် ရောက်နှင့်နေသည်။
“ဟင်?”
မျက်မှန်တပ်ထားသော အသက် ၄၀ ကျော် အရွယ် အမျိုးသားတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ဆီသို့ လက်ကမ်းပေးသည်။
“ဒီမှာ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။”
အံ့အားသင့်သွားပြီး ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ဒီကို ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ။”
အင်ဂျင်ယုံ ဥက္ကဋ္ဌက ပြုံး၍ ပြန်ဖြေသည်။
“ရှင် ဆီလီကွန်တောင်ကြားကို လာမယ်ဆိုတာ ကြားတော့ ကျွန်တော် အရေးတကြီး ပုဂ္ဂလိက လေယာဉ်နဲ့ ပျံသန်းလာခဲ့တာပါ။”
ကျွန်တော် လာနေတယ်ဆိုတာကို ဆောဆောင်းအီလက်ထရောနစ် သုတေသနအဖွဲ့ထံသို့ ကြိုတင် အကြောင်းကြားထားပြီး ဖြစ်သည်။ ဆောဆောင်းအီလက်ထရောနစ် ရုံးချုပ်သို့လည်း အကြောင်းကြားထားပြီး ဖြစ်ဖွယ်ရှိသည်။ ဒါပေမဲ့ အမေရိကအထိတောင် လာဖို့ လိုအပ်လို့လား...? ကိုရီးယားမှာ ဘာအလုပ်မှ မရှိဘူးလား။
“ကြွလာပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
ကျွန်တော်တို့ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် ဟိုလိုဂရမ်တစ်ခုသည် အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ကျွန်တော့်ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။
-CarOS ၏ ဒုတိယအကြီးဆုံး ရှယ်ယာရှင်: ဆောဆောင်းအီလက်ထရောနစ်-