အခန်း ၁၃၀
ဓာတုဗေဒဌာန၏ ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်သူ ပါမောက္ခ ကင်ဟိုမင်။
သူသည် ကိုရီးယားတက္ကသိုလ်မှ ဘွဲ့ရခဲ့ပြီးနောက် အမေရိကန်သို့ သွားရောက်ကာ MIT မှ ပါရဂူဘွဲ့ (Ph.D.) ရယူခဲ့သူဖြစ်သည်။ ပို့စ်ဒေါက် (Postdoctoral) သင်တန်းပြီးဆုံးပြီးနောက် ကိုရီးယားတက္ကသိုလ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကာ အမြဲတမ်းပါမောက္ခအဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်းခံခဲ့ရသည်။
သူသည် တောင်ကိုရီးယားတွင်သာမက ကမ္ဘာ့အဆင့်တွင်ပါ ဘက်ထရီနယ်ပယ်၌ အသိအမှတ်ပြုခံရသော ပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး တက္ကသိုလ်၏ အထောက်အပံ့ဖြင့် သုတေသနနှင့် ဖွံ့ဖြိုးရေးလုပ်ငန်းများကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေသူဖြစ်သည်။
သူနှင့်တွေ့ဆုံချိန်တွင် သူသည် ကျွန်တော်မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပို၍ ငယ်ရွယ်နုပျိုနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“မင်္ဂလာပါ ပါမောက္ခ။ ကျွန်တော်ကတော့….”
ပါမောက္ခ ကင်ဟိုမင်သည် ကျွန်တော့်ကိုကြည့်၍ ပြုံးလိုက်သည်။
“ပါမောက္ခ ကင်မြောင်ဂျွန်ဆီကနေ ခင်ဗျားအကြောင်း ကြားထားပါတယ်။ လူတိုင်းပြောနေကြတဲ့ အဲဒီ ကန်ဂျင်ဟူး ဆိုတာ ခင်ဗျားပဲ မဟုတ်လား။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ မှန်ပါတယ်။”
“ကော်ဖီ ကြိုက်လား။”
“ကြိုက်ပါတယ်ခင်ဗျာ။”
ပါမောက္ခ ကင်ဟိုမင်သည် Maxim ကော်ဖီမစ်ထုပ်တစ်ထုပ်ကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။
“ဒါကို ဘယ်လိုထင်လဲ။”
“Maxim က အကောင်းဆုံး ကော်ဖီပါပဲ။”
“ခဏလောက် ထိုင်ပါဦး။”
ဆိုဖာပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော စာအုပ်များကို ကျွန်တော် ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ထိုင်လိုက်သည်။ ပါမောက္ခ ကင်ဟိုမင်သည် လျှပ်စစ်ရေနွေးအိုးဖြင့် ရေနွေး ရေနံ ပြီး စက္ကူခွက်ထဲတွင် ကော်ဖီဖျော်ပေးလေသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ။”
“ကော်ဖီမစ်ကို ဘယ်သူက အရင်ဆုံး တီထွင်ခဲ့လဲဆိုတာ သိလား။”
“ဒွန်ဆောဖူးဒ် (Dongseo Food) ဖြစ်မှာပါ၊ မဟုတ်လား။”
“မှန်တယ်။ ဒါဟာ တကယ်ကို ရာစုနှစ်ရဲ့ တီထွင်မှုတစ်ခုပဲ။”
ပါမောက္ခ ကင်ဟိုမင်သည် သင်ပုန်းကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“ဒီသင်ပုန်းပေါ်မှာ ဘာတွေရေးထားတယ်လို့ ထင်သလဲ။”
“အာ… ကျွန်တော်က ဝိဇ္ဇာဘာသာရပ်ဘက်ကဆိုတော့ မသိပါဘူးခင်ဗျာ။”
‘ဝိဇ္ဇာကျောင်းသားဖြစ်ရတာ တောင်းပန်ပါတယ်’ လို့ ပြောရမယ့်အချိန်မျိုးများလား။
ကျွန်တော့်မျက်နှာအမူအရာကိုကြည့်ပြီး ပါမောက္ခ ကင်ဟိုမင် ပြုံးလိုက်သည်။
“ဒါကတော့ စိတ်ထဲပေါ်လာတိုင်း ရေးထားမိတဲ့ ဘက်ထရီဓာတုဗေဒ ဖော်မြူလာတွေပါ။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်တောင် သိပ်နားမလည်ပါဘူး။ ဖျက်ပစ်ဖို့ပဲ ပျင်းနေတာ။ ဒါနဲ့၊ ကျွန်တော့်ကို ဘာကိစ္စနဲ့ တွေ့ချင်တာလဲ။”
“ဘက်ထရီတွေနဲ့ လျှပ်စစ်ကားတွေအကြောင်း ပါမောက္ခရဲ့ အမြင်ကို သိချင်လို့ပါ။”
ပါမောက္ခက ချက်ချင်းပင် ပြန်ဖြေသည်။ “ကော်ဖီအမျိုးအစားကို အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် နှစ်မျိုးခွဲနိုင်တယ်။ ဘာတွေလဲဆိုတာ သိလား။”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ရိုဘတ်စတာ (Robusta) နဲ့ အာရေဘီကာ (Arabica) လေ။”
ပါမောက္ခက သဘောတူသည့်အလျောက် ခေါင်းညိတ်သည်။
“အဲဒီလိုပဲ လစ်သီယမ်-အိုင်းယွန်း ဘက်ထရီတွေကိုလည်း အဓိကအားဖြင့် နှစ်မျိုးခွဲနိုင်တယ်။”
ကျွန်တော် ဖတ်ဖူးသည့် စာတမ်းများကို ပြန်အောက်မေ့လိုက်သည်။
“NCM နဲ့ LFP မဟုတ်လား။”
“မှန်တယ်။”
NCM ကို တာနရီ (Ternary) ဘက်ထရီဟု လူသိများပြီး နီကယ်၊ မန်းဂနိစ်နှင့် ကိုဘော့ဒြပ်ပေါင်းများကို ကက်သုတ် (Cathode) ပစ္စည်းအဖြစ် အသုံးပြုသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် LFP ကမူ လစ်သီယမ်သံဖော့စဖိတ်ကို အသုံးပြုသည်။
“Trade-off (အပေးအယူမျှခြေ) ဆိုတာ ဘာကိုခေါ်လဲ သိလား။”
ကျွန်တော် တစ်ဖန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“စီးပွားရေးဆိုင်ရာ ဝေါဟာရတစ်ခုပါ။”
အစိုးရတစ်ရပ်အနေဖြင့် စီးပွားရေးတိုးတက်မှုနှင့် ဈေးနှုန်းတည်ငြိမ်မှု ပန်းတိုင်နှစ်ခုစလုံးကို အကောင်အထည်ဖော်ရသည်။ သို့သော် စီးပွားရေးတိုးတက်လာပါက ဈေးနှုန်းများ တက်လာတတ်ပြီး ဈေးနှုန်းကို တည်ငြိမ်အောင်လုပ်ပါက စီးပွားရေးတိုးတက်မှု နှေးကွေးသွားတတ်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ပန်းတိုင်နှစ်ခုစလုံးကို တစ်ပြိုင်နက် မထိန်းသိမ်းနိုင်ပါက တစ်ခုခုကို စွန့်လွှတ်ရမည် သို့မဟုတ် အပေးအယူမျှခြေတစ်ခုကို ရှာဖွေရမည်ဖြစ်သည်။
“ကျွန်တော်တို့လည်း အဲဒီစကားလုံးကိုပဲ သုံးတယ်။ လစ်သီယမ်-အိုင်းယွန်း ဘက်ထရီတွေက အဲဒီအတွက် အကောင်းဆုံး ဥပမာပဲ။ စွမ်းဆောင်ရည် (Capacity) တိုးမြှင့်လိုက်ရင် ဘေးကင်းလုံခြုံမှု လျော့ကျသွားတတ်ပြီး ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို တိုးမြှင့်လိုက်ရင်တော့ စွမ်းဆောင်ရည် လျော့ကျသွားတတ်တယ်။ NCM က ပထမအမျိုးအစားဖြစ်ပြီး LFP က ဒုတိယအမျိုးအစားပေါ့။ အပေးအယူမျှခြေရဲ့ ဂုဏ်သတ္တိတွေက ထိပ်တိုက်တွေ့နေပြီး ဘယ်ဘက်ကိုမှ စွန့်လွှတ်လို့မရတော့တဲ့အခါ နည်းပညာစွမ်းပကားနဲ့ပဲ ကျော်လွှားရတော့တာပေါ့။”
“……။”
သူပြောတာကို နားလည်ဖို့တောင် ခက်နေပြီ။
ကျွန်တော် စီးပွားရေးနဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုအကြောင်းတွေ ပြောတုန်းက တက်ဂယူက ဒီလိုမျိုး ခံစားခဲ့ရတာလား။
“L6 ဘက်ထရီ ပေါက်ကွဲမှုဖြစ်စဉ်ကို မှတ်မိသေးလား။”
“မှတ်မိပါတယ်ခင်ဗျာ။”
ပါမောက္ခ ကင်ဟိုမင် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဟားဟား၊ သိမှာပေါ့လေ။ အဲဒီကိစ္စနဲ့ ပိုက်ဆံအများကြီး ရှာနိုင်ခဲ့လို့ နာမည်ကြီးနေတာပဲဟာ။ ခင်ဗျား သိတဲ့အတိုင်းပဲ L6 ဘက်ထရီပေါက်ကွဲတာက ဆဲလ်အတွင်းပိုင်းက Separator (ခြားပေးသည့်အလွှာ) ပျက်စီးသွားလို့ပါ။ အကြောင်းရင်းကတော့ ကန့်သတ်ထားတဲ့ နေရာအကျယ်အဝန်းအတွင်းမှာ စွမ်းဆောင်ရည်ကို အလွန်အကျွံ တိုးမြှင့်လိုက်လို့ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီဖြစ်စဉ်က ပြနေတဲ့အတိုင်းပဲ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို ထိန်းသိမ်းရင်း စွမ်းဆောင်ရည်ကို တိုးမြှင့်ဖို့ဆိုတာ တကယ်ကို ခက်ခဲတဲ့အလုပ်ပါ။”
ရလဒ်အနေဖြင့် ဆောဆောင်းအီလက်ထရောနစ် သည် L6 ဖြစ်စဉ်အပြီး ထွက်ရှိလာသော စမတ်ဖုန်းများတွင် ဘက်ထရီစွမ်းဆောင်ရည်ကို လျှို့ဝှက်စွာ လျှော့ချခဲ့သည်။ စွမ်းဆောင်ရည် လျော့ကျသွားမည်ဆိုလျှင်တောင် အလားတူ ဘေးအန္တရာယ်မျိုး မဖြစ်ပွားစေရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
“အီလက်ထရောနစ်ပစ္စည်း အများစုက တာနရီဘက်ထရီတွေကို သုံးကြတယ်။ လျှပ်စစ်ကားတွေလည်း အတူတူပါပဲ။ တရုတ်နိုင်ငံကလွဲရင် တခြားဘယ်သူမှ LFP ကို သိပ်မသုံးကြဘူး။”
ဂျပန်နိုင်ငံမှ Technics နှင့် ကိုရီးယားမှ Seosung SB နှင့် CL Chemical တို့အားလုံးသည် NCM ကိုသာ ထုတ်လုပ်ကြသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် BID အပါအဝင် တရုတ်ဘက်ထရီ ကုမ္ပဏီများသည် LFP ကိုသာ အဓိကထား ထုတ်လုပ်ကြသည်။
“တရုတ်နိုင်ငံဟာ ဘက်ထရီထုတ်လုပ်မှုနဲ့ သုံးစွဲမှုအများဆုံး နိုင်ငံဖြစ်လာတယ်။”
စက်မှုထွန်းကားရေး နောက်ကျခဲ့သော တရုတ်သည် လက်ရှိ မော်တော်ကားဈေးကွက်တွင် နောက်ကျသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် နောက်မျိုးဆက်သစ် မော်တော်ကားဈေးကွက်တွင် ဦးဆောင်သူဖြစ်လာရန် ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးဖြတ်ထားကြသည်။
တရုတ်အစိုးရသည် ထောက်ပံ့ကြေးများနှင့် အမျိုးမျိုးသော အကျိုးခံစားခွင့်များကို ပေးအပ်ခြင်းဖြင့် လျှပ်စစ်ကားများ ပျံ့နှံ့ရေးကို တက်ကြွစွာ မြှင့်တင်ပေးခဲ့သည်။
၎င်းသည် ဘေဂျင်းနှင့် ရှန်ဟိုင်းကဲ့သို့သော တရုတ်မြို့ကြီးများရှိ ဆိုးရွားလှသည့် လေထုညစ်ညမ်းမှုကြောင့်လည်း သက်ရောက်မှုရှိသည်။ တရုတ်အစိုးရက လေထုညစ်ညမ်းမှုကို ဂရုမစိုက်ဟု လူအများက အထင်မှားလေ့ရှိသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ၎င်းသည် အစိုးရအဖွဲ့အတွက် အလွန်အရေးပါသော ကိစ္စရပ်ဖြစ်သည်။
ကွန်မြူနစ်ပါတီမှ အကြီးအကဲများနှင့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ကြီး အများစုသည် မြို့ကြီးများတွင် နေထိုင်ကြသည်။ အစားအသောက် သို့မဟုတ် သောက်ရေများ ညစ်ညမ်းနေပါက သူတို့အနေဖြင့် အော်ဂဲနစ်ပစ္စည်း သို့မဟုတ် တင်သွင်းလာသော ပစ္စည်းများသို့ ပြောင်းလဲသုံးစွဲနိုင်သော်လည်း လေကိုတော့ ပြောင်းလဲ၍ မရနိုင်ပေ။ အပြင်ထွက်တိုင်းလည်း အောက်ဆီဂျင်ဘူးများကို သယ်ဆောင်သွား၍ မရနိုင်ပါ။
စက်ရုံလည်ပတ်မှုကိုလည်း ရပ်တန့်၍ မရနိုင်သည့်အတွက်၊ အနည်းဆုံးတော့ ယာဉ်များမှ ထွက်ရှိသော မီးခိုးငွေ့များကို လျှော့ချရန်မှာ ဂေဟစနစ်နှင့် လိုက်လျောညီထွေရှိသော ကားများကို တိုးမြှင့်ခြင်းဖြင့်သာ ဖြစ်နိုင်မည်ဟု သူတို့ တွေးထင်ထားကြသည်။
တရုတ်ကုမ္ပဏီများ၏ ဘက်ထရီနည်းပညာမှာ ဖွံ့ဖြိုးပြီးနိုင်ငံများထက် နောက်ကျနေသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် NCM ထက် LFP ကို ထုတ်လုပ်ရန် အာရုံစိုက်ခဲ့ကြပြီး အစိုးရ၏ ထောက်ပံ့ကြေးများသည်လည်း ပြည်တွင်းဖြစ် LFP ဘက်ထရီများကိုသာ ပစ်မှတ်ထားခဲ့သည် (တရားဝင်အားဖြင့် ဘေးကင်းလုံခြုံရေး ပြဿနာဟု အကြောင်းပြကာ Seosung SB နှင့် CL Chemical ဘက်ထရီများကို တရုတ်နိုင်ငံ၏ ထောက်ပံ့ကြေးရရှိခွင့်မှ ပယ်ဖျက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်)။
“လက်ရှိမှာတော့ တရုတ်ကုမ္ပဏီတွေလည်း NCM ဘက်ကို ဦးတည်လာနေကြပြီ။ LFP ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို တိုးမြှင့်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ NCM ရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို မြှင့်တင်ဖို့ဆိုတာကတော့ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတဲ့ ကိစ္စပဲ။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ နားလည်ပါပြီ။”
ဘာကြောင့်လဲဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် မမေးတော့ပါ။ နားလည်နိုင်မှာ မဟုတ်မှန်း သိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
အစား၊ ကျွန်တော် နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် လျှပ်စစ်ကားတွေရဲ့ အနာဂတ်နဲ့ပတ်သက်ပြီး ပါမောက္ခ ဘယ်လိုမြင်ပါသလဲ။”
“စွမ်းအင်ဆိုတာ အဆင့်တိုင်းမှာ ဆုံးရှုံးမှုတွေ ရှိနေတာပဲ။ သီအိုရီအရဆိုရင် လျှပ်စစ်ကား (EV) တွေဟာ အတွင်းမီးလောင်ပေါက်ကွဲအင်ဂျင် (ICE) တပ်ဆင်ထားတဲ့ ကားတွေထက် စွမ်းဆောင်ရည် ပိုနည်းပါတယ်။ ICE ကားတွေက ရုပ်ကြွင်းလောင်စာတွေကို မီးရှို့ပြီး အင်ဂျင်ကို တိုက်ရိုက် မောင်းနှင်တာဖြစ်ပေမဲ့ EV တွေကတော့ ရုပ်ကြွင်းလောင်စာတွေကို လျှပ်စစ်ဓာတ်အားအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ဘက်ထရီကို အားသွင်းရတယ်၊ ပြီးမှ အဲဒီလျှပ်စစ်ဓာတ်အားနဲ့ မော်တာကို လည်ပတ်ရတာပါ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ EV တွေက ပိုပြီး စွမ်းဆောင်ရည် မြင့်မားနေတာကို တွေ့ရတယ်။”
၎င်းသည် စွမ်းအင်ထိရောက်မှုကြောင့် ဖြစ်သည်။
ICE ကားများ၏ စွမ်းအင်ထိရောက်မှုမှာ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်သာ ရှိသည်။ ဓာတ်ဆီလောင်ကျွမ်းခြင်းမှ ထွက်ရှိလာသော စွမ်းအင်၏ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းကိုသာ ကားမောင်းနှင်ရန် အသုံးပြုနိုင်ပြီး ကျန်ရှိသည်များကို အပူစွမ်းအင်အဖြစ် အလဟဿ ဆုံးရှုံးသွားသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် EV များသည် စွမ်းအင်ထိရောက်မှု ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော်အထိ ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် အဆင့်ဆင့် လုပ်ဆောင်ရသော်လည်း EV များသည် စွမ်းအင်သုံးစွဲမှု ပိုနည်းသည်။
ပါမောက္ခ ကင်ဟိုမင်သည် ကော်ဖီတစ်ငုံသောက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က စုစုပေါင်း ကားရောင်းရမှုက ဘယ်လောက်ရှိလဲ။”
“ကားအစီးရေ ၉ သန်းနီးပါးလောက်ပါ။”
“လျှပ်စစ်ကား ရောင်းရမှုကရော။”
“ကားအစီးရေ ၇ သိန်းခွဲလောက်ပါ။”
အဲဒီအထဲမှာ လျှပ်စစ်ကားသက်သက် (EV) သာမက ပလပ်အင် ဟိုက်ဘရစ် (PHEV) ကားတွေပါ အကျုံးဝင်သည်။
ပါမောက္ခက ခေါင်းညိတ်သည်။ “ဒါဟာ စုစုပေါင်း ရောင်းရမှုရဲ့ ၁ ရာခိုင်နှုန်းတောင် မရှိသေးဘူး။ ဒီနှစ်မှာ ၁ သန်းကျော်မယ်လို့ ခန့်မှန်းထားကြပေမဲ့ အခုထိတော့ သိပ်ပြီး အရေးမပါသေးဘူး။ အခုရောင်းနေတဲ့ ကားအားလုံးသာ EV တွေဖြစ်လာရင် ဘာဖြစ်မလဲ။”
“လျှပ်စစ်ဓာတ်အား သုံးစွဲမှုက အဆမတန် မြင့်တက်သွားမှာမို့လို့ လျှပ်စစ်ဓာတ်အား စီမံခန့်ခွဲမှုက ပြဿနာဖြစ်လာမှာပါ။”
“အဲဒါကိုတော့ လျှပ်စစ်ဓာတ်အားပေးစက်ရုံတွေ ပိုဆောက်တာ ဒါမှမဟုတ် အခြားစွမ်းအင်အရင်းအမြစ်တွေကို အသုံးပြုတာနဲ့ ဖြေရှင်းလို့ရပါတယ်။ ပြဿနာက နှစ်နေရာမှာ ရှိနေတာပါ၊ ဘက်ထရီကုန်ကျစရိတ်နဲ့ ဘက်ထရီစွမ်းဆောင်ရည်ပါ။ စမတ်ဖုန်းတွေသာ မရှိခဲ့ရင် လျှပ်စစ်ကားတွေက ဒီလောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပျံ့နှံ့လာနိုင်ပါ့မလား။”
စမတ်ဖုန်းများသည် ဘက်ထရီအတွက် ကနဦး ထောက်ပံ့မှုနှင့် ဝယ်လိုအားကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ စမတ်ဖုန်းများသည် ရိုးရိုးဖုန်းများထက် စွမ်းအင်ပိုမိုသုံးစွဲသည့်အတွက် ၎င်းတို့အား လျင်မြန်စွာ အသုံးပြုလာမှုက ဘက်ထရီထုတ်လုပ်မှုကို သိသိသာသာ တိုးမြှင့်စေခဲ့ပြီး ဈေးနှုန်းများကိုလည်း ပြတ်ပြတ်သားသား ကျဆင်းသွားစေခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ဘက်ထရီများသည် ထောက်ပံ့ကြေးများ လိုအပ်နေဆဲပင် ဈေးကြီးနေဆဲဖြစ်သည်။
“ထုတ်လုပ်မှုလုပ်ငန်းစဉ်တွေကို ဆန်းသစ်တီထွင်ခြင်းက တစ်ယူနစ်ချင်းစီအတွက် ပုံသေကုန်ကျစရိတ်ကို လျှော့ချပေးနိုင်ပြီး ထုတ်လုပ်မှုစရိတ်ကို လျော့ကျစေနိုင်ပေမဲ့ ထုတ်လုပ်မှု တိုးလာတာနဲ့အမျှ ကုန်ကြမ်းဈေးနှုန်းတွေက တက်လာနိုင်ပါတယ်။”
မော်တော်ကားများ ပျံ့နှံ့လာမှုက ရေနံ ဝယ်လိုအားကို မြင့်တက်စေခဲ့သလိုပဲ၊ လျှပ်စစ်ကားများ ထွန်းကားလာမှုကလည်း ဘက်ထရီကုန်ကြမ်းများအတွက် ဝယ်လိုအားကို တွန်းတင်ပေးလိုက်သည်။ တကယ်တမ်းတွင် လီသီယမ်ဈေးနှုန်းများသည် တသမတ်တည်း တက်လာနေသည်။
အစိုးရိမ်ရဆုံး ကိစ္စမှာ ကိုဘော့ဖြစ်သည်။
တန်နရီဘက်ထရီများတွင် ကိုဘော့သည် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာ့သိုက်များ၏ တစ်ဝက်ခန့်သည် ကွန်ဂိုနိုင်ငံတွင် တည်ရှိနေပြီး ထိုနေရာတွင် ပြည်တွင်းစစ်နှင့် လုံခြုံရေးပြဿနာများကြောင့် ထောက်ပံ့မှု တည်ငြိမ်မှုမရှိပေ။
မှန်းဆချက်ဖြင့် ဝယ်ယူမှုများကလည်း ပါဝင်ပတ်သက်နေသဖြင့် နိုင်ငံတကာဈေးနှုန်းများသည် နှစ်ဆကျော် မြင့်တက်သွားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ကုန်ကျစရိတ် အချိုးအစားမှာလည်း ၈ ရာခိုင်နှုန်းအောက်မှ ယခုအခါ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော်အထိ တိုးလာခဲ့သည်။
“ကား အစီးရေ တစ်သန်းအတွက် ထောက်ပံ့ကြေးကို အစီးရေ ကိုးဆယ်သန်းအထိ တိုးပေးလိုက်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ။”
“အဲဒီမတိုင်ခင်မှာပဲ အစိုးရက ဒေဝါလီခံသွားရပါလိမ့်မယ်။”
“လျှပ်စစ်ကား အစီးရေ ကိုးဆယ်သန်းက အားသွင်းစခန်းတွေဆီ တစ်ပြိုင်နက်တည်းแห่ဝင်လာရင် ဘာဖြစ်လာမလဲ။ ဆောင်းရာသီဆိုရင်တော့ တကယ့်ကို ကြည့်ကောင်းမယ့် မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်လာမှာပဲ။”
ဓာတ်ဆီဆိုင်တွေမှာတောင် တန်းစီနေရတာ ကြာနေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ လျှပ်စစ်ကားတွေအတွက် အမြန်အားသွင်းဖို့ဆိုတာ မိနစ် ၃၀ ကျော် ကြာမြင့်ပါတယ်။ ဘက်ထရီစွမ်းဆောင်ရည် သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားတတ်တဲ့ ဆောင်းရာသီမှာဆိုရင် အားသွင်းစခန်းတွေက လူတွေနဲ့ ပြွတ်သိပ်နေတော့မှာပါ။
“ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်သင့်သလဲ။”
“ရိုးရှင်းပါတယ်။ ကုန်ကျစရိတ်ကို လျှော့ချရမယ်၊ စွမ်းဆောင်ရည်ကို မြှင့်တင်ရမယ်၊ ပြီးတော့ အားသွင်းတဲ့ အချိန်ကို မြန်ဆန်အောင် လုပ်ရမယ်။”
“ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ကျွန်တော်တို့ ဖြေရှင်းလို့မရတဲ့ ပြဿနာမဟုတ်ဘူးလား။”
တစ်ဖန်၊ နည်းပညာများ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာသော်လည်း ဘက်ထရီကတော့ နောက်ကလိုက်မမီသေးပေ။
တွေ့ရှိရသည့် တိုးတက်မှုအချို့မှာ ဆီမီးကွန်ဒတ်တာများကဲ့သို့သော အီလက်ထရောနစ်ပစ္စည်းများ၏ စွမ်းအင်ထိရောက်မှု တိုးတက်လာခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
ပါမောက္ခ ကင်ဟိုမင် သည် ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်သည်။
“အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့က R&D မှာ ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်နေကြတာပါ။ ဈေးကြီးတဲ့ ကိုဘော့နဲ့ ရှားပါးသတ္တုတွေကို အသုံးပြုမှု လျှော့ချရင်း စွမ်းဆောင်ရည်ကို မြှင့်တင်ဖို့နဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို အာမခံဖို့ ကြိုးစားနေတာပါ။ သိပ္ပံပညာက မဖြစ်နိုင်တာကို ဖြစ်လာအောင် မလုပ်ပေးနိုင်ပေမဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတာကိုတော့ လက်တွေ့ဖြစ်လာအောင် လုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါက လျှပ်စစ်ကားတွေအတွက်တင် မဟုတ်ပါဘူး၊ အနာဂတ်အတွက် အဓိကကျတဲ့ နည်းပညာပါ။ စမတ်ဖုန်း၊ လက်ပ်တော့၊ တက်ဘလက်၊ ဝတ်ဆင်နိုင်သော ကိရိယာ၊ ဒရုန်း၊ လျှပ်စစ်ကား၊ ခန္ဓာကိုယ်တွင်း ထည့်သွင်းရသော ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကိရိယာတွေ စသဖြင့်ပေါ့။ ဒီပြဿနာကို ကျွန်တော်တို့ မဖြေရှင်းနိုင်ဘူးဆိုရင် တခြားနယ်ပယ်တွေက နည်းပညာ တိုးတက်မှုတွေကလည်း ကန့်သတ်ချက်တွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရပါလိမ့်မယ်။”
အစကတော့ ကျွန်တော့်မှာ မရေမရာ အကြံအစည်လေးသာ ရှိခဲ့ပေမဲ့ စကားပြောရင်းနဲ့ပဲ ကျွန်တော် ယုံကြည်မှု ရှိလာတော့သည်။
ဒီလူဟာ အသင့်တော်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်သည်။
“နောက်ထပ် မေးခွန်းများ ရှိသေးလား။”
“ရှိပါတယ်။”
“ဘာများလဲ။”
ကျွန်တော် အလွတ်ဖြစ်နေသော စက္ကူခွက်ကို ချလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် OTK Company မှာ ဘက်ထရီ R&D အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု တည်ထောင်ဖို့ စဉ်းစားနေပါတယ်။ ညွှန်ကြားရေးမှူးအနေနဲ့ ဦးဆောင်ပေးဖို့ စဉ်းစားပေးနိုင်မလား သိချင်ပါတယ်။”
“……ဟင်။”
ပါမောက္ခ ကင်ဟိုမင် သည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီးမှ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဟားဟား၊ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ငှားရမ်းချင်တာလား။”
“ပိုတိတိကျကျ ပြောရရင် ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ ပူးပေါင်းဖို့ ဖိတ်ခေါ်တာပါ။”
“ကျွန်တော် သုတေသနဌာနကို သွားမယ်ဆိုရင် ပါမောက္ခရာထူးကို စွန့်လွှတ်ရတော့မှာလေ။”
“ခင်ဗျားအတွက်တင် မဟုတ်ဘဲ ခင်ဗျားနဲ့အတူ အလုပ်လုပ်မယ့် သုတေသီအားလုံးအတွက်ပါ ပိုမိုကောင်းမွန်တဲ့ ပံ့ပိုးမှုတွေ ပေးသွားမယ်လို့ ကျွန်တော် အာမခံပါတယ်။”
ကိုရီးယားတက္ကသိုလ်မှ ပါမောက္ခတစ်ဦးအနေဖြင့် ပါမောက္ခ ကင် သည် သူ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးအတွက် တည်ငြိမ်မှုနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာကို အာမခံချက် ရရှိထားပြီးဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုလုံခြုံမှုမျိုးက အခြားသုတေသီများအတွက် မရှိပါ။
မဟာဘွဲ့နှင့် ပါရဂူဘွဲ့ရများပင်လျှင် ငွေကြေးပြဿနာများနှင့် အလုပ်အကိုင် မတည်ငြိမ်မှုများကြောင့် ရုန်းကန်နေရလေ့ရှိသည်။ သုတေသန ရပ်တန့်သွားသည်နှင့် သူတို့သည် ချက်ချင်းဆိုသလို အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်သွားကြသည်။
ကြီးကျယ်သော အောင်မြင်မှုများသည် တစ်ဦးတစ်ယောက်တည်း၏ ကြိုးပမ်းမှုဖြင့် ရောက်လာခြင်းမဟုတ်ပါ၊ အောက်ခြေတွင် အလုပ်လုပ်နေသူများ၏ ပံ့ပိုးမှု လိုအပ်ပါသည်။
ကျွန်တော် သူ့ကို စတင်စည်းရုံးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“ကိုရီးယားမှာဆိုရင် တက္ကသိုလ်ရော ကုမ္ပဏီတွေပါ တစ်နှစ် ဒါမှမဟုတ် နှစ်နှစ်အတွင်းမှာ ရလဒ်ထွက်လာဖို့ မျှော်လင့်ကြတယ်။ အဲဒီအချိန်ကာလအတွင်းမှာ ရလဒ်မထွက်လာဘူးဆိုရင် ရန်ပုံငွေ ဖြတ်တောက်ခံရတတ်တယ်။”
ပါမောက္ခ ကင်၏ သုတေသနအဖွဲ့သည် လွန်ခဲ့သောနှစ်အနည်းငယ်ကတည်းက ရလဒ်ကောင်း မထွက်လာခဲ့ပါ။ တကယ်တော့ ရန်ပုံငွေ ရုပ်သိမ်းတော့မည်ဟူသော ကောလာဟလများပင် စတင်ပျံ့နှံ့နေပြီဖြစ်သည်။
“ခင်ဗျားသာ သုတေသနဌာနကို တာဝန်ယူပေးမယ်ဆိုရင် ၁၀ နှစ်ဖြစ်ဖြစ်၊ နှစ် ၂၀ ဖြစ်ဖြစ် စိတ်ကြိုက် သုတေသန လုပ်နိုင်မယ့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကျွန်တော် ဖန်တီးပေးပါ့မယ်။”
ကျွန်တော် ဒီလိုပြောလိုက်ပေမဲ့ တကယ်တမ်းတော့ အဲဒီလောက်ကြာအောင် စောင့်နေဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါ။
ပါမောက္ခ ကင် သည် မျိုးဆက်သစ် ဘက်ထရီများကို တီထွင်ပြီး ဓာတုဗေဒဆိုင်ရာ နိုဘယ်ဆုကို ရရှိသွားလိမ့်မည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူသည် ထိုကဲ့သို့သော ဆုကို ရရှိနိုင်လောက်သည့် သိပ္ပံနည်းကျ အောင်မြင်မှုမျိုးကို ရယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု ဆိုလိုသည်။
ဒါဆိုရင် သူက ဘယ်အချိန်မှာ အဲဒီလို အောင်မြင်မှုမျိုးကို ရယူနိုင်မလဲ၊ ဘယ်အချိန်မှာ နိုဘယ်ဆုကို ရရှိနိုင်မလဲ။
ကြာဦးမယ်လို့ မထင်ပါ။
ဘက်ထရီပြဿနာကို ဖြေရှင်းခြင်းသည် စက်မှုလုပ်ငန်းအတွက် အရေးတကြီး လိုအပ်ချက်ဖြစ်ပြီး ကုမ္ပဏီအားလုံးကလည်း သုတေသနနှင့် ဖွံ့ဖြိုးရေးတွင် တက်ကြွစွာ ပါဝင်နေကြသည်။ ထို့ကြောင့် မကြာခင်မှာပင် အဖြေတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရန် အလားအလာ အလွန်များပြီး ပါမောက္ခ ကင် သည် ထိုအဖြေများကို ပေးစွမ်းနိုင်မည့် အကောင်းဆုံးနေရာတွင် ရှိနေသည်။ (အကယ်၍ တခြားသူက အရင်ဖြေရှင်းလိုက်နိုင်ရင်တော့ အဲဒီလူကပဲ နိုဘယ်ဆု ရသွားမှာပေါ့။)
အချို့က သူသည် နိုဘယ်ဆုရရန် ငယ်လွန်းသည်ဟု ထင်ကောင်းထင်နိုင်သော်လည်း သိပ္ပံနှင့် အင်ဂျင်နီယာနယ်ပယ်တွင် ကြီးကျယ်သော အောင်မြင်မှုများသည် ငယ်ရွယ်စဉ်မှာပင် ရောက်ရှိလာလေ့ရှိသည်။
အိုင်းစတိုင်းသည် နှိုင်းရသီအိုရီကို အသက် ၂၀ ကျော်မှာပင် တွေ့ရှိခဲ့ပြီး စတီဗင် ဟော့ကင်း သည် အသက် ၃၀ ကျော်မှစ၍ ရူပဗေဒပညာရှင်အဖြစ် ကမ္ဘာတစ်ဝန်း ကျော်ကြားခဲ့သည်။
ပါမောက္ခ ကင်ဟိုမင် သည် ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။
“တကယ်ပဲ သုတေသနနဲ့ ဖွံ့ဖြိုးရေးကို ဆက်ပြီး ပံ့ပိုးပေးနိုင်ပါ့မလား။”
“သေချာတာပေါ့။”
နောက်ပိုင်းတွင် ငွေကြေး အနည်းငယ် ကျပ်တည်းနေခဲ့သော်လည်း ကံကောင်းစွာဖြင့် Lost Fantasy M ၏ အောင်မြင်မှုက အသက်ရှူချောင်စေခဲ့သည်။ နောက်တစ်လပတ်တွင် အနည်းငယ် ခွဲဝေလိုက်ရုံဖြင့်ပင် ငွေသားသန်းပေါင်းများစွာကို လုံခြုံစေနိုင်သည်။
ကျွန်တော် အဲဒီငွေအားလုံးကို သုတေသနဌာန တည်ထောင်ရေးအတွက် တိုက်ရိုက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရန် စီစဉ်ထားသည်။
သူ့မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရသလောက် သူ စိတ်ဝင်စားသွားပုံရသည်။ အပေးအယူကို အပြီးသတ်ဖို့ အကောင်းဆုံးအချိန်ပင် ဖြစ်သည်။
ချိုသာသော စကားလုံးများ ပြောမည့်အစား ကျွန်တော် လက်တွေ့ကျသော အချက်တစ်ခုကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်နဲ့အတူ ပူးပေါင်းမယ်ဆိုရင် ခင်ဗျား အများကြီး ချမ်းသာလာမယ်လို့ ကျွန်တော် ကတိပေးပါတယ်။”
သူ့ရဲ့ အံ့အားသင့်မှုက ကျွန်တော့်စကားက မမျှော်လင့်ထားတာ ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။
“ငွေလား။”
“ခင်ဗျား သိတဲ့အတိုင်းပဲ ကျွန်တော်က စီးပွားရေးမေဂျာကပါ၊ ဓာတုဗေဒ ဒါမှမဟုတ် ဘက်ထရီ နိယာမတွေအကြောင်း သိပ်မသိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် နားလည်တာတစ်ခုကတော့ တီထွင်မှုမှာ အောင်မြင်သွားရင် အဲဒီထုတ်ကုန်ကို ထုတ်လုပ်တဲ့ ကုမ္ပဏီတွေက စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေ ရလာမယ်ဆိုတာပါပဲ။ ပြီးတော့ အဲဒီထဲမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံတဲ့သူတွေလည်း အများကြီး အမြတ်ရကြမှာပါ။ ချမ်းသာတဲ့ စွန့်ဦးတီထွင်သူတွေနဲ့ ငွေကြေးရှင်တွေကတော့ အများကြီးရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို ဖန်တီးပေးတဲ့ သိပ္ပံပညာရှင်တွေ၊ တီထွင်သူတွေနဲ့ သုတေသီတွေကရော။ သူတို့ထဲက ဘယ်နှစ်ယောက်က တကယ် ချမ်းသာလာကြသလဲ။”
ကုမ္ပဏီ သို့မဟုတ် တက္ကသိုလ်များနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော သုတေသီများသည် အောင်မြင်စွာ တီထွင်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင်ပင် ရာထူးတိုးခြင်း သို့မဟုတ် အနည်းငယ်သော ဘောနပ်စ်တစ်ခုကိုသာ ရရှိလေ့ရှိသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူတို့ ကျရှုံးသည့်အခါတွင်မူ ဆိုးရွားစွာ ဆက်ဆံခံရခြင်း သို့မဟုတ် အလုပ်ထုတ်ပယ်ခံရခြင်းပင် ရှိသည်။
“ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ဒီဌာနမှာ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်း ရှယ်ယာ ပေးပါ့မယ်။ တီထွင်ထားသမျှ မူပိုင်ခွင့်နဲ့ နည်းပညာအားလုံးက ဌာနပိုင်ဖြစ်မှာဖြစ်ပြီး ရလာတဲ့ အမြတ်အစွန်းအားလုံးကလည်း အဲဒီအတိုင်းပါပဲ။”
ပါမောက္ခ ကင် သည် အံ့အားသင့်သွားပုံရသည်။
“ကိုရီးယားတက္ကသိုလ်က ကျောင်းသားတစ်ယောက်ဆီကနေ ဒီလို ကမ်းလှမ်းချက်မျိုး ရလာလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။”
“တောမတ်စ် အက်ဒီဆင်သာ General Electric ကို မတည်ထောင်ခဲ့ဘူးဆိုရင် သူ ချမ်းသာလာနိုင်ပါ့မလား။ တစ်ဖက်မှာလည်း အက်ဒီဆင်အောက်မှာ တီထွင်မှုပေါင်းများစွာ လုပ်ခဲ့တဲ့ နီကိုလာ တက်စလာကတော့ သူ့ရဲ့ မူပိုင်ခွင့်တွေ အားလုံးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး ဆင်းရဲနွမ်းပါးစွာနဲ့ပဲ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရတယ်။”
ကျွန်တော် ပါမောက္ခ ကင် ကို တည့်တည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“တက်စလာတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာထက်စာရင် အက်ဒီဆင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာတာက ပိုမကောင်းပေဘူးလား။”