အခန်း ၁၄၄
ကန်ဂျင်ဟူး က ဟွန်းဂျူး မမ ကို စိတ်ဝင်စားနေလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝမထင်ထားမိဘူး!
ပြန်တွေးကြည့်တော့လည်း ဒါက သိပ်ပြီးထူးဆန်းတဲ့ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဟွန်းဂျူး မမ ကလည်း ဆန်းယော့ပ် လောက်ကို ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့သူပဲလေ။
ဒါပေမဲ့ ဘာလို့များ ဆန်းယော့ပ် လို့ အလိုလိုတွေးမိသွားတာပါလိမ့်။
သူက လူဖြူတစ်ယောက်ကိုပဲ သဘောကျမှာလို့ တွေးမိတဲ့ လူမျိုးရေးဘက်လိုက်မှုမျိုးကြောင့်များလား (ဆန်းယော့ပ် က ကပြားဖြစ်ပေမဲ့လည်းလေ)။
“မင်း ကိုရီးယားစာကို ဟွန်းဂျူး မမ ကြောင့်ပဲ အရူးအမူးသင်ခဲ့တာလား။”
“ဟုတ်တယ်။”
အဲဒီကျေးဇူးကြောင့်ပဲ ကန်ဂျင်ဟူး ရဲ့ ကိုရီးယားစာအရည်အချင်းက တဟုန်ထိုးတိုးတက်လာခဲ့တာပေါ့။ သူက ဘာသာစကားအမျိုးမျိုးကို ပြောနိုင်တဲ့သူမို့ ဘာသာစကားသင်ယူရာမှာ အထူးအခွက်ပါတဲ့သူလည်း ဖြစ်ပါတယ်။
အချစ်ရဲ့စွမ်းအားက တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ။
“ဒါပေမဲ့ အသက်အရွယ်က နည်းနည်းကွာနေတယ်လေ။”
ကန်ဂျင်ဟူး က ကျွန်တော့်ထက် သုံးနှစ်ကြီးတယ်၊ ဆိုတော့ ဟွန်းဂျူး မမ နဲ့ဆိုရင် ခုနစ်နှစ်လောက် ကွာနေမှာပေါ့။
ကျွန်တော့်စကားကို ကြားတော့ ကန်ဂျင်ဟူး က ခေါင်းကိုပြတ်ပြတ်သားသား ခါလိုက်တယ်။
“အဲဒါက အရေးမကြီးပါဘူး။”
“ဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲ။”
အချစ်မှာ အသက်အရွယ်က ဘာများအရေးကြီးလို့လဲ။ အရေးကြီးတာက နှလုံးသားပါ။ ဒီခေတ်ဒီအခါမှာ ခုနစ်နှစ်လောက်ကွာတာက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။
ကျွန်တော် ကန်ဂျင်ဟူး နဲ့ ဟွန်းဂျူး မမ ကို တွဲမြင်ယောင်ကြည့်မိတယ်။ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် သူတို့နှစ်ယောက်က လိုက်ဖက်ညီနေကြတယ်။
ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ရဲ့ CEO မြေးနဲ့ ကိုရီးယားဌာနခွဲရဲ့ ခေါင်းဆောင်။ သူတို့သာ စုံတွဲဖြစ်လာရင် ငွေကြေးလောကမှာ သမိုင်းဝင်စုံတွဲ ဖြစ်လာမလား။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆန်းယော့ပ် ကို သူသဘောမကျတာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ။
...အနည်းဆုံးတော့ ကန်ဂျင်ဟူး ဒီစကားမပြောခင်အထိတော့ ကျွန်တော် အဲဒီလိုပဲ ထင်ခဲ့တာပါ။
“ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးပါ။”
“ဗျာ?”
ခဏလောက်တော့ “ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကိုလာတောင်းဆိုတာလဲ” လို့ မေးလိုက်မိမလိုပါပဲ။
“ကျွန်တော် အကူအညီတောင်းနိုင်တဲ့သူက ဂျင်ဟူး ပဲ ရှိတာလေ။”
“……”
ဒါက အမေရိကမှ မဟုတ်တာ၊ ဒီတော့ ဘယ်သူ့ကို အကူအညီတောင်းရမှာလဲ။
ကန်ဂျင်ဟူး ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက အလွန်ကိုမှ စိတ်ရင်းအမှန်ဖြစ်နေလို့ ငြင်းလို့မရတော့ဘူး။
ရုတ်တရက်ပဲ သူ့မြေးကို ဂရုစိုက်ပေးဖို့ ပြောခဲ့တဲ့ ရေနံ ရဲ့ စကားကို သတိရသွားတယ်။ အဲဒီအဘိုးအိုက သူ့မြေးချွေးမကို တွေ့ဖို့ အသက်အရွယ်ရောက်နေပြီပေါ့။
ဒါပေမဲ့ သူအကူအညီတောင်းရင်တောင် ကျွန်တော်က ဘာလုပ်ပေးရမှာလဲ။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော့်ဖုန်းမြည်လာတယ်။
“ခဏလေးနော်။”
[ဘာလို့ ငါ့ကို ဆက်သွယ်မလာတာလဲ? တစ်ခုခုဖြစ်နေတာလား? ရဲကို ဖုန်းဆက်ပေးရမလား?]
“အဲဒါတွေထားလိုက်ပါ၊ ဒီကိုသာ အမြန်လာခဲ့။”
[စောင့်နေ၊ ငါ မင်းကို ကယ်ဖို့ လာခဲ့မယ်။]
ဆန်းယော့ပ် က အမြန်ဝင်လာပြီး ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်ကာ သတိပေးတဲ့လေသံနဲ့ ပြောတယ်။
“ငါက ငါ့သူငယ်ချင်းကိုယ်စား ပြောတာနော်၊ လှလှပပလေးပဲ ပြောရအောင်၊ ဆန်းယော့ပ် ကိုတော့ လက်မခံပါနဲ့။”
“……အဲဒါမဟုတ်ဘူး။”
ဒီကောင် ထိုင်လိုက်တာနဲ့ ဘာတွေလျှောက်ပြောနေတာလဲ။
အခြေအနေကို ရှင်းပြဖို့လုပ်နေတုန်း ကန်ဂျင်ဟူး က တွေဝေသွားတဲ့ပုံစံ ဖြစ်သွားတယ်။
ကျွန်တော် သူ့ကို နှစ်သိမ့်လိုက်တယ်။
“ရပါတယ်။ ဒီသူငယ်ချင်းက လျှို့ဝှက်ချက်သိမ်းတာ ကောင်းပါတယ်။ ပြီးတော့ အကူအညီလိုရင်လည်း ကိုယ့်အရင်းနှီးဆုံးအစ်ကိုကိုပဲ တောင်းရင် ပိုမကောင်းဘူးလား။”
ကျွန်တော့်အကြံကို သဘောတူတဲ့ပုံနဲ့ ကန်ဂျင်ဟူး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တော့ ကျွန်တော် ဆန်းယော့ပ် ကို စရှင်းပြလိုက်တယ်။
အဲဒီတော့မှ သူက အံ့ဩတကြီး အော်ဟစ်လိုက်တယ်။
“ဘာ! မင်းက ငါတို့ မမ ကို သဘောကျနေတာလား?”
“ရှူး! တိုးတိုးပြောစမ်းပါ။”
တစ်မြို့လုံးကို ကြော်ငြာနေစရာ လိုလို့လား။
ပြီးတော့ သူက အလွန်တိုးတဲ့အသံနဲ့ ပြောတယ်။
“ရွှေရောင်ဆံပင်နဲ့ လှပသူတွေ အများကြီးရှိနေတာကို ဘာလို့ ငါတို့ မမ ကိုမှလဲ?”
ကန်ဂျင်ဟူး က ရုပ်ရည်၊ ပညာအရည်အချင်း၊ မိသားစုနောက်ခံ အားလုံးမှာ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ သတို့သားလောင်းပါ။ ဟောလိဝုဒ်မင်းသမီးတွေ ဒါမှမဟုတ် Victoria’s Secret မော်ဒယ်တွေနဲ့ တွဲနေရင်တောင် မထူးဆန်းပါဘူး။
ရုံးထဲမှာတောင် ကန်ဂျင်ဟူး ကို သဘောကျတဲ့ အမျိုးသမီးဝန်ထမ်းတွေ အများကြီးရှိတယ်။ သူသာ လူကြိုက်များမှုမဲခွဲရင် နံပါတ်တစ် ဖြစ်လာမှာ အသေအချာပါပဲ။
“တွေးကြည့်တော့လည်း မင်းက ငါတို့ မမ ကို အရင်ကတည်းက သဘောကျနေတာပဲ။”
“……။”
အဲဒါကို အခုမှ ပြန်ပြောနေဖို့ လိုလို့လား။ အလယ်တန်းကျောင်းတုန်းက အကြောင်းတွေကို ဘာလို့ ပြန်တူးဆွနေတာလဲ။
ကန်ဂျင်ဟူး က နားလည်သွားတဲ့ပုံနဲ့ ခေါင်းညိတ်တယ်။
“အဲဒါက သဘာဝပါပဲ။ ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ ခံစားရမှာပါ။”
ကျွန်တော် စကားလမ်းကြောင်းကို အမြန်ပြောင်းလိုက်တယ်။
“ဟွန်းဂျူး က ဘာကို သဘောကျတတ်လဲ။”
“အလုပ်။”
“ဟုတ်ပြီ။ အဲဒါပဲ ပြဿနာက။”
အလုပ်စွဲလမ်းတာက ရောဂါတစ်ခုဆိုရင် ဟွန်းဂျူး ကတော့ ပြင်းထန်တဲ့ရောဂါသည်ပါပဲ။
ကန်ဂျင်ဟူး က မေးတယ်၊ “သူ ဘယ်တုန်းက အဲဒီလိုဖြစ်သွားတာလဲ။”
“ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ကို စဝင်ကတည်းကပဲ။ ငါတို့ မမ တက္ကသိုလ်တက်တုန်းကဆို ချိန်းတွေ့တာတွေ အများကြီးလုပ်ခဲ့တာ။”
သူပြောသလိုပဲ ဟွန်းဂျူး ချိန်းတွေ့တာ ရပ်သွားတာက ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ကြောင့်ပါပဲ။ အိပ်ဖို့တောင် အချိန်မရှိတဲ့သူက ဘယ်အချိန်မှာ ချစ်သူထားဖို့ အချိန်ရှိတော့မှာလဲ။
ကန်ဂျင်ဟူး ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက မှိုင်ကျသွားတယ်။ တခြားသူတစ်ယောက်နဲ့ တွဲနေတာဆိုရင် ပိုလွယ်ဦးမလား၊ အခုက ပြဿနာက အလုပ်ဖြစ်နေတာ။
ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။
ဆန်းယော့ပ် က ယုံကြည်ချက်ရှိရှိနဲ့ ပြောတယ်၊ “ငါ အကောင်းဆုံး ကူညီပေးမှာပါ၊ ငါ့ကိုယုံလိုက်။”
အဲဒီစကားကြောင့် ကန်ဂျင်ဟူး စိတ်သက်သာရာရသွားပုံရတယ်။
“တကယ်လား?”
“အေးပေါ့။ ငါက အချစ်ရေးနဲ့ပတ်သက်ရင် ကျွမ်းကျင်တယ်ကွ။”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
သူပျော်နေတာကို ကြည့်ပြီးတော့ သူတစ်ခါမှ ချစ်သူမထားဖူးဘဲ ဂိမ်းထဲကနေပဲ အချစ်အကြောင်း သင်ယူခဲ့တာကို ပြောပြဖို့ မလိုတော့ပါဘူး။
ကျွန်တော် သူ့ဖန်ခွက်ထဲ အရက်ဖြည့်ပေးလိုက်တယ်။
“ဒီညတော့ သောက်ကြရအောင်။”
ကန်ဂျင်ဟူး က ပုံမှန်ဆိုရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်နိုင်သူမို့ မူးတဲ့အထိ မသောက်တတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့လျှို့ဝှက်ချက်ကို ထုတ်ပြောလိုက်ရလို့လားတော့ မသိဘူး၊ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် မြန်မြန်ဆန်ဆန် သောက်နေတယ်။
“ဖြည်းဖြည်းသောက်ပါ။”
“ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်။”
“……”
ကျွန်တော်တို့ကတော့ အဆင်မပြေပါဘူး။
ကျွန်တော် မမ ေးဘဲနဲ့တင် သူက ဟွန်းဂျူး ဘယ်လောက်လှကြောင်း၊ သူမကို ဘယ်လောက်ချစ်ကြောင်းတွေ လျှောက်ပြောနေတော့တယ်။
အင်္ဂလိပ်လို ချီးမွမ်းစကားတွေက တရစပ်ထွက်လာတယ်။ ဒီအတိုင်းဆိုရင် သူ “Annabel Lee” ကဗျာကိုတောင် ရွတ်ပြတော့မှာ။
သူ အရမ်းကို စွဲလမ်းနေတာကို ကြည့်ပြီး ဆန်းယော့ပ် က မခံနိုင်တော့ဘဲ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်တယ်၊ “မမ ရဲ့ ရုပ်ရည်က အဲလောက်တောင် ထူးခြားနေလို့လား?”
“အင်း။”
သူအဲဒီလို ခံစားနေတာကို ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ။
တစ်ယောက်တည်း ရယ်လိုက်၊ ငိုလိုက်လုပ်နေတဲ့ ကန်ဂျင်ဟူး က နောက်ဆုံးတော့ စားပွဲပေါ်မှာ ခေါင်းမှောက်ကျသွားတယ်။
ကျွန်တော်တို့လည်း မောပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ ကန်ဂျင်ဟူး ကို ဟိုတယ်အခန်းဆီ ပြန်ပို့ပေးလိုက်ရတယ်။ အိပ်ရာပေါ်မှာ မူးပြီးလဲနေတဲ့ သူ့ကိုကြည့်ပြီး သနားမိတယ်။
အချစ်ဆိုတာ တကယ်ပဲ ဘာလဲ။
***
ငွေစုဘဏ်အကျပ်အတည်းရဲ့ နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးတွေက ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေဆဲပါ။
ပိတ်သိမ်းလိုက်တဲ့ ငွေစုဘဏ်တွေ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတဲ့ လုပ်ငန်းတွေအားလုံး ရပ်တန့်သွားတယ်။ ဒီအထဲမှာ အရေးပါတဲ့ စီမံကိန်းဘဏ္ဍာရေးနဲ့ မြို့ပြပြန်လည်ပြုပြင်ရေးလုပ်ငန်းတွေလည်း ပါဝင်ပါတယ်။
ငွေစုဘဏ်တွေရဲ့ မတည်ငြိမ်မှုကြောင့် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်တွေ ပိုဆိုးဝါးလာနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ စိုးရိမ်မှုတွေလည်း ရှိလာတယ်။
ပြည်သူလူထုရဲ့ အမြင်တွေ ပြောင်းလဲလာတာနဲ့အမျှ နိုင်ငံရေးလောကမှာလည်း ရေနံ ပွက်သလို ဆူပွက်နေတယ်။
သမ္မတရဲ့ ဆွေမျိုးတွေရဲ့ အမှားကို သမ္မတတစ်ယောက်တည်းရဲ့ အပြစ်လို့ မပြောနိုင်ပေမဲ့၊ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က ငွေစုဘဏ်တွေကို လေးလကြာ စာရင်းစစ်ဆေးမှုတွေနဲ့ ကွင်းဆင်းစစ်ဆေးမှုတွေ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီးတဲ့နောက်မှာ စာရင်းဇယားအတုလုပ်ထားတာကို မတွေ့ရှိခဲ့တာကတော့ ဘယ်လိုမှ အကြောင်းပြလို့ မရနိုင်ပါဘူး။
ရေနံ ရဲ့ လက်အောက်ခံတွေဖြစ်တဲ့ ငွေကြေးကြီးကြပ်ရေးဌာနအကြီးအကဲ၊ စာရင်းစစ်ချုပ်နဲ့ ကိုရီးယားအပ်ငွေအာမခံကော်ပိုရေးရှင်းအကြီးအကဲတွေအားလုံး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရာထူးကနေ ထုတ်ပယ်ခံလိုက်ရတယ်။ အစိုးရကတော့ အေဂျင်စီတွေကို ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းပြီးတာနဲ့ ဘဏ်တွေ၊ ငွေစုဘဏ်တွေ၊ ငွေချေးသက်သေခံလက်မှတ်ကုမ္ပဏီတွေနဲ့ အာမခံကုမ္ပဏီတွေကို ပူးပေါင်းစစ်ဆေးမယ်လို့ ကြေညာခဲ့ပေမဲ့ ဒါကတော့ နွားပျောက်မှ ထရံကာဆိုသလို ဖြစ်နေတယ်။
အစိုးရရဲ့ ကြေညာချက်တွေအပေါ် ယုံကြည်မှုက သိသိသာသာ လျော့ကျသွားခဲ့တယ်။
ရေနံ က ကိုရီးယားကွန်ဆာဗေးတစ်ပါတီကို ရာထူးခန့်အပ်ခွင့်အာဏာကို အသုံးပြုပြီး ထိန်းချုပ်ထားခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအကျပ်အတည်းကြောင့် သူ့ရဲ့အုပ်စုအားနည်းသွားပြီး ပါတီခေါင်းဆောင်နေရာအတွက် ပြိုင်ဆိုင်မှုတွေ ပြင်းထန်လာတယ်။ သဘာဝကျကျပဲ ပါတီနဲ့ အစိုးရကြားက ဆက်ဆံရေးတွေလည်း ပြိုကွဲစပြုလာတယ်။
ရေနံ က စီးပွားရေးကို ပြန်လည်ရှင်သန်အောင် လုပ်ဆောင်ပေးမယ်ဆိုတဲ့ ကတိနဲ့ ရွေးကောက်တင်မြှောက်ခံခဲ့ရတာပါ။
သူ့သက်တမ်းတစ်လျှောက်လုံးမှာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေကို အဆင်ပြေချောမွေ့စေတဲ့ မူဝါဒတွေကို ချမှတ်ခဲ့ပြီး “စီးပွားရေးသမ္မတ” ဆိုတဲ့ပုံရိပ်ကို တည်ဆောက်ခဲ့တယ်။ အမှန်တရားက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ပြည်သူတွေကတော့ အားလုံးအတွက် သာယာဝပြောမှုကို ပေးမယ်ဆိုတဲ့ သမ္မတရဲ့စကားကို အခိုင်အမာ ယုံကြည်ခဲ့ကြတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီဖြစ်ရပ်က အဲဒီယုံကြည်ချက်ကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားစေခဲ့တယ်။
အစိုးရရဲ့ အာမခံချက်တွေကို ယုံကြည်ပြီး ငွေကြေးတွေ အပ်နှံထားကြတဲ့သူတွေဟာ ပြဿနာမရှိဘူးဆိုတဲ့ သမ္မတရဲ့ စကားကို စောင့်မျှော်နေခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရလဒ်က ဘာဖြစ်လာသလဲ။
လူတစ်ဦးချင်းစီဟာ သိန်းဂဏန်းကနေ သန်းဂဏန်းအထိ ဆုံးရှုံးမှုတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်လိုက်ရတယ်။ သာမန်ပြည်သူတွေရဲ့ ငွေကြေးပေါင်း တစ်ထရီလီယံကျော် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပေမဲ့ လျော်ကြေးရနိုင်မယ့် လမ်းစကတော့ မှောင်မည်းနေခဲ့တယ်။
ချမ်းသာပြီး အာဏာရှိသူတွေကတော့ နစ်မြုပ်နေတဲ့ သင်္ဘောပေါ်ကနေ အရင်ဆုံး ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့ကြပြီး၊ ဖမ်းဆီးခံထားရတဲ့ အမှုဆောင်အရာရှိတွေကတော့ တာဝန်ယူဖို့ ငြင်းဆိုရင်း အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုးသာ ပေးနေကြတယ်။
ဘယ်သူကမှ တာဝန်ယူဖို့ ဆန္ဒမရှိကြဘူး။
ဒေါသထွက်နေတဲ့ బాဓိတတွေကတော့ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ရုံးချုပ်၊ အမျိုးသားလွှာတော်နဲ့ ဂွမ်ဟွာမွန်းတို့မှာ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ဆန္ဒပြပြီး ဖြေရှင်းချက်တွေကို တောင်းဆိုနေကြတယ်။
အဲဒီလို တုံ့ပြန်တဲ့အနေနဲ့ မိဘများအသင်းလိုမျိုး ကွန်ဆာဗေးတစ်အုပ်စုတွေကလည်း “မင်းတို့ကို ဘယ်သူက ငွေစုဘဏ်တွေမှာ အပ်ခိုင်းလို့လဲ”၊ “အတိုးနှုန်းများတာကိုပဲ မျက်စိကျပြီး အပ်မိတဲ့သူတွေရဲ့ အမှားပဲ”၊ “ဘာလို့ အစိုးရဆီမှာ ငွေသွားတောင်းနေရတာလဲ”၊ “သမ္မတကြီးရေ၊ ကျွန်တော်တို့ ချစ်တယ်!” ဆိုပြီး အော်ဟစ်ကာ တန်ပြန်ဆန္ဒပြမှုတွေ လုပ်လာကြတယ်။
***
တရုတ်စားသောက်ဆိုင်က မှာထားတဲ့ အစားအစာကို စောင့်နေတုန်း တီဗွီကြည့်နေတဲ့ တက်ဂယူ က မယုံနိုင်သလိုနဲ့ မေးလိုက်တယ်။ “ဘာလို့ မိဘများအသင်းက အဲဒီလိုလုပ်နေကြတာလဲ။ သူတို့က ပိုက်ဆံရလို့ လုပ်နေတာလား။”
“သူတို့တစ်ယောက်ကို ဝမ်နှစ်သောင်းစီ ပေးတယ်လို့ ကြားတယ်။”
“အဲဒီပိုက်ဆံတွေက ဘယ်ကလာတာလဲ။ ဆန္ဒပြရုံနဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အလိုလို ပေါ်လာတာမှ မဟုတ်တာ။”
ပိုက်ဆံပေးပြီး ခိုင်းတာမဟုတ်ရင်တောင် ဆန္ဒပြဖို့အတွက် ရန်ပုံငွေက လိုအပ်သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကန်ဂျင်ဟူး အာဏာရလာကတည်းက မိဘများအသင်းဟာ ရန်ပုံငွေတွေ အလျှံပယ် ရရှိနေပြီး တစ်နိုင်ငံလုံး လှည့်လည်ကာ ဆန္ဒပြမှုတွေ လုပ်နိုင်နေတာပါ။
သူတို့ပြောပုံအရတော့ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေက အမှိုက်ကောက်ပြီး စုထားတဲ့ အလှူငွေလေးတွေနဲ့ လည်ပတ်နေတာလို့ ဆိုတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ဆန္ဒပြမှု အတိုင်းအတာကို ကြည့်ရင် ဘတ်စ်ကားတွေ ငှားရမ်းတာ၊ ထမင်းချိုင့်တွေ စီစဉ်ပေးတာနဲ့ အတော်လေး စနစ်တကျနဲ့ လှုပ်ရှားနေတာကို တွေ့ရတယ်။
အဲဒီတော့ ဘယ်ကနေ ငွေကြေးအထောက်အပံ့တွေ ရနေလဲဆိုတဲ့ သံသယကတော့ ဖြစ်စရာပါပဲ။
ဆန်းယော့ပ် က ဝင်ပြောတယ်။ “ကုမ္ပဏီရှေ့မှာ သူတို့ မလာတော့တာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ။ အရင်ကဆို သူတို့ကို မြင်တိုင်း စိတ်တိုလွန်းလို့။”
“အဲဒါတော့ သက်သာတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့……”
ဒါပေမဲ့ బాဓိတတွေရှေ့မှာ အဲဒီလို လုပ်နေတာက ကြည့်မကောင်းဘူး။ ကိုယ့်ပိုက်ဆံတွေသာ ပျောက်ဆုံးသွားရင် သူတို့က အရင်ဆုံး ရူးသွပ်သွားကြမှာ မဟုတ်ဘူးလား။
“ကန်ဂျင်ဟူး က ဒီအတိုင်း ငြိမ်နေလိမ့်မယ်လို့ ထင်လား။”
“သူလည်း ဒေါသထွက်လွန်းလို့ သွားတွေကြိတ်နေမှာပေါ့။”
အခုလောလောဆယ်တော့ ပြဿနာတွေကို ဖြေရှင်းနေရတာနဲ့ အလုပ်များနေမှာပေမဲ့ နောက်ပိုင်း ဘာတွေ ဆက်လုပ်မလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။
အစားအစာ ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာပဲ ကျွန်တော် ဟင်နရီ ကို စီအီးအိုရုံးခန်းဆီ ခေါ်လိုက်တယ်။ သူက အရက်နာကျနေသလို မျက်နှာတွေ ဖြူဖျော့နေပြီး မုတ်ဆိတ်မွှေးတွေကလည်း မရိတ်မသပ်နဲ့။
“နေလို့ကောင်းရဲ့လား။” ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
“အဆင်ပြေပါတယ်” လို့ သူ ပြန်ဖြေတယ်။
သူသာ ဒီလိုပြောပေမဲ့ မူးနောက်နေတဲ့ပုံပါပဲ။ ဒီနေ့တောင် နောက်ကျမှ ရောက်လာတာ။
ဟင်နရီ က သတိထားရင်း မေးတယ်၊ “ကျွန်တော် မနေ့က ဘာမှ အမှားလုပ်မိသေးလား။”
သူ့ရဲ့ ရှက်စရာကောင်းတဲ့ အပြုအမူတွေကို ပြောပြလိုက်ရင် သူ ခေါင်းမဖော်နိုင်တော့မှာမို့ ဘာမှထူးထူးခြားခြား မဖြစ်ခဲ့ဘူးလို့ပဲ ပြန်ပြောပေးလိုက်တယ်။
ဟင်နရီ က သက်ပြင်းချရင်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားတယ်။
“တော်ပါသေးတယ်။ အဲဒီလိုမျိုး သောက်တာ ပထမဆုံးအကြိမ်မို့ပါ။”
အချစ်ဆိုတာ တကယ်ကို ရှုပ်ထွေးတာပဲ။
တက်ဂယူ က စပ်တဲ့ခေါက်ဆွဲပြုတ်ပန်းကန်ကို ကျွန်တော့်ဘက် တွန်းပေးလိုက်တယ်။
“ပင်လယ်စာဂျမ်ပေါင် မှာထားတယ်၊ ဒါလေးသောက်ပြီး ပြန်သက်သာအောင် လုပ်လိုက်ဦး။”
အမေရိကန်လူမျိုးတွေက ဂျမ်ပေါင်နဲ့ အရက်နာပြေနိုင်ပါ့မလား။ အရမ်းစပ်ပြီး ဗိုက်မနာသွားပါ့မလား။
ပလတ်စတစ်အဖုံးကို ခွာလိုက်ချိန်မှာပဲ သတင်းထဲက ဟိုဆောင်ငွေစုဘဏ်ကို ဝင်ရောက်စီးနင်းတဲ့ သတင်းကို ဖော်ပြနေတယ်။ ပိတ်ထားတဲ့ ဘဏ်ခွဲရှေ့မှာတော့ బాဓိတတွေက ထွက်မသွားနိုင်ဘဲ ရှိနေကြတုန်းပဲ။
တက်ဂယူ က လျှာသပ်ရင်း မေးတယ်၊ “အဲဒီလူတွေအတွက် လျော်ကြေးရနိုင်မယ့် နည်းလမ်း တကယ်မရှိတော့တာလား။”
“မရှိသလောက်ပါပဲ။”
ကန်ဂျင်ဟူး ကတော့ တာဝန်ကို လွှတ်တော်ဆီ လွှဲချပြီး ဖြေရှင်းနည်းရှာဖို့ ပြောနေတယ်။ ကိုရီးယားဘဏ်လုပ်ငန်းအသင်းကို ဗဟိုပြုပြီး ကယ်ဆယ်ရေးအထူးဥပဒေ ပြဋ္ဌာန်းဖို့ ဆွေးနွေးနေကြပေမဲ့ တရားမျှတမှုအပိုင်းမှာ အခက်အခဲရှိတာမို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။
“အပ်ငွေအာမခံပမာဏကို ဝမ်သန်းတစ်ရာအထိ တိုးမြှင့်ဖို့ ဆွေးနွေးချက်တွေ ရှိပေမဲ့ ဖြစ်လာဖို့ မလွယ်ဘူး။ ဖြစ်လာရင်တောင် နောက်ကြောင်းပြန် အကျုံးဝင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။”
ဆန်းယော့ပ် က ဖြည့်စွက်ပြောတယ်၊ “လက်အောက်ခံ ငွေချေးသက်သေခံလက်မှတ်တွေအတွက်ကတော့ ရောင်းချမှုမှာ အမှားအယွင်းရှိခဲ့တာမို့ တရားစွဲရင် နိုင်နိုင်ပေမဲ့ ပြဿနာက လျော်ပေးရမယ့်သူက ဒေဝါလီခံသွားတာပဲ။”
ဖြေရှင်းစရာ လမ်းစမရှိသလိုပါပဲ။
ဝန်ထမ်းအချို့ကတော့ బాဓိတတွေရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး မျက်ရည်ကျကာ တောင်းပန်နေကြတယ်။ ကိုယ့်အပြစ်ကို မခံရပ်နိုင်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားတဲ့ ဝန်ထမ်းအကြောင်း ကြားဖူးတာကို သတိရမိတယ်။ တစ်ဖက်မှာတော့ အထက်လူကြီးတွေက တာဝန်ကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ နည်းလမ်းရှာနေကြတယ်။
“ကျွန်တော်တို့ အလှူငွေ နည်းနည်းလောက် လှူကြမလား။ Last Fantasy M အောင်မြင်လို့ ပိုနေတဲ့ငွေတွေ ရှိတာပဲ” လို့ တက်ဂယူ က အကြံပေးတယ်။
သူ့စကားကြောင့် ကျွန်တော် ခဏလောက် တွေးလိုက်မိတယ်။
သမ္မတနဲ့ လွှတ်တော်အမတ်တွေက သူတို့ပိုက်ဆံ တန်ဖိုးကိုပဲ သိတာ၊ သူတစ်ပါးပိုက်ဆံ တန်ဖိုးကို မသိကြဘူး။ ကျွန်တော်တို့က ဦးဆောင်ပြီး လှူလိုက်ရင် သူတို့လည်း မလှူဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး မဟုတ်လား။
သူတို့သာ ဆက်ပြီး မလှူဘဲ နေရင်လည်း ဝေဖန်မှုတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရဦးမှာပဲ။
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
“ကောင်းတဲ့ အကြံပဲ။”
***
[OTK ကုမ္ပဏီမှ ငွေစုဘဏ်အရှုပ်တော်ပုံ బాဓိတများအတွက် ဝမ်သန်းတစ်သောင်း လှူဒါန်း!]
(ကောက်နုတ်ချက်) OTK ကုမ္ပဏီ၏ PR အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ကန်ဂျင်ဟူး က အလှူငွေပမာဏမှာ နည်းပါးသော်လည်း బాဓိတများအတွက် အနည်းငယ်မျှ အശ്വാသပေးနိုင်ရန် ရည်ရွယ်၍ လှူဒါန်းရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားသည်။
ထို့အပြင် သမ္မတနှင့် လွှတ်တော်အမတ်များအပါအဝင် နိုင်ငံရေးသမားများအနေဖြင့်လည်း బాဓိတများ၏ နာကျင်မှုကို ကိုယ်ချင်းစာပါက ဤလုပ်ရပ်တွင် ပါဝင်အားဖြည့်ပေးစေလိုကြောင်း ဆန္ဒပြုခဲ့သည်။
သတင်းဖော်ပြပြီးနောက် ပြည်သူများ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်ခဲ့သည် -
- “ဝါး! OMG ပဲ!”
- “လွှတ်တော်အမတ်တွေက ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။”
- “ကဲ! အားလုံး ပိုက်ဆံအိတ်တွေ ဖွင့်လိုက်ကြတော့!”
- “မင်းတို့ တရားမဝင် ထုတ်ယူသွားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ ပြန်ပေးစမ်းပါ။”
- “သမ္မတကြီးက ဘယ်လောက်လှူမလဲ သိချင်လိုက်တာ။”
ပြည်သူများ၏ တောင်းဆိုမှုများကြောင့် ကိုရီးယားအစိုးရမှာ လှုပ်ရှားလာရသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် အမည်မဖော်ပြဘဲ စုပေါင်းလှူဒါန်းသည့် နည်းလမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့သဖြင့် ပိုမိုဝေဖန်ခံခဲ့ရသည်။
အပြာရောင်အိမ်တော်မှလည်း ရန်ပုံငွေရှာဖွေမှုကို စတင်ခဲ့ပြီး သမ္မတ ကန်ဂျင်ဟူး က ဝမ်သန်းသုံးဆယ် လှူဒါန်းခဲ့သည်။
- “ဟားဟား၊ ဝမ်သန်းသုံးဆယ် ဟုတ်လား? နောက်နေတာလား။”
- “သမ္မတကြီးရေ၊ ခင်ဗျားရဲ့ စေတနာကို တကယ်ပဲ အထင်ကြီးမိပါတယ်!”
- “ခင်ဗျားရဲ့ ဆွေမျိုးတွေက ဝမ်သန်းသုံးသောင်းကျော် လိမ်သွားတာ၊ ခင်ဗျားက ဝမ်သန်းသုံးဆယ်ပဲ လှူတာလား?”
- “ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က ခင်ဗျားရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုက ဝမ်သန်းတစ်သောင်းကျော် ရှိတယ်လေ။”
- “ဘာတွေများ အများကြီး လှူလိုက်သလို ဖြစ်နေတာလဲ။”
- “နိုင်ငံရေးမလုပ်ခင်က စီးပွားရေးသမား မဟုတ်လား? အွန်ဆောင်းဟဲဗီး လုပ်ငန်းစုကိုတောင် ဦးစီးခဲ့တာပဲ။”
- “ခင်ဗျားမှာ တကယ်ကို အသိစိတ် မရှိတာပဲ။”
- “မလှူချင်ရင်လည်း မလှူနဲ့လေ။ ပိုက်ဆံလည်း ကုန်၊ အပြောလည်း ခံ၊ ဘာလုပ်တာလဲ။”
- “သူ့ကို အရမ်းမပြောကြပါနဲ့။ သူ့စရိုက်နဲ့ဆိုရင် အဲဒီသန်းသုံးဆယ်အတွက် မျက်ရည်တွေတောင် ကျနေဦးမှာ။”
- “သူက အရင်လှူလိုက်တဲ့ ကန်ဂျင်ဟူး ကို မျက်စိနောက်နေမှာပဲ။”
- “စီးပွားရေးသမ္မတလို့ အခေါ်ခံရဖို့အတွက် အရမ်းကို စေ့စပ်သေချာနေပုံပဲ။”
- “PAS (နိုင်ငံရေးအကြံပေးဝန်ဆောင်မှု) လုပ်ငန်းတွေက ဒီရက်ပိုင်း အဆင်ပြေနေပုံရပေမဲ့ ဝမ်သန်းသုံးဆယ်ကတော့ နည်းလွန်းတယ်…”
- ဒါနဲ့ PAS က ဘယ်သူပိုင်တာလဲ။
ဝေဖန်မှုများမှာ ချီအွန်ဝဲဘုတ်အထိပင် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။
သမ္မတ ဆန်းယော့ပ် က ဝမ်သန်းနှစ်ဆယ် ထပ်မံလှူဒါန်းမည်ဟု အလျင်အမြန် ကြေညာလိုက်သဖြင့် စုစုပေါင်း ဝမ်သန်းငါးဆယ် ဖြစ်လာခဲ့သော်လည်း၊ ယင်းလုပ်ရပ်မှာ ပိုမိုဆိုးရွားသော ရလဒ်ကိုသာ ပြန်လည်ရရှိစေခဲ့သည်။
ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အကျိုးဆက်ကြောင့်ပင် ဖြစ်မည်၊ သမ္မတ၏ ထောက်ခံမှုနှုန်းမှာ လူထုသဘောထား စစ်တမ်းများတွင် နောက်ထပ် ၃ ရာခိုင်နှုန်း ထပ်မံကျဆင်းသွားခဲ့ပြီး ၂၄ ရာခိုင်နှုန်းသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။