အခန်း ၁၄၃
ဂျင်ဟူး သည် စကားတစ်ခွန်းမှမပြောဘဲ ခါးပတ်ကိုဖြုတ်ကာ ကားပေါ်မှဆင်းလိုက်သည်။ ကျွန်တော်သည် ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံသို့ ပြောင်းထိုင်လိုက်ပြီး စက်နှိုးလိုက်သည်။
မမ က ကျွန်တော့်ကို မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် ကြည့်နေသည်။
"မင်း အလုပ်လုပ်ရမှာမဟုတ်ဘူးလား"
"ငါမရှိလည်း ကုမ္ပဏီက ကောင်းကောင်းလည်ပတ်နေမှာပါ"
ကျွန်တော် လက်လှမ်းပြီး မမ ၏ နဖူးကို အသာအယာ ထိကြည့်လိုက်သည်။ အဖျားကြီးနေသည်တော့မဟုတ်သော်လည်း နွေးနေသည်မှာ အသေအချာပင်။
"နေမကောင်းရင် ဘာလို့ အနားမယူတာလဲ"
"ငါ အဆင်ပြေတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာပါ"
"ဒါက ဘယ်တုန်းက စဖြစ်တာလဲ"
"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က squash ကစားပြီးကတည်းက နေမကောင်းသလို ဖြစ်နေတာ"
ထိုအချိန်က နွေဦးရာသီ၏ အအေးဓာတ် အထွတ်အထိပ်ရောက်နေချိန်ဖြစ်သည်။
"နေမကောင်းဘဲနဲ့တောင် လေ့ကျင့်ခန်းတွေ ဆက်လုပ်နေတာလား"
မမ သည် သူမကိုယ်သူမ နေမကောင်းမှန်းမသိဘဲ အားစိုက်ခဲ့မိသည့်အတွက် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပါးပြင်လေး နီရဲသွားသည်။
"ခဏတာပဲ ဖြစ်မှာပါလို့ ထင်ခဲ့တာလေ"
အနားယူချိန်တွင် အလောင်းကောင်ပမာ လဲလျောင်းနေတတ်သည့် ကျွန်တော်နှင့်မတူဘဲ မမ က လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ရတာကို နှစ်သက်သည်။ တစ်နေ့လျှင် ၅ ကီလိုမီတာ ပြေးခြင်းသည် သူမအတွက် ပုံမှန်ပင်ဖြစ်သည်။
ထိုသို့သော ခန္ဓာကိုယ်မျိုးရဖို့ဆိုတာ လွယ်ကူတဲ့အရာမဟုတ်ဘူးပေါ့?
"ချောင်းဆိုးလိုက်တာ! ကိုရီးယားမှာက အေးလွန်းတယ်"
"ဟောင်ကောင် နဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ ဟုတ်တာပေါ့"
ဒီနှစ် ဆောင်းရာသီသည် ရာသီဥတုပြောင်းလဲမှုကြောင့်ပင် ဖြစ်မည်၊ ပုံမှန်ထက် ပို၍အေးစက်နေသည်။ အရှည်ကြီး အင်္ကျီ (long padding jacket) တွေ ခေတ်စားလာသည်မှာလည်း အံ့သြစရာမဟုတ်ပေ။
"အရင်ဆုံး ဆေးရုံလိုက်ပို့ပေးမယ်"
မမ ခေါင်းခါသည်။
"ဟိုတယ်ပဲ ပို့ပေးပါ။ ဆေးသောက်လိုက်ရင် ခဏလေးနဲ့ သက်သာသွားမှာပါ"
ကျွန်တော်က နောက်ပြောင်လိုက်သည်။ "ဘာလို့လဲ? အပ်မထိုးချင်လို့လား"
မမ သည် အဖြေမပေးဘဲ ခေါင်းကို ဟိုဘက်လှည့်သွားသည်။
"ဟင်! တကယ်လား"
"အဲ့လိုမဟုတ်ပါဘူး။ ငါက အပ်ထိုးတာ သိပ်မခံဖူးလို့..."
သူမက လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ရတာကို နှစ်သက်ပြီး ကျန်းမာရေး ဂရုစိုက်သူတစ်ယောက် ဖြစ်တာကြောင့် ဆေးရုံကို ဘယ်လောက်များများ သွားရမှာတဲ့လဲ။
ကျွန်တော်က လေသံမာမာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့လည်း ဆေးရုံတော့ သွားရမယ်"
"အို..."
ကျွန်တော်သည် အနီးဆုံးဆေးရုံသို့ ကားမောင်းသွားသည်။ ခဏလောက်တော့ မမ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
သူမ အိပ်ပျော်သွားပြီဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ခဏအကြာတွင် သူမ၏အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"အဲ့ဒီမိန်းကလေးက တကယ်လှတာပဲ"
"ဘယ်သူလဲ"
"ဂျင်ဟူး ရဲ့ ရည်းစားဟောင်းလေ။ ကျောင်းမှာတုန်းက တွေ့ခဲ့တယ်မလား"
"အော်... ဆွန်အာ လား"
မမ ခေါင်းညိတ်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "သူ့ကို အများကြီး သဘောကျခဲ့တာလား"
"အင်း... အဲ့တုန်းကတော့ ဟုတ်ခဲ့တာပေါ့"
အခုပြန်တွေးကြည့်တော့ ရယ်ချင်စရာကောင်းသည်။ ကျောင်းပြီးရင် လက်ထပ်ဖို့အထိတောင် စီစဉ်ထားခဲ့တာကိုး။
"......"
ဟွန်း... အခုတွေးကြည့်ရင် တကယ်ကို ရယ်ချင်စရာကောင်းသည်။
"ယူရီ ကတော့ ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်နော်။ ဂျင်ဟူး ဘာလို့ သူ့ကို သဘောကျလဲဆိုတာ နားလည်နိုင်တယ်"
ကျွန်တော် ထိုစကားကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။
"ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ? ငါက ယူရီ ကို သဘောကျနေလို့လား"
မမ က ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
"ဒါဆို မင်း သူ့ကို မကြိုက်ဘူးလား"
"မကြိုက်တာတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့... အော်! ဒါကြောင့်မို့လို့လား မင်း ငါ့ကို အဆက်အသွယ်မလုပ်တာ ကြာပြီဖြစ်နေတာ"
ယူရီ ကို ကုမ္ပဏီခေါ်သွားပြီးနောက်ပိုင်း မမ နှင့် မတော်တဆ ဆုံမိခဲ့ဖူးသည်။
ထိုအချိန်ကတည်းက Hoseong Savings Bank ကိစ္စတွေကြောင့် အလုပ်များနေတာနဲ့ အဆက်အသွယ် မလုပ်ဖြစ်ခဲ့ပေ။ သူမကလည်း အရင်ဆုံး အဆက်အသွယ် မလုပ်ခဲ့။
အလွယ်တကူ နားလည်မှုလွဲနိုင်တဲ့ အခြေအနေမျိုးပဲ။
ငါကိုယ်တိုင်တောင် မသိလိုက်ဘဲ မမ နဲ့ ဝေးကွာသွားတာလား။
အနာဂတ်ကို မြင်တွေ့နိုင်ခြင်းက အံ့သြစရာကောင်းတာတော့ အမှန်ပင်။ သို့သော်လည်း ၎င်းက ကျွန်တော့်ဘဝကို ဆုံးဖြတ်ပေးတာမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။
ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေက ရလဒ်တွေကတစ်ဆင့် အရာအားလုံးကို ဖော်ပြနိုင်ပေမယ့် ဘဝဆိုတာ အဲ့ဒီလို မဟုတ်ဘူး။
ဘဝဆိုတာ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အချိန်တစ်ခုမှာ ပေါ်လာတဲ့ ရလဒ်တွေသက်သက် မဟုတ်ဘဲ နေ့စဉ်ဖြတ်သန်းမှုတွေကနေ ပုံဖော်ထားတဲ့ စုစည်းမှုတစ်ခုဖြစ်သည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က ငါ့အတွက် သတ်မှတ်ထားတဲ့ လက်တွဲဖော်ကို ကြိုမြင်အောင် ပြပေးရင်တောင် အဲ့ဒါက ရွေးချယ်မှုအတွက် အကြောင်းပြချက် ဖြစ်သွားမှာလား? စိတ်ခံစားချက်တွေက မကိုက်ညီဘူးဆိုရင် အဲ့ဒီအရာက ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိမှာလဲ။
ဖြစ်နိုင်တာက တက်ဂယူ ပြောသလိုပဲ၊ ငါကိုယ်တိုင် စဉ်းစားပြီး ရွေးချယ်ရမယ့် ကိစ္စတွေကို ငါက အနာဂတ်အမြင်ကိုပဲ အားကိုးနေမိတာ ဖြစ်နိုင်သည်။
ကျွန်တော် ခဏလောက် ငြိမ်သက်ပြီး စဉ်းစားလိုက်သည်။
ဟုတ်ပါတယ်၊ ယူရီ က ချစ်ဖို့ကောင်းပြီး လှပပါတယ်။ သူနဲ့အတူရှိရတာ ပျော်စရာကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက မဖြစ်မနေ အချစ်ရေးလို့တော့ မခံစားရဘူး။
"ယူရီ က ဂျူနီယာလေးသက်သက်ပါ"
မမ က မယုံကြည်သည့်ပုံဖြင့် မေးသည်။
"တကယ်လား"
ကျွန်တော် ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ပြောလိုက်သည်။
"ငါ မမ ကိုပဲ သဘောကျတာ"
ခဏလောက်တော့ မမ အံ့သြသွားဟန်ဖြင့် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမမျက်နှာလေး တဖြည်းဖြည်း နီရဲလာသည်။
ကျွန်တော် တစ်ခုခု ဆက်ပြောမလို့ရှိတုန်း နောက်ကနေ ကားဟွန်းသံ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ထွက်လာသည်။
တီ!
မော့ကြည့်လိုက်တော့ မီးပွိုင့် ပြောင်းသွားတာကို သတိထားမိလိုက်သည်။ ကျွန်တော် အလျင်အမြန် ကားကို စတင်မောင်းနှင်လိုက်သည်။
မမ က တစ်ဖက်ကို ခေါင်းလှည့်ပြီး အသံတိုးတိုးလေးဖြင့် မေးသည်။
"ဘယ်တုန်းကတည်းကလဲ"
"ပထမဆုံးအကြိမ် မင်းကို တွေ့ကတည်းကလို့ ထင်တယ်"
"ဒါဆို ဘာလို့ အဲ့ဒီအချိန်ကတည်းက ဘာမှမပြောတာလဲ"
"အင်း..."
ငါ ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်ခဲ့လို့ပေါ့။
"တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါ ပိုစောစော ပြောခဲ့သင့်တာ။ မင်းကို အကြာကြီး စောင့်ခိုင်းလိုက်မိသလား"
"အင်း... အဲ့ဒါတော့ ဟုတ်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ပြောပြလိုက်ပြီပဲ..."
မမ ပြုံးလိုက်သည်။
"အရာအားလုံးက အခုတော့ ပိုကောင်းသွားသလိုပဲ"
ကျွန်တော်လည်း ပြန်ပြုံးလိုက်သည်။
"ခံစားချက်သက်သက်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်း ဆေးရုံသွားပြီး အပ်ထိုးရဦးမယ်"
"အို..."
***
ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ အအေးမိတာ ပြင်းထန်တာမဟုတ်တဲ့အတွက် ဆေးခန်းကပေးတဲ့ အပ်တစ်ချက်နဲ့ ဆေးညွှန်းလေးပဲ လိုအပ်ခဲ့သည်။
ဆေးခန်းပြီးတော့ မမ တည်းခိုနေတဲ့ ဟိုတယ်ကို ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမက အိတ်ကပ်ထဲက ကတ်သော့ကို ထုတ်ပြီး တံခါးဖွင့်လိုက်သည်။
"ဝင်ခဲ့ပါ"
အခန်းက ဧည့်ခန်းနဲ့ အိပ်ခန်းကို ခွဲခြားထားတဲ့ ပုံစံမျိုးဖြစ်သည်။ ဒီနေ့မှ တည်းခိုတဲ့သူလိုမျိုး အလွန်သန့်ရှင်းနေသည်။ ဟိုတယ်ဝန်ထမ်းတွေက သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးထားမှာပေါ့။
"ဟိုတယ်မှာ နေရတာ အဆင်ပြေရဲ့လား"
"ဘာမှ စိတ်ပူစရာမလိုတော့ အဆင်ပြေပါတယ်။ ရေကူးကန်နဲ့ Fitness center လည်း ရှိတယ်။ COEX နဲ့လည်း ချိတ်ဆက်ထားတော့ တစ်ခါတလေ ဂျက်စီကာ နဲ့ Henry တို့နဲ့ တွေ့ပြီး ထမင်းစား၊ ကော်ဖီသောက် ဖြစ်တယ်"
"အဲ့လိုလား"
Henry ကလည်း ဒီဟိုတယ်မှာပဲ တည်းနေတာကိုး။ သဘာဝကျစွာပဲ သူတို့တွေ မကြာခဏ ဆုံမိကြမှာပေါ့။
မမ သည် သူမ၏ အပေါ်ရုံအင်္ကျီကို ချွတ်ပြီး ကုလားထိုင်ပေါ် ချိတ်လိုက်သည်။
"ငါ ရေချိုးလိုက်ဦးမယ်၊ ခဏလေး ထိုင်နေပါဦး။ ချွေးတွေထွက်ထားတော့ စေးကပ်နေလို့"
"အိုကေ"
သူမ ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွားချိန်တွင် ကျွန်တော် ဆိုဖာပေါ်မှာပဲ ထိုင်စောင့်နေသည်။ ရေချိုးခန်းနဲ့ သိပ်မဝေးသော်လည်း ရေချိုးသံကို ကြားနေရသည်။
"..."
ခဏလေး။ စဉ်းစားကြည့်ရင် ဒါ တကယ် ထူးဆန်းတဲ့ အခြေအနေပဲ။
မိန်းကလေးတစ်ယောက်တည်း နေတဲ့ ဟိုတယ်အခန်းထဲကို ရောက်လာရုံတင်မကဘဲ သူ ရေချိုးနေတာကို စောင့်နေရတာမျိုး။
အာရုံလွှဲဖို့အတွက် တီဗီဖွင့်လိုက်သည်။ CNN ချန်နယ် ဖြစ်နေသည်။ အမေရိကမှာ မနေ့က ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ အထက်တန်းကျောင်း ပစ်ခတ်မှုသတင်းတွေနဲ့ ဆူညံနေသည်။
နေ့တိုင်းလိုလို ပစ်ခတ်မှုတွေ ဖြစ်နေတဲ့ နိုင်ငံမှာတောင်မှ ပိုပြီးတင်းကျပ်တဲ့ ဥပဒေတွေ မပြဋ္ဌာန်းနိုင်သေးတာက ထူးဆန်းလှသည်။
ခဏအကြာတွင် မမ သည် အဖြူရောင် ရေချိုးဝတ်ရုံ (bathrobe) ကို ဝတ်ဆင်ပြီး ထွက်လာသည်။ သူမ၏ ဆံပင်တွေက စိုစွတ်နေပြီး ပါးပြင်လေးတွေက ပန်းရောင်သန်းကာ ဝင်းပနေသည်။
သူမသည် တဘက်ဖြင့် ဆံပင်ကို သုတ်လိုက်သည်။
"ဆံပင်တွေ အများကြီး ရှည်လာပြီနော်"
"ရှည်အောင် ထားမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ"
သူမက ဆံပင်တိုလေးနဲ့လည်း လိုက်ဖက်ပေမယ့် ဆံပင်ရှည်လေးနဲ့လည်း သူမနဲ့ လိုက်ဖက်မှာပါ။
ကျွန်တော် အဲ့ဒီလို တွေးနေတုန်း မမ က ရုတ်တရက် ခါးပတ်ကို ဖြေလိုက်ပြီး ဝတ်ရုံကို ချွတ်လိုက်တာကြောင့် ကျွန်တော် အံ့သြသွားသည်။
"ဟေး!"
ဒါက မြန်လွန်းမနေဘူးလား။
...အဲ့လို တွေးလိုက်မိတဲ့အချိန်မှာပဲ သူမက ဝတ်ရုံအောက်မှာ သက်သောင့်သက်သာရှိတဲ့ ဘောင်းဘီတိုနဲ့ အင်္ကျီပွပွလေး ဝတ်ထားတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုအချိန်တွင် ကျွန်တော့်ရင်ထဲ၌ မျှော်လင့်ချက်နှင့် စိတ်ပျက်မှုတို့ ရောထွေးသွားသည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ"
ကျွန်တော် အမြန်ဆုံး အမူအရာကို ထိန်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"အော်... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး"
မမ က တကျီကျီနဲ့ ရယ်လိုက်သည်။
"ဟွန်း... တစ်ခုခု ထူးဆန်းတာတွေ တွေးနေတာလား"
"......"
ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ထူးဆန်းတာတွေ မတွေးမိရင် ပိုပြီး ထူးဆန်းနေမှာ မဟုတ်ဘူးလား။
မမ သည် ကျွန်တော့်ဆီ လျှောက်လာရင်း ချွတ်ချထားတဲ့ ဝတ်ရုံပေါ်မှာ ချော်လဲသွားသည်။
"အို!"
ကျွန်တော် လက်လှမ်းပြီး သူမ မလဲကျခင် ဖမ်းထိန်းလိုက်သည်။
"အဆင်ပြေရဲ့လား"
သူမသည် သူမ၏ အညိုရောင် မျက်လုံးလေးတွေဖြင့် ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်ပြီး မျက်တောင်လေးတွေ ခတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးလေးတွေကို မှိတ်လိုက်သည်။
ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။
အလွန်အကျွံ တွေးတောနေမည့်အစား ကျွန်တော် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ငုံ့၍ နမ်းလိုက်သည်။
အလွန်ချိုမြိန်သော အနမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
***
မမ က ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေပြီး ကျွန်တော်က သူမဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် လက်ချင်းယှက်ကာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားကြသည်။
"စဉ်းစားကြည့်ရင် အံ့သြဖို့ကောင်းတယ်နော်။ ကိုရီးယားမှာ အလုပ်လုပ်ရလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ဘူး"
"ကျွန်တော်လည်း တစ်ခါတလေ မယုံနိုင်ဘူး။ စစ်မှုထမ်းပြီးတာနဲ့ ကျောင်းပြီးအောင်တက်ပြီး အလုပ်မြန်မြန်ရှာဖို့ပဲ တွေးထားတာ၊ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး CEO ဖြစ်လာမှန်းလည်း မသိတော့ပါဘူး"
ဒီလိုမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူကများ ကြိုတွေးထားနိုင်မှာလဲ။
"သာမန်အတိုင်းဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ဆုံတွေ့ကြမှာ မဟုတ်ဘူး"
"ဟုတ်တယ်"
မမ က အာရှဌာနခွဲမှာ ဟွန်းဂျူး နဲ့အတူ ဆက်လက်အလုပ်လုပ်နေဦးမှာဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်ကလည်း တခြားသူတွေလိုပဲ ကျောင်းတက်နေဦးမှာပေါ့။
"ဂျင်ဟူး နဲ့အတူရှိရတာ တကယ်ပျော်ဖို့ကောင်းတယ်။ Startup ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေကနေ Brexit နဲ့ အမေရိကန် သမ္မတရွေးကောက်ပွဲအထိပေါ့"
ကြားထဲမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကြောင့် အချိန်အတော်ကြာခဲ့သလို ခံစားရပေမယ့် Brexit နဲ့ ရွေးကောက်ပွဲက မနှစ်ကမှ ဖြစ်ခဲ့တာပါ။
မမ တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံဖြင့် မေးသည်။
"ဂျက်စီကာ ကို ဘယ်လိုပြောမလဲ"
သူမသာ သိသွားရင် ဟွန်းဂျူး ဘယ်လို တုံ့ပြန်မလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် စဉ်းစားမိသည်။
မယားဖခင်နေရာကနေ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခု ခေါင်းထဲ ရောက်လာသည်။
ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ စကားပြောတာ ပိုကောင်းမယ်လို့ ကျွန်တော် တွေးလိုက်သည်။
"အိပ်လိုက်ပါတော့။ မင်း အိပ်ပျော်သွားတဲ့အထိ ငါ စောင့်ပေးမယ်"
မမ က စနောက်သည့်ပုံစံဖြင့် နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်။
"မအိပ်ချင်ပါဘူး"
သူမသာ အဲ့ဒီလို ပြောပေမယ့် ဆေးအရှိန်ကြောင့်လားမသိ၊ ခဏအကြာမှာပဲ အိပ်ပျော်သွားသည်။ သူမ အိပ်ပျော်နေတာကို ကြည့်ရတာ အလွန်ချစ်ဖို့ကောင်းသည်ဟု ကျွန်တော် ခံစားရသည်။
ဆက်နေရမလား၊ ပြန်ရမလား စဉ်းစားနေတုန်း တံခါးခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာသည်။
ဒင်-ဒေါင်!
Room service များလား။
မမ မနိုးအောင် သတိထားပြီး တံခါးဖွင့်လိုက်သည်။ အံ့သြစရာကောင်းစွာပင် ဟွန်းဂျူး ရောက်နေသည်။
"အော်၊ ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလဲ"
"စိတ်ပူလို့ လာကြည့်တာ။ မမ ဘယ်လိုနေသေးလဲ"
"ဆေးရုံမှာ အပ်ထိုးပြီး ဆေးသောက်ထားပါတယ်။ အခုမှ အိပ်ပျော်သွားတာ"
ဟွန်းဂျူး အထဲဝင်လာပြီး မမ ရဲ့ အိပ်ပျော်နေတဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီးနောက် နဖူးကို စမ်းကြည့်သည်။
"ကံကောင်းတာပဲ၊ အဖျား နည်းနည်းကျသွားပုံရတယ်"
"ဟုတ်ကဲ့။ အခု ရောက်လာပြီဆိုတော့ ကျွန်တော် ပြန်တော့မယ်"
ကျွန်တော် ထွက်သွားဖို့ ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ဟွန်းဂျူး စကားဆိုသည်။
"ခဏလေး"
"ဗျာ?"
ဟွန်းဂျူး ထရပ်လိုက်ပြီး လက်ပိုက်ကာ သူမ၏ မျက်မှန်အပေါ်မှတစ်ဆင့် ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်သည်။ သူမအကြည့်ကို ခံရတာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်တာကြောင့် ကျွန်တော် မျက်လွှဲလိုက်သည်။
"မင်းတို့ နှစ်ယောက် ဘာတွေ လုပ်နေကြတာလဲ"
"အော်၊ ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး"
"ဒါဆို မင်းလည်ပင်းက နှုတ်ခမ်းနီရာက ဘာလဲ"
"ဗျာ!"
ကျွန်တော် လည်ပင်းကို အမြန်စမ်းလိုက်သည်။ မမ က ကျွန်တော့်လည်ပင်းကို နမ်းလိုက်တာလား။
"နောက်တာပါ"
"......"
ကျွန်တော် အလိမ်ခံလိုက်ရတာပဲ။
"မင်းတို့ နှစ်ယောက် တကယ်ပဲ တွဲနေကြတာလား"
ကျွန်တော် ပါးကို လက်နဲ့ ကုတ်လိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ အဲ့ဒီလိုမျိုးပါပဲ"
ဟွန်းဂျူး ကျွန်တော့်ဆီ လျှောက်လာပြီး ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောသည်။
"မမ ကို ငိုအောင်သာ လုပ်ကြည့်၊ မင်း အဆင်မပြေဖြစ်လိမ့်မယ်"
"......ဟုတ်ကဲ့"
ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်တဲ့သူတိုင်းက သူမကို ကျွန်တော့်ရဲ့ မယားဖခင်လို့ပဲ ထင်ကြလိမ့်မယ်။
***
မမ နဲ့ တွဲဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တဲ့အခါ စိတ်ထဲမှာ လူနှစ်ယောက်အကြောင်း တွေးမိသည်။
တစ်ယောက်က ယူရီ ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က Henry ဖြစ်သည်။ ယူရီ နဲ့ စကားပြောဖို့ လိုအပ်သလို အလုပ်မှာလည်း Henry နဲ့ ချက်ချင်း ရင်ဆိုင်ရတော့မည်။
သူ နောက်မှ သိပြီး စိတ်ထိခိုက်တာထက်စာရင် တိုက်ရိုက်ပြောပြလိုက်တာ ပိုကောင်းမှာပေါ့၊ မဟုတ်ဘူးလား။
ကျွန်တော် Henry ကို ရုံးရှေ့မှာ အရက်သောက်ဖို့ ချိန်းလိုက်သည်။ တစ်ယောက်တည်း သွားမယ်လို့ ပြောတော့ တက်ဂယူ က လိုက်ကိုလိုက်ရမယ်လို့ ပူဆာသည်။
"ကားထဲမှာ စောင့်နေမယ်၊ ၁၅ မိနစ်တိုင်း စာပို့။ စာမလာရင် ရဲခေါ်မှာနော်"
"ဟင်?"
"ရန်ဖြစ်ရင် မင်း ရှုံးမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား?"
ပြိုင်ဘက်က အရပ်ရှည်ပြီး ကြွက်သားတွေနဲ့ အနောက်တိုင်းသား။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ငါ အဲ့လောက် လွယ်လွယ် ရှုံးမယ်လို့ ထင်နေတာလား"
"Henry က ဝါသနာအလျောက် လက်ဝှေ့ထိုးတယ်လို့ ကြားတယ်"
"အော်၊ တကယ်လား"
ဒါဆိုရင်တော့ အခြေအနေက တစ်မျိုးပဲ။
ယဉ်ကျေးတဲ့သူတစ်ယောက်လို စကားပြောပြီး ဖြေရှင်းဖို့ စီစဉ်ထားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ယဉ်ကျေးတိုင်း သူလည်း ယဉ်ကျေးလိမ့်မယ်လို့ အာမခံချက် မရှိဘူး။
ဦးထုပ် (Headgear) များ ဆောင်းသွားရမလား။
ကျွန်တော် ကားပေါ်က ဆင်းပြီး အကြီးကဲ တက်ဂယူ မကြာခဏ သွားလေ့ရှိတဲ့ ဝီစကီဘားထဲ ဝင်သွားသည်။ ဘားက အခုမှ ဖွင့်တာဆိုတော့ လူသိပ်မရှိလှပေ။
ကျွန်တော် Single malt ဝီစကီတစ်ခွက် မှာပြီး အရင်သောက်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် ဟောလိဝုဒ်မင်းသားတစ်ယောက်လို ဝတ်စားထားတဲ့ ရွှေရောင်ဆံပင်နဲ့ လူငယ်တစ်ယောက် ဝင်လာသည်။
"ရောက်လာပြီ"
Henry က ကျွန်တော့်မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ထိုင်သည်။
ကျွန်တော် သူ့ခွက်ထဲကို ဖြည့်ပေးလိုက်သည်။
"ဘာကိစ္စလဲ။ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် နဲ့ ပတ်သက်တာလား"
"ဒီနေ့က အလုပ်ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး"
"ဒါဆို...?"
"အရင်သောက်ပြီးမှ စကားပြောကြရအောင်"
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် ခွက်ကို အကုန်သောက်လိုက်ကြသည်။
ကျွန်တော် တည့်တည့်ပဲ ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် မမ နဲ့ တွဲဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ"
"အဲ့ဒီလိုလား"
Henry နည်းနည်း အံ့သြသွားပုံရပေမယ့် တည်ငြိမ်နေသည်။
သူ ခံစားချက်တွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။
"နည်းနည်းတော့ ခန့်မှန်းမိပါတယ်။ ကောင်းတဲ့ကိစ္စပါ၊ ဂုဏ်ပြုပါတယ်"
"တကယ်ရော စိတ်ရင်းနဲ့ ပြောတာလား"
"ဟုတ်တာပေါ့"
"ဒါပေမဲ့ မင်းလည်း သူမကို သဘောကျနေတာ မဟုတ်လား"
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် Henry ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူ့အံ့သြမှုက ထင်ရှားနေသည်။
"ဘာ...?"
"ကျွန်တော်တို့ ရိုးသားမှ အလုပ်ပိုတွင်မယ်လို့ ထင်တယ်"
Henry ခဏလောက် တွေဝေသွားပြီးမှ ဝန်ခံသည်။
"ဒီလောက် လှပတဲ့ မိန်းကလေးမျိုးကို တစ်သက်မှာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ဘူး"
ဒါဆို အမှန်ပဲပေါ့။
ကျွန်တော် သဘောကျသလို ပြုံးလိုက်သည်။
"ကိုရီးယားကို လာခဲ့တာ အလုပ်ကိစ္စသက်သက် မဟုတ်ဘူးပေါ့လေ"
"အခု ပြန်တွေးကြည့်တော့လည်း ဟုတ်ပုံရတယ်။ သူမနဲ့ နီးနီးကပ်ကပ်လေး ရှိချင်ခဲ့တာပါ။ သူမနဲ့ တွေ့ပြီးကတည်းက တခြားဘယ်မိန်းကလေးကိုမှ စိတ်မဝင်စားမိတော့ဘူး"
Henry က သူ့လည်စည်းကို လျှော့လိုက်ပြီး အင်္ကျီကြယ်သီးအချို့ကို ဖြုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဆုံးဖြတ်ချက်ချထားသလိုပဲ အရက်ကို တစ်ခွက်ချင်း မော့သောက်သည်။
"လူတိုင်းရှေ့မှာ ယုံကြည်မှုရှိတယ်လို့ အမြဲထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ သူမရှေ့ရောက်ရင်တော့ ကလေးတစ်ယောက်လို ခံစားရတယ်။ ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်နေလဲတောင် မသိဘူး"
"အဲ့လို ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ နှလုံးသားဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ ဆန္ဒအတိုင်း လိုက်မလာတတ်ဘူးလေ"
အဆင်ပြေဖို့ မလွယ်တော့မယ့်ပုံပါပဲ။
သူ့ကို လက်လျှော့အောင် ဘယ်လို ပြောရမလဲ။
"မင်း သူမကို ဘယ်တုန်းက စသဘောကျတာလဲ"
"သူမ ဆေးလိပ်သောက်တာကို ပထမဆုံး မြင်တဲ့အချိန်က ဖြစ်မယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကစပြီး ဘယ်လိုမှန်းမသိဘဲ သူမကို စွဲလမ်းသွားတာ"
"ဟုတ်လား။ ဆေးလိပ်... ဟုတ်လား?"
အဲ့ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။
"မမ က ဆေးလိပ်မသောက်ဘူး မဟုတ်လား"
သူမ ကျွန်တော့်ကို လျှို့ဝှက်ပြီး ဆေးလိပ်သောက်နေတာများလား။
Henry က အံ့သြသွားပုံရသည်။
"မမ? ကျွန်တော် ပြောနေတာ ဂျက်စီကာ အကြောင်း"
ကျွန်တော် အံ့သြသွားသည်။
"ဘာ?"
ဘာလို့ ဟွန်းဂျူး မမ က ဒီထဲ ရောက်လာရတာလဲ။
အထင်မှားနေမှန်း သိသွားတဲ့ Henry က အံ့သြစွာ ပြောသည်။
"ခဏလေး။ မင်းက ကျွန်တော် မမ ကို သဘောကျနေတယ်လို့ ထင်နေတာလား"
"အာ..."
ဒါဆို ဒီအချိန်အထိ သူက မမ ကိုပဲ ကြည့်နေတာပေါ့၊ မမ ကို မဟုတ်ဘူးလား? ဒါကြောင့် အလုပ်ကိစ္စမရှိဘဲ ဟိုတယ်မှာပဲ အချိန်ကုန်ပြီး ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် အဆောက်အအုံကို လာလည်နေခဲ့တာကိုး!