အခန်း (၁၂)
ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရှင်းယူရီ က မေးလိုက်သည်။ “ဘာလို့ အဲဒီလိုမျိုး ကြည့်နေတာလဲ။”
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ မင်းကိုကြည့်ရတာ မိန်းကလေးအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့က တစ်ယောက်ယောက်ကို သတိရမိစေလို့ပါ။”
ကျွန်တော့်စကားအဆုံးမှာ ယူရီ က တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။ “အော်... ဒါဆို အစ်ကိုက မိန်းကလေးအဖွဲ့တွေကို ကြိုက်တာပေါ့နော်။”
“အင်း... သိပ်တော့လည်း မဟုတ်ပါဘူး…”
စစ်ထဲမဝင်ခင်အချိန်အထိဆိုရင် ကျွန်တော်က အဖွဲ့နာမည်လောက်ပဲ သိတာပါ။ အဖွဲ့ဝင် ဘယ်နှစ်ယောက်ပါလဲ၊ ဘာသီချင်းတွေက နာမည်ကြီးလဲဆိုတာမျိုးတော့ လုံးဝမသိခဲ့ပါ။
ဒါပေမဲ့ စစ်မှုထမ်းပြီး ပြန်ထွက်လာတဲ့အချိန်မှာတော့ မိန်းကလေးအဖွဲ့တွေရဲ့ သမိုင်းကြောင်းကို အလွတ်ကျက်ထားနိုင်တဲ့အထိ ဖြစ်နေပါပြီ။
ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပါဘူး၊ တောင်ကိုရီးယားစစ်သားတွေအားလုံး ဒီအတိုင်းပါပဲ။ အဲဒီခေတ်က မိန်းကလေးအဖွဲ့တွေရဲ့ နာမည်ကြီးသီချင်းတွေကို သိထားတာက ကိုယ်စစ်ထဲဝင်ခဲ့တဲ့နှစ်ကိုတောင် ပြန်ပြောပြနိုင်တယ်ဆိုတာကို ယုံပါ့မလား။ (ဒါက တကယ့်အဖြစ်မှန်ပါ။)
“ဒါဆို အစ်ကိုက သူတို့ကို ချောတယ်လို့ ထင်နေတာပေါ့။”
“…”
တကယ်ပဲ အဲဒီလိုမျိုး ဖြစ်နေတာလား။
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် ကော်ဖီစေ့အမျိုးမျိုးရှိပြီး တစ်ဖက်မှာလည်း ကော်ဖီလှော်စက်ကြီး တပ်ဆင်ထားတဲ့ ကော်ဖီဆိုင်တစ်ခုထဲကို ဝင်လိုက်ကြသည်။
မျှော်လင့်ထားသလို ဈေးကြီးလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ တခြားဆိုင်တွေနဲ့သိပ်ပြီး ဈေးမကွာလှပါ။
“ဘာသောက်မလဲ။”
“အော်... ကျွန်မ ရှင်းပေးပါ့မယ် အစ်ကို။ အစ်ကို ဘာသောက်မလဲ။”
သူမက ရှင်းပေးမယ်လို့ ပြောလာတာဆိုတော့ ကျွန်တော်လည်း ပိုက်ဆံအိတ်ထုတ်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား။
“အမေရိကန်နို။”
“အခုက အေးနေတာလေ၊ ပူပူနွေးနွေး တစ်ခုခုသောက်မလား။”
“ကောင်းပြီလေ။”
ယူရီ က အတူတူသောက်ဖို့ အဖျော်ရည်နှစ်ခွက် မှာလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် ဒုတိယထပ်က ပြတင်းပေါက်နားမှာ ကော်ဖီထိုင်သောက်နေကြသည်။
သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂျူနီယာဆိုပေမဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ နှစ်ယောက်တည်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေရတာက အနေရခက်လှသည်။ အရင်ကတော့ ဒီလိုမဟုတ်ခဲ့ပါ။ အကုန်လုံးက စစ်မှုထမ်းရတဲ့ဒဏ်တွေကြောင့်ပါပဲ။
ဒီလို အနေရခက်တဲ့အခြေအနေကို ဖြိုခွင်းဖို့ တစ်ခုခုပြောမှဖြစ်မယ်လို့ တွေးနေတုန်းမှာပဲ ကံကောင်းစွာနဲ့ ယူရီ က စပြီး စကားစလိုက်သည်။
“အစ်ကိုက ဘာလို့ ဂန်နမ် ကို ရောက်လာတာလဲ။”
“သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ အိမ်ကို ခဏလာလည်တာပါ။”
ယူရီ က ကျွန်တော့်စကားကို နားထောင်ပြီး ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။
“အော်... ဟုတ်လား။ ဒါနဲ့ အစ်မတို့ရော။”
“ကျွန်မက ချောင်ဒမ်ဒုံးမှာ နေတာပါ။”
ဂန်နမ် မှာ နေသမျှလူတွေအားလုံး ချမ်းသာကြတယ်လို့ ထင်စရာရှိပေမဲ့ အဲဒီနယ်မြေအတွင်းမှာတောင် ရပ်ကွက်အလိုက် ကွာခြားချက်တွေက အများကြီးရှိသည်။ ချောင်ဒမ်ဒုံးဆိုရင်တော့ ဂန်နမ် ထဲမှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုအပိုင်းအတွက် ထိပ်တန်းအဆင့်ထဲမှာ ပါဝင်သည်။
ဒါဆို သူက ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုက ဖြစ်မလား။
အထက်တန်းကျောင်းတက်တဲ့အထိတော့ ဘယ်သူက ချမ်းသာပြီး ဘယ်သူက ဆင်းရဲတယ်ဆိုတဲ့ အယူအဆမျိုး ကျွန်တော့်မှာ သိပ်မရှိခဲ့ပါ။ ကျောင်းတွေကို အိမ်နီးချင်းတွေအပေါ် မူတည်ပြီး ခွဲပေးထားတာကြောင့် စီးပွားရေးအခြေအနေ ဆင်တူတဲ့သူတွေပဲ အုပ်စုလိုက် ဖြစ်နေတတ်ကြလို့ပါ။
ဒါပေမဲ့ တက္ကသိုလ်ရောက်တော့ အခြေအနေတွေ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ကိုရီးယားတက္ကသိုလ်ဆိုတာ ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားတဲ့ ကျောင်းတစ်ခုပါ။ ကျောင်းသားအများစုက အလုပ်သမား ဒါမှမဟုတ် အလယ်အလတ်တန်းစား မိသားစုတွေက ဖြစ်ကြပေမဲ့ တချို့ကတော့ ပိုပြီး ချမ်းသာတဲ့နောက်ခံတွေ ရှိကြသည်။
နာမည်ကြီး ကုမ္ပဏီကြီးတွေက မဟုတ်ရင်တောင် ပိုင်ဆိုင်မှု သန်းရာနဲ့ချီရှိတဲ့ အထက်တန်းလွှာမိသားစုတွေ ဒါမှမဟုတ် လုပ်ငန်းငယ်ပိုင်ရှင်တွေရဲ့ သားသမီးတွေလည်း အများကြီးရှိကြသည်။
တခြားကျောင်းသားတွေက အချိန်ပိုင်းအလုပ်တွေ လုပ်ရ၊ ကျောင်းလခနဲ့ စားစရိတ်အတွက် ပူပန်နေရချိန်မှာ ဒီကျောင်းသားတွေကတော့ ကျောင်းနားမှာ ဈေးကြီးတဲ့ စတူဒီယိုခန်းတွေ ငှားနေပြီး မိဘတွေ ဝယ်ပေးထားတဲ့ ကားတွေကို စီးကြသည်။
ယူရီ က ကျွန်တော့်ကို တစ်ခုခုပြောချင်နေသလိုမျိုး တွေဝေနေသည်။
“ဘာလို့ တွေ့ချင်တာလဲ။”
ယူရီ က ကျွန်တော့်မေးခွန်းကို ကြားတော့ အနေရခက်တဲ့ အပြုံးလေး ပြုံးလိုက်သည်။
“ဆူနာ ဆွန်ဘေးနဲ့ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စအတွက် အစ်ကို့ကို တောင်းပန်ချင်လို့ပါ။”
“အော်…”
ယူရီ က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်သည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်နော်။ ကျွန်မက ဌာနရဲ့ စုဝေးပွဲတွေကို သိပ်မတက်ဖြစ်တော့ ဘာမှမသိလိုက်တာပါ။”
အပြင်မှာ အရက်သောက်ဖို့ အနည်းငယ် ထွက်ဖြစ်ရင်တောင် ဌာနထဲမှာ ဘယ်သူနဲ့ဘယ်သူ တွဲနေလဲဆိုတာကို လိုက်စုံစမ်းဖို့က ဘယ်သူ့တာဝန်မှ မဟုတ်ပါဘူး။ သူမပြောတာကို ကြည့်ရတာ သူက အုပ်စုထဲမှာ အမြဲပါနေတဲ့သူမျိုး မဟုတ်ဘူးလား။
ကျွန်တော် ရယ်မောလိုက်ပြီး “ရပါတယ်” လို့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
သူမ မသိတဲ့ကိစ္စအတွက် တောင်းပန်စရာ မလိုပါဘူး။ သိရင်တောင်မှ တောင်းပန်စရာ အကြောင်းရင်း မရှိပါဘူး။
ယူရီ က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စိတ်အေးသွားပုံရသည်။
“ဟားဟား၊ ဒါဆိုလည်း တော်သေးတာပေါ့။ မနေ့က အစ်ကိုတို့ အလျင်စလို ပြန်သွားတော့ ကျွန်မ စိတ်ပူနေခဲ့တာပါ။”
သူမ ပြောတာကို နားထောင်ရတာ ဆူနာနဲ့ ကျွန်တော်တို့ စုဝေးပွဲကနေ ပြန်သွားပြီးနောက်မှာ အခြေအနေတွေ ရှုပ်ထွေးသွားပုံရသည်။ ယူရီ က အဲဒီရှုပ်ထွေးမှုအတွက် တာဝန်ရှိတယ်လို့ ခံစားနေရပြီး အဲဒါကြောင့်ပဲ ကျွန်တော့်ကို လာတွေ့တာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။
“နောက်နှစ်ကျရင် ကျောင်းပြန်တက်ဖို့ စီစဉ်ထားလား။”
“ထူးခြားတဲ့ အပြောင်းအလဲ မရှိဘူးဆိုရင်တော့ တက်ဖြစ်မှာပါ။”
“ဒါဆို နောက်နှစ်မှာ အတန်းအတူတူ တက်ရတော့မှာပေါ့။”
ကျွန်တော်တို့ ကော်ဖီသောက်ရင်း အကြောင်းအမျိုးမျိုးကို စကားစမြည် ပြောဖြစ်ကြသည်။ စုဝေးပွဲတုန်းကတော့ မသိခဲ့ပေမဲ့ သူမက စိတ်ထားကောင်းတဲ့သူတစ်ယောက်လိုပါပဲ။
စကားဝိုင်းက ပြတ်လုနီးပါး ဖြစ်လာတဲ့အခါ ယူရီ က သတိကြီးကြီးနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ပြောလာသည်။ “အော်! အစ်ကို့ကို အကူအညီတစ်ခုလောက် တောင်းချင်လို့ပါ။”
“ဘာအကူအညီလဲ။”
“အဲဒါကလေ…”
ခဏလေးပဲ တွေ့ဖူးတာကို ကျွန်တော့်ကို ချိန်းတွေ့ဖို့ ပြောတော့မလို့လား။
နေပါဦး၊ ဒါမှမဟုတ်…?
တောင်းပန်တာက အကြောင်းပြချက်သက်သက်ပဲ ဖြစ်ပြီး တကယ်က သူမရဲ့ ခံစားချက်ကို ဖွင့်ပြောဖို့ ကျွန်တော့်ကို ခေါ်လိုက်တာလား။
ဒီလိုမျိုးဆိုရင် ကျွန်တော် ဘာပြန်ပြောရမလဲ။
သူမကို ကြိုက်တာ မကြိုက်တာကို ထားလိုက်ဦး၊ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးကို တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ပါ။ နောက်ပြီး ကျွန်တော်က အခု ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတာလေ။
ဒီအချစ်ဖွဲ့စကားကို ငြင်းလိုက်ရမလား။
ဒါပေမဲ့ ငြင်းဖို့အတွက်ကလည်း အရမ်းချစ်စရာကောင်းနေပြန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က စိတ်ခံစားမှုအရ အသင့်မဖြစ်သေးဘူးလေ…
အဲဒီခဏလေးအတွင်းမှာပဲ အတွေးပေါင်းစုံက ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲမှာ လည်ပတ်နေသည်။
ပုံမှန်အတိုင်းပဲ ဟန်ဆောင်ပြီး စောင့်နေလိုက်တော့ ယူရီ က စကားဆက်ပြောသည်။
“ကျွန်မ ဖုန်းလဲမလို့ပါ။ အစ်ကို လိုက်ခဲ့ပေးလို့ရမလား။ တစ်ယောက်တည်းသွားရင် မိန်းကလေးဖြစ်တဲ့အတွက် အလိမ်ခံရမှာ ကြောက်လို့ပါ။”
“အော်၊ တကယ်လား။”
ကျွန်တော် ဘာတွေတွေးနေမိပါလိမ့်။
ကျွန်တော် အလကားသက်သက် စိတ်ကူးယဉ်နေမိတာပဲ။
“ဖုန်းအကြောင်း ကျွန်တော်လည်း သိပ်မသိပါဘူး။”
ပြောရရင် ဒီနေရာမှာ တက်ဂယူကတော့ ကျွမ်းကျင်သူပါ။
သူက အစားအသောက်နဲ့ အဝတ်အစားအတွက်ဆိုရင် ပိုက်ဆံ သိပ်မသုံးပေမဲ့ ဖုန်း၊ တီဗီ၊ ဂိမ်းစက်တွေလို အီလက်ထရွန်နစ်ပစ္စည်းတွေ ဝယ်တဲ့နေရာမှာတော့ မချွေတာတတ်ပါ။
သူက နောက်ဆုံးပေါ် ဖုန်းမော်ဒယ်တွေ၊ လုပ်ဆောင်ချက်တွေ၊ ဈေးနှုန်းတွေအကြောင်း အသေးစိတ် အကုန်သိနေမှာပါ။
“အစ်ကိုက သိပ်မသိရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ကျွန်မနဲ့အတူ လိုက်ပေးရုံနဲ့တင် အများကြီး အကူအညီဖြစ်ပါပြီ။”
ကျွန်တော် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။
“အိုကေ။”
ကျွန်တော်တို့ ဆိုင်ထဲကနေ အတူတူ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
လမ်းတစ်ဖက်မှာ SSK တယ်လီကွန်းရဲ့ တိုက်ရိုက်အရောင်းဆိုင် ရှိသည်။ ပထမထပ်မှာတော့ ဖုန်းတွေကို ပြသထားပြီး ဒုတိယထပ်မှာတော့ ဝန်ဆောင်မှုစင်တာ ရှိသည်။
ဆိုင်ထဲကို ဝင်လိုက်တဲ့အခါ နီရဲတဲ့ ဝတ်စုံနဲ့ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်က နာမည်ကတ်ပြားလေးနဲ့အတူ ကျွန်တော်တို့ဆီ လျှောက်လာသည်။
“ဘယ်လို အကူအညီပေးရမလဲခင်ဗျာ။”
“ဖုန်းလဲချင်လို့ပါ။”
ယူရီ ရဲ့ စကားအဆုံးမှာ ဝန်ထမ်းရဲ့ မျက်နှာက ဝင်းပသွားသည်။
“စိတ်ကူးထားတဲ့ မော်ဒယ် ရှိပါသလား။”
“Seosung Electronics ရဲ့ L6 ရှိလား။”
“ရှိပါတယ်ခင်ဗျ။ အခုလက်ရှိ အရောင်းရဆုံး မော်ဒယ်ပါ။”
ဝန်ထမ်းရဲ့ လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း ယူရီ က ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်လိုက်ပြီး တိုင်ပင်ဆွေးနွေးမှုတွေ စတင်တော့သည်။ ဖုန်းနံပါတ်ပြောင်းလဲခြင်း၊ စက်အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း၊ အရစ်ကျပေးချေခြင်း၊ ထောက်ပံ့ကြေးများ၊ အများပြည်သူဆိုင်ရာ ပံ့ပိုးမှုရန်ပုံငွေများ၊ အမှတ်များပြန်လည်ရယူခြင်း၊ ကတ်အကျိုးခံစားခွင့်များ စတဲ့ စကားလုံးတွေက ဆိုင်ထဲမှာ ပြည့်နှက်နေပြီး နားလည်ရခက်တဲ့ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာသည်။
‘ဒီခေတ်မှာ ဖုန်းတစ်လုံးဝယ်ဖို့တောင် အတော်လေး ရှုပ်ထွေးနေတာပဲ။ အသိဉာဏ်ရှိတဲ့သူ ဖြစ်မယ့်အစား အလိမ်ခံရလွယ်တဲ့သူ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို အခုမှပဲ နားလည်တော့တယ်’ လို့ ယူရီ က သတင်းအချက်အလက်တွေကြောင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေရင်း တွေးနေမိသည်။
စိတ်ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ကြားကပဲ ယူရီ က ဂရုတစိုက် နားထောင်ပြီး မေးခွန်းတွေ အများကြီး မေးနေသည်။
“…”
‘ဒီလောက် ကောင်းကောင်း နားလည်နေရင် ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို လိုက်ခဲ့ဖို့ ခေါ်တာလဲ။’ လို့ ယူရီ က စိတ်ထဲမှာ တွေးမိသည်။
ယူရီ က တိုင်ပင်ဆွေးနွေးနေတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော်က ဆိုင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်နေသည်။ အထင်ရှားဆုံး နေရာမှာ Seosung Electronics ရဲ့ နောက်ဆုံးပေါ် ထုတ်ကုန် L6 ကို ချထားသည်။ စစ်ထဲမဝင်ခင်က ကျွန်တော်သုံးခဲ့တဲ့ ဖုန်းက L3 ဖြစ်ပေမဲ့ အခုတော့ L6 တောင် ထွက်လာပြီ။ အချိန်ဆိုတာ တကယ်ကို မြန်လွန်းပါတယ်။
ပြောရရင် ကျွန်တော် အခုလက်ရှိ သုံးနေတဲ့ဖုန်းက Seosung Electronics ရဲ့ ဘတ်ဂျက်မော်ဒယ် J2 ပါ။
ကျွန်တော် L6 ကို ကောက်ကိုင်ပြီး သေချာကြည့်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးပေါ် မော်ဒယ်ဖြစ်သည့်အတိုင်း ပိုမိုပါးလွှာပြီး ဒီဇိုင်းမှာလည်း ခေတ်ဆန်နေသည်။
သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ဟိုလိုဂရမ်တစ်ခုလိုမျိုး အရာတစ်ခုက ကျွန်တော့်မျက်လုံးရှေ့မှာ တဖျပ်ဖျပ် လက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဒါက ဘာလဲ… ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။
“ဘာလို့ အဲဒီလို ငေးကြည့်နေတာလဲ ဆွန်ဘေး? ဟိုမှာ တစ်ခုခု ရှိလို့လား?” ကျွန်တော် အာရုံလွင့်နေတာကို သတိထားမိတဲ့ ယူရီ က အံ့သြတဲ့အမူအရာနဲ့ မေးလာသည်။ ဟိုလိုဂရမ်က ပေါ်လာသလိုပဲ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ကျွန်တော် ပခုံးတွန့်လိုက်ရင်း “အော်၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ခြင်တစ်ကောင် ဝဲနေသလို ခံစားလိုက်ရလို့ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ယူရီ က နားမလည်နိုင်သလို မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း “ဒီလို ရာသီဥတုမျိုးမှာလား?” ဟု ပြန်မေးသည်။
ကျွန်တော် ပြုံးပြလိုက်သည်။
‘မင်း နားလည်မှု လွဲနေတာပါ။’
မဟုတ်ဘူး၊ တကယ်တော့ ကျွန်တော် အဲဒါကို အသေအချာ မြင်လိုက်တာပါ။
ကျွန်တော်တို့ နောက်ဆုံးတော့ တစ်ခုခုကို ရှာတွေ့သွားတာလား။
နောက်ဆုံးတွင် ယူရီ က L6 ကို ဝယ်ယူလိုက်သည်။ ဆင်းမ်ကတ်နှင့် အချက်အလက်များ လွှဲပြောင်းခြင်းကို အပြီးသတ်ပြီးနောက် ဆိုင်ထဲကနေ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
“ရွှေရောင် ရွှေ က စတော့မရှိဘူးတဲ့၊ ဒါနဲ့ပဲ အပြာနုရောင်ကို ဝယ်လိုက်တယ်။ ဒီအရောင်လည်း လှတယ်မလား?”
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဖုန်းအိတ်စွပ်လိုက်ရင် ဖုံးသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား။
ယူရီ က သူမအသစ်ဝယ်လိုက်တဲ့ ဖုန်းကို သဘောကျမကျ စစ်ဆေးနေသည်။
“စာချုပ်ပါ ကျွန်တစ်ယောက်လို နောက်ထပ် နှစ်နှစ်လောက်တော့ ဂရုတစိုက် သုံးရတော့မှာပဲ။”
“ဒီမော်ဒယ်က မကြာခင်မှာ ထုတ်လုပ်တော့မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။”
အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတော့ ယူရီ အံ့အားသင့်သွားသည်။
“တကယ်လား? ဘာလို့လဲ?”
“…”
ကျွန်တော် မေ့သွားမှာစိုးလို့ တွေးနေမိရင်းကနေ စကားလုံးတွေက မရည်ရွယ်ဘဲ ပါးစပ်က ထွက်သွားသည်။
ကျွန်တော် ဟာသတစ်ခုလိုမျိုး ရယ်မောလိုက်ပြီး အခြေအနေကို ထိန်းလိုက်သည်။
“စတာပါဗျာ။”
—
ယူရီ နဲ့ လမ်းခွဲပြီးနောက် ကျွန်တော် တက်ဂယူရဲ့ အိမ်ကို အမြန်သွားခဲ့သည်။
အိမ်ထဲကို ရောက်တာနဲ့ ဂိမ်းဆော့ဖို့ အာရုံစိုက်နေတဲ့ တက်ဂယူကို ဆွဲခေါ်လိုက်ပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။
“L6!”
“ဘာလဲ?”
“Seosung Electronics က ထုတ်တဲ့ L6 လေ!”
တက်ဂယူက သူ့အိတ်ကပ်ထဲက တစ်ခုခုကို ထုတ်လိုက်သည်။
“မင်းပြောတာ ဒါကိုလား?”
ယူရီ က သူမလိုချင်တဲ့ ဖုန်းနဲ့ အတူတူပဲဖြစ်တဲ့ ဖုန်းကို ဝယ်လာခဲ့သည်။ အဲဒါက ရွှေရောင် ရွှေ တောင် ဖြစ်နေသည်။
“မင်းက ဘာလို့ ရွှေရောင်ကိုပဲ ရွေးရတာလဲ?”
“ယောက်ျားလေးဆိုရင် ရွှေရောင်ပေါ့ကွ။”
ခုနက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို ပြောပြမလို့ လုပ်တုန်း တက်ဂယူက ကျွန်တော့်လက်ဗလာကို ကြည့်ပြီး မေးသည်။
“ဒါပေမဲ့ မင်း နေ့လယ်စာ မပါလာဘူးလား?”
“…”
ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ နေ့လယ်စာက တကယ်ပဲ အရေးကြီးနေလို့လား။
ကျွန်တော် SSK တယ်လီကွန်းမှာ ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို တက်ဂယူကို ရှင်းပြလိုက်သည်။ အံ့သြသွားတဲ့ တက်ဂယူက မေးလာသည်။
“မင်းက L6 ကို ထိလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ဟိုလိုဂရမ်ကို မြင်လိုက်ရတယ်? ပြီးတော့ ‘L6 ထုတ်လုပ်မှု ရပ်ဆိုင်းခြင်း’ ဆိုတာကိုလည်း ပြောတယ်ပေါ့?”
“အေး။”
“ဘာလို့လဲ?”
“ငါလည်း မသိဘူး။”
ထုတ်လုပ်မှု ရပ်ဆိုင်းတယ်ဆိုတာ ထုတ်လုပ်မှုနဲ့ ရောင်းချမှုတွေကို ရပ်လိုက်တော့မှာ ဖြစ်သည်။
တက်ဂယူက စမတ်ဖုန်းဈေးကွက်အကြောင်းကို ကျွန်တော့်ကို ရှင်းပြသည်။
“Seosung Electronics က High-end ကနေ Low-end အထိ စမတ်ဖုန်းအမျိုးမျိုးကို ထုတ်တယ်။ အဲဒီထဲမှာ L စီးရီးက သူတို့ရဲ့ Flagship စမတ်ဖုန်းပဲ။”
လက်ရှိ စမတ်ဖုန်းဈေးကွက်ဟာ ကမ္ဘာ့အီလက်ထရွန်နစ် ကုမ္ပဏီတွေအတွက် တကယ့်စစ်မြေပြင်ပဲ။
High-end စမတ်ဖုန်းဈေးကွက်မှာ EnF ရဲ့ အန်ဖုန်း နဲ့ Seosung Electronics ရဲ့ L စီးရီးတို့က လွှမ်းမိုးထားကြတယ်။
Obo နဲ့ Before လို တရုတ်ကုမ္ပဏီတွေက မကြာသေးမီနှစ်တွေအတွင်း တိုးတက်လာပေမဲ့ သူတို့က ပြည်တွင်း Low to mid-range ဈေးကွက်ကိုသာ အဓိကထားပြီး High-end ဈေးကွက်မှာတော့ သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားကို မပြနိုင်သေးဘူး။
“ဒါပေမဲ့ သူတို့က High-end ဖုန်းတွေရဲ့ အရောင်းနဲ့ အမြတ်အစွန်းမှာ လွှမ်းမိုးထားပေမဲ့ EnF ကတော့ အလွန်အမင်း သာလွန်နေတယ်။ ဒါကြောင့် Seosung Electronics က အန်ဖုန်း နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ ဒီ L6 ကို အထူးထုတ်လုပ်ခဲ့တာ။ ဒီဇိုင်းနဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ အန်ဖုန်း 6 ထက်တောင် သာလွန်တယ်လို့တောင် ပြောစမှတ်ပြုကြတယ်။”
ဒီလို သုံးသပ်ချက်တွေကြောင့်ပဲ L6 က အရမ်းရောင်းကောင်းနေပြီး အချို့အရောင်တွေဆိုရင် စတော့တောင် နည်းလာနေပြီ။ အရင်မျိုးဆက်ဖြစ်တဲ့ L5 တောင် တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ အလုံးရေ သန်း ၅၀ လောက် ရောင်းချခဲ့ရတယ်။ ဒါတင်မကဘဲ L6 အတွက် ခန့်မှန်းရောင်းအားက အလုံးရေ သန်း ၇၀ ကျော်ဖို့ သတ်မှတ်ထားတယ်။
တက်ဂယူက နားမလည်နိုင်တဲ့ အမူအရာ ဖြစ်သွားသည်။
“ကမ္ဘာတစ်ဝန်းမှာ ရောင်းအားကောင်းနေတဲ့ ဖုန်းကို ဘာလို့ ထုတ်လုပ်မှု ရပ်ဆိုင်းရမှာလဲ?”
“ထုတ်လုပ်မှု ရပ်ဆိုင်းရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ဘာဖြစ်နိုင်မလဲ?”
ကျွန်တော့်မေးခွန်းကြောင့် တက်ဂယူ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားမိသွားပုံရသည်။
“အော်! မူပိုင်ခွင့် အငြင်းပွားမှုတွေကြောင့်လား?”
“မူပိုင်ခွင့် အငြင်းပွားမှု?”
“မင်းသိလား၊ စမတ်ဖုန်းတစ်လုံးမှာ မူပိုင်ခွင့်ပေါင်း ၂ သိန်းကျော် ပါဝင်တယ်ဆိုတာ။ ဆက်သွယ်ရေး လှိုင်းနှုန်းစဉ်တွေ၊ ဆီမီးကွန်ဒတ်တာတွေ၊ အစိတ်အပိုင်းတွေ၊ လုပ်ဆောင်ချက်တွေ၊ ဒီဇိုင်းတွေနဲ့ တခြားအရာတွေပေါ့။”
Seosung Electronics ဟာ ကိုရီးယားမှာတင်မကဘဲ ကမ္ဘာတစ်ဝန်းလုံးမှာ အသိအမှတ်ပြုခံထားရတဲ့ IT ကုန်ထုတ်လုပ်ငန်းတစ်ခုပါ။ ဒါကြောင့် သူတို့က နိုင်ငံအသီးသီးမှာ မူပိုင်ခွင့် အငြင်းပွားမှုတွေ အများကြီးနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတာပါ။
အထူးသဖြင့် စမတ်ဖုန်းခေတ်ဦးတုန်းက Seosung နဲ့ NPL ကြားက မူပိုင်ခွင့် အငြင်းပွားမှုဟာ ရာစုနှစ်ရဲ့ တရားစွဲဆိုမှုအဖြစ် နာမည်ကြီးခဲ့တယ်။
“မူပိုင်ခွင့် ပြဿနာက အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား?”
မူပိုင်ခွင့် အငြင်းပွားမှုမှာ ရှုံးနိမ့်သွားရင်တောင် အရောင်းရပ်ဆိုင်းတဲ့အထိ ဖြစ်ဖို့က အလွန်ရှားပါတယ်။ များသောအားဖြင့်တော့ လျော်ကြေးပေးတာ ဒါမှမဟုတ် မူပိုင်ခွင့်ကြေး ပေးဆောင်တာမျိုးနဲ့ပဲ ဖြေရှင်းလေ့ရှိကြတယ်။
နောက်ပြီး မူပိုင်ခွင့် အငြင်းပွားမှုတွေက အရမ်းရှုပ်ထွေးလို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချဖို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာတတ်တယ်။ အရောင်းရပ်ဆိုင်းတဲ့အထိ ဖြစ်သွားရင်တောင် အဲဒီအချိန်ကျရင် အဲဒီမော်ဒယ်က ဈေးကွက်ထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားလေ့ရှိပြီ။
တက်ဂယူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်။ မူပိုင်ခွင့် ရှုထောင့်ကကြည့်ရင် Seosung Electronics က ‘အနိုင်ရသူ’ ပေါ့၊ ‘အရှုံးသမား’ မဟုတ်ဘူး။”
အန်ဖုန်း ကို မိတ်ဆက်ခဲ့တဲ့ NPL နဲ့ နောက်ပိုင်း ဈေးကွက်ထဲ ဝင်လာတဲ့ ကုမ္ပဏီတွေနဲ့ မတူဘဲ Seosung Electronics က CDMA ခေတ်ကတည်းက ဆဲလ်ဖုန်းတွေကို ထုတ်လုပ်လာခဲ့တာပါ။ ဒါကြောင့် သူတို့က ကမ္ဘာတစ်ဝန်း အသိအမှတ်ပြုထားတဲ့ ဆက်သွယ်ရေးနဲ့ နည်းပညာ မူပိုင်ခွင့် အမြောက်အမြားကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။ တကယ်တမ်းမှာ NPL နဲ့ ဒီဇိုင်းမူပိုင်ခွင့် အငြင်းပွားတဲ့အခါမှာ သူတို့ရဲ့ ဆက်သွယ်ရေး မူပိုင်ခွင့်တွေကို အသုံးပြုပြီး တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ခဲ့ကာ အောင်မြင်မှု အချို့လည်း ရရှိခဲ့တယ်။
ဒါဆိုရင် တကယ့်အကြောင်းရင်းက ဘာဖြစ်မလဲ?
ဘာလို့ ထုတ်လုပ်မှု ရပ်ဆိုင်းရတာလဲ?