အခန်း ၁၄
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျွန်တော့်တွင် အကူအညီတောင်းနိုင်မည့်သူတစ်ယောက်ကို ချက်ချင်းပင် သတိရလိုက်မိသည်။
“ဟျွန်းဂျူက ကိုရီးယားမှာပဲ ရှိသေးတာလား”
သူမသာ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် မှာ အလုပ်လုပ်နေတာဆိုရင် derivatives (ငွေကြေးဆိုင်ရာ ဆင်းသက်ထုတ်ကုန်များ) အကြောင်းကို ကောင်းကောင်းသိထားမှာ အသေအချာပါပဲ။
“သူက လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ဟောင်ကောင် ကို ပြန်သွားပြီ”
“အော်…”
ဟျွန်းဂျူက Baymart ကို စစ်ဆေးဖို့အတွက် ကိုရီးယားကို လာခဲ့တာပါ။ သူ့ရဲ့ လုပ်ငန်းခရီးစဉ် ပြီးသွားပြီဆိုတော့ ပြန်သွားတာကတော့ သဘာဝကျပါတယ်။
“သူ့ကို ဖုန်းဆက်ပြီး မေးရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် အီးမေးလ် ပို့ရမလား”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ဖို့ ပြင်လိုက်ပေမဲ့ ရပ်လိုက်မိသည်။
“သူ့ကို Gift options တွေကို ယုံလားလို့ မေးကြည့်ရင် သူ ဘာပြန်ပြောမလဲ”
တက်ဂယူက ယုံကြည်ချက်အပြည့်နဲ့ ပြောသည်။ “Oracle Eye ရဲ့ ကြိုတင်ဟောကိန်းတွေကို ယုံတယ်လို့ပဲ ပြောရမှာပေါ့”
“… ”
သူမ အထုပ်အပိုးတွေ ဖြည်ပြီး ဖုန်းပြန်ခေါ်ပေးဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရတော့မှာပါ။
ကျွန်တော် စဉ်းစားနေတုန်းမှာပဲ သင့်တော်မယ့်သူတစ်ယောက်ကို သတိရလိုက်မိသည်။
“ကျွန်တော် မေးလို့ရမယ့်သူတစ်ယောက်ကို သိတယ်”
ကျွန်တော် သိထားတဲ့ နံပါတ်ကို ခေါ်ကြည့်လိုက်ပေမဲ့ မမှန်ကန်တဲ့ နံပါတ်လို့ပဲ ပြန်ဖြေနေသည်။ ကျောင်းခွင့်ယူလိုက်ကတည်းက နံပါတ်တွေ ပြောင်းသွားတယ်လို့ ကြားမိတာကြောင့် အဆက်အသွယ်မလုပ်ဖြစ်တာကြာပြီဖြစ်၍ အခုလက်ရှိ နံပါတ်အသစ်ကို ကျွန်တော် မသိတော့ပါ။
ဒါကို သိနိုင်မယ့် နည်းလမ်းတော့ ရှိပါသည်။
ကျွန်တော် ကျောင်းတက်တုန်းက Investment Club မှာ ဒုဥက္ကဋ္ဌလုပ်ခဲ့တဲ့ အကြီးကောင်တစ်ယောက်ကို ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။
[“ဟယ်လို”]
“ဟယ်လို ဟိုယောင်းဆန်းနီးယား။ ကျွန်တော် စီးပွားရေးစီမံခန့်ခွဲမှုဌာနက ကန်ဂျင်ဟူပါ။”
[“ဂျင်ဟူ၊ မတွေ့တာတောင် ကြာပြီနော်။ နေကောင်းလား။ စစ်မှုထမ်းတာ ပြီးသွားပြီလား။”]
“ဟုတ်ကဲ့။ တစ်ခုလောက် မေးစရာရှိလို့ ဖုန်းဆက်လိုက်တာပါ။”
[“ဘာများလဲ။”]
“ဆန်းယော့ပ်ရဲ့ ဆက်သွယ်ရမယ့် နံပါတ်ကို သိလားခင်ဗျ။”
“ကိုယ်လည်း မသိဘူး… အာ! ဝူဟျွန်း သိကောင်းသိလိမ့်မယ်။ ဝူဟျွန်းကို ဆက်သွယ်ကြည့်လိုက်။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ သိပါပြီ။”
“ကျောင်းကို ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲ။ မျက်နှာလေး မြင်ချင်နေပြီ။”
“ဟုတ်ကဲ့။ နောက်မှပဲ အဆက်အသွယ်လုပ်ပေးပါ့မယ်။”
ကလပ်အဖွဲ့ဝင်တွေကို အကြိမ်ကြိမ် ဖုန်းခေါ်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ နောက်ဆုံးတော့ ဆန်းယော့ပ်ဆန်းနီးယားရဲ့ အဆက်အသွယ်ကို ရခဲ့ပါတော့သည်။
ကျွန်တော် နောက်ထပ် ဖုန်းတစ်ခေါ် ထပ်ခေါ်လိုက်သည်။
တီတီ! တီတီ!
“ဟယ်လို”
ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ ဖုန်းဝင်သွားသည်။
ကျွန်တော် အမြန်ပဲ စကားစလိုက်သည်။
“ဆန်းယော့ပ်ဆန်းနီးယားရဲ့ ဖုန်းလားခင်ဗျ”
“ဟုတ်တယ်၊ ဘယ်သူလဲ”
“ကျွန်တော် စီးပွားရေးစီမံခန့်ခွဲမှုဌာနက ကန်ဂျင်ဟူပါ။”
ဆန်းယော့ပ်ဆန်းနီးယားက ရင်းရင်းနှီးနှီး ပြန်ပြောသည်။
“အို! ကန်ဂျင်ဟူပါလား! မတွေ့တာတောင် ကြာပြီနော်။”
“ဒီကြားထဲ နေကောင်းလားခင်ဗျ”
“ကိုယ်လည်း သာမန်ပါပဲ။ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။”
“တွေ့မှပဲ အသေးစိတ် ပြောပြပါ့မယ်။ အခု တွေ့လို့ အဆင်ပြေမလားခင်ဗျ။”
“ကိုယ် အခု ဆူဝန်မှာ ရောက်နေတာ၊ ဒီကို လာနိုင်မလား။”
“အခုပဲ လာရမလားခင်ဗျ”
“အခုချက်ချင်းတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ည ၁၀ နာရီလောက်ဆိုရင်တော့ အဆင်ပြေတယ်။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် လာခဲ့ပါ့မယ်။”
ဖုန်းချပြီးတဲ့နောက် တက်ဂယူက မေးသည်။ “ဘယ်သူနဲ့ ပြောနေတာလဲ”
“Investment Club ရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌဟောင်း ပတ်ဆန်းယော့ပ်လေ။”
“သူက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ”
ကျွန်တော် ခပ်အေးအေး ရယ်မောပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “သူကတော့ စာအုပ်ကြီးသမားစစ်စစ်ပဲ။”
စကားနည်းနည်း ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။ “ပြီးတော့ သူက ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ယောက်လည်း ဟုတ်တယ်။”
လောကမှာ ဉာဏ်ကြီးရှင် အမျိုးအစား နှစ်မျိုးရှိသည်။ နယ်ပယ်ပေါင်းစုံမှာ ထူးချွန်သူများနှင့် နယ်ပယ်တစ်ခုတည်းမှာပဲ ထူးချွန်သူများ ဖြစ်သည်။
ဆန်းယော့ပ်ဆန်းနီးယားကတော့ နောက်ဆုံးအမျိုးအစားထဲမှာ ပါဝင်သည်။
—
Investment Club။
"ရှုံးနိမ့်ခြင်း ကလပ်" လို့လည်း လူသိများသည်။
ကျွန်တော် ဝင်တုန်းက ဆန်းယော့ပ်ဆန်းနီးယားက ကလပ်ဥက္ကဋ္ဌပါ။
ငယ်စဉ်ကတည်းက သင်္ချာပညာရှင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ နိုင်ငံတကာ သင်္ချာပြိုင်ပွဲတွေမှာ ဆုတွေအများကြီး ရခဲ့ဖူးပြီး ကိုရီးယားနိုင်ငံရဲ့ နာမည်ကြီး သင်္ချာဌာနတစ်ခုကို ဝင်ခွင့်ရခဲ့သူဖြစ်သည်။
သြစတြေးလျမှာ ကြီးပြင်းခဲ့တာကြောင့် အင်္ဂလိပ်စာမှာ တော်တော်လေး ကျွမ်းကျင်ပေမဲ့ သင်္ချာနဲ့ အင်္ဂလိပ်စာကလွဲရင် ကျန်တဲ့ ဘာသာရပ်တွေမှာတော့ သူ့အဆင့်က အတော်လေး နိမ့်ကျသည်။
သူ့ရဲ့ သင်္ချာအောင်မြင်မှုတွေသာ မရှိခဲ့ရင် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်ရဖို့တောင် ခက်ခဲလိမ့်မယ်လို့ သူ ကိုယ်တိုင် ပြောဖူးသည်။
သူ့ရဲ့ မေဂျာဘာသာရပ်ကလွဲရင် ကျန်တာတွေက အနိုင်နိုင် အောင်ရုံပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သင်္ချာနဲ့ ပတ်သက်လာရင်တော့ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မယ့်သူ မရှိသလောက်ပါပဲ။
ပထမနှစ်ကျောင်းသားဘဝနဲ့ စတုတ္ထနှစ်သင်တန်းကို ခိုးတက်ပြီး ပါမောက္ခပေးတဲ့ ပုစ္ဆာကို စွဲလမ်းသွားကာ သုံးရက်သုံးညတိုင်တိုင် ဖြေရှင်းနေခဲ့တဲ့ အကြောင်းကတော့ ကျောင်းဝင်းထဲမှာ နာမည်ကြီးသည်။
မတော်တဆ အကြောင်းတစ်ခုကြောင့် Investment Club ကို ရောက်လာပြီး စတော့ဈေးကွက်ကို စွဲလမ်းသွားခဲ့သည်။
စတော့ဈေးကွက် တုပလေ့ကျင့်မှု (Mock trading) လုပ်ရင်းနဲ့ စတော့ရှယ်ယာတွေကို စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့သည်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဆန်းယော့ပ်ဆန်းနီးယားက KOSDAQ မှာ စာရင်းဝင်ထားတဲ့ MK Tech ဆိုတဲ့ ကုမ္ပဏီလေးကို သတိထားမိသွားသည်။
တစ်ခုခုကြောင့် သူက ဒီစတော့ရှယ်ယာဟာ ဆယ်ဆလောက် တက်လာမယ်လို့ ကြိုတင်ဟောကိန်းထုတ်ခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ ငွေကြေးက မလုံလောက်ခဲ့ပါ။
စတော့ရှယ်ယာတစ်ခု တက်လာမယ်လို့ ဘယ်လောက်ပဲ မျှော်လင့်ထားပါစေ၊ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ ငွေမရှိရင်တော့ အလကားပါပဲ။
အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံချင်တဲ့ ဆန်းယော့ပ်ဆန်းနီးယားက သူ့ရဲ့ နေထိုင်ရာ အခန်းကို ချက်ချင်းပဲ တစ်ဆင့်ငှားလိုက်ပြီး အာမခံငွေ ဝမ် ၅ သန်း ပြန်ရယူကာ အဲဒီငွေနဲ့ MK Tech ရှယ်ယာတွေကို ဝယ်လိုက်သည်။
နေစရာမရှိတော့တဲ့အတွက် သူငယ်ချင်းတွေအိမ်နဲ့ အဆောင်တွေမှာ ဟိုပြောင်းဒီပြောင်း နေရင်း စတော့ရှယ်ယာ တက်လာမယ့်အချိန်ကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်နေခဲ့သည်။ အံ့သြစရာကောင်းတာက ဝယ်ပြီး တစ်လအတွင်းမှာပဲ MK Tech ဟာ ခေတ်စားနေတဲ့ ခေါင်းစဉ်တွေနဲ့ တိုက်ဆိုင်သွားပြီး နေ့စဉ် အမြင့်ဆုံးဈေးနှုန်းကို ရောက်သွားခဲ့သည်။
နှစ်ပေါင်းများစွာ အောက်ခြေမှာပဲ ရှိနေခဲ့တဲ့ စတော့ရှယ်ယာဟာ နှစ်လအတွင်းမှာပဲ ဆယ်ဆ တက်သွားခဲ့သည်။ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း ဆယ်ဆ တက်သွားတဲ့အခါ ဆန်းယော့ပ်က တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ချက်ချင်းပဲ ရှယ်ယာတွေကို ရောင်းထုတ်လိုက်သည်။
တစ်လအတွင်းမှာပဲ ဝမ် ၅ သန်းဟာ ဝမ် သန်း ၅၀ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဒါက အစပဲ ရှိပါသေးသည်။
ပထမဆုံး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုမှာ အောင်မြင်သွားပြီးနောက် ဆန်းယော့ပ်က သင်ခန်းစာတွေ၊ အမှတ်တွေ၊ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ဝါသနာတွေကို ဘေးဖယ်ထားပြီး ကုမ္ပဏီ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုတွေမှာပဲ အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။
တစ်ခါတစ်ရံ ရှုံးနိမ့်မှုတွေ ကြုံရပေမဲ့ သူကတော့ ရှုံးနိမ့်မှုကို ချက်ချင်း ဖြတ်တောက်ပြီး သူ့ရဲ့ မူဝါဒအတိုင်း တခြား စတော့ရှယ်ယာတွေဆီ ပြောင်းလဲ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့သည်။
အမြတ်အစွန်းတွေကို တသမတ်တည်း ရရှိနေခဲ့တာကြောင့် ကျွန်တော် ကလပ်ကို ဝင်ရောက်ချိန်မှာတော့ ဆန်းယော့ပ်ရဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ရန်ပုံငွေဟာ ဝမ် သန်း ၃၀၀ ကျော်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သာမန် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတစ်ယောက်အတွက်တော့ ဒီပမာဏဟာ စိတ်ကူးယဉ်ဖို့တောင် မလွယ်ကူတဲ့ ပမာဏပါ။
ဒါပေမဲ့ ဆန်းယော့ပ်ကတော့ မကျေနပ်သေးပါ။ သူ့အတွက် အနောင်ဆုံးဖြစ်ရတာကတော့ သူ့ရဲ့ ကနဦး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ပမာဏပါပဲ။
သာသာ သူ့ရဲ့ ကနဦး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုသာ ဝမ် သန်း ၁၀၀ ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် သူ ဝမ် သန်း ၆,၀၀၀ တောင် ရနိုင်မှာပါ။
ဒါပေမဲ့ ကနဦး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ဝမ် ၅ သန်းနဲ့ဆိုတော့ ဝမ် သန်း ၃၀၀ ထက် ပိုမရနိုင်ခဲ့ပါ။ ဆန်းယော့ပ်က ပိုမိုမြင့်မားတဲ့ အမြတ်အစွန်းရဖို့ကိုပဲ ပစ်မှတ်ထားခဲ့သည်။
သူက စာအုပ်တွေ အများကြီး စုပုံထားပြီး တုပလေ့ကျင့်မှုတွေ လုပ်ကာ options ဈေးကွက်ကို လေ့လာခဲ့သည်။ အခြေခံ ပစ္စည်းများနှင့် ဘက်ထရီ နည်းပညာတွေမှာ အဆင့်မြင့် နည်းပညာတွေကြောင့် နာမည်ကြီးတဲ့ CL Group ရဲ့ လုပ်ငန်းခွဲ CL Chemicals မှာ အခွင့်အရေးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်တဲ့အခါ၊ သူက အဲဒီရှယ်ယာဟာ တန်ဖိုးနည်းနေပြီး အနာဂတ်မှာ နှစ်ဆ ဖြစ်လာမယ်လို့ ယုံကြည်ခဲ့သည်။
ဒါကြောင့် သူ ပိုင်ဆိုင်သမျှတွေကို အကုန်ရောင်းထုတ်ပြီး CL Chemical call options တွေမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလိုက်သည်။
ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ဆန်းယော့ပ် option ဝယ်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက် အီးမေးလ်လိမ်လည်မှု (phishing scam) ကြောင့် အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၂၇ သန်းကို လွဲမှားစွာ လွှဲပြောင်းမိတဲ့ ဖြစ်ရပ်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ဒါဟာ အဲဒီအချိန်က CL Chemical ရဲ့ သုံးလပတ် လုပ်ငန်းလည်ပတ်မှု အမြတ်ရဲ့ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းနဲ့ ညီမျှသည်။
လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ဘေးအန္တရာယ်ကြောင့် ဝမ် ၂၀၀,၀၀၀ ရှိတဲ့ စတော့ဈေးဟာ ဝမ် ၁၇၀,၀၀၀ အထိ ကျဆင်းသွားပြီး ကျွန်တော် ဝယ်ထားတဲ့ call option ရဲ့ တန်ဖိုးကလည်း ချက်ချင်းပဲ ထိုးကျသွားခဲ့သည်။
အဲဒီအခြေအနေမှာ ဆန်းယော့ပ်ဆန်းနီးယားက ရာထူးကို ရောင်းထုတ်မယ့်အစား စွန့်စားမှုကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ သူက options တွေကို ပိုဝယ်ဖို့အတွက် ထပ်ပြီး စွန့်စားခဲ့သည်။
ဆန်းယော့ပ်ဆန်းနီးယားက တရားဝင် အမြင့်ဆုံး အတိုးနှုန်းနဲ့ ငွေချေးသူဆီကနေ ချေးယူပြီး အဲဒီငွေနဲ့ call options တွေကို ထပ်ဝယ်ခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ option သက်တမ်းကုန်ဆုံးတဲ့အထိ CL Chemicals ရဲ့ စတော့ဈေးနှုန်းက ပြန်မတက်လာခဲ့ဘဲ ဝမ် သန်း ၃၀၀ ကျော်တဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုက သုည ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
ရက်တွေ ကြာလာပြီး အကြွေးပြန်မဆပ်နိုင်တဲ့အခါ ငွေချေးသူရဲ့ ဖိအားပေးမှုတွေ စတင်လာပါတော့သည်။
အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူများသည် ကလပ်အခန်းသို့ မကြာခဏ ရောက်လာတတ်ကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ တရားမဝင် ငွေတောင်းခံသူများဖြစ်သော်လည်း ပြန်လည်ခုခံရန် နည်းလမ်းမရှိခဲ့ပေ။
နောက်ဆုံးတွင် [[NAMELOCK_003]] ဆန်းယော့ပ်သည် ကျောင်းထွက်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ထိုအချိန်လောက်တွင် ကျွန်တော့်မိသားစုအခြေအနေမှာလည်း ပိုမိုဆိုးရွားလာသည်။ စစ်မှုထမ်းရမည့် အချိန်ရောက်လာသဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် သူ့အကြောင်း ဘာသတင်းမျှ မကြားရတော့ပေ။
“နောက်ဆုံးမှာတော့ CL Chemicals က ဘက်ထရီကဏ္ဍမှာ အာရုံစိုက်ခံလာရပြီး ဝမ် ၅၀၀,၀၀၀ ကျော်အထိ တက်သွားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကတော့ အတော်ကြာမှ ဖြစ်လာတဲ့ ဇာတ်လမ်းပေါ့။”
အကယ်၍ သူသာ option တွေနဲ့ မကစားဘဲ ရှယ်ယာတွေကို တိုက်ရိုက်ဝယ်ထားခဲ့မယ်ဆိုရင် ဝမ် သန်း ၃၀၀ ဟာ ဝမ် သန်း ၇၀၀ ဖြစ်လာမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ options တွေနဲ့ ပတ်သက်မိတာကြောင့် သူ တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ ပြန်မရလိုက်ပေ။
ဇာတ်လမ်းအစအဆုံး ကြားပြီးနောက် [[NAMELOCK_004]] တက်ဂယူက ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ဝမ် ၅ သန်းနဲ့ စပြီး ဝမ် သန်း ၃၀၀ ရအောင်လုပ်၊ နောက်ဆုံးတော့ အကြွေးတင်သွားတယ်ပေါ့လေ။ အဲဒီလူ့ဘဝက တော်တော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းတာပဲ၊ ဟုတ်တယ်မလား။”
“ဟုတ်တာပေါ့။”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ အခု ဘယ်လိုမျိုး နေထိုင်နေမလဲဟု တွေးမိသည်။
ဝက်ဝံတစ်ကောင်လို ကိုယ်ခန္ဓာမျိုးရှိသည့် လူတစ်ယောက်ကို ကျွန်တော် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီး၊ တော်တော်ကြာပြီနော်။”
[[NAMELOCK_003]] ဆန်းယော့ပ်ကို ပြန်တွေ့ရသည့်အခါ သူသည် ကျွန်တော် ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ကျန်းမာပုံပေါ်သည်။
သို့သော် သူသည် ယခင်ကထက် အနည်းဆုံး ၁၀ နှစ်ခန့် ပိုအိုစာသွားပုံရသည်။ နေလောင်ထားသော သူ၏မျက်နှာတွင် အရေးအကြောင်းများ ထင်ရှားနေပြီး ယခင်ကတည်းက ဆံပင်နည်းသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ထက်ဝက်လောက်ပင် ကျန်တော့ပုံမရပေ။
လူတွေသာဆိုလျှင် သူ့ကို တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတစ်ယောက်ဟု မထင်ဘဲ ကလေးအဖေ အလတ်တန်းစား လူတစ်ယောက်ဟုပင် မှားယွင်းထင်မှတ်မိကြပေလိမ့်မည်။
ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်အတွင်းမှာ တော်တော်လေး ဒုက္ခရောက်ခဲ့ပုံရသည်။
[[NAMELOCK_003]] ဆန်းယော့ပ်က ကျွန်တော့်ကို နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
“အစ်ကိုကြီး ထမင်းစားပြီးပြီလား။”
[[NAMELOCK_003]] ဆန်းယော့ပ် ခေါင်းညိတ်သည်။
“ဒီလို လူစည်ကားတဲ့နေရာမှာ စားသောက်ဆိုင်တွေ အများကြီးပါပဲ။ ဘာစားချင်လဲ။”
“အစ်ကိုကြီး ဘာစားချင်လဲဗျ။”
“ဝက်သားကင် စားကြမလား။”
[[NAMELOCK_003]] ဆန်းယော့ပ်သည် ဝက်သားထက် အမဲသား၊ အထူးသဖြင့် အမဲသားတင်ပါးသား (sirloin) ကို ပိုကြိုက်သည်။
စတော့ဈေးကွက်မှာ သူ အောင်မြင်နေတဲ့အချိန်တုန်းက သူသည် ကလပ်အဖွဲ့ဝင်တွေကို အမဲသားတင်ပါးသားတွေနဲ့ တည်ခင်းဧည့်ခံလေ့ရှိသည်။ ဟုတ်တာပေါ့၊ ကုန်ကျစရိတ်အားလုံးကို ကလပ်ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်သူ ဆန်းယော့ပ်ကပဲ ကျခံခဲ့တာဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် [[NAMELOCK_003]] ဆန်းယော့ပ်ကို ပြောလိုက်သည်။ “အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော် အမဲသားတင်ပါးသား စားချင်နေတာကြာပြီ။ ဒီနေ့တော့ အမဲသားတင်ပါးသားပဲ စားကြရအောင်။”
[[NAMELOCK_003]] ဆန်းယော့ပ်က အားနာသည့်အပြုံးဖြင့် ပြန်ပြောသည်။ “တောင်းပန်ပါတယ်၊ အစ်ကို့မှာ လက်ရှိ အခြေအနေက နည်းနည်းလေး မပြေလည်သေးလို့ပါ…”
ကျွန်တော် [[NAMELOCK_004]] တက်ဂယူကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြောလိုက်သည်။ “သူက ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှာပေးနိုင်မှာပါ။”
ကျွန်ုပ်တို့ မီးကင်စက်ဝိုင်းပတ်လည်တွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။
[[NAMELOCK_004]] တက်ဂယူက မီနူးကိုကြည့်ပြီး အံ့သြသွားသည်။ “ဝါး! တစ်ယောက်ကို ဝမ် ၄၀,၀၀၀ တောင်လား…!”
ပိုက်ဆံအများကြီးရှိတဲ့သူတောင် ဒီလို အသေးအဖွဲကိစ္စလေးတွေကို အံ့သြနေသေးသည်။
“ကျွန်တော် မှာလိုက်မယ်။”
ကျွန်တော် မီနူးကိုယူပြီး အမဲသားတင်ပါးသား သုံးပွဲကို အရင်ဆုံး မှာလိုက်သည်။
[[NAMELOCK_003]] ဆန်းယော့ပ် ခေါင်းကုတ်ပြီး မေးသည်။
“ဒီလိုမျိုး အမြတ်ထုတ်နေတာ တကယ်ပဲ ဖြစ်ပါ့မလား။”
“အစ်ကိုကြီး အရင်တုန်းက အမြဲတမ်း ဝယ်ကျွေးနေကျလေ။”
[[NAMELOCK_003]] ဆန်းယော့ပ်က [[NAMELOCK_004]] တက်ဂယူဘက်သို့ အကြည့်ရောက်သွားသည်။
“ဒါ ဘယ်သူလဲ။”
တွေးကြည့်တော့ ကျွန်တော် သူ့ကို မိတ်မဆက်ပေးရသေးပေ။
“သူက ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းပါ။ နာမည်က [[NAMELOCK_004]] တက်ဂယူပါ။”
[[NAMELOCK_003]] ဆန်းယော့ပ် အံ့သြသွားပုံရသည်။
“အလယ်တန်းကျောင်းတုန်းက Bitcoin ဝယ်ခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်းဆိုတာ သူလား။”
“ဟုတ်ပါတယ်၊ အဲဒီသူပါ။”
ကျွန်တော်တို့ အရက်သောက်ရင်းနဲ့ [[NAMELOCK_004]] တက်ဂယူအကြောင်း တစ်ခါ ပြောဖူးသည်။
[[NAMELOCK_003]] ဆန်းယော့ပ်က နှမြောတသစွာ လျှာသပ်လိုက်သည်။
“နှမြောစရာပဲ။ အဲဒီ Encryption Key သာ ရှာတွေ့ခဲ့ရင် အကြီးအကျယ် ဖြစ်မှာကို။”
[[NAMELOCK_004]] တက်ဂယူက Encryption Key ပါတဲ့ USB ကို မကြာခင်ကမှ ရှာတွေ့ခဲ့တာဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့် အသေးစိတ်အကြောင်းအရာတွေကို သူ မသိတာကတော့ သဘာဝပင်။
“အစ်ကိုကြီး အရက်သောက်မလား။”
[[NAMELOCK_003]] ဆန်းယော့ပ်က ကျွန်တော့်မေးခွန်းကို ခေါင်းခါပြသည်။
“အစ်ကို အလုပ်ပြန်သွားရဦးမယ်။ ကိုလာပဲ သောက်ပါ့မယ်။”
[[NAMELOCK_004]] တက်ဂယူက ကားမောင်းရမှာမို့ အရက်သောက်လို့မရတာကြောင့် ကျွန်တော် ကိုလာ နှစ်ပုလင်း မှာလိုက်သည်။
စizzle!
မီးကင်စက်ပေါ်က အသားတွေက မွှေးကြိုင်တဲ့ အနံ့တွေ ထွက်လာသည်။
[[NAMELOCK_003]] ဆန်းယော့ပ်က အနည်းငယ်ကင်ထားတဲ့ အမဲသားတင်ပါးသားတစ်ပိုင်းကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
“ဝါး! အမဲသားစားရတာ တော်တော်ကြာပြီ။”
ကျွန်တော်လည်း အတူတူပင်။
အိမ်မှာ မုန့်ပဲသရေစာတွေပဲ စားနေရတာဆိုတော့ အခုလို အသားကောင်းကောင်း စားရတာက ဝိတ်တက်သွားမလားတောင် ထင်မိသည်။ လူသားတွေဟာ အမဲလိုက်ပြီး အသားစားသုံးခြင်းဖြင့် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာခဲ့တာဆိုတာကို အခုလိုအချိန်မျိုးမှာ ထပ်ပြီး သတိပြုမိသည်။
“ကျောင်းခွင့်ယူပြီးနောက်ပိုင်း ဘာတွေလုပ်နေလဲ။”
“ခဏလောက်တော့ အဆင်ပြေတဲ့ အလုပ်တွေ လျှောက်လုပ်တယ်။ ကုန်တင်ကုန်ချ အလုပ်တွေလုပ်တယ်၊ ကားမောင်းပေးတဲ့အလုပ်တွေ လုပ်တယ်။ အခုတော့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ ပုဂ္ဂလိကကျူရှင်မှာ ကျောင်းသားတွေကို စာသင်ပေးရင်း အဲဒီမှာပဲ စား၊ အဲဒီမှာပဲ အိပ်နေတာပါ။”
“သင်္ချာသင်ပေးတာလား။”
[[NAMELOCK_003]] ဆန်းယော့ပ် ရယ်မောလိုက်သည်။
“သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ တခြားဘာသာရပ်တွေကိုတော့ အစ်ကို သိပ်မကျွမ်းကျင်ဘူး။ ချွေးတပြိုက်ပြိုက်နဲ့ အလုပ်လုပ်ပြီး ပိုက်ဆံရှာတော့မှ ဝမ် ၁၀၀ တန်တောင် ဘယ်လောက်တန်ဖိုးရှိလဲဆိုတာကို နားလည်လာခဲ့တယ်။”
“အစ်ကိုကြီး တော်တော်ပြောင်းလဲသွားတာပဲ။”
စတော့ဈေးကွက်မှာ အောင်မြင်ခဲ့တဲ့ ကာလတုန်းကဆိုရင် တစ်နေ့ကို ရာဂဏန်းလောက် ရှာနိုင်တာက သာမန်ကိစ္စတစ်ခုလိုပါပဲ။ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှာနိုင်လေ၊ သုံးစွဲမှုတွေကလည်း ပိုများလေနဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ရေလိုသုံးခဲ့ကြတာပါ။
“အခုတော့ အကြွေး ဝမ် ၂,၀၀၀ လောက် ကျန်သေးတယ်။ အဲဒါကို ဆပ်ဖို့အတွက် နောက်ထပ် လအနည်းငယ်လောက် ကြိုးစားလုပ်ရဦးမယ်။”
သန်းရာဂဏန်း ရှာနိုင်ခဲ့ပြီးမှ တစ်ညတည်းနဲ့ အကြွေးတင်သွားခဲ့ရတာ။ တခြားသူဆိုရင်တော့ စိတ်ဓာတ်ကျပြီး လက်လျှော့သွားလောက်ပြီ၊ ဟုတ်တယ်မလား။
သူ့ကို စတွေ့ကတည်းက သူဟာ သာမန်လူမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် ခံစားမိခဲ့သည်။
အသားတွေက မီးကင်စက်ပေါ်ကနေ မြန်မြန်ပဲ ကုန်သွားသည်။ ကျွန်တော် နောက်ထပ် နှစ်ပွဲ ထပ်မှာလိုက်သည်။ တကယ်ပါပဲ, တခြားသူ ဝယ်ကျွေးတဲ့ အသားက အကောင်းဆုံး အရသာပါပဲ။
ဗိုက်ဝလောက်ပြီဆိုတော့ [[NAMELOCK_003]] ဆန်းယော့ပ်က မေးသည်။ “ဒါနဲ့၊ ဘာကိစ္စရှိလို့ တွေ့ချင်တာလဲ။”
“အစ်ကိုကြီးကို တစ်ခါလောက် တွေ့ချင်လို့ပါ။ ပြီးတော့ တစ်ခုခု မေးစရာရှိလို့ပါ။”
“ဘာများလဲ။”
“Futures options အကြောင်း ပိုသိချင်လို့ပါ။”
“Futures trading အကောင့်ဖွင့်ဖို့ဆိုရင် သင်တန်းတချို့ တက်ရမယ်၊ ပြီးတော့ Margin deposit (အာမခံငွေ) လည်း ရှိဖို့လိုတယ်။”
“အဲဒါတွေက ပြဿနာမရှိပါဘူး။”
ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ကုမ္ပဏီမှာ ကော်ပိုရိတ်အကောင့်တစ်ခုကို အသင့်ဖွင့်ပြီးသားပါ။
ကုန်သွယ်မှုအမျိုးမျိုးအတွက် အားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်နေပါပြီ။