အခန်း (၁၃၁)
ကျွန်တော် အပြင်ဘက်ကို ထွက်လိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ဆရာ ဆန်းယော့ပ် ဆီ ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။
[ဘာဖြစ်လာလို့လဲ။]
“သူတို့ စဉ်းစားကြည့်ပါဦးမယ်တဲ့။”
[ကိုရီးယားတက္ကသိုလ်မှာ ပါမောက္ခတစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီဆိုရင် သူတို့က ထိပ်ဆုံး ၁ ရာခိုင်နှုန်းထဲမှာ ပါနေတဲ့သူတွေပဲ။ အဲ့ဒီလိုနေရာမျိုးကို သူတို့ တကယ်ပဲ စွန့်ခွာသွားပါ့မလား။]
“ကျွန်တော်တော့ စွန့်ခွာသွားမယ်လို့ ထင်ပါတယ်။”
လူတစ်ယောက်က ရာထူးနေရာ မြင့်မားလာလေလေ အန္တရာယ်ကို ရှောင်ရှားချင်စိတ် ပိုများလာလေလေ ဖြစ်တတ်သည်။
ပါမောက္ခတွေဆိုတာ လူမှုရေးအဆင့်အတန်း၊ ငွေကြေးတည်ငြိမ်မှုနဲ့ အာမခံချက်ရှိတဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြတာ ဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့်လည်း လူအများစုက ပါမောက္ခဖြစ်ဖို့ ကြိုးပမ်းနေကြတာပေါ့။
သို့သော် ကျွန်တော်တွေ့ဆုံခဲ့တဲ့ ပါမောက္ခ ကင်မ်ဟိုမင်ကတော့ ပုံမှန်ပါမောက္ခတစ်ယောက်ထက် သိပ္ပံပညာရှင်တစ်ယောက်နဲ့ ပိုတူနေသည်။ သိပ္ပံပညာရှင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ဆိုရင် သုတေသနနဲ့ တီထွင်ဆန်းသစ်မှုတွေကို အနှောင့်အယှက်မရှိ အာရုံစိုက်လုပ်ကိုင်နိုင်မယ့် ကမ်းလှမ်းချက်မျိုးကို စိတ်ဝင်စားမိမှာ အသေအချာပါပဲ။
[ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ပါမောက္ခကင်မ်ကို ရွေးရတာလဲ။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရင် တခြားသူတွေ အများကြီး ရှိသေးတာပဲ။]
“သူက အသင့်တော်ဆုံးမို့ပါ။ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ သူ သုတေသနလုပ်ငန်းမှာ အောင်မြင်ပြီး နောင်တစ်ချိန် နိုဘယ်ဆု ရသွားမလဲဆိုတာ။”
ကျွန်တော့်စကားကို နောက်ပြောင်သလိုမျိုး ထင်သွားပုံရပြီး ဆရာ ဆန်းယော့ပ် တစ်ယောက် ရယ်မောလိုက်သည်။
[ဟားဟား၊ နိုဘယ်လ်ဆုကို မင်းကိုယ်တိုင် ရဖို့က ပိုမမြန်ပေမယ့်လား။]
“သြော်... ကျွန်တော်နဲ့ နိုဘယ်ဆုနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲဗျာ။”
တကယ်တမ်းပြောရရင် စီးပွားရေးဆိုင်ရာ နိုဘယ်ဆုဆိုတာ တကယ့်နိုဘယ်ဆု မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒါကို ဆွီဒင်ဗဟိုဘဏ်က အဲလ်ဖရက်နိုဘယ်လ်ကို ဂုဏ်ပြုတဲ့အနေနဲ့ တည်ထောင်ထားတာဖြစ်ပြီး ဆုရွေးချယ်ရေးနဲ့ ဆုကြေးငွေတွေကို နိုဘယ်ဖောင်ဒေးရှင်းက မဟုတ်ဘဲ ဘဏ်ကပဲ တာဝန်ယူတာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့လည်း စီးပွားရေးနယ်ပယ်မှာတော့ အဂုဏ်အသရေအရှိဆုံးဆု ဖြစ်တာကြောင့် စီးပွားရေးပညာရှင်အများစုက ဒီဆုကို ရရှိဖို့ အိပ်မက်မက်ကြပါတယ်။ တကယ်ဆုရရှိသူတွေကတော့ မီလ်တန်ဖရီးမန်း၊ ပေါလ်ခရူးဂမန်းနဲ့ အန်ဂတ်စ်ဒီတန်တို့လို ကမ္ဘာကျော် ပညာရှင်တွေပါပဲ။
သေချာတာကတော့ ဒီဆုကို စမတ်ကျတဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေလုပ်ပြီး ပိုက်ဆံရှာနိုင်ရုံနဲ့ မရနိုင်ပါဘူး။ စီးပွားရေးပညာရပ်မှာ သိသာထင်ရှားတဲ့ ပံ့ပိုးမှုတွေ ရှိမှသာ ရရှိနိုင်တာပါ။
[အနည်းဆုံးတော့ တစ်ခုရှင်းသွားတာကတော့ သတင်းတွေက သန့်ရှင်းတယ်ဆိုတာပါပဲ။ သုတေသနရန်ပုံငွေတွေကို ခိုးယူတာမျိုး ဒါမှမဟုတ် ကျောင်းသားတွေကို အနိုင်ကျင့်တာမျိုး မရှိဘူး။]
သိပ္ပံပညာရှင်ကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်တိုင်း လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေရမယ်လို့တော့ မဆိုလိုပါဘူး။
ပါမောက္ခအချို့က သုတေသနရန်ပုံငွေတွေကို ခိုးယူတာ ဒါမှမဟုတ် ထောက်ပံ့ငွေတွေကို ကိုယ်ကျိုးအတွက် သုံးစွဲတာမျိုး လုပ်တတ်ကြသလို ကျောင်းသားတွေကို လုပ်အားခသက်သာတဲ့ အလုပ်သမားတွေလို အသုံးချတာ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တစ်ယောက်လို ဆက်ဆံတာမျိုးတွေ ရှိတတ်ပါတယ်။
တက္ကသိုလ်တွေမှာ ပါမောက္ခတွေက အာဏာအပြည့်အဝ ရှိနေတာကြောင့် အဲဒီလို ပြဿနာတွေ ဖြစ်လာတဲ့အခါ ဘယ်သူကမှ ကန့်ကွက်ရဲကြမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပညာရေးလောကရဲ့ သဘောသဘာဝအရ ကိုယ့်ရဲ့ အကြံပေးဆရာကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်အောင် လုပ်မိရင် ဘဝအတွက် အခြေကျဖို့ ခက်ခဲသွားနိုင်ပါတယ်။ ဒါတင်မကသေးဘူး၊ ယောက်ျားလေးတွေဆိုရင်လည်း စစ်မှုထမ်းရမယ့် တာဝန်တွေက ရှိသေးတယ်။
ပါမောက္ခ ကင်မ်ဟိုမင်ကတော့ အဲဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေမှာ အနည်းဆုံးတော့ သန့်ရှင်းပါတယ်။ သူက သုတေသနကျောင်းသားတွေကို ဂရုစိုက်ပေးပြီး စာတမ်းတွေပြုစုဖို့နဲ့ အလုပ်အကိုင်ရရှိဖို့အထိ တက်တက်ကြွကြွ ကူညီပေးတတ်သူပါ။
ဒါပေမဲ့လည်း သုတေသနကျောင်းသားတွေရဲ့ အခြေအနေကတော့ သိပ်မကောင်းလှပါဘူး။ အလုပ်က ပုံအောပြီး လုပ်ရပေမယ့် လစာက အနည်းဆုံး လူနေမှုစရိတ်လောက်ပဲ ရှိတာပါ။ တက္ကသိုလ်က သုတေသနရန်ပုံငွေကို ဖြတ်တောက်လိုက်ရင် သူတို့တွေ ချက်ချင်းပဲ စားဝတ်နေရေးအတွက် စိုးရိမ်ရတော့မှာပါ။
ကျွန်တော်ကတော့ သုတေသနဌာနတစ်ခု တည်ထောင်ပေးပြီး သူတို့အားလုံးကို ခေါ်ယူကာ အကောင်းဆုံး ဆက်ဆံပေးဖို့ အဆိုပြုထားပါတယ်။ ပါမောက္ခ ကင်မ်ဟိုမင်က သူတို့အပေါ် တာဝန်ရှိတယ်လို့ ခံစားမိရင်တော့ ကျွန်တော့်အဆိုပြုချက်ကို လက်ခံဖို့ကလွဲပြီး တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပါဘူး။
“ဌာနအတွက် အဆောက်အအုံတစ်ခုကို အခုချက်ချင်း စရှာပေးပါ။”
[အခုချက်ချင်းလား။]
“ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။”
[ဟုတ်ကဲ့။ ချက်ချင်းပဲ လုပ်လိုက်ပါ့မယ်။]
ဆရာ ဆန်းယော့ပ် က ဘာမှ ထပ်မမေးတော့ဘဲ ဖုန်းချသွားသည်။
အခုတော့ အကြောင်းပြန်လာမယ့်အချိန်ကိုပဲ စောင့်ရတော့မှာလား။
ရုံးခန်းကို ပြန်မသွားသေးဘဲ ကျောင်းဝင်းထဲမှာ ခဏလောက် လမ်းလျှောက်နေလိုက်သည်။ နေ့လယ်စာစားချိန် ဖြစ်တာကြောင့် ကျောင်းသားတွေက အုပ်စုလိုက် စုရုံးကာ စားသောက်ဆိုင်တန်းဆီ ဦးတည်သွားနေကြသည်။
အထက်တန်းကျောင်းသားပုံစံ မပျောက်သေးတဲ့ အသစ်စက်စက် ကျောင်းသားသစ်တွေနဲ့ အထက်တန်းကျောင်းသားတချို့ကို မြင်လိုက်ရသည်။
စာသင်နှစ်စတင်ခါစ ဖြစ်တာကြောင့် သူတို့မျက်နှာတွေမှာ တက္ကသိုလ်ဘဝအပေါ် မျှော်လင့်ချက်တွေ၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပုံရသည်။
ကျွန်တော့်မှာလည်း အဲဒီလို နုပျိုတဲ့အချိန်တွေ ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။
...အဲဒါတွေကို တွေးမိတော့ ကိုယ်က ထူးဆန်းလောက်အောင် အသက်ကြီးသွားသလို ခံစားရတယ်။
သာမန်အတိုင်းသာဆိုရင် ကျွန်တော်လည်း ကျောင်းတက်ရင်း အလုပ်အတွက် ပြင်ဆင်နေရဦးမှာ မဟုတ်လား။
အဲဒီအချက်က ကျွန်တော့်ကို ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ဖြစ်ပေါ်စေတယ်။ ကျောင်းသားဘဝကို ပြန်ရောက်ချင်စိတ် နည်းနည်းပါးပါးတော့ ရှိမိတယ်။
ကလေးတွေကရော ဘာတွေလုပ်နေကြမလဲ။
အဲဒီအချိန်ကတည်းက ကျွန်တော် သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားခဲ့တာပါ။ မင်ယောင်း နဲ့ ဂျောင်အီလ် ကို မတွေ့တာတောင် ကြာပြီ။
လက်ရှိတော့ စီးပွားရေးစီမံခန့်ခွဲမှုဌာန အဆောက်အအုံဆီ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။
ယူရီ ဒီနေ့ ကျောင်းလာမလား မသိဘူး။
တစ်ယောက်ယောက်ကို ဆက်သွယ်ဖို့ ပြင်နေတုန်းမှာပဲ ဖုန်းမြည်လာသည်။ အံ့သြစရာကောင်းစွာနဲ့ပဲ ယူရီ ဆီက ဖြစ်နေသည်။
“အော်၊ ယူရီ။”
ယူရီ က အလျင်စလို ပြောလာသည်။
[ဆန်းဘေး၊ ကျောင်းကို ရောက်နေတာလား။]
“အေး။ ဘယ်လိုသိလိုက်တာလဲ။”
[အခု ဘယ်မှာလဲ။]
“စီးပွားရေးဌာန အဆောက်အအုံဆီ သွားနေတာ။ နီးနေပြီ။”
အဲဒီစကားကြားတော့ ယူရီ က အော်ပြောသည်။
[မလာနဲ့နော်။]
“ဘာလို့လဲ။”
[ဆန်းဘေး ကျောင်းကို ရောက်နေတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းပျံ့သွားတာနဲ့ အတန်းတွေအားလုံး ရပ်လိုက်ပြီး ကျောင်းသားတွေ အကုန်အဲ့ဒီကို စုရုံးနေကြပြီ။ ဆန်းဘေးသာ လာရင် ပြန်ထွက်လို့ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။]
သူမပြောတာကို ကြားတော့ ကျွန်တော် အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ဘာ။”
ကျွန်တော်က ပါမောက္ခ ကင်မ်မြောင်ဂျွန်ကိုပဲ ပြောခဲ့တာပါ၊ ဘာပြဿနာမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဌာနမှူးက ဒီသတင်းကို ဖြန့်လိုက်လိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မထင်ထားမိဘူး။
“ဘယ်သူက သတင်းဖြန့်တာလဲ။”
[ဟျေမီ လေ။]
“ဟမ်။ လီ ဟျေမီ ဟုတ်လား။”
သူမက ဘာလို့ ဒီကိစ္စထဲ ပါလာတာလဲ။
[ဌာနမှူးနဲ့ တွေ့ပြီး ထွက်လာတာကို သူ မြင်လိုက်တယ်တဲ့။]
“……”
တကယ်တော့ သူမက ကျွန်တော့်ဘဝအတွက် ဘာအကျိုးမှ မပြုတဲ့သူပါ။
ကျွန်တော် ခေါင်းကို အမြန်ငုံ့ကာ ကိုယ်ကို လှည့်လိုက်သည်။ ဒီအခြေအနေကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးရတော့မယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို ဆွဲလိုက်သည်။ လန့်သွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဖုန်းကိုင်ထားတဲ့ ယူရီ ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ယူရီ က တောက်ပစွာ ပြုံးရင်း ပြောသည်။
“တွေ့ပြီ၊ ဆန်းဘေး။”
“အို။ လန့်လိုက်တာ။”
“တွေ့ရတာ ကြာပြီနော်။”
သူမက ရွှေရောင်ဆံပင်တွေကို မြင်းမြီးဆွဲထားပြီး အဖြူရောင် လည်ပင်းအုပ်အင်္ကျီနဲ့ ဒူးဆစ်ထိရှည်တဲ့ စကပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမက အခုထိ ချစ်ဖို့ကောင်းပြီး လန်းဆန်းနေဆဲပါပဲ။
ယူရီ က ကျွန်တော့်ကို နောက်ပြောင်သလို ဆူလိုက်သည်။
“ဘာလို့ ကျောင်းလာမယ်ဆိုတာ မပြောပြတာလဲ။”
“အခုပဲ ဖုန်းဆက်မလို့ လုပ်နေတုန်း ဖုန်းဝင်လာတာလေ။”
“တကယ်လား။”
ကျွန်တော်တို့ နောက်ဆုံးတွေ့တုန်းက သူမက ပထမနှစ်ကျောင်းသူလေး၊ အခုတော့ တတိယနှစ်တောင် ရောက်နေပြီ။ အချိန်ဆိုတာ တကယ် မြန်လိုက်တာ။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျောင်းသားအုပ်စုတစ်ခုက ကျွန်တော်တို့ဘေးက ဖြတ်သွားကြသည်။
“ဘာဖြစ်နေတာလဲ။”
“ဂျင်ဟူးကန်း ကျောင်းရောက်နေတယ်တဲ့!”
“တကယ်လား။ စီးပွားရေးဌာနက ဂျင်ဟူးကန်းလား။”
“အေးလေ။ OTK ကုမ္ပဏီရဲ့ စီအီးအိုလေ။”
“မဖြစ်နိုင်တာ! သွားကြည့်ရအောင်!”
“……”
ကျွန်တော့်နာမည်က ဒီလောက်တောင် ပေါက်နေတာလား။
ဟောလိဝုဒ်ကြယ်ပွင့်တစ်ယောက် ရောက်လာသလိုမျိုး ထင်နေကြတာပဲ။
တကယ်တော့ ဒါက လူကြိုက်များတာထက် စူးစမ်းချင်စိတ်ကြောင့် ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ ကန်းဂျင်ဟူးဆိုတာ ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာကိုပဲ သိချင်နေကြတာပါ။
ယူရီ က ကျွန်တော့်လက်ကို ဆွဲကာ အလျင်အမြန် ခေါ်သွားသည်။
“အမိခံလိုက်ရရင် ပြဿနာတက်လိမ့်မယ်။ အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးရအောင်။”
ကျွန်တော်တို့ ကားပါကင်ဆီ အမြန်ဆုံး သွားလိုက်ကြသည်။
ကျွန်တော် ယာဉ်မောင်းခုံမှာ ထိုင်လိုက်ပြီး ယူရီ ကတော့ ခရီးသည်ခုံမှာ သဘာဝအတိုင်း ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
“ဒါဆို ကုမ္ပဏီကို တန်းသွားမှာပေါ့နော်။”
“ဟမ်။”
“ဆန်းဘေး ကုမ္ပဏီကို တစ်ခေါက်လောက် လိုက်ပြမယ်လို့ ပြောထားတယ်လေ။”
“…….”
ငါ ပြောခဲ့မိလို့လား။
“အတန်းတွေကရော။”
“ပြီးသွားပါပြီ။”
“တကယ်လား။”
ယူရီ က ကျွန်တော့်အကြည့်ကို ရှောင်လွှဲလိုက်သည်။
“ဟုတ်တာပေါ့။”
“…….”
သူမ အတန်းပျက်ထားပုံရသည်။
“ကဲ၊ ကားမောင်းသူ ကန်းရေ။ သွားရအောင်။”
“သိပါပြီဗျာ။”
ကျွန်တော် ကားကို စက်နှိုးလိုက်သည်။
***
ကုမ္ပဏီကို သွားတဲ့လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ယူရီ က ကျောင်းက အကြောင်းအရာတွေကို ပြောပြနေသည်။
“မင်ယောင်း ဆန်းဘေးက ကာကွယ်ရေးကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အလုပ်ရသွားတယ်။ ဂျောင်အီလ် ဆန်းဘေးကတော့ ကာတွဆာ (KATUSA) ကို သွားလိုက်ပြီ။”
“သူတို့နှစ်ယောက်လုံး အချိန်အတော်ကြာအောင်တော့ ခက်ခဲကြဦးမှာပဲ။”
ဒါပေမဲ့ တပ်ကြပ်ကြီးအဖြစ်နဲ့ တာဝန်ကျေပြီး ပြန်ထွက်လာသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ပြောရရင်တော့ စစ်မှုထမ်းရတာထက်စာရင် ဒါက အဆပေါင်းတစ်ရာ သာပါသေးတယ်။
“ဆန်းဘေး၊ ဟျေမီ ဆန်းဘေး က ဂျူနီယာတွေကို ဆန်းဘေးအကြောင်းတွေ အများကြီး ပြောပြနေတာ သိလား။ ကျောင်းသားသစ်တွေအားလုံးက ဆန်းဘေးတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ တစ်ခုခုရှိနေတယ်လို့ ထင်နေကြတာ။”
“……”
ဒါက မဟုတ်မမှန် သတင်းဖြန့်တဲ့အတွက် ဂုဏ်သိက္ခာညှိုးနွမ်းစေမှုနဲ့ တရားစွဲလို့ရမလား။
“သူ ကျောင်းမပြီးသေးဘူးတဲ့လား။”
“သူက အမှတ်တွေ ပြဿနာရှိနေတော့ ဒီနှစ်အထိ ကျောင်းဆက်တက်ရဦးမှာ။ သူကတော့ ဘွဲ့ရပြီးရင် OTK ကုမ္ပဏီထဲ ဝင်နိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိနေတာ။”
ဒါက ဘာပြောတာလဲ။
“အော်! ဆွန်အာ ဆန်းဘေး ကတော့ ဘွဲ့ရပြီး GH ဆောက်လုပ်ရေး မှာ အလုပ်ရသွားပြီ။”
“တကယ်လား။”
ကြည့်ရတာ သူတို့နှစ်ယောက်ကတော့ အခုထိ အဆင်ပြေပြေ ရှိနေကြပုံပဲ။
“ကျွန်မလည်း ဘွဲ့ရပြီး အလုပ်မြန်မြန်ရချင်တယ်။ အခြေအနေသာ ကောင်းရင် နောက်နှစ်ဝါဒါအထိပဲ တက်ပြီးရင် ကျောင်းစောပြီး ပြီးနိုင်မယ်လို့ ထင်တယ်။”
သူမစကားကို ကြားတော့ ကျွန်တော် အတော်လေး အံ့သြသွားသည်။
“မင်း အမှတ်တွေကို တော်တော်လေး စီမံခန့်ခွဲထားနိုင်တာပဲ။”
“တော်တော်လေး ဟုတ်လား။ ကျွန်မလောက် ကြိုးစားတဲ့ ကျောင်းသား ဘယ်သူရှိလို့လဲ။ နောက်ပိုင်း အလုပ်လျှောက်တဲ့အခါ ကျွန်မကို ဂရုစိုက်ပေးပါနော်၊ စီအီးအို။”
“……”
သူမ တကယ်ပဲ OTK ကုမ္ပဏီကို လာဖို့ စဉ်းစားနေတာလား။
ယူရီ က စကားကြားဖြတ်ပြီး “ဖေဖေနဲ့ ချိုလ်ဂျွန်ဦးလေးက ဆန်းဘေးနဲ့အတူ အရက်သောက်ချင်တယ်လို့ ပြောနေကြတယ်” ဟု ထပ်ပြောသည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော့်အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ။”
“ကျွန်မလည်း လိုက်လို့ရမလား။”
“အလုပ်ကိစ္စမဟုတ်တဲ့ နေရာမျိုးဆိုရင် ရတာပေါ့။”
“ဟီးဟီး၊ ခွင့်ပြုပေးတာဆိုတော့ ဖေဖေ့ကို ပြောကြည့်ရမယ်။ ဒါနဲ့ ဆန်းဘေးက ဘာလို့ ကျောင်းကို ရောက်လာတာလဲ။”
“ဌာနမှူးကို အချိန်အတော်ကြာမှ တွေ့ချင်လို့ပါ…”
နောက်ကျရင် သိရမှာပဲ ဖြစ်တဲ့အတွက် ကျွန်တော် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောပြလိုက်သည်။
“ဓာတ်ခဲသုတေသနဌာနတစ်ခု တည်ထောင်ဖို့ စဉ်းစားနေတာ။ ဓာတုဗေဒဌာနက ပါမောက္ခတစ်ယောက်ကို ဌာနမှူးအဖြစ် ခေါ်ယူဖို့ ကြိုးစားနေတာပါ။”
“အော်၊ ဒါကြောင့်မို့လို့ ကိုယ်တိုင် လာစည်းရုံးတာပေါ့ ဟုတ်လား။”
“အဲဒီလိုမျိုးပေါ့။”
“ဆန်းဘေးကလည်း တော်တော်လေးကို တာဝန်တွေယူထားတာပဲ။ ကားကုမ္ပဏီ ဝယ်လိုက်၊ ဓာတ်ခဲစက်ရုံ တည်ဆောက်လိုက်၊ အခုဆို သုတေသနဌာနပါ ထပ်လုပ်ဦးမလို့လား။ ဒါက နည်းနည်း များမနေဘူးလား။”
“မင်းပြောတာ မှန်ပါတယ်။”
အစတုန်းကတော့ CarOS မှာပဲ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့ပေမဲ့ တစ်နည်းနည်းနဲ့ မော်တော်ကားလုပ်ငန်းတစ်ခုလုံးဆီ ကျွန်တော့်လက်တံတွေ ရောက်သွားခဲ့ပြီ။
ဒါက ဘယ်လိုရလဒ်မျိုး ထွက်လာမလဲဆိုတာ စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်။
“ဒါပေမဲ့ အခြေခံသိပ္ပံသုတေသနဆိုတာ စီးပွားဖြစ်ထုတ်ဖို့ အချိန်အတော်ကြာတတ်တယ် မဟုတ်လား။”
နည်းပညာတွေ ဒါမှမဟုတ် မူပိုင်ခွင့်တွေက သူတို့ဘာသာသူတို့ ပိုက်ဆံမထုတ်ပေးနိုင်ဘူး။ စီးပွားဖြစ်ထုတ်ဖို့ဆိုရင် စမ်းသပ်မှုတွေနဲ့ အကြိမ်ကြိမ် အမှားပြင်ဆင်မှုတွေ အများကြီး လိုအပ်တယ်။
တစ်ခါတလေ ဒီလုပ်ငန်းစဉ်မှာ ကျရှုံးတာတွေ ရှိနိုင်သလို၊ အဲဒီကြားထဲမှာ ပိုကောင်းတဲ့ နည်းပညာတွေ ပေါ်လာတာမျိုးလည်း ရှိနိုင်တယ်။
“ကျွန်တော်က ရေရှည်အမြင်နဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံနေတာပါ။”
မြန်မြန်ဖြစ်လာရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့။ အချိန်ပိုကြာသွားရင်တောင်မှ ဓာတုဗေဒဆိုင်ရာ နိုဘယ်ဆုနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ သုတေသနရလဒ်မျိုးတော့ ရလာမှာပါ။ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုမှာ အရှုံးမရှိပါဘူး။
“အစိုးရက ဟိုက်ဒရိုဂျင်ကားတွေကို တွန်းအားပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်လို့ ထင်တယ်။”
သမ္မတကြီးရဲ့ တိုက်ရိုက်လမ်းညွှန်ချက်ကြောင့် ဟိုက်ဒရိုဂျင်ကား ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး အစီအစဉ်က တည်ငြိမ်စွာနဲ့ ရှေ့ဆက်နေပြီ။ ဒေသန္တရအစိုးရတွေကလည်း အားသွင်းစခန်းတွေအတွက် နေရာရွေးချယ်မှုတွေ စတင်နေပြီဖြစ်ပြီး တာဝန်ရှိသူတွေကလည်း ဟိုက်ဒရိုဂျင်ကား အစီးရေ ၃၀၀ ဝယ်ယူဖို့ စာချုပ်ချုပ်ဆိုလိုက်ပြီ။
လက်ရှိမှာ ကိုရီးယားနိုင်ငံ၌ ထွက်ရှိထားတဲ့ တစ်ခုတည်းသော ဟိုက်ဒရိုဂျင်ကားက အွန်းဆောင်းမော်တာရဲ့ PotenHY ဖြစ်နေတာကြောင့် သဘာဝကျကျပဲ PotenHY က ပစ်မှတ်ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
ဟိုက်ဒရိုဂျင်ကားတွေက အနာဂတ်ယာဉ်တွေအဖြစ် အရှိန်အဟုန်နဲ့ တက်လာတာနဲ့အမျှ ဆက်စပ်တဲ့ ရှယ်ယာတွေအားလုံးကလည်း အတက်ဘက်ကို ဦးတည်လာခဲ့တယ်။ အကျိုးအမြတ်အများဆုံး ရရှိလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ရတဲ့ အွန်းဆောင်းမော်တာရဲ့ ရှယ်ယာဈေးနှုန်းကတော့ ၃ ရာခိုင်နှုန်းလောက် တက်လာခဲ့သည်။
ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ လျှပ်စစ်ကားရှယ်ယာတွေကတော့ အားနည်းနေပြီး ဆောဆောင်း SB ရဲ့ ရှယ်ယာဈေးက ဝမ် ၃၀၀,၀၀၀ အောက်ကို ပြန်ကျသွားခဲ့ပြန်တယ်။
အကယ်၍ ဟိုက်ဒရိုဂျင်ကားတွေက ဒီလိုမျိုး လွှမ်းမိုးသွားမယ်ဆိုရင် လျှပ်စစ်ကားတွေမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတဲ့ ကုမ္ပဏီတွေက အရှုံးကြီးရှုံးကြလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အရှုံးတွေကလည်း အများကြီး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။
ကားမောင်းနေတုန်း ယူရီ က ဘေးကနေ ကျွန်တော့်မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
‘ဘာဖြစ်လို့လဲ။’
ယူရီ က ပြုံးရင်း ‘ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး’ ဟု ပြန်ဖြေသည်။
***
ကုမ္ပဏီကို ရောက်တာ အတော်မြန်သွားတယ်။
ကားရပ်ပြီးတာနဲ့ အပေါ်ဆုံးထပ်ကို တန်းတက်သွားလိုက်သည်။ ယူရီ က စီအီးအိုရုံးခန်းကို အံ့သြစွာ ကြည့်နေသည်။
‘ဝါး! ထီရန်လမ်းမကြီးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း မြင်ရတာပဲ။ ဆန်းဘေး၊ ဆန်းဘေးက တကယ်ကို ကောင်းတဲ့နေရာမှာ အလုပ်လုပ်နေတာပဲ။’
‘မင်းရဲ့ ဖေဖေ့ရုံးခန်းကလည်း ဒီလိုပဲ မဟုတ်ဘူးလား။’
RCK Brothers အဆောက်အအုံကလည်း ဂန်နမ် မှာပဲ ရှိပြီး အရွယ်အစားကလည်း ဒီလောက်ပါပဲ။
‘အော်၊ ဒါလောက်တော့ မဟုတ်ဘူးလေ။ တက်ဂျူ အိုပ္ပါ က ဆန်းဘေးနဲ့အတူ ဒီမှာ အလုပ်လုပ်နေတာလား။’
‘COO ရုံးခန်းက အောက်ထပ်မှာ ရှိတယ်။ ပုံစံကတော့ အတူတူလောက်ပါပဲ။’
‘ဒါဆို သူက အောက်ထပ်မှာ အလုပ်လုပ်နေတာပေါ့နော်။’
‘အင်း…’
ကျွန်တော်ကတော့ အီစပို့စ်အသင်းတစ်ခု တည်ထောင်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတာနဲ့ အလုပ်များနေခဲ့တယ်။
‘သွားရအောင်။ တခြားနေရာတွေကို လိုက်ပြပေးမယ်။’
ကျွန်တော် ယူရီ ကို ကုမ္ပဏီရဲ့ တခြားနေရာတွေ လိုက်ပြနေတုန်း PR ဌာနနားမှာ ဆန်းဘေး ဂီဟုန်နဲ့ ဆုံသွားသည်။
ဆန်းဘေး ဂီဟုန်က အံ့သြသွားပြီး ‘အော်! ရှင်းယူရီ မဟုတ်လား’ ဟု မေးသည်။
ယူရီ က ခေါင်းညိတ်ပြီး နှုတ်ဆက်သည်။
‘အာ! မင်္ဂလာပါ ဆန်းဘေး!’
‘ဒီကို ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလဲ။’
ကျွန်တော်က သူမအတွက် ဝင်ရှင်းပြပေးလိုက်သည်။
‘သူ ကုမ္ပဏီကို လည်ပတ်ကြည့်ချင်လို့တဲ့။’
ဆန်းဘေး ဂီဟုန်က ပြုံးရင်း ခေါင်းညိတ်သည်။
‘အင်း၊ နားလည်ပါပြီ။ ပျော်ရွှင်ပါစေ။’
‘…….’
အဲဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။
လည်ပတ်ကြည့်ရှုတာ ပြီးသွားတဲ့အခါ ကျွန်တော် ယူရီ ကို မေးလိုက်သည်။
“နေ့လယ်စာ မစားရသေးဘူးမလား။”
“ဟုတ်။”
“သွားရအောင်။ ကျွန်တော် အရသာရှိတာ ဝယ်ကျွေးမယ်။”
“ဟုတ်ကဲ့။ ဆာနေပြီဆိုတော့ မြန်မြန်သွားရအောင်။”
အဆောက်အအုံအပြင်ဘက်ကို ထွက်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ တက်ဂျူ နဲ့ အယ်လီ တို့ အတူတူ လျှောက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဟေ့၊ ဂျင်ဟူး! ကျောင်းကိစ္စ ဘယ်လိုလဲ။”
အယ်လီ က ကျွန်တော့်ကို ပျော်ရွှင်စွာ လက်ပြပြီးနောက် ဘေးနားက ယူရီ ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီတစ်ယောက်က ဘယ်သူလဲ…”
ကျွန်တော် နည်းနည်း အထစ်ထစ်နဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “အာ! ဒီတစ်ယောက်က ကျောင်းက ဂျူနီယာပါ။”
“အော် ဟုတ်လား။”
အယ်လီ က သူမကို နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်သည်။
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်၊ ကျွန်မက အယ်လီ ကင်မ် ပါ။”
ယူရီ က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်သည်။
“မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်မက ရှင်းယူရီ ပါ။”
ပြုံးရွှင်စွာ နှုတ်ဆက်နေကြတဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကြသည်။ သူတို့နာမည်တွေကို ကြားလိုက်တဲ့အခါ တစ်ခုခုကို ပြန်သတိရသွားပုံရသည်။
“ဂျင်ဟူးနဲ့အတူ ကျောင်းကို ရောက်လာတဲ့ နိုင်ငံခြားသူ ကျောင်းသူလေး မဟုတ်လား…”
“ဂျင်ဟူးကို အိမ်အထိ လိုက်လာတဲ့ ဂျူနီယာလေး…”
“….”
“….”
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် တက်ဂျူ က ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ် လက်တင်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ဒီလိုနေ့မျိုး ရောက်လာလိမ့်မယ်ဆိုတာ ငါ သိပြီးသားပါ၊ သူငယ်ချင်းရ။”