အခန်း ၁၄၈
စနေ၊ တနင်္ဂနွေနေ့တွေဆိုရင် ကျွန်တော်က အိမ်မှာပဲ အနားယူရတာကို ပိုသဘောကျတယ်။
နောက်ကျမှ နိုးလာပြီး ကော်ဖီဖျော်ဖို့ မီးဖိုချောင်ထဲ ဆင်းသွားလိုက်တယ်။ ဧည့်ခန်းထဲမှာတော့ ဟွန်းဂျူး က တီဗွီဖွင့်လျက်သားနဲ့ ဆိုဖာပေါ်မှာ အိပ်ပျော်နေတယ်။ တစ်ညလုံး ဂိမ်းဆော့ထားပုံရတယ်။
ရှုပ်ပွနေတဲ့ ဧည့်ခန်းကို ရှင်းရင်း သူ့ကို နှိုးလိုက်တယ်။
"ဟေ့၊ ထတော့။"
"ဘာလို့ နှိုးတာလဲ။ နည်းနည်းလောက် ထပ်အိပ်ပါရစေဦး။"
"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မမ ဟွန်းဂျူး နဲ့ Ellie တို့ နောက်ကျရင် ရောက်လာတော့မှာ။"
ကျွန်တော် ရေချိုးပြီး အိမ်ရှင်းလို့ ပြီးသွားတဲ့အချိန်မှာပဲ ဟွန်းဂျူး နဲ့ Ellie တို့ ရောက်လာကြတယ်။ မြေအောက်ကားဂိုဒေါင်မှာ ကားရပ်ပြီး ဓာတ်လှေကားနဲ့ ဧည့်ခန်းဆီ တက်လာကြတယ်။
"ရောက်ပြီ။"
"ကြိုဆိုပါတယ်!"
Ellie က သူ့ပုံမှန်ဝတ်နေကျ အမျိုးသမီးဝတ်ဝတ်စုံအစား လက်ရှည်အင်္ကျီနဲ့ ဂျင်းဘောင်းဘီကို ဝတ်ဆင်ထားတယ်။ တင်းကျပ်နေတဲ့ ဂျင်းဘောင်းဘီက သူ့ရဲ့သွယ်လျတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အလှကို ပိုပေါ်လွင်စေတယ်။ ဟွန်းဂျူး ကလည်း ဒီနေ့တော့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ဝတ်ဆင်ထားတယ်။
အိပ်ချင်မူးတူးဖြစ်နေဆဲဖြစ်တဲ့ ဟွန်းဂျူး က မျက်စိကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်တယ်၊ "မမ ရောက်လာတာလား။"
"သူက စနေနေ့မှာ အလုပ်လုပ်ဦးမယ်လို့ ပြောနေပေမဲ့ ကျွန်မက ဆွဲခေါ်လာခဲ့တာ။ မကောင်းဘူးလား။"
ဟွန်းဂျူး က သူမကို အနားယူစေချင်လို့ စနေနေ့ နေ့လယ်စာစားဖို့ စီစဉ်လိုက်တာလား။
ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် မှာ တရားဝင်အားဖြင့် ငါးရက်အလုပ်လုပ်ရတဲ့စနစ် ရှိပေမဲ့ ဝန်ထမ်းတွေကတော့ စနေနေ့တွေမှာလည်း ဆန္ဒအလျောက် လာလုပ်ကြတယ်။ ဘဏ်ခွဲမန်နေဂျာကိုယ်တိုင်ကတောင် အိပ်ချိန်မရှိအောင် လုပ်နေတော့ ဝန်ထမ်းတွေက ဘယ်လိုလုပ် အနားယူရက်ရက်နဲ့ နားနိုင်ပါ့မလား။
စွမ်းဆောင်ရည်ကောင်းပြီး အလုပ်ကြိုးစားတဲ့ သူဌေးအောက်မှာ အလုပ်လုပ်ရတာလောက် ပင်ပန်းတာ မရှိဘူး။ တကယ်လို့ အရည်အချင်းမရှိတဲ့သူက ဦးဆောင်နေရင်တော့ အလုပ်ထွက်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် အလုပ်ပြောင်းဖို့ စဉ်းစားကြမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေက ရှင်းလင်းပြီး လိုအပ်နေတဲ့အခါကျတော့ လိုက်နာဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်။
ဟွန်းဂျူး ရဲ့ ကြိုးပမ်းမှုတွေ (နဲ့ ဝန်ထမ်းတွေရဲ့ အချိန်ပိုအလုပ်ဆင်းမှုတွေ) ကြောင့် ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ရဲ့ ကိုရီးယားဘဏ်ခွဲဟာ အာရှဘဏ်ခွဲရဲ့ အကူအညီမလိုဘဲ သီးခြားလည်ပတ်နိုင်တဲ့အထိ အောင်မြင်လာခဲ့တယ်။
ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် က ကမ္ဘာ့ဈေးကွက် အတွေ့အကြုံနဲ့ အခြေခံအဆောက်အအုံတွေကို အသုံးချပြီး ကော်ပိုရိတ်ဖောက်သည်တွေနဲ့ ချမ်းသာကြွယ်ဝသူတွေကို အဓိကထား ရောင်းချခဲ့တယ်။
ဒီနှစ်ကုန်ကစပြီး သာမန်ဖောက်သည်တွေဆီ ရောင်းချမှု ချဲ့ထွင်ဖို့ ဘဏ်ခွဲတွေ ထပ်ဖွင့်ဖို့ အစီအစဉ်ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် ပြည်တွင်း ငွေချေးသက်သေခံလက်မှတ် ကုမ္ပဏီတွေက ဖောက်သည်တွေ လက်လွတ်မခံရအောင် အကြီးအကျယ် သတိထားနေကြရတယ်။
အစားအစာတွေကိုတော့ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ အမျိုးသမီးတွေက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပေးတယ်။ ကျွန်တော်တို့အားလုံး စားပွဲဝိုင်းပတ်လည်မှာ ထိုင်ပြီး အတူတူ စားသောက်ကြတယ်။
ဒီလိုမျိုးဆိုတော့ လူတွေနေထိုင်တဲ့ အိမ်တစ်အိမ်လို ခံစားရတယ်။
ကျွန်တော်က နောက်ပိုင်းမှာ အစားအသောက်တွေကို သိပ်ဂရုမစိုက်ဘဲ စားနေမိတာ။
စားသောက်ပြီးတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့တစ်ယောက်ချင်းစီက ဧည့်ခန်းထဲမှာ ကော်ဖီ ဒါမှမဟုတ် အဖျော်ယမကာတွေနဲ့ ထိုင်နေကြတယ်။
"ဟိုတယ်ကနေ ကိတ်မုန့်ယူလာခဲ့တယ်။"
Ellie က ကိတ်မုန့်ကို လှီးပြီး ပန်းကန်တွေထဲ ခွဲဝေပေးတယ်။
ဟွန်းဂျူး က စကားစလိုက်တယ်။
"Ronald မနက်ဖြန် ရောက်လာမှာလား။"
"နေ့လယ်လောက် ရောက်လိမ့်မယ်။"
သမ္မတ Ronald ဟာ တောင်ကိုရီးယားမှာ ၂ ည ၃ ရက် ကြာ နေထိုင်မှာဖြစ်ပြီး ဂျပန်နဲ့ တရုတ်နိုင်ငံတွေကို ဆက်လက်သွားရောက်ဖို့ အစီအစဉ်ရှိတယ်။
သူ့ရဲ့ ခရီးစဉ်ကတော့ ဆိုးလ်မြို့ရှိ အမေရိကန်သံရုံး၊ ပယောင်းတက်မြို့ရှိ အမေရိကန်စစ်တပ်စခန်း Camp Humphreys၊ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တွေနဲ့ တွေ့ဆုံပွဲ၊ အမျိုးသားလွှတ်တော်မှာ မိန့်ခွန်းပြောကြားဖို့နဲ့ အမျိုးသားသင်္ချိုင်းမှာ ဂုဏ်ပြုအခမ်းအနားတက်ဖို့ စတာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။ Stamper Corporation က ရှယ်ယာရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတဲ့ Gapyeong ဂေါက်ကွင်းကိုလည်း ဝင်ရောက်ဖို့ ပါဝင်တယ်။
ဒီလောက် အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့ကြားထဲမှာတောင် ဒါကို သူ့ကုမ္ပဏီအတွက် ထက်မြက်တဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကြော်ငြာလို့ ခေါ်လို့ရမလား။
Ellie က မေးလိုက်တယ်၊ "အခု ဂွမ်းဟွာမွန်းရင်ပြင်မှာ ထောက်ခံတဲ့သူတွေနဲ့ ဆန့်ကျင်တဲ့သူတွေရဲ့ ဆန္ဒပြပွဲတွေ ဖြစ်နေတယ် မဟုတ်လား။"
ဒါက အမေရိကန်သမ္မတရဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် လာရောက်လည်ပတ်မှုဖြစ်လို့ လူအများက ကြိုဆိုခြင်းနဲ့ ကန့်ကွက်ခြင်း နှစ်မျိုးစလုံးကို ဖော်ပြနေကြတယ်။ စနေ၊ တနင်္ဂနွေမှာ ဂွမ်းဟွာမွန်းရင်ပြင်မှာ ကြီးမားတဲ့ ဆန္ဒပြပွဲတွေ ဖြစ်ပွားခဲ့တယ်။
ရလဒ်အနေနဲ့ ရဲတပ်ဖွဲ့က အလုပ်ရှုပ်နေရတယ်။ သူတို့က အဝါရောင် အချက်ပေးစနစ် ထုတ်ပြန်ပြီး တပ်ဖွဲ့ဝင် ၁၉၅ ခု၊ လူအင်အား ၁၅,၀၀၀ ကို ချထားကာ နှစ်ဖက်အဖွဲ့အစည်းတွေကြား ပဋိပက္ခမဖြစ်အောင် ခြံစည်းရိုးတွေ ကာရံထားတယ်။
"တီဗွီ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရအောင်။"
ဟွန်းဂျူး ရဲ့ အကြံပေးချက်အတိုင်း ဟွန်းဂျူး က တီဗွီကို ဖွင့်လိုက်တယ်။
သတင်းချန်နယ်ကို ပြောင်းလိုက်တဲ့အခါ ဆန္ဒပြပွဲတွေအကြောင်း သတင်းတွေ တက်လာတယ်။ Ronald ရဲ့ ခရီးစဉ်ကို ကြိုဆိုနေတဲ့ ကွန်ဆာဗေးတစ် အုပ်စုတွေရဲ့ ရုပ်သံဖိုင်တွေ ပေါ်လာတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ကွန်ဆာဗေးတစ် အုပ်စုတွေကို ကိုယ်စားပြုတဲ့ မိဘများအသင်း၊ အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသမီးတွေနဲ့ပဲ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ 'မိခင်စေတနာ့ဝန်ထမ်းတပ်ဖွဲ့' နဲ့ Park Si-hyeong ကို ထောက်ခံတဲ့ 'Paksamo' အဖွဲ့တို့ ပါဝင်တယ်။
စစ်ဝတ်စုံဝတ်ထားတဲ့ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေလည်း ပါဝင်လာကြတယ်။ ရေတပ်မတော်သားဦးထုပ်နဲ့ နေကာမျက်မှန်ကို တပ်ထားတဲ့ သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ယောက်က ကိုရီးယားအလံကို အားပါးတရ ဝှေ့ယမ်းနေတယ်။
Ellie က စပ်စုပြီး မေးလိုက်တယ်၊ "သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ။"
"ကိုရီးယားစစ်ပွဲမှာ ပါဝင်ခဲ့တဲ့ စစ်ပြန်တွေ အဓိကဖွဲ့စည်းထားတဲ့ နိုင်ငံတော်ကယ်တင်ရေး စစ်ပြန်များအသင်းလို့ ခေါ်တယ်။"
"အော်၊ အံ့ဩစရာ လူတွေပဲ။"
ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် Ellie က ခဏအကြာမှာ မေးခွန်းတစ်ခု ထုတ်လိုက်တယ်။
"ဒါပေမဲ့ သူတို့အားလုံးက အဲဒီအတွက် အရမ်း ငယ်နေကြသလို မဖြစ်ဘူးလား။"
"……အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။"
အဖွဲ့ဝင်အများစုက ၇၀ ကျော် အရွယ်တွေ၊ အများဆုံးမှ ၈၀ ကျော်လောက်ပဲ ရှိကြတယ်။ သူတို့ တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်သားအရွယ်လောက်တုန်းက တကယ် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတာလား။
စင်မြင့်ထက်မှာတော့ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုချင်းစီက ကိုယ်စားလှယ်တွေ ထွက်ပြီး ပြောဆိုနေကြတယ်။ ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးက အမေရိကန်အလံနဲ့အတူ တောင်ကိုရီးယားအလံ (Taegukgi) တွေ ဝှေ့ယမ်းနေပြီး ပိုစတာအမျိုးမျိုးကိုလည်း ချိတ်ဆွဲထားတယ်။
[သမ္မတ Ronald Stamper ရဲ့ ခရီးစဉ်ကို ကြိုဆိုပါတယ်!]
[ကြိုဆိုပါတယ်! သမ္မတကြီး!]
[သမ္မတ Ronald! ကျွန်တော်တို့ သခင်ကို ချစ်တယ်!]
[LOVE USA!]
[ကိုရီးယား-အမေရိကန် မဟာမိတ်အဖွဲ့ ရှည်ကြာပါစေ!]
[စစ်သည်ဟောင်းတို့ ဘယ်တော့မှ မသေဆုံး!]
ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံသားတွေက အမေရိကန်သမ္မတကို ဒီလောက်ထိ ချစ်ခင်ကြတာပဲ။
အမေရိကန်မှာ နေ့တိုင်း ဝေဖန်မှုတွေ ခံနေရတဲ့ Ronald က ဒါကို မြင်ရင် ဘယ်လောက်တောင် ပျော်နေမလဲ။ မဟာမိတ်နိုင်ငံရဲ့ သမ္မတကို နွေးနွေးထွေးထွေး ကြိုဆိုတာက ကောင်းတဲ့အရာပါ။
အင်တာဗျူးတစ်ခုမှာ ပါဝင်သူတစ်ယောက်က စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းလို့ မျက်ရည်ကျရင်း ပြောလိုက်တယ်၊ "သမ္မတ Ronald က အားလုံးကို တာဝန်ယူပေးမှာပါ။ မျှော်လင့်ချက် ရှိတယ် မဟုတ်လား။ မျှော်လင့်ချက်။"
သူ ဘာလုပ်ပေးမလဲတော့ မသိပေမဲ့လေ...
ဟွန်းဂျူး က စခရင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။
"စာလုံးပေါင်း မှားနေတယ်။"
"ဘာလဲ။"
သေချာကြည့်လိုက်တော့ "never die" မဟုတ်ဘဲ "naver die" လို့ ရေးထားတယ်။
ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ တစ်ကမ္ဘာလုံးက ကြည့်နေနိုင်တာကို ဘာလို့ ဘယ်သူမှ မထောက်ပြကြတာလဲ။
ဒါက ကြိုဆိုတဲ့ ဆန္ဒပြပွဲသက်သက် မဟုတ်ဘူး။ တိုးတက်သော အဖွဲ့အစည်းတွေကလည်း Ronald ကို ကန့်ကွက်တဲ့ ဆန္ဒပြပွဲတွေ လုပ်ကြတယ်။
[“စစ်မီးမွှေးသူ Ronald၊ ရာထူးက ဆင်းပေး!”]
[“ကိုရီးယားကျွန်းဆွယ်မှာ ငြိမ်းချမ်းရေး!”]
[“မြောက်ကိုရီးယားအပေါ် ပိတ်ဆို့မှုတွေ ရုပ်သိမ်းပေး!”]
[“လူမျိုးရေးခွဲခြားမှုနဲ့ လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေး ဆန့်ကျင်တဲ့ မူဝါဒတွေကို ဖျက်သိမ်း!”]
တချို့က အမေရိကန်အလံကို ဆွဲဖြဲတာ ဒါမှမဟုတ် မီးရှို့တာတွေနဲ့ အစွန်းရောက်တဲ့ လုပ်ရပ်တွေ လုပ်ကြပြီး တချို့ကတော့ အမေရိကန်သံရုံးကို ဝင်စီးဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ရဲတွေရဲ့ တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရတယ်။
သူတို့ ဘာလို့ ဒီလို လုပ်နေကြတာလဲ။ Ronald ကို မကြိုက်တဲ့ အမေရိကန်တွေ ရှိရင်တောင် ဒီလိုလုပ်ရပ်မျိုးကိုတော့ သူတို့ သဘောကျမယ် မထင်ဘူး။
"Ellie က အမေရိကန်မဟုတ်လို့ ဝမ်းသာတယ်။"
အဲဒီစကားကို Ellie က ခေါင်းခါလိုက်တယ်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဒီမိုကရေစီနိုင်ငံမှာ မတူညီတဲ့ အသံတွေကို ဖော်ပြတာက သဘာဝပဲလေ။"
ဒါတော့ ဟုတ်ပါတယ်။ ထောက်ခံသူတိုင်းအတွက် ဆန့်ကျင်သူတွေလည်း ရှိမှာပဲ။
အမေရိကန်သမ္မတရဲ့ ခရီးစဉ်ကြောင့် နိုင်ငံက ဒီလောက်ထိ ဆူပူနေတာကို မြင်ရတော့...
"ဒါဆို Ronald က လူတွေကို အကွဲကွဲအပြားပြား ဖြစ်စေတဲ့သူလို့ ဆိုလိုတာလား။"
ဟွန်းဂျူး က ဝင်ပြောတယ်။
"အမေရိကန်မှာဆိုရင်တော့ မကြိုက်ရုံသက်သက်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား။"
"……"
အဲဒါတော့ သေချာပေါက်ပါပဲ။
***
အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ရဲ့ သမ္မတ Ronald Stamper ဟာ ကိုရီးယားကို ကိုယ်ပိုင်ဂျက်လေယာဉ်နဲ့ ရောက်ရှိလာတယ်။
အနီးကပ်ဆုံး မဟာမိတ်နိုင်ငံရဲ့ သမ္မတ ပထမဆုံးအကြိမ် လာရောက်လည်ပတ်တာဖြစ်လို့ ကိုရီးယားမှာ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်အဖြစ် ကြိုဆိုခံရတယ်။ သမ္မတ Park Si-hyeong ကိုယ်တိုင် လေဆိပ်ကို သွားပြီး သူ့ကို ကြိုဆိုခဲ့တယ်။
ဒါက သူတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ Ronald သမ္မတအဖြစ် မရွေးချယ်ခံရခင်တုန်းကတောင် Park က အမေရိကန်ကို အမြန်သွားပြီး ခဏတာ တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးတယ်။
သူ တကယ်ပဲ ရွေးကောက်ခံရလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြတဲ့အတွက် သံတမန်ရေးရာ အသိုင်းအဝိုင်းထဲမှာ ဟွန်းဂျူး နဲ့ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူ တစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့ကြဘူး။ သူတို့တွေဟာ သက်ဆိုင်ရာ အဆက်အသွယ်တွေကို ရှာဖွေဖို့တောင် အသည်းအသန် လိုက်လုပ်ခဲ့ရတယ်။
သဘာဝကျကျပင် လူတိုင်းက ဒိုင်ယာနာ ပဲ အနိုင်ရလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်ထားခဲ့ကြပြီး အခြားနိုင်ငံတွေနည်းတူ သူတို့ဘက်နဲ့ပဲ အဆက်အသွယ် ရှိခဲ့ကြတာပါ။
ရာထူးစတင်ရယူလိုက်တာနဲ့တစ်ပြိုင်နက် ဟွန်းဂျူး က ကုန်သွယ်ရေးလိုငွေပြမှုနဲ့ ကာကွယ်ရေးစရိတ် ခွဲဝေကျခံမှုတွေအတွက် ကိုရီးယားကို ဖိအားပေးခဲ့ပြီး၊ ဒါဟာ ဒိုင်ယာနာ အတွက် အတော်လေး ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
သူတို့ရဲ့ အတွေးအခေါ်တွေ ဘယ်လိုပင်ရှိစေကာမူ ခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးကတော့ နွေးနွေးထွေးထွေး လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ခဲ့ကြတယ်။
ဟွန်းဂျူး က ဒိုင်ယာနာ ရဲ့ လက်ကို ရုတ်တရက် ဆွဲလိုက်တဲ့အတွက် ဒိုင်ယာနာ မှာ ယိုင်နဲ့သွားမလို ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး ဟွန်းဂျူး ကတော့ သူ့ပခုံးကို ပုတ်ရင်း ရယ်မောလိုက်တယ်။
ဒါဟာ သံတမန်ရေးရာအရ မလျော်ကန်တဲ့ အပြုအမူတစ်ခု ဖြစ်ပေမဲ့ ဒိုင်ယာနာ ကတော့ ဘာဆန့်ကျင်စကားမှ မဆိုဘဲ အဆင်မပြေတဲ့ အပြုံးတစ်ခုကိုသာ ပြုံးပြနိုင်ခဲ့တယ်။
ခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးစလုံးဟာ လူအများ မြင်တွေ့နေရတဲ့အောက်မှာပဲ နီလာကော်ဇောပေါ် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ကြတယ်။
ပြီးနောက် သူတို့တွေဟာ တရားဝင် ကြိုဆိုပွဲအခမ်းအနားအတွက် ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် သို့ တန်းမတ်သွားခဲ့ကြတယ်။
ကြည်း၊ ရေ၊ လေ တပ်ဖွဲ့ဝင် ရာပေါင်းများစွာက တန်းစီစောင့်ဆိုင်းနေကြပြီး နိုင်ငံတော်သီချင်းဖွင့်လှစ်ခြင်းနဲ့ စစ်ရေးဂုဏ်ပြုခြင်း စတဲ့ တရားဝင် အခမ်းအနားအစီအစဉ်တွေကို လုပ်ဆောင်ခဲ့တယ်။
နောက်ဆက်တွဲ ကျင်းပတဲ့ နိုင်ငံတော်ညစာစားပွဲမှာ ဒိုင်ယာနာ က သူတို့နှစ်ဦးစလုံး စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တွေ ဖြစ်ခဲ့ကြတဲ့ နောက်ခံအကြောင်းကို စတင်ပြောကြားလိုက်ရာ ဟွန်းဂျူး က အဲဒီအချက်ကို ကောင်းကောင်းသိရှိထားကြောင်း ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့တယ်။
ကိုရီးယားမီဒီယာတွေကတော့ ဟွန်းဂျူး ရဲ့ ခရီးစဉ်ကို အာရုံစိုက်ပြီး ကိုရီးယား-အမေရိကန် ဆက်ဆံရေးရဲ့ အနာဂတ်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြတယ်။
***
အလုပ်တွေပြီးဆုံးလို့ အိမ်မှာ နားနေချိန်မှာ ဖုန်းဝင်လာတယ်။
အချိန်နဲ့ နေရာကို အတည်ပြုပြီးနောက် ဖုန်းချလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပဲ နမ်ဆန်မှာရှိတဲ့ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ဟိုတယ်ဆီ ကားမောင်းသွားလိုက်တယ်။
ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ကားပါကင်ကတည်းက လုံခြုံရေးက တင်းကျပ်နေတယ်။ ဓာတ်လှေကားစီးတဲ့အချိန်မှာလည်း အတူတူပါပဲ။
လုံခြုံရေးအစောင့်ရဲ့ လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း ၂၀ ထပ်ကို တက်သွားခဲ့တယ်။
၂၀ ထပ်မှာတော့ ဝတ်စုံပြည့်ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အမေရိကန် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းတွေက 복도 (စင်္ကြံ) တစ်လျှောက် တန်းစီနေကြတယ်။
မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ ခန္ဓာကိုယ်ကို စေ့စေ့စပ်စပ် ရှာဖွေစစ်ဆေးတာက ပုံမှန်လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတစ်ခု ဖြစ်နေတယ်။
ခန္ဓာကိုယ်အပြည့်အစုံ စစ်ဆေးခံပြီး ဖုန်းကို ပေးအပ်လိုက်မှသာ အထဲကို ဝင်ခွင့်ရခဲ့တယ်။ အခန်းက ပေ ၁၀၀ ကျော်လောက် ကျယ်ဝန်းပြီး နမ်ဆန်ရဲ့ ရှုခင်းကတော့ အသက်ရှူမှားလောက်အောင် လှပတယ်။
ဧည့်ခန်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီး စာကြည့်ခန်းထဲ ဝင်လိုက်တဲ့အခါ ဟွန်းဂျူး က ကျွန်တော့်ကို နွေးနွေးထွေးထွေး ကြိုဆိုတယ်။
"တွေ့ရတာ ကြာပြီနော် မစ္စတာ ဟွန်းဂျူး။ ရာထူးတက်ပွဲပြီးကတည်းက ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ မဟုတ်လား။"
"ကိုရီးယားကို ကြွရောက်လာပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သမ္မတကြီး။"
ဟွန်းဂျူး က ကျွန်တော့်လက်ကို နာကျင်လောက်အောင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ပြီး ပခုံးကို အားပါးတရ ပုတ်လိုက်တယ်။
"မင်းအကြောင်း သတင်းတွေ ကြားနေရတယ်။ ကိုရီးယားသမ္မတနဲ့ အဆင်မပြေဖြစ်နေတုန်းပဲ ထင်တယ်နော်။"
ကျွန်တော် အတင်းပြုံးလိုက်တယ်။
"ကျွန်တော်ကတော့ အဆင်ပြေအောင် နေချင်တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ မလွယ်ကူဘူးလေ။"
သူတို့သာ ကျွန်တော့်ကို မစွပ်စွဲဘဲ နေပေးမယ်ဆိုရင် ဘာပြဿနာမှ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် နောင်တစ်ချိန်မှာ ပြန်လည်သင့်မြတ်ဖို့က ခက်ခဲလိမ့်မယ်လို့ ထင်တယ်။
"ထိုင်ပါဦး။"
ဟွန်းဂျူး က ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းတွေကို ညွှန်ကြားလိုက်တယ်။
"ထွက်သွားကြတော့။"
အစောင့်တွေက တွန့်ဆုတ်နေတဲ့အခါ ဟွန်းဂျူး က နောက်ပြောင်တဲ့အနေနဲ့ ဖြည့်စွက်ပြောတယ်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဒီကောင်နဲ့ တိုက်ခိုက်ရင် ငါ ရှုံးလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။"
"နားလည်ပါပြီ။"
လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းတွေ ဧည့်ခန်းထဲက ထွက်သွားပြီး စာကြည့်ခန်းထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တယ်။
အခု ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ရှိနေတဲ့သူက ကမ္ဘာ့အာဏာအရှိဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ပဲ။ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ရဲ့ သမ္မတနဲ့ တစ်ဦးချင်း တွေ့ဆုံဖူးတယ်လို့ ပြောနိုင်တဲ့သူ ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် ရှိမလဲ။
စဉ်းစားကြည့်ရင် ဒီနေရာမှာ အတူတူ ရှိနေရတာတင်ကို မယုံနိုင်စရာ အခွင့်ထူးတစ်ခုပါပဲ။
သူ့ရဲ့ အလုပ်ရှုပ်တဲ့ အချိန်ဇယားနဲ့ အချိန်ဇုန် ကွာခြားမှုတွေကြောင့် ဖြစ်မယ်၊ ဟွန်းဂျူး က ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံ ပေါက်နေတယ်။
သူက အသက် ၇၀ ကျော်နေပြီ။ တခြားသူသာဆိုရင်တော့ အလုပ်ကနေ အနားယူပြီး မြေးတွေနဲ့ အချိန်ဖြုန်းနေလောက်ပြီ။
"ပင်ပန်းနေပုံပဲ" လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
ဟွန်းဂျူး က သက်ပြင်းချရင်း ပြန်ဖြေတယ်၊ "နိုင်ငံရေးက မလွယ်ဘူးလေ။ ငါသာ သမ္မတ မဖြစ်ခဲ့ရင် အခုဆို ငါ့ရဲ့ ပန့်ဟောက်စ်မှာ သက်သောင့်သက်သာ လဲလျောင်းနေမှာ။"
"ခင်ဗျားက ပြန်အရွေးခံရဖို့ လိုသေးတယ်လေ" လို့ ကျွန်တော် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ပြောလိုက်တယ်။
ကျွန်တော်က စကားစမြည် ပြောနေရုံသက်သက်ပါ။
ဘီလ်ကလင်တန် နောက်ပိုင်းမှာ အမေရိကန်သမ္မတတိုင်းက ပြန်လည်အရွေးခံရဖို့ အောင်မြင်ခဲ့ကြတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဟွန်းဂျူး ရဲ့ လက်ရှိ ထောက်ခံမှုနှုန်းထားအရ ဆိုရင်တော့ ပြန်အရွေးခံရဖို့ အသာထား၊ ကျန်ရှိနေတဲ့ သက်တမ်းကို အောင်မြင်စွာ အဆုံးသတ်နိုင်ရင်တင်ပဲ တော်တော်လေး အောင်မြင်တယ်လို့ ပြောနေကြတာ။
"ငါ့ကို ဘာကိစ္စနဲ့ ခေါ်တာလဲ" လို့ သူက စားပွဲပေါ်က ဖန်ခွက်ကို မရင်း မေးတယ်။
"တစ်ယောက်တည်း သောက်ရတာ ပျင်းဖို့ကောင်းလို့ အရက်သောက်ဖော် လိုချင်လို့ပါ။ အဆင်ပြေရဲ့လားခင်ဗျာ။"
တစ်ခုခု အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စ ပြောစရာရှိမလားလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့။
"အဆင်ပြေတာပေါ့။ အရက်ကောင်းကောင်းကိုတော့ အတူတူ သောက်ရတာ ပိုကောင်းတာပေါ့။"
"ဟားဟား၊ ဒီသူငယ်ချင်းကတော့ တော်တော်လေး နားလည်သားပဲ။"
ဟွန်းဂျူး က ဘော်ဘွန်ဝီစကီကို ဖန်ခွက်ထဲ လောင်းထည့်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ပေးတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဖန်ခွက်ချင်း အသာအယာ တိုက်လိုက်ကြတယ်။
ခဏအကြာမှာ သူက ကုလားထိုင်နောက်ကျောကို မှီလိုက်ပြီး ရေရွတ်တယ်၊ "ငါက အမြဲတမ်း အနိုင်ရတဲ့ ဂိမ်းတွေကိုပဲ ကစားခဲ့တာ။ ရှုံးနိမ့်မှုဆိုတာတောင် အောင်မြင်မှုဆီသွားတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုလို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ။"
ဟွန်းဂျူး ရဲ့ အကြီးမားဆုံး အားသာချက်ကတော့ စိန်ခေါ်မှုအသစ်တွေကို ကြောက်ရွံ့မှု မရှိတာပါပဲ။
အရာတစ်ခုခုကို အသစ်စတင်တဲ့အခါ အနှောင့်အယှက်မျိုးစုံက မလွဲမသွေ ပေါ်လာတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက လုပ်ဆောင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီဆိုရင်တော့ အဆုံးထိ ရောက်အောင် တွန်းအားပေး လုပ်ဆောင်တတ်တယ်။
လုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း အခက်အခဲတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ရှိပါစေ၊ သူက တွန့်ဆုတ်ခြင်း သို့မဟုတ် တုံ့ဆိုင်းခြင်း မရှိဘဲ ကျော်ဖြတ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အပြုသဘောဆောင်ပြီး တက်ကြွတဲ့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးကြောင့်ပဲ ဒီနေရာမှာ ရောက်နေတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
"ငါ သမ္မတ ရွေးကောက်ပွဲဝင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်တုန်းက လူတွေက နာမည်ကြီးချင်လို့ လုပ်တဲ့ ဟန်ပြသက်သက်လို့ ထင်ခဲ့ကြတာ။ ရီပတ်ဘလစ်ကန် ကိုယ်စားလှယ် ဖြစ်လာပြီးတဲ့နောက်မှာလည်း အတူတူပါပဲ။ ငါ တကယ်ပဲ သမ္မတ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ မယုံကြည်ခဲ့ကြဘူး၊ ငါ့ရဲ့ မဲဆွယ်စည်းရုံးရေးမှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့သူတွေတောင် မယုံခဲ့ကြဘူး။"
ကျွန်တော် အရက်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်တယ်။
"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျွန်တော်က မဲစစ်တမ်းတွေမှာ အများကြီး နောက်ကျနေခဲ့တာလေ။"
ဟွန်းဂျူး က ကျွန်တော့်ကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။
"ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ တခြားစီပဲ။"
"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။"
"မင်းက ငါ သမ္မတ ဖြစ်လာမှာ သေချာနေသလိုမျိုး ပြုမူခဲ့တာလေ။"
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
"ကျွန်တော် တကယ် ယုံကြည်ခဲ့တာပါ။"
ဟွန်းဂျူး က Rust Belt မှာ အနိုင်ရပြီး သမ္မတ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီ အောင်ပွဲရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ OTK ကုမ္ပဏီရဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေ ရှိနေတယ်။
ဟွန်းဂျူး သမ္မတ ဖြစ်လာတာက ကျွန်တော်တို့အတွက် အကျိုးရှိမယ်လို့ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့အတွက် ကျွန်တော် ကူညီပေးခဲ့တာပါ။
ဒါပေမဲ့ အဲဒါပဲလား။
ကျွန်တော် အခမ်းအနားမှာ တွေ့ခဲ့ရတဲ့ သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးကို ပြန်တွေးမိတယ်။
သူသာ သမ္မတ ဖြစ်လာခဲ့ရင်ကော။
ဒိုင်ယာနာ က ဒီမိုကရက်တစ် အဓိကအုပ်စုထဲက ဖြစ်ပြီး အရင်သမ္မတရဲ့ အရိုက်အရာကို ဆက်ခံမယ့်သူအဖြစ် အမည်စာရင်း တင်သွင်းခံထားရသူပါ။ အထက်လွှတ်တော်အမတ်နဲ့ နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့တဲ့ သူမရဲ့ နိုင်ငံရေး နောက်ခံနဲ့ ကျယ်ပြန့်တဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကြောင့် သူမမှာ အုပ်ချုပ်ရေးဆိုင်ရာ အတွေ့အကြုံတွေ အများကြီး ရှိခဲ့တယ်။
လွှတ်တော်နှစ်ရပ်လုံးကို ဒီမိုကရက်တစ်တွေက ထိန်းချုပ်ထားတဲ့အတွက် သူမသာဆိုရင် အရင်အစိုးရရဲ့ မူဝါဒတွေကို အငြင်းပွားစရာမရှိဘဲ ဆက်ခံနိုင်မှာပါ။
ဒါပေမဲ့ ဟွန်းဂျူး သမ္မတ ဖြစ်လာတဲ့အချိန်မှာ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။
ကျွန်တော်သာ ကြိုတင်မြင်နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ဘဲ ဟွန်းဂျူး ကို မကူညီခဲ့ဘူးဆိုရင်၊ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ရဲ့ လက်ရှိသမ္မတဟာ ဟွန်းဂျူး Stamper မဟုတ်ဘဲ ဒိုင်ယာနာ Underwood ဖြစ်နေမှာပါ။
ဒါဆိုရင် ဘာကြောင့် ကျွန်တော့်ရဲ့ အမြင်အာရုံထဲမှာ ဒိုင်ယာနာ ကို မမြင်ဘဲ ဟွန်းဂျူး ကို မြင်ခဲ့ရတာလဲ။
ပြီးတော့ အဲဒါက ရှေ့ဆက်လာမယ့် အနာဂတ်အပေါ်မှာ ဘယ်လို သက်ရောက်မှု ရှိလာမလဲ။