အခန်း ၁၄၉
ဒီမေးခွန်းကို ကျွန်တော်တွေးနေတာ ကြာပါပြီ။
ဒီစွမ်းရည်ရဲ့ အနှစ်သာရက တကယ်တော့ ဘာလဲ။
ပြီးတော့ ကျွန်တော်ကရော ဘာကြောင့် ဒီလိုစွမ်းရည်မျိုးကို ရခဲ့တာလဲ။
အဲဒီမေးခွန်းတွေအတွက် အဖြေကို ကျွန်တော် ခုထိ ရှာမတွေ့သေးပါဘူး။
Oracle ရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် ကျွန်တော် အသက်ဘေးက လွတ်ခဲ့ရတယ်၊ ငွေတွေလည်း ရှာနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် Oracle ဟာ ကျွန်တော့်ကို မှန်ကန်တဲ့ အနာဂတ်ဆီ ပို့ဆောင်ပေးလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်ခဲ့တာပါ။
ဒါဆိုရင် Ronald ကရော ဘယ်လိုလဲ။
ဒိုင်ယာနာ မဟုတ်ဘဲ Ronald သာ သမ္မတဖြစ်လာတာက အနာဂတ်အတွက် တကယ်ပဲ ပိုကောင်းတဲ့ ရွေးချယ်မှု ဖြစ်ပါ့မလား။
Ronald က သူ့ရဲ့ ဖန်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ပြောသည်။
“ကျွန်တော် အမေရိကကို တခြားဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုချစ်တယ်။ အမေရိကဆိုတာ အခွင့်အရေးတွေရဲ့ နယ်မြေပဲ။”
အမေရိကန်လူမျိုးအများစုလိုပဲ သူကလည်း လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေးသမားတွေရဲ့ အဆက်အနွယ်ပါပဲ။ သူ့ရဲ့ အဘိုးဖြစ်သူ William Stamper ဟာ အိုင်ယာလန်ကနေ အမေရိကကို ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့သူဖြစ်ပြီး သူ့အဘွားကတော့ စကော့တလန်က ဖြစ်ပါတယ်။ William Stamper ဟာ အိမ်ခြံမြေလုပ်ငန်းကနေ ကြွယ်ဝချမ်းသာလာခဲ့ပြီး လုပ်ငန်းကို သူ့သားဆီ လက်ဆင့်ကမ်းခဲ့သလို၊ အဲဒီသားကလည်း သူ့သားဆီကိုပဲ ထပ်ဆင့်ပေးအပ်ခဲ့တာပါ။
Ronald နဲ့ Park Si-hyeong တို့နှစ်ယောက်စလုံးဟာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်နောက်ခံရှိတဲ့ သမ္မတတွေဖြစ်ကြပေမဲ့ သိသာထင်ရှားတဲ့ ကွာခြားချက်တစ်ခု ရှိပါတယ်။
Park Si-hyeong ဟာ လစာစားဝန်ထမ်းဘဝကနေ တက်လာတဲ့သူဖြစ်ပြီး Ronald ကတော့ သူ့နာမည်နဲ့သူ ကုမ္ပဏီတည်ထောင်ထားတဲ့ CEO ဖြစ်သလို ပိုင်ရှင်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။
ဘာမှမရှိတဲ့အစကနေ စတင်ခဲ့တဲ့ Park Si-hyeong နဲ့ မတူဘဲ Ronald ရဲ့ အောင်မြင်မှုကတော့ အခွင့်ထူးခံမိသားစုနောက်ခံကြောင့် ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း တစ်နိုင်ငံလုံးအနှံ့ ‘Stamper Tower’ လို့ နာမည်ပေးထားတဲ့ ဇိမ်ခံအဆောက်အအုံပေါင်းများစွာကို ဆောက်လုပ်နိုင်ခဲ့တာကတော့ သူ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို သက်သေပြနေပါတယ်။
သူဟာ အိမ်ခြံမြေလောကမှာ ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုကို ရရှိခဲ့သူပါ။ ဒါပေမဲ့ စတော့ဈေးကွက် ပြိုလဲမှုနဲ့ အိမ်ခြံမြေဈေးကွက် ကျဆင်းမှုတွေကြောင့် ကြီးမားတဲ့ အရှုံးတွေကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီး အခက်အခဲတချို့လည်း ကြုံခဲ့ရပါသေးတယ်။
သို့သော်လည်း စီးပွားရေးကျဆင်းမှုကာလ ပြီးဆုံးပြီးနောက်မှာတော့ အိမ်ခြံမြေဈေးကွက်ဟာ ပြန်လည်ဦးမော့လာခဲ့ပြီး Stamper Corporation လည်း လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာခဲ့ပါတယ်။
သူဟာ ရှိုးပွဲလုပ်ငန်းမှာ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ပါ။
ပြည်သူလူထုရဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုကို ဘယ်လိုဆွဲဆောင်ရမလဲဆိုတာကို ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုသိပါတယ်။
၂၀၀၀ ပြည့်နှစ်တွေမှာ သူက ရုပ်သံလွှင့်လုပ်ငန်းထဲကို ဝင်ရောက်လာပြီး သူ့နာမည်နဲ့ပဲ ‘The Ronald Show’ ကို ဖန်တီးခဲ့ပါတယ်။ ဝေဖန်မှုတွေ အမျိုးမျိုးရှိခဲ့ပေမဲ့ Ronald ပါဝင်တဲ့ ဒီရုပ်သံအစီအစဉ်ဟာ ကြည့်ရှုသူ သန်း ၂၀ ကျော်အထိ ရရှိခဲ့ပြီး အကြီးအကျယ် အောင်မြင်ခဲ့ပါတယ်။
တခြားလုပ်ငန်းတွေကလည်း တိုးတက်လာခဲ့ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ နာမည်ကျော်ကြားမှုကြောင့် အိမ်ခြံမြေလုပ်ငန်းတွေလည်း တဟုန်ထိုး တိုးတက်လာခဲ့ပြီး Stamper ဆိုတဲ့ အမှတ်တံဆိပ်နဲ့အတူ နယ်ပယ်သစ်တွေကိုလည်း ဆက်တိုက် ချဲ့ထွင်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။
သူက အဲဒီလောက်နဲ့ ရပ်မနေဘဲ နိုင်ငံရေးလောကထဲကိုလည်း ခုန်ဆင်းလာခဲ့ပါတယ်။
ကွန်ဂရက်လွှတ်တော်အမတ်နေရာ ဒါမှမဟုတ် အထက်လွှတ်တော်အမတ်နေရာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး၊ သမ္မတရွေးကောက်ပွဲပါ။ နိုင်ငံရေးအတွေ့အကြုံ လုံးဝမရှိတဲ့သူက သမ္မတဖြစ်ဖို့ ဆန္ဒရှိကြောင်း ကြေညာလိုက်တာပါ။
အစပိုင်းမှာတော့ လူတိုင်းက ရယ်မောခဲ့ကြပါတယ်။ နာမည်ကြီးချင်လို့ လုပ်တဲ့ကိစ္စလို့ပဲ ထင်ခဲ့ကြတာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူက လူတိုင်းရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို ချိုးဖျက်ပြီး အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ရဲ့ သမ္မတဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။
Ronald က သူ့ရဲ့ ဖန်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် သမ္မတဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
“မေးချင်တဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုရှိတယ်။”
“ဘာများလဲခင်ဗျ။”
Ronald ဟာ ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ မေးခွန်းကို ထုတ်မေးလိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်တော် သမ္မတကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်မယ်လို့ ထင်လား။”
အဲဒီမေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ဒီလောက်ညဉ့်နက်သန်းခေါင်မှာ သူ ကျွန်တော့်ကို ဘာကြောင့် ခေါ်တွေ့တာလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် နားလည်သွားပါတယ်။
အမေရိကန် အလုပ်သမားတွေက Ronald ကို ထောက်ခံခဲ့ကြတာက သူတို့ အပြောင်းအလဲကို လိုချင်လို့ပါ။ တကယ်တမ်းမှာလည်း Ronald သမ္မတဖြစ်လာကတည်းက အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု သာမက ကမ္ဘာကြီးပါ အပြောင်းအလဲကြီးတွေနဲ့ ကြုံတွေ့နေရပါတယ်။
အမေရိကဟာ ကမ္ဘာ့အပေါ်မှာ ကြီးမားတဲ့ အာဏာကို ကိုင်စွဲထားသလို ညီမျှတဲ့ တာဝန်တွေကိုလည်း ထမ်းဆောင်နေရပါတယ်။ စစ်ရေး၊ စီးပွားရေးပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ယဉ်ကျေးမှုအရပဲဖြစ်ဖြစ် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ရဲ့ သြဇာသက်ရောက်မှုကနေ လွတ်မြောက်နိုင်တဲ့ နိုင်ငံ ကမ္ဘာပေါ်မှာ မရှိပါဘူး။
Ronald က ကမ္ဘာအတွက် အမေရိကရဲ့ စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုတွေက အရမ်းများလွန်းတယ်လို့ ယူဆပါတယ်။ ဒါကြောင့် သူက ‘America First’ (အမေရိကကို ဦးစားပေး) ဆိုတဲ့ မူဝါဒကို ကိုင်စွဲခဲ့တာပါ။ အမေရိကန်ရဲ့ အကျိုးစီးပွားကို အရာအားလုံးထက် ပိုဦးစားပေးတဲ့ မူဝါဒပေါ့။
ဒါထဲမှာ NATO အတွက် ကာကွယ်ရေးစရိတ် တိုးမြှင့်ပေးဖို့၊ တောင်ကိုရီးယားမှာရှိတဲ့ အမေရိကန်တပ်ဖွဲ့တွေရဲ့ ကုန်ကျစရိတ်၊ ပဲရစ်သဘောတူညီချက်ကနေ နုတ်ထွက်တာ၊ ကာကွယ်ရေးကုန်သွယ်မှုမူဝါဒတွေနဲ့ လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေး ဆန့်ကျင်ရေး အစီအမံတွေ စတာတွေ ပါဝင်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အမေရိကန်ပြည်သူတွေတောင် ဒီမူဝါဒတွေက နိုင်ငံအတွက် တကယ်ပဲ အကျိုးရှိရဲ့လားဆိုပြီး သံသယဝင်နေကြပါတယ်။
အိမ်ဖြူတော်နဲ့ ကွန်ဂရက်လွှတ်တော်တို့ဟာ အမြဲလိုလို အဆင်မပြေဖြစ်နေကြပြီး ရီပတ်ဘလစ်ကန်ပါတီဝင်တွေနဲ့ သူ့ကို ထောက်ခံသူတွေတောင် သူ့ဆီကနေ ကျောခိုင်းသွားကြတဲ့အတွက် သမ္မတသက်တမ်း အစောပိုင်းကာလမှာတင် လူထုထောက်ခံမှုနှုန်းက အလွန်နည်းပါးနေပါတယ်။
ပြည်တွင်းမှာဆိုရင်လည်း ရွေးကောက်ပွဲအတွင်း ရုရှားတို့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ “ရုရှားအရှုပ်တော်ပုံ” အပါအဝင် အရှုပ်တော်ပုံပေါင်းစုံနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရပြီး နိုင်ငံတကာမှာဆိုရင်လည်း ဥရောပနဲ့ တောင်အမေရိက ခေါင်းဆောင်တွေက အမေရိကကို ဆန့်ကျင်နေကြပါတယ်။
တကယ်ပဲ ရန်သူတွေနဲ့ ဝိုင်းရံခံထားရတဲ့ အခြေအနေမျိုးပါ။
စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေမှာလိုပဲ သူက ရန်လိုတိုက်ခိုက်တဲ့ပုံစံနဲ့ ရှေ့ဆက်နေပေမဲ့ အရှုပ်တော်ပုံတွေက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အရာရာက မှန်ကန်တဲ့လမ်းကြောင်းပေါ် မရောက်နိုင်ဖြစ်နေပါတယ်။
Ronald ကို ဘယ်လိုပဲ ကြည့်ကြည့် သူပင်ပန်းနေမှန်း သိသာပါတယ်။ သူ့အသက်အရွယ်နဲ့ဆိုရင် သူ့ရဲ့ ခွန်အားတွေက အရင်လို မဟုတ်တော့ပါဘူး။
သူက သမ္မတကောင်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ ပြန်လည်ရွေးကောက်ခံရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် သမ္မတညံ့တစ်ယောက်အနေနဲ့ နိုင်ငံရေးလောကကနေ အနှင်ခံရမလား။
ကျွန်တော် ဒါကို အလေးအနက် စဉ်းစားမိပါတယ်။ ဒါက ကျွန်တော့်အတွက်လည်း အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စမို့ပါ။
ဘာကြောင့် ဒိုင်ယာနာ မဟုတ်ဘဲ Ronald ဖြစ်နေရတာလဲ။
Ronald သာ သမ္မတညံ့တစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့ရင် ကျွန်တော်လည်း တာဝန်ကနေ လွတ်မြောက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒိုင်ယာနာ ကို ကျော်ပြီး Ronald ရွေးကောက်ခံခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ကျွန်တော် ထောက်ခံခဲ့လို့ဖြစ်ပြီး၊ ကျွန်တော် ထောက်ခံခဲ့တာကလည်း ကျွန်တော့်မှာ ရူပါရုံတစ်ခု ရှိနေလို့ပါ။
ဒါဆိုရင် အဲဒီရူပါရုံက Ronald ကို ရွေးချယ်ခဲ့တာလား။
ကျွန်တော့်အတွေးသာ မှန်မယ်ဆိုရင် သူ သမ္မတဖြစ်ကိုဖြစ်ရမယ့် အကြောင်းရင်းတစ်ခု ရှိနေရပါမယ်။
“ခင်ဗျား သမ္မတကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာပါ။”
“အင်း၊ အဲဒီလိုလား။”
ကျွန်တော် ကြားချင်တဲ့အရာကို ကြားလိုက်ရလို့များလား။
Ronald ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက သိသိသာသာ ပေါ့ပါးသွားပါတယ်။ သူက အရက်ပုလင်းကို မြှောက်လိုက်သည်။
“နောက်တစ်ခွက်လောက် ထပ်သောက်မလား။”
“သောက်တာပေါ့ခင်ဗျာ။”
***
ကိုရီးယား-အမေရိကန် ထိပ်သီးအစည်းအဝေးဟာ ပြည်တွင်းရော နိုင်ငံတကာမှာပါ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။
Park Si-hyeong ရဲ့ ကြိုးပမ်းမှုတွေကြားကနေ Ronald ကတော့ ကိုရီးယားမှာ တပ်စွဲထားတဲ့ အမေရိကန်တပ်ဖွဲ့တွေရဲ့ ကုန်ကျစရိတ် တိုးမြှင့်ရေးနဲ့ ကိုရီးယား-အမေရိကန် FTA ပြင်ဆင်ရေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောဆိုခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ကိုရီးယားနိုင်ငံကို ငွေကြေးကစားတဲ့နိုင်ငံအဖြစ် စောင့်ကြည့်စာရင်းသွင်းတာလိုမျိုး အထိခိုက်မခံတဲ့ ကိစ္စရပ်တွေလည်း ပါဝင်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံဘက်က ကြည့်ရင်တော့ ဒါတွေအားလုံးဟာ မလိုလားအပ်တဲ့ ကိစ္စတွေပါပဲ။ ကွန်ဆာဗေးတစ် မီဒီယာတွေတောင် ဒါဟာ Park Si-hyeong အစိုးရရဲ့ သံတမန်ရေးရာ ကျရှုံးမှုဖြစ်ကြောင်း ရေးသားဖော်ပြခဲ့ကြပါတယ်။
သမ္မတ Ronald ရဲ့ နောက်ဆုံးအစီအစဉ်မှာ အမျိုးသားသင်္ချိုင်းသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ဖို့ ပါဝင်ပါတယ်။ အဲဒီမတိုင်ခင်မှာ Grand Palace ဟိုတယ်ရဲ့ Diamond ခန်းမမှာ ကိုရီးယား စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တွေနဲ့ နံနက်စာစားပွဲ ကျင်းပဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်။
Taek-gyu က ခေါင်းခါယမ်းပြီး “ကျွန်တော် မသွားဘူး” လို့ ပြောပါတယ်။
“ဘာလို့လဲ။”
“သတင်းသမားတွေ ရှိနေမှာမလား။ ကျွန်တော့်မျက်နှာကို အဲဒီမှာ ပေါ်စေချင်ဘူး။”
သတင်းစာရှင်းလင်းပွဲတွေကတစ်ဆင့် ကျွန်တော့်မျက်နှာကို လူတိုင်း သိထားပြီးသား ဖြစ်ပေမဲ့ Taek-gyu ရဲ့ မျက်နှာကိုတော့ ဘယ်သူမှ သိပ်မသိကြပါဘူး။ သူက ‘အိမ်တွင်းပုန်း အိုတာကူ’ ဆိုတဲ့ နာမည်ပြောင်တောင် ရထားသေးတယ်။
ဒါက အိမ်တွင်းပုန်းသမားနဲ့ ဘာကွာလဲဆိုတာတော့ ကျွန်တော်လည်း မသိပါဘူး…
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဘယ်လောက်ကောင်းတဲ့ပွဲပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ယောက်ယောက်က မသွားချင်ဘူးဆိုရင်တော့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ပါဘူး။
ကျွန်တော်က Taek-gyu ရဲ့ ဆန္ဒကို လေးစားတဲ့အနေနဲ့ Ronald ဘက်ကို သူ မလာနိုင်ကြောင်း ကြိုတင်အကြောင်းကြားပြီး နားလည်ပေးဖို့ တောင်းဆိုထားလိုက်ပါတယ်။
***
မနက်စောစောမှာပဲ အမှုဆောင်အရာရှိတွေ စီးလာတဲ့ ကားတွေက Namsan ဘက်ကို တစ်စီးပြီးတစ်စီး ဦးတည်သွားကြပါတယ်။ ခန်းမပတ်လည်မှာတော့ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းတွေက တင်းကျပ်စွာ စောင့်ကြပ်နေကြပါတယ်။
လေဆိပ်တွေမှာလိုမျိုး လုံခြုံရေးစစ်ဆေးမှုတွေကို လုပ်ဆောင်ပါတယ်။
သတင်းထောက်တွေ အပါအဝင် တက်ရောက်လာသူ ဘယ်သူမဆို ချွင်းချက်မရှိ စစ်ဆေးခံရပါတယ်။
စစ်ဆေးမှုတွေ ပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော် ခန်းမထဲကို ဝင်သွားလိုက်ပါတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ စကားပြောနေရင်း Chairman အင်ဂျင်ယုံ က ကျွန်တော့်ကို မြင်သွားပြီး အမြန်လျှောက်လာခဲ့ပါတယ်။
“တွေ့တာ ကြာပြီနော် ဂျူနီယာ။”
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် ဆီနီယာ။”
ကျွန်တော် သူ့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပါတယ်။
Chairman Im က သူ့ဘေးမှာရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို မိတ်ဆက်ပေးပါတယ်။
“ဒီတစ်ယောက်ကတော့ လက်လီလုပ်ငန်းစု (Retail Group) က ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ ဂျင်ဒုံမင်ပါ။”
ထို့နောက် အင်ဂျင်ယုံ နှင့် စကားပြောနေသည့် လူက ကျွန်တော့်ကို နှုတ်ဆက်လာသည်။
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်တော်က ဂျင်ဒုံမင်ပါ။”
“မင်္ဂလာပါ။ ကျွန်တော်က ကန်ဂျင်ဟူး ပါ။”
သူ့အသက်အရွယ်က ၄၀ ကျော်လောက်ပဲ ရှိဦးမယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တမ်းတော့ ၆၀ ကျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဂျပန်ရောက် ကိုရီးယားလူမျိုးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည့် အမြစ်တွယ်မှုကြောင့်လားတော့ မသိ၊ သူ့အသံထွက်က အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်။
ကန်ဂျင်ဟူး ၏ ဦးလေးဖြစ်သူ ဂျင်ဂယောင်းဟို လေဖြတ်ပြီးနောက်ပိုင်း လက်လီလုပ်ငန်းစု၏ စီမံခန့်ခွဲမှု အာဏာကို အစ်ကိုဖြစ်သူ ဂျင်ဒုံဆူး နှင့် ညီဖြစ်သူ ဂျင်ဒုံမင်တို့ အပြိုင်လုခဲ့ကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ကြားဖြတ်ရှယ်ယာရှင်များ အစည်းအဝေး၌ ကိုရီးယားလက်လီလုပ်ငန်းစုကို ဦးဆောင်နေသည့် ဂျင်ဒုံမင်က အနိုင်ရရှိသွားပြီး လုပ်ငန်းစုတစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ ဂျင်ဂယောင်းဟိုမှာလည်း လုပ်ငန်းလောကသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်နိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့သည့်အတွက် ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ ဆိုသည့် ရာထူးသာရှိသော်လည်း လက်တွေ့တွင် ဥက္ကဋ္ဌနှင့် တူညီနေသည်။
နောက်ထပ် ပြောရမည်ဆိုလျှင် လက်လီလုပ်ငန်းစုသည် အွန်ဆောင်းမော်တော်ကားလုပ်ငန်းစုနှင့်အတူ သမ္မတ ကန်ဂျင်ဟူး နှင့် ရင်းနှီးသည့် ဆက်ဆံရေးရှိကြောင်း လူသိများသည်။ ဤဆက်ဆံရေးကြောင့်ပင် သူတို့သည် အခွန်လွတ် အရောင်းဆိုင်လုပ်ပိုင်ခွင့်များနှင့် ကြီးမားသည့် ဈေးဝယ်စင်တာ တည်ဆောက်ခွင့်များ အပါအဝင် အခွင့်ထူးများကို ရရှိခဲ့ကြသည်။
ခန်းမအတွင်း၌ လူပေါင်း ဒါဇင်ကျော် စုဝေးနေကြပြီဖြစ်သည်။ အများစုမှာ သက်ကြီးရွယ်အိုများဖြစ်ကြပြီး လူငယ်ပိုင်းဆိုသူများပင် ၄၀ ကျော်လွန်နေကြသည်။
Chairman အင်ဂျင်ယုံ မှာ ထိုနေရာတွင် အငယ်ဆုံးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်ကတော့ အသက် ၂၀ အရွယ်နှင့် တစ်ဦးတည်းသော လူငယ်ဖြစ်နေသည်မှာ ထူးဆန်းသည့် ကိစ္စမဟုတ်ပေ။
ဆံပင်များ တစ်ခေါင်းလုံး ဖြူဖွေးနေပြီး နဖူးတွင် အရေးအကြောင်းများ ထင်ရှားနေသည့် လူကြီးတစ်ဦးက ကျွန်တော့်ဆီသို့ လျှောက်လာသည်။
“OTK ကုမ္ပဏီ ကိုယ်စားလှယ် ကန်ဂျင်ဟူး ကို ဒီနေရာမှာ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်တော်က ဟန်မင်ဂူးပါ။”
သူ့ကို ရုပ်မြင်သံကြားထဲမှာ အကြိမ်ကြိမ် မြင်ဖူးသော်လည်း လူချင်းတွေ့ဆုံခြင်းမှာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။
ထိုလူကြီးမှာ ဒုတိယအကြီးဆုံး လုပ်ငန်းစုဖြစ်သည့် အွန်ဆောင်းဂရုကို ဦးဆောင်နေသော ဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်သည် သူကမ်းပေးလာသည့် လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်က ကန်ဂျင်ဟူး ပါ။”
ဥက္ကဋ္ဌ ဟန်မင်ဂူးက ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဟားဟား၊ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြားထဲမှာ ဆက်စပ်မှုတွေ ရှိခဲ့ပေမဲ့ အခုလို လူချင်းတွေ့ရတာ တကယ်ကို ဝမ်းသာစရာပါပဲ။”
ဆက်စပ်မှုတွေဆိုတာထက် ကံကြမ္မာဆိုးတွေလို့ ပြောရင် ပိုမှန်လိမ့်မယ်။
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်ပြီး “ဟုတ်ကဲ့ပါ။ ကျွန်တော်လည်း အနည်းဆုံး တစ်ကြိမ်လောက်တော့ ဥက္ကဋ္ဌကြီးနဲ့ တွေ့ချင်နေခဲ့တာပါ” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ဥက္ကဋ္ဌ ဟန်က ကျွန်တော့်ကို စူးစမ်းသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်သည်။ သူက အရပ်အမောင်း သိပ်မမြင့်လှပေမဲ့ တစ်စုံတစ်ခုသော အကြောင်းကြောင့် သူ့ဆီကနေ ပြင်းထန်သည့် ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူက ကိုရီးယားစီးပွားရေးသမိုင်းကို ကိုယ်တိုင်ဖြတ်သန်းလာသည့် သက်သေရှင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ့တွင် စုဆောင်းထားသည့် အတွေ့အကြုံများ၊ နည်းပညာများ၊ နယ်ပယ်အသီးသီးမှ ဆက်သွယ်မှုများနှင့် လူမှုရေးသြဇာအာဏာများသည် ကျွန်တော်နှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသည်။
နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကျွန်တော်သည် ကြိုတင်စီစဉ်ထားသည့် နေရာတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“သမ္မတကြီး ကြွလာပါပြီ။”
ခန်းမထဲတွင် ထိုင်နေသူအားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထရပ်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် သမ္မတ Ronald ပေါ်ထွက်လာသည်။
Ronald သည် လုပ်ငန်းစုဥက္ကဋ္ဌ တစ်ဦးချင်းစီနှင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ပြီး စကားပြောသည်။ သူတို့ထဲတွင် သူ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ဘဝကတည်းက သိကျွမ်းခဲ့သူများလည်း ပါဝင်သည်။ ထိုစဉ်ကမူ စီးပွားရေးခေါင်းဆောင်များ၏ တွေ့ဆုံပွဲ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ သမ္မတနှင့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်အဖြစ် တွေ့ဆုံခြင်းဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်တော့်အလှည့် ရောက်လာသည်။
ပြီးခဲ့သည့်ရက်က တွေ့ဆုံမှုမှာ လျှို့ဝှက်ကျင်းပခဲ့ခြင်းဖြစ်၍ တရားဝင်အားဖြင့်မူ ဒါသည် သူ သမ္မတဖြစ်လာပြီးနောက် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခြင်းဖြစ်သည်။
“သမ္မတကြီးနဲ့ ပြန်တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်တော်က OTK ကုမ္ပဏီက ကန်ဂျင်ဟူး ပါ။”
“ဟေး! ငါ့သူငယ်ချင်း!”
Ronald သည် ကျွန်တော့်လက်ကို ဆွဲယူပြီး ရင်းနှီးမှုအပြည့်ဖြင့် ဖက်လိုက်သည်။
အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ၏ သမ္မတနှင့် ကျွန်တော်က ဒီလောက်အထိ ရင်းနှီးသည်။
ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီးရင်တော့ OTK ကုမ္ပဏီ ရုံးချုပ်ရှေ့မှာ ဆန္ဒပြနေတဲ့ ကွန်ဆာဗေးတစ် အုပ်စုတွေလည်း သူတို့ရဲ့ ဆန္ဒပြမှုတွေကို လျှော့ချလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။
သူတို့က ဘာကြောင့်များ ခွင့်ပြုချက်မယူဘဲ ခဏခဏ ဆန္ဒပြနေကြတာပါလိမ့်။
နှုတ်ဆက်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားသည့်နောက် အားလုံး နေရာယူလိုက်ကြသည်။ Ronald သည် နားကြပ်တပ်လိုက်ပြီး မိုက်ခရိုဖုန်းကို ကိုင်လိုက်သည်။
သူ စကားပြောလိုက်သည့်အခါ နားကြပ်မှတစ်ဆင့် တစ်ပြိုင်နက် ဘာသာပြန်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အင်္ဂလိပ်စာ မကျွမ်းကျင်သူများသည် နားကြပ်တပ်ထားပြီး ကျန်သူများကတော့ နားထောင်နေကြသည်။
Ronald က တိုးညင်းစွာ စတင်ပြောဆိုသည်။
“ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အလုပ်ရှုပ်တဲ့အချိန်တွေကို ခွဲထုတ်ပြီး ဒီနေရာကို လာရောက်စုဝေးပေးတဲ့အတွက် ကိုရီးယား စီးပွားရေးခေါင်းဆောင်တွေကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
သို့သော် နှုတ်ဆက်စကား ပြီးဆုံးသည်နှင့် ပြင်းထန်သည့် ဆူပူကြိမ်းမောင်းမှုများ စတင်လာသည်။
“ကိုရီးယားကုမ္ပဏီတွေဟာ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု မှာ ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ ရရှိနေကြပါတယ်။ နှစ်တိုင်း ကိုရီးယားမှာ ထုတ်လုပ်တဲ့ သံမဏိ၊ မော်တော်ကား၊ အိမ်သုံးလျှပ်စစ်ပစ္စည်းတွေနဲ့ ဆီမီးကွန်ဒတ်တာတွေဟာ အမေရိကကို ရောက်လာပြီး ဒေါ်လာသန်းပေါင်းများစွာနဲ့ ပြန်ထွက်သွားကြတယ်။”
အားလုံး၏ မျက်နှာများမှာ ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ ရုံးခန်းသို့ ခေါ်ယူခံရသည့် ကျောင်းသားများကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ သူတို့နှင့် ယှဉ်လျှင် ကျွန်တော်ကတော့ ချီးကျူးခံရသည့် ထူးချွန်ကျောင်းသားတစ်ယောက်လို ခံစားရသည်။
ကျွန်တော့်လောက် အမေရိကမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေ တစိုက်မတ်မတ် လုပ်နေတဲ့သူ နောက်ထပ် ဘယ်သူရှိသေးလို့လဲ။
Ronald ၏ လေသံက ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။
“ကိုရီးယားကုမ္ပဏီတွေရဲ့ မမျှတတဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေကြောင့် အမေရိကန်ရဲ့ ထုတ်လုပ်မှုကဏ္ဍတွေ ပိတ်သိမ်းကုန်ပြီး အလုပ်လက်မဲ့တွေ အများအပြား ဖြစ်ပေါ်နေရတယ်။ ခင်ဗျားတို့က ဒီမှာ စက်ရုံတွေမဆောက်ဘဲ၊ အမေရိကန်တွေကို အလုပ်မခန့်ဘဲနဲ့ ဘာလို့ အမေရိကန်ဈေးကွက်မှာ ငွေရှာနေကြတာလဲ။ ဘာလို့လဲ။”
အမေရိကတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရန် ဖိအားပေးမှုများမှာ ဆူနာမီလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုလို ရိုက်ခတ်လာသည်။
ဒီစီးပွားရေးဖိုရမ်ဆိုတာ တကယ်တမ်းတွင် ကိုရီးယားလုပ်ငန်းရှင်များကို အမေရိကတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရန် ဖိအားပေးသည့် နေရာတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
ဈေးသည်တွေကို ခေါ်ပြီး ဈေးခွန် ကောက်ခံသလိုမျိုး ခံစားရသည်။ သိပ်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိသည့် နှိုင်းယှဉ်ချက်တော့ မဟုတ်ပေ။
ဒါပေမဲ့ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ၏ သမ္မတဆိုလျှင်တော့ ထိုသို့သော အပြုအမူမျိုး လုပ်ပိုင်ခွင့် ရှိပါသည်။ နောက်ဆုံးတွင် နိုင်ငံတကာ ဆက်ဆံရေးဆိုသည်မှာ အာဏာရှိသူက စည်းကမ်းချက်များကို ချမှတ်သည့် ရာဇဝတ်ဂိုဏ်းလောကနှင့် ဆင်တူနေသည် မဟုတ်ပါလား။
ဒီတောင်းဆိုချက်တွေကို လျစ်လျူရှုလိုက်လျှင် အကျိုးဆက်အနေဖြင့် ဆုံးရှုံးမှုတွေ ရှိလာနိုင်မည်မှာ အသေအချာပင်။ ဒါကြောင့် အားလုံးက တစ်စုံတစ်ခုသော အလှူငွေကို ပေးဖို့ ပြင်ဆင်လာကြပုံရသည်။
Ronald က မိုက်ခရိုဖုန်းကို လွှဲပေးလိုက်သည့်အခါ အမှုဆောင်အရာရှိများက သူတို့ ပြင်ဆင်လာသည့် အဆိုပြုချက်များကို ချက်ချင်းပင် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုကြသည်။
သူတို့သည် အမေရိကတွင် စက်ရုံများ တည်ဆောက်မည်၊ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု တိုးမြှင့်မည်၊ သုတေသနဌာနများတွင် ဝန်ထမ်းများ ပိုခန့်မည်၊ အမေရိကန်လုပ် အပိုပစ္စည်းများကို ပိုဝယ်ယူမည် စသည်ဖြင့် အမေရိကအတွက် အရာရာတွင် ပိုမိုလုပ်ဆောင်ပေးမည်ဟု ကတိပေးကြသည်။
Chairman အင်ဂျင်ယုံ က အွန်ဆောင်းဂရုသည် OTK ကုမ္ပဏီနှင့်အတူ အင်ဒီယားနားတွင် ဘက်ထရီစက်ရုံ တည်ဆောက်နေကြောင်း အလေးပေးပြောကြားပြီး အမေရိကန်လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များအတွက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ရန်ပုံငွေတစ်ခု တည်ထောင်ပေးမည်ဟု ကြေညာသည်။
တင်ပြချက်တွေကို ပေါင်းကြည့်လိုက်လျှင် ကိုရီးယားကုမ္ပဏီများမှ အမေရိကသို့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမည့် ပမာဏမှာ ပြီးခဲ့သည့် ငါးနှစ်အတွင်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့သည်ထက် နှစ်ဆကျော်ပင် ပိုများနေသည်။
ယခုချိန်တွင် စာချုပ်ချုပ်ဆိုခြင်း သို့မဟုတ် MOU လက်မှတ်ရေးထိုးခြင်း မရှိသေးသော်လည်း စကားပြောသွားသူများသည် လုပ်ငန်းစုကြီးများ၏ CEO များဖြစ်ကြပြီး ထိုစကားကို ကြားသူမှာ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ၏ သမ္မတ ဖြစ်သည်။
အမေရိကတွင် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများကို ရပ်နားရန် စဉ်းစားမထားဘူးဆိုလျှင်တော့ ပြောပြီးသားစကားကို ပြန်ရုပ်သိမ်း၍ မရတော့ပေ။
ထိုအခါမှသာ Ronald က မျက်နှာကို အနည်းငယ် ပြေလျော့လိုက်ပြီး လက်ခုပ်တီးရင်း ပြောသည်။
“ကောင်းပြီ၊ စားရင်းသောက်ရင်း စကားပြောကြတာပေါ့။ ဒါက အမေရိကမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံနေတဲ့ ခင်ဗျားတို့အတွက် အမေရိကန် အခွန်ထမ်းပြည်သူတွေရဲ့ စေတနာနဲ့ ကျွေးမွေးတာပါ၊ ဒါကြောင့် ဝန်မလေးဘဲ စိတ်ကြိုက် သုံးဆောင်ကြပါ။”
ဖိအားတွေ လွှမ်းခြုံနေသည့် မှတ်ချက်တစ်ခုပင်။
လူတိုင်း၏ မျက်နှာတွင် စိတ်ဖိစီးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ တစ်ယောက်ယောက်သာ စားရင်းနဲ့ နင်သွားခဲ့ရင်တောင် ဘယ်သူမှ သတိထားမိကြမည် မဟုတ်ပေ။
အမေရိကန်ပြောင်းဖူးဖြင့် လုပ်ထားသည့် ဟင်းချိုနှင့် အမေရိကန်အမဲသားဖြင့် လုပ်ထားသည့် အဆင့်မြင့် စတိတ်အသားကင်များကို တစ်ပွဲပြီးတစ်ပွဲ တည်ခင်းပေးသည်။
အားလုံးကတော့ အစားအသောက်များကို စားသောက်နေရင်း အတင်းအကျပ် ပြုံးပြနေကြသည်။
Ronald က ပြုံးရင်း မေးသည်။ “ဒီအသားကင်က အမေရိကန် လယ်သမားတွေ ကျန်းမာအောင် မွေးမြူထားသည့် နွားတွေဆီက ရတာပါ။ အရသာ ဘယ်လိုရှိလဲ။”
အမေရိကန် အမဲသားကို တကယ့်ကို သိမ်မွေ့စွာ ကြော်ငြာလိုက်တာပါလား!
အမှန်စင်စစ် ကိုရီးယား-အမေရိကန် လွတ်လပ်သောကုန်သွယ်မှုသဘောတူညီချက် (FTA) ကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ရေးအတွက် တောင်းဆိုချက်များထဲတွင် အမေရိကန်၏ စိုက်ပျိုးရေးနှင့် မွေးမြူရေးထွက်ကုန်များ တင်သွင်းမှုကို တိုးမြှင့်ရန်လည်း ပါဝင်နေသည်။
CEO အားလုံးကတော့ အရသာရှိလှကြောင်း တစ်သံတည်းထွက်၍ ချီးကျူးလိုက်ကြသည်။
လူတိုင်းက ကိုရီးယားအမဲသားကိုပဲ ပိုကြိုက်တယ်လို့ ဘာကြောင့် ရိုးရိုးသားသား မပြောရဲကြတာလဲ။