အခန်း ၁၃၂
နေ့လယ်စာစားဖို့အတွက် ကျွန်တော်တို့အားလုံး ဂျပန်စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ထဲကို ဝင်လိုက်ကြတယ်။
ဘယ်နေရာမှာ ထိုင်ရမလဲလို့ ခဏစဉ်းစားလိုက်မိပေမဲ့ ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ တက်ဂယူက ကျွန်တော့်ဘေးနားမှာ ချက်ချင်းဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ အဲလီနဲ့ ယူရီ ကတော့ သဘာဝအတိုင်း ဘေးချင်းယှဉ်ပြီး ထိုင်ဖြစ်ကြတယ်။
သူတို့နှစ်ယောက်ကို အတူတူမြင်လိုက်ရတော့ သူတို့ရဲ့ဆွဲဆောင်မှုတွေက ပိုပြီးထင်ရှားလာတယ်။
အဲလီက ဆံပင်တိုတို အညိုရောင်နဲ့ ယောက်ျားလေးဆန်ဆန် ပုံစံမျိုးဖြစ်ပြီး ယူရီ ကတော့ ရွှေရောင်ဆံပင်ရှည်တွေကို မြင်းမြီးဆွဲထားတဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေတယ်။
လေထုကတော့ တစ်မျိုးကြီးနဲ့ အနည်းငယ် ခပ်ကြောင်ကြောင်နိုင်နေသလိုပဲ။
အစားအသောက်မှာပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ထလိုက်တယ်။
“ကျွန်တော် အိမ်သာခဏသွားလိုက်ဦးမယ်။”
အိမ်သာထဲမှာ လက်ဆေးနေရင်းနဲ့ အရေးကြီးတဲ့အချက်တစ်ခုကို သတိထားမိသွားတယ်။
ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော်က သူတို့နှစ်ယောက်ကြားထဲမှာ မသိလိုက်ဘဲနဲ့ အချစ်တြိဂံထဲ ရောက်နေတာများလား။ အခု ဘာလုပ်ရမလဲ။
စဉ်းစားနေတုန်းမှာပဲ ကျွန်တော့်နောက်ကနေ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတယ်။ “မြန်မြန်သာ ဆုံးဖြတ်ပြီး ဝန်ခံလိုက်စမ်းပါ။”
“ဟင်?”
မှန်ထဲကို ကြည့်လိုက်တော့ တက်ဂယူက ကျွန်တော့်နောက်မှာ ရပ်နေတယ်။
“ဘာပြဿနာရှိလို့လဲ။”
သူ့အမေးကို ကျွန်တော်က ခုခံကာကွယ်တဲ့အနေနဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
“အဲလေ၊ အခုလောလောဆယ် ကျွန်တော်က ဘယ်သူနဲ့မှ တွဲဖို့ အခြေအနေမပေးသေးဘူးလေ။ အလုပ်တွေက အရမ်းများနေတာ။”
ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ လုပ်စရာအလုပ်တွေ အများကြီးရှိနေပြီး တစ်ခုမှလည်း ပြီးပြတ်တာ မရှိသေးဘူး။ အလုပ်တွေက တောင်ပုံရာပုံ ဖြစ်နေပြီး အွန်ဆောင်းနဲ့ ပါ့ခ်ဆီဟျောင်းတို့ ပြဿနာတွေကလည်း ဘယ်လိုဖြေရှင်းရမှန်း အရိပ်အယောင်တောင် မမြင်ရဘူး။
ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ကျွန်တော်က တကယ်ပဲ ပုံမှန်ဆက်ဆံရေးတစ်ခုကို တည်ဆောက်နိုင်ပါ့မလား။
တက်ဂယူက လက်ချောင်းတွေကို ဝေ့ယမ်းရင်း ပြောလိုက်တယ်၊ “ဒါက အကြောင်းပြချက်သက်သက်ပါ။ တခြားလူတွေက အလုပ်မရှိလို့ပဲ ချိန်းတွေ့နေကြတယ်လို့ ထင်နေတာလား။”
“အဲဒီလိုလား။”
တွေးကြည့်ရင်လည်း ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလုပ်မများတဲ့သူ ဘယ်သူရှိလို့လဲ။
“ဘယ်သူ့ကိုမှ မထိခိုက်စေတဲ့ ဆက်ဆံရေးဆိုတာ မရှိပါဘူး။ ကိုယ့်နှလုံးသားပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်လိုက်ပါ။”
“ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့…”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးမှ တွေဝေသွားတယ်။
ဘာလို့ ကျွန်တော်က တစ်ခါမှ ချိန်းတွေ့ဖူးခြင်းမရှိတဲ့သူဆီကနေ အချစ်ရေးအကြံဉာဏ်တွေ တောင်းနေမိတာပါလိမ့်။
“မင်းက ချိန်းတွေ့တာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာသိလို့လဲ။”
တက်ဂယူက ကျွန်တော့်ပခုံးကို ပုတ်ရင်း ပြောတယ်၊ “ငါက ချိန်းတွေ့တဲ့ ဂိမ်းတွေ အများကြီး ဆော့ဖူးတယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား။”
“…”
ဒါဆို သူက အချစ်ရေးကို ဂိမ်းတွေကနေ သင်ယူထားတာပေါ့။
တစ်ခုရှိတာက သူ့ဒီမှာရှိနေတယ်ဆိုတော့ အဲလီနဲ့ ယူရီ နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ပြီပေါ့။ သူတို့နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ရင် ကျွန်တော် စိတ်ပူမိတယ်။
သူတို့အချင်းချင်း အဆင်မပြေဖြစ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။
ကျွန်တော် အမြန်ပဲ နေရာကို ပြန်သွားလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ထင်ထားတာနဲ့မတူဘဲ သူတို့နှစ်ယောက်က ရင်းရင်းနှီးနှီး စကားပြောနေကြတယ်။
“ဒါဆို ဟောင်ကောင် မှာ အလုပ်လုပ်ပြီးမှ ကိုရီးယားကို ရောက်လာတာပေါ့။”
“ဟုတ်ကဲ့။ ကိုရီးယားဘဏ်ခွဲ တည်ထောင်တဲ့အချိန်တုန်းက ဂျက်စီကာ နောက်ကို လိုက်လာတာပါ။”
“ဝါး! ကျွန်မက ဟောင်ကောင် မှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ အကြာကြီးကတည်းက အိပ်မက်မက်ခဲ့တာ။ အာရှရဲ့ ငွေကြေးဗဟိုချက်မ မဟုတ်လား။”
“ဟောင်ကောင် ကို ရောက်ဖူးလား။”
“ကျွန်မ မိဘတွေနဲ့တော့ အခေါက်ခေါက် ရောက်ဖူးပါတယ်။”
အဲလီက ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး ပြောတယ်၊ “ဘာလို့ ဒီလောက်ကြာနေတာလဲ။ မြန်မြန်စားတော့လေ။”
“အော်၊ ဟုတ်ပါပြီ။”
စားသောက်နေစဉ်အတွင်း လေထုက ပျော်ရွှင်စရာကောင်းနေတယ်။ ယူရီ က ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် နဲ့ ပတ်သက်ပြီး အမျိုးမျိုး မေးမြန်းနေပြီး အဲလီကလည်း သဘောကောင်းကောင်းနဲ့ ပြန်ဖြေပေးနေတယ်။
ဟွန်းဂျူး အကြောင်း ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ ယူရီ တစ်ယောက် အံ့ဩတာကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ဘူး။
“ပထမဆုံး အမျိုးသမီး ဘဏ်ခွဲမန်နေဂျာဖြစ်လာတာက တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ။” လို့ တက်ဂယူက မှတ်ချက်ပေးတယ်။
“ကျွန်မ အစ်မက တကယ်ကို ထူးချွန်တာပါ။”
“ဘယ်လိုလုပ်ရင် အဲဒီလို ဖြစ်လာနိုင်မလဲ။”
“တစ်နေ့ကို ၂၀ နာရီလောက် ၁၀ နှစ်ကြာအောင် အလုပ်လုပ်ကြည့်လေ၊ ရောက်လာလိမ့်မယ်။”
“……”
ကျွန်တော်တို့ အစားစားပြီးတော့ အပြင်ကို ထွက်လာခဲ့ကြတယ်။
အဲလီက ပြောတယ်၊ “ကော်ဖီသွားသောက်ကြရအောင်။”
“ကောင်းပြီလေ။”
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော့်ဖုန်း မြည်လာတယ်။ ဖုန်းခေါ်နေသူက ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံ ဖြစ်နေတယ်။
[အလုပ်မရှုပ်ဘူးဆိုရင် အရက်တစ်ခွက်လောက် သောက်ကြမလား။]
သူ့အသံကို နားထောင်ရတာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖိတ်ခေါ်တာမျိုး မဟုတ်မှန်း သိသာတယ်။ သူ ဆွေးနွေးစရာ တစ်ခုခု ရှိနေတာလား။
“နားလည်ပါပြီ။”
[လိပ်စာ ပို့ပေးလိုက်မယ်။]
ဖုန်းချပြီးနောက် ကျွန်တော် အဲလီဆီ လှည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်၊ “တောင်းပန်ပါတယ်၊ အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စ ပေါ်လာလို့ ကျွန်တော် သွားရတော့မယ်။”
အဲလီက ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ပြတယ်၊ “ရပါတယ်၊ သွားပါ။ ကျွန်မတို့ပဲ ကော်ဖီသောက်လိုက်ကြမယ်။”
***
ကျွန်တော် ချိန်းထားတဲ့နေရာကို ရောက်တဲ့အခါ လက်ထောက်က ကားပါကင်မှာ စောင့်နေတယ်။
“ဥက္ကဋ္ဌက မြေအောက်ထပ် ဒုတိယအဆင့်မှာ ရှိပါတယ်။”
“နားလည်ပါပြီ။”
ကျွန်တော် ကားကို သူ့ဆီအပ်ပြီး ဓာတ်လှေကားနဲ့ အောက်ကို ဆင်းသွားလိုက်တယ်။ မှိန်ဖျော့ဖျော့ မီးရောင်ရှိတဲ့ ကျယ်ဝန်းတဲ့ ဘားထဲမှာ လူတစ်ယောက်တည်း အရက်သောက်ရင်း ထိုင်နေတယ်။
ကျွန်တော် ချဉ်းကပ်သွားတဲ့အခါ ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံ က ခေါင်းလှည့်ကြည့်လာတယ်။
“မင်္ဂလာပါ ခင်ဗျာ။”
“လာပေးလို့ ကျေးဇူးပဲ၊ ဂျူနီယာ။”
“ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲ ခင်ဗျာ။”
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ယောက်တည်း သောက်ရတာ ပျင်းစရာကောင်းလို့ပါ။”
ဥက္ကဋ္ဌ အင်မ်အပြင် ဘားထဲမှာ တခြားသူ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ ဘားတန်းမှာ အရက်ရောသမားတွေ၊ ဝန်ထမ်းတွေ ဒါမှမဟုတ် လက်ထောက်တွေကို မတွေ့ရဘူး။
စားပွဲပေါ်မှာတော့ အရက်ပုလင်းတစ်လုံးနဲ့ ဖန်ခွက်နှစ်လုံးပဲ ရှိတယ်။
“တစ်ယောက်တည်းပဲ သောက်နေတာလား ခင်ဗျာ။”
“ငါ့ညီ အခုလေးတင်ပဲ ပြန်သွားတာပါ။”
“ဥက္ကဋ္ဌရဲ့ ညီ… မစ္စတာ အင်မ်ဆောင်းယောင်းလား။”
“ဟုတ်တယ်။”
သူတို့ ဘာလို့ တွေ့ကြတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ခန့်မှန်းမိပါတယ်။ သူက အစ်ကိုဖြစ်သူကို ပြိုင်ဆိုင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ သူ့ရဲ့မိုက်မဲမှုအတွက် တောင်းပန်ပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တာ ဖြစ်မှာပေါ့။
“ဒါဆို ဘာဖြစ်သွားလဲ ခင်ဗျာ။”
ဥက္ကဋ္ဌ အင်မ်က အရက်ကို တစ်ငုံသောက်ပြီး ပြောတယ်၊ “အစ်ကိုတစ်ယောက်အနေနဲ့တော့ ငါ ခွင့်လွှတ်လိုက်ပါတယ်။ ငါ့ညီက ခဏတာ မှားယွင်းသွားတာလို့ပဲ နားလည်ပေးရမှာပေါ့။”
“ပြီးတော့ အုပ်စုဥက္ကဋ္ဌတစ်ယောက်အနေနဲ့ရော။”
ကျွန်တော့်အမေးကို သူက အနည်းငယ်ပဲ ပြုံးပြလိုက်တယ်။
“ဥက္ကဋ္ဌဆိုတဲ့ နေရာက အထီးကျန်စရာကောင်းတဲ့ နေရာပါ။”
ဥက္ကဋ္ဌ အင်မ်က ကျွန်တော့်ကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။
“မင်းအတွက်လည်း အတူတူပဲ မဟုတ်လား။”
“ကျွန်တော့်မှာ တက်ဂယူ ရှိပါတယ်။”
“ကောင်းလိုက်တာ။ အတူသောက်ဖို့ လူတစ်ယောက်ရှိတာက စိတ်သက်သာရာ ရစရာပါပဲ။”
“ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်ပါတယ်။”
သူ့စကားသံထဲမှာ အမှန်တကယ် မနာလိုဖြစ်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်ကို ကျွန်တော် ခံစားမိတယ်။
“အရက်သောက်ရတာ ဝါသနာပါလား။”
“သောက်တော့ သောက်တတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စွဲစွဲလမ်းလမ်းတော့ မသောက်ပါဘူး။”
ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံ က သူ့ခွက်ကို ကျွန်တော့်ဆီ တိုးပေးပြီး အရက်ငှဲ့ပေးတယ်။
“စကော့တလန်စကားပုံတစ်ခု ရှိတယ်လေ၊ ကမ္ဘာပေါ်မှာ မကောင်းတဲ့ ဝီစကီဆိုတာ မရှိဘူး၊ ကောင်းတဲ့ ဝီစကီနဲ့ ပိုကောင်းတဲ့ ဝီစကီပဲ ရှိတာတဲ့။”
“ကောင်းတဲ့ စကားပုံပါပဲ။”
“ဒါပေမဲ့ ဝီစကီက ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းကောင်း၊ ကိုယ်နဲ့ အဆင်မပြေတဲ့သူနဲ့ သောက်ရရင်တော့ စျေးပေါတဲ့ ဗော့ဒ်ကာထက်တောင် ပိုဆိုးသွားနိုင်တယ်။”
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် ဘေးချင်းယှဉ်ထိုင်ပြီး သောက်နေကြတယ်။ အမြည်းတော့ မပါဘူး။ သူ ပိုက်ဆံမရှိလို့ မဟုတ်လောက်ပါဘူး၊ သူက အရက်သောက်ရင်း အစာမစားတတ်တဲ့ အမျိုးအစား ဖြစ်ပုံရတယ်။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်ကလည်း အခုလေးတင်ပဲ စားပြီးထားတာဆိုတော့ ဗိုက်က ပြည့်နေပြီ။
ဥက္ကဋ္ဌ အင်မ်က အဓိကအကြောင်းအရာကို စတင်ပြောဆိုတယ်။
“သမ္မတ ပါ့ခ်ဆီဟျောင်းကတော့ သူ့ဓားကို အတော်လေး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆွဲထုတ်လိုက်ပုံရတယ်။”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
“မင်းပြောတဲ့အတိုင်းဆိုရင် အဲဒီဓားက ငါ့ကို ဦးတည်နေတာလို့ ကြားရတယ်။”
သူက လက်ညှိုးနဲ့ ဗလာဖန်ခွက်ကို လှည့်နေတယ်။
“သာမန်အားဖြင့် ရော်နယ်သာ ဝါရှင်တန်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ရင် ပါ့ခ်ဆီဟျောင်းက အသက်ရှူရတာတောင် သတိထားနေရမှာ။ ဒါပေမဲ့ အခုလောလောဆယ်မှာတော့ ရော်နယ်က သူ့ကိစ္စနဲ့သူ အလုပ်ရှုပ်နေတယ်။”
မဲအရေအတွက် သန်းသုံးသန်းကျော် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပေမဲ့ ရော်နယ်က အိမ်ဖြူတော်ကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ လွှတ်တော်ကိုတော့ ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ဘူး။ အောက်လွှတ်တော်နဲ့ အထက်လွှတ်တော် နှစ်ရပ်စလုံးက ဒီမိုကရက်တစ်ပါတီရဲ့ လက်ထဲမှာပဲ တည်ရှိနေတယ်။
ပြည်သူ့သဘောထားက သူ့ဘက်မှာ ရှိနေရင် တစ်မျိုးပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ လက်ရှိအချိန်မှာတော့ ရော်နယ်ရဲ့ ထောက်ခံမှုနှုန်းက ရီပတ်ဘလစ်ကန်ပါတီထက်တောင် နိမ့်ကျနေတယ်။
ပါတီတိုင်းမှာတော့ အဓိကဂိုဏ်းနဲ့ အစွန်းရောက်ဂိုဏ်းဆိုပြီး ရှိစမြဲပါ။
မျိုးဆက်အဆက်ဆက် ဒီမိုကရက်တစ်ပါတီအတွက် ကတိကဝတ်ပြုထားတဲ့ နိုင်ငံရေးမျိုးရိုး ဒိုင်ယာနာ ကတော့ ပါတီရဲ့ အဓိကဂိုဏ်းထဲမှာ သဘာဝအတိုင်း ပါဝင်နေတယ်။
တစ်ဖက်မှာတော့ နိုင်ငံရေးလောကသစ် ရော်နယ်ကတော့ ရီပတ်ဘလစ်ကန်ပါတီထဲမှာ အပြင်လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ သတ်မှတ်ခံထားရတယ်။ သူ့ရဲ့မူဝါဒတွေက ရိုးရာရီပတ်ဘလစ်ကန် တန်ဖိုးတွေနဲ့ သိသိသာသာ ကွဲပြားနေတယ်။
ရော်နယ်ရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ မူဝါဒတွန်းအားပေးမှုတွေကို ရီပတ်ဘလစ်ကန်ပါတီအတွင်းမှာတောင် အကြီးအကျယ် ကန့်ကွက်မှုတွေ ရှိနေတယ်။ လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေး ဥပဒေပြောင်းလဲမှု၊ ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှု ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး၊ ကုန်သွယ်ရေး သဘောတူညီချက်တွေနဲ့ မက္ကဆီကို နယ်စပ်တံတိုင်း တည်ဆောက်ရေး စတဲ့ သူ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်ကြီးတဲ့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတွေက အတားအဆီးပေါင်းများစွာနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတယ်။
မူဝါဒတွေကို တိုးတက်ဆောင်ရွက်ဖို့ဆိုရင် ပါတီ၊ အမျိုးသားလွှတ်တော်နဲ့ မီဒီယာတွေနဲ့ အမြဲမပြတ် ညှိနှိုင်းပြီး အပေးအယူ လုပ်ရမှာ ဖြစ်တယ်။
ဒါပေမဲ့ ရော်နယ်က ဘယ်သူ့ဆီမှာ အကူအညီတောင်းမှာလဲ။ သူက တခြားသူတွေကို စည်းရုံးမယ့်အစား ပြိုင်ဘက်တွေကို အသရေဖျက်ပြီး လှောင်ပြောင်မှုတွေသာ လုပ်ခဲ့တာမို့ အတိုက်အခံတွေဘက်က တုံ့ပြန်မှုက ပိုပြီးပြင်းထန်လာခဲ့တယ်။
အမျိုးသားလွှတ်တော်ကလည်း ရှုပ်ထွေးနေပြီး သူ့ရဲ့ ထောက်ခံမှုနှုန်းကလည်း ထိုးကျသွားခဲ့တယ်။ ပါတီတွင်းက ဝါရင့်အမတ်တွေကပါ သူ့ကို ကျောခိုင်းသွားကြတဲ့အတွက် သူဟာ အလွန်ဆိုးရွားတဲ့ အခြေအနေကို ရောက်ရှိသွားခဲ့တယ်။
“သမ္မတ ပါ့ခ်ဆီဟျောင်းရဲ့ အားနည်းချက်က ဘာလို့ ထင်လဲ။”
“အင်ဂျင်ယုံ (PAS) မဟုတ်ဘူးလား ခင်ဗျာ။”
ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံ က ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။
“အဲဒါကတော့ အရေးကြီးတဲ့ အချက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို ဖော်ထုတ်လိုက်ရုံနဲ့ သမ္မတကို ဖြုတ်ချနိုင်ပါ့မလား။”
“……”
“ပါတီတွင်း ရွေးချယ်ပွဲအကြောင်း ပြောကြည့်ရအောင်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ကိုရီးယားပါတီရဲ့ ရွေးချယ်ပွဲ အခြေအနေက ပါတီတွင်း ရွေးချယ်ခံလိုက်ရပြီဆိုတာနဲ့ သမ္မတဖြစ်ဖို့အတွက် လမ်းစပွင့်သွားသလိုမျိုး ဖြစ်နေခဲ့တာ။”
ကျွန်တော် သဘောတူတဲ့အနေနဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
“အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်လာခဲ့တာပါ။”
သမ္မတရွေးကောက်ပွဲမှာ သူက ပြတ်ပြတ်သားသား အနိုင်ရခဲ့တယ်။ ပါ့ခ်ဆီဟျောင်းဟာ တိုက်ရိုက်ရွေးကောက်ပွဲစနစ် စတင်ပြီးနောက်မှာ မဲအများစုနဲ့ အနိုင်ရတဲ့ ပထမဆုံးသော သမ္မတ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
“အဲဒီအတွက်ကြောင့်ပဲ ရွေးချယ်ပွဲကာလအတွင်း အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်မှုတွေက အင်မတန် ပြင်းထန်ခဲ့တယ်။ PAS ဆိုတဲ့ ကိစ္စကိုလည်း အဲဒီတုန်းက ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက်က စတင်ဖော်ထုတ်ခဲ့တာပဲ။”
အဲဒီအပြင် လုပ်ငန်းစုကြီးတွေနဲ့ ပူးပေါင်းကြံစည်မှု၊ နာမည်အတုနဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ၊ တရားမဝင် ရန်ပုံငွေ၊ ငွေကြေးခိုးယူမှု စတဲ့ ပြဿနာတွေကလည်း အများကြီးပဲ။ ပြဿနာတွေကတော့ ပေါမှပေါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စတွေထဲက ဘယ်တစ်ခုကမှ သူ သမ္မတ ဖြစ်လာမယ့်လမ်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ဘူး။
“ပြည်သူတွေက ပါ့ခ်ဆီဟျောင်းရဲ့ အကျင့်ပျက်ခြစားမှုတွေကို တကယ်ပဲ မသိတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သိလျက်နဲ့ပဲ မျက်ကွယ်ပြုထားကြတာလား။”
တရားရုံးချုပ်က သူ့ကို စွဲချက်အမျိုးမျိုးကနေ အပြစ်မရှိကြောင်း ဆုံးဖြတ်ပေးခဲ့ပေမဲ့ ပါ့ခ်ဆီဟျောင်းကို လုံးဝ အပြစ်ကင်းစင်တယ်လို့ ယုံကြည်သူက သိပ်မရှိလှဘူး။
ဒါကို သိလျက်နဲ့ပဲ ပြည်သူတွေက နောက်ဆုံးမှာတော့ ပါ့ခ်ဆီဟျောင်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြတယ်။
သူတို့က အရည်အချင်းရှိပေမဲ့ အကျင့်ပျက်ခြစားတဲ့သူကိုပဲ ရိုးသားပေမဲ့ အရည်အချင်းမရှိတဲ့သူထက် ပိုနှစ်သက်ကြတာလား။
“လူတွေက သူတို့မြင်ချင်တဲ့အရာကိုပဲ မြင်တတ်ကြတာပါ။ PAS နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဖော်ထုတ်ချက်တွေအပေါ်မှာလည်း ဒီအတိုင်းပါပဲ။”
ပေါ်ပေါက်လာခဲ့တဲ့ အရှုပ်တော်ပုံတွေက ရေတွက်လို့မရအောင် များပြားလှတယ်။ အချို့ကိစ္စတွေဆိုရင် အမျိုးသားထောက်လှမ်းရေးဌာနရဲ့ တရားမဝင် စောင့်ကြည့်မှုတွေ၊ စစ်တပ်ရဲ့ ရွေးကောက်ပွဲဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုတွေလိုမျိုး အစိုးရကို ယိမ်းယိုင်သွားစေနိုင်တဲ့ အရာတွေ ဖြစ်တယ်။
ဒါပေမဲ့ အမှုအခင်းအများစုက စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတောင် မလုပ်ခဲ့ရဘူး။ စုံစမ်းလိုက်တဲ့အခါမှာလည်း တစ်ဦးတစ်ယောက်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အမှားအယွင်းလို့ပဲ သတ်မှတ်ပြီး အလွယ်တကူ ပိတ်သိမ်းလိုက်ကြတာပဲ။
“သမ္မတ ပါ့ခ်ဆီဟျောင်းက အငြိုးအတေးကြီးတဲ့သူပါ။ သူ သမ္မတ ဖြစ်ပြီးပြီးချင်း အထွေထွေရွေးကောက်ပွဲမှာ ဘာလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ မင်းသိမှာပါ။”
ပါတီတွင်း ရွေးချယ်ပွဲမှာ ပြင်းထန်ခဲ့ပြီးနောက် ပါ့ခ်ဆီဟျောင်းက အတိုက်အခံတွေကို လက်ခံဖို့ ဆန္ဒရှိကြောင်း ပြသခဲ့တယ်။ သမ္မတဖြစ်ဖို့အတွက် တတ်နိုင်သမျှ ထောက်ခံမှုအများဆုံး ရရှိဖို့ လိုအပ်ခဲ့တာကိုး။
ဒါပေမဲ့ သမ္မတဖြစ်လာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အဲဒီဂိုဏ်းတွေက မလိုအပ်တော့ဘူး။
သမ္မတရွေးကောက်ပွဲအပြီး တစ်နှစ်မပြည့်ခင်မှာပဲ အထွေထွေရွေးကောက်ပွဲကို ကျင်းပခဲ့တယ်။ သမ္မတနဲ့ ပါတီရဲ့ ထောက်ခံမှုနှုန်းက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေတဲ့အတွက် လွှတ်တော်အမတ်နေရာအတွက် ကိုယ်စားလှယ်လောင်းတွေ ရွေးချယ်ရတာ အလွန်လွယ်ကူခဲ့တယ်။
အဲဒီကာလမှာ ပါ့ခ်ဆီဟျောင်းက အတိုက်အခံ လွှတ်တော်အမတ်တွေကို ကိုယ်စားလှယ်လောင်းစာရင်းကနေ ဖယ်ထုတ်ပြီး သုတ်သင်ရှင်းလင်းခဲ့တယ်။ ပါတီအတွင်းက ဝါရင့်အမတ်တွေတောင် မလွတ်မြောက်ခဲ့ဘူး။ သူတို့ကို ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် မရွေးချယ်တော့တာ ဒါမှမဟုတ် မဟာဗျူဟာအရ ရွေးချယ်တယ်ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ အနိုင်ရဖို့ခက်ခဲတဲ့ မဲဆန္ဒနယ်တွေကို ပို့လိုက်ကြတယ်။ သူတို့အတွက် တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်စရာက ပါတီကနေ ထွက်ပြီး လွတ်လပ်တဲ့ ကိုယ်စားလှယ်အနေနဲ့ ဝင်ပြိုင်ဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်။
ဒါက အလွန်ပြင်းထန်လွန်းလို့ “ကိုယ်စားလှယ်လောင်း အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်မှု” ဆိုတဲ့ စကားလုံးတောင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့တယ်။
ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ သူ့ကို ထောက်ခံသူတွေကိုတော့ အဓိကနေရာတွေမှာ စနစ်တကျ နေရာချထားပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကိုရီးယားပြည်သူ့ပါတီက ပါ့ခ်ဆီဟျောင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ပါတီလိုမျိုး ဖြစ်သွားခဲ့တော့တာပဲ။
“အာဏာရလာပြီးနောက်မှာ ပါ့ခ်ဆီဟျောင်းက အဓိကလုပ်ငန်းစဉ်နှစ်ခုကို အာရုံစိုက်ခဲ့တယ်။”
တစ်ခုက ရဲတပ်ဖွဲ့၊ တရားရုံးချုပ်၊ အမျိုးသားထောက်လှမ်းရေးဌာနနဲ့ အမျိုးသားအခွန်ဌာနဆိုတဲ့ အဓိက စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး အေဂျင်စီလေးခုကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ဖြစ်တယ်။ နောက်တစ်ခုကတော့ မီဒီယာတွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ပဲ။
သူက အများပိုင်ရုပ်သံလိုင်းအပါအဝင် နိုင်ငံတော်ရုပ်သံလိုင်း အကြီးအကဲအားလုံးကို သူ့လူတွေနဲ့ အစားထိုးခဲ့ပြီး ကေဘယ်လ်ရုပ်သံလိုင်းတွေကိုလည်း ထိန်းချုပ်ခြင်းအားဖြင့် ရှေးရိုးစွဲမီဒီယာတွေကို လက်ကိုင်တုတ်အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်တယ်။
အစိုးရရဲ့ မှားယွင်းမှုတွေကို ဝေဖန်တဲ့ မီဒီယာတွေဟာ အစိုးရသက်တမ်း အစောပိုင်းမှာတင် အသံတိတ်သွားပြီး အစိုးရရဲ့ သစ္စာရှိတဲ့ ပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူတွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
အင်တာနက်မီဒီယာနဲ့ လူမှုကွန်ရက်တွေ ပေါ်ပေါက်လာတဲ့အတွက် အချက်အလက်အားလုံးကို ဖုံးကွယ်ဖို့တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ပင်မမီဒီယာတွေက အသံတိတ်နေခြင်း ဒါမှမဟုတ် အမြင်သစ်တွေကို ဖော်ပြခြင်းအားဖြင့် အဖြစ်အပျက်တွေကို ပြန်လည်ရေးသားပြီး အမှန်နဲ့အမှားကို ဝေခွဲမရအောင် လုပ်ပစ်နိုင်တယ်။
တရားစီရင်ရေးနဲ့ မီဒီယာတွေက သူတို့ရဲ့တာဝန်ကို မထမ်းဆောင်တဲ့အခါ အဂတိလိုက်စားမှုတွေ၊ တရားမဝင် လုပ်ဆောင်ချက်တွေနဲ့ အစိုးရရဲ့အမှားတွေအားလုံးကို မြေမြှုပ်ပစ်လိုက်နိုင်တယ်။ သမ္မတ ပါ့ခ်ဆီဟျောင်းကတော့ သက်တမ်းကုန်တဲ့အထိ ထောက်ခံမှုနှုန်း မြင့်မားနေအောင် ထိန်းထားနိုင်ခဲ့တယ်။
“အမေရိကန် သမ္မတရွေးကောက်ပွဲတုန်းက ကုမ္ပဏီအတော်များများက ဒီမိုကရက်တွေဘက်က ရပ်တည်ခဲ့ကြပြီး အချို့သော စီအီးအိုတွေက ရော်နယ်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝေဖန်ခဲ့တယ်။ CNN နဲ့ NBC ကလည်း သူ့ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝေဖန်ခဲ့ကြတာပဲ။ ကိုရီးယားမှာသာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေနဲ့ မီဒီယာတွေက အဲဒီလိုလုပ်ခဲ့ရင် ဘာဖြစ်လာမလဲ။”
“ဒါဆိုရင်တော့ သူတို့အတွက် ကောင်းမှာမဟုတ်ဘူး။”
“ကိုရီးယားက အမေရိကန်နဲ့ အများကြီးကွာခြားတယ်။ နိုင်ငံရေးအာဏာက ဈေးကွက်ကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာ နိုင်ငံရေးသမားတွေကို စိတ်မချမ်းသာအောင် လုပ်မိတဲ့ လုပ်ငန်းစုကြီးတွေတောင် စီးပွားရေးလုပ်လို့မရတော့ဘူး။”
“အဲဒါက အားနည်းချက်ရဲ့ လက္ခဏာတစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား။”
ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံ က ဒါကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ဝန်ခံတယ်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ ကုမ္ပဏီကြီးတွေက နိုင်ငံရေးရန်ပုံငွေဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ ငွေကြေးအမြောက်အမြား လှူဒါန်းနေကြတာ။ ပါ့ခ်ဆီဟျောင်းနဲ့ သူ့ရဲ့လူယုံတွေဆီကို သူတို့ဘယ်လောက်တောင် ပေးထားရမလဲလို့ မင်းထင်လဲ။”
“လာဘ်ပေးလာဘ်ယူတာက ရာထူးကနေ ဖြုတ်ချဖို့ လုံလောက်တဲ့ အကြောင်းပြချက် မဟုတ်ဘူးလား။”
အင်ဂျင်ယုံ က ခပ်အေးအေး ရယ်မောလိုက်တယ်။
“လာဘ်ပေးတဲ့သူရော၊ လာဘ်ယူတဲ့သူရော နှစ်ယောက်စလုံး အပြစ်ရှိတာပဲလေ။”
“…….”
ဒါဆိုရင်တော့ ပါဝင်ပတ်သက်သူအားလုံးက အသံတိတ်နေဖို့ အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခံနေရပုံပဲ။
ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် (Seosung Group) ကလည်း စက်မှုလုပ်ငန်းမှာ ထိပ်ဆုံးမှာရှိနေတဲ့အတိုင်း ငွေကြေး အတော်လေးပေးထားရမှာ သေချာတယ်။
ကိုရီးယားမှာ သမ္မတတစ်ယောက်ရဲ့ အာဏာက ဘယ်လောက်တောင် အကန့်အသတ်မဲ့ ဖြစ်နေလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်တယ်။ တစ်ခုတည်းသော နှစ်သိမ့်စရာက သက်တမ်းက ငါးနှစ်ပဲ ဆိုတာပါပဲ။
“နောက်ရွေးကောက်ပွဲမှာ အစိုးရအပြောင်းအလဲ ဖြစ်လာမလား။”
“ထူးခြားတဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခုခု မဖြစ်လာဘူးဆိုရင်တော့ သမ္မတ ပါ့ခ်ဆီဟျောင်း ရွေးချယ်ပေးထားတဲ့ ဆက်ခံသူကပဲ အနိုင်ရဖို့ များပါတယ်။”
ပါ့ခ်ဆီဟျောင်းကတော့ အာဏာကို အလွယ်တကူ လက်လွှတ်မှာမဟုတ်ဘူး။ သူ အငြိမ်းစားယူပြီးတဲ့နောက်မှာတောင် လွှမ်းမိုးမှုရှိနေအောင် ကြိုးစားဦးမှာပါ။
“ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ။”
ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံ က မျက်မှန်ကို ပင့်တင်ရင်း ပြောတယ်။
“ဒီအစိုးရနဲ့ တိုက်ခိုက်ပြီး ရမယ့်အကျိုးအမြတ် မရှိပါဘူး။ ပြေလည်အောင် လုပ်တာက ပိုပြီးပညာရှိရာ ရောက်လိမ့်မယ်။ လိုအပ်ရင်လည်း ကျွန်တော်ကူညီပေးလို့ ရပါတယ်။”
“ပြေလည်အောင် လုပ်မယ် ဟုတ်လား……”
တခြားကုမ္ပဏီကြီးတွေလိုပဲ ခေါင်းငုံ့ပြီး ပိုက်ဆံပေးလိုက်ရုံနဲ့ ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းလို့ရမှာလား။
OTK ကုမ္ပဏီက အမေရိကန်မှာ အခြေစိုက်တာမို့ ပြဿနာတက်ရင် အဲဒီကို ပြောင်းရွှေ့လိုက်လို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ K ကုမ္ပဏီက ကိုရီးယားအဖွဲ့အစည်းဖြစ်ပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတွေအားလုံးကလည်း ကိုရီးယားမှာပဲ ရှိနေကြတာ။
ကိုရီးယားမှာ စီးပွားရေးလုပ်နေရုံနဲ့ ဒီလောက်အထိ ငါခေါင်းငုံ့ခံရမှာလား။
ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက်မှာတော့ ကျွန်တော် ခေါင်းခါလိုက်တယ်။
“ကျွန်တော် အဲဒီလိုလုပ်ဖို့ စိတ်မဝင်စားဘူး။”
သူတို့က အရင်စတင်ခဲ့တာ။ အဲဒီအတွက်ကြောင့်ပဲ ကျွန်တော် အများကြီးခံစားခဲ့ရတယ်။ တက်ဂယူတောင် ဆိုးရွားတဲ့ အခြေအနေကို ရောက်သွားခဲ့ရတယ်။
“ဒီကိစ္စက ဒီအတိုင်းပြီးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
“အဲဒီလို ကြားရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ဒီကိစ္စကို ဒီအတိုင်း ပြီးသွားစေဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။”
ကျွန်တော့်ကို လုပ်ထားတဲ့အရာအတွက် အဆပေါင်းများစွာ ပြန်ပေးဆပ်စေရမယ်။