အခန်း ၁၁
နေ့လယ်ခင်းလောက်မှ ကျွန်တော် မျက်လုံးဖွင့်နိုင်တော့သည်။
“အား!”
ခေါင်းက ကွဲထွက်တော့မလို ကိုက်ခဲနေသည်။ မနေ့က အရက်ကို အတော်အတန်ပဲ သောက်ခဲ့သင့်တာ။
ဒါပေမဲ့ ဒါ ဘယ်နေရာလဲ။
ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ပြန့်ကျဲနေတဲ့ မန်ဂါစာအုပ်တွေကို ကြည့်ပြီး ဒါ တက်ဂဲ့ယူ ရဲ့ အိမ်ဆိုတာကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။
အတွေးကို အနည်းငယ် စုစည်းနေတုန်း တက်ဂဲ့ယူ က စကားစလာသည်။
“အိပ်လို့ကောင်းရဲ့လား။ မင်းအတွက် ဟန်းဂိုဗာပြေအောင် ဘာဂါမှာပေးထားတယ်။”
“······။”
မင်းစားချင်လို့ မှာလိုက်တာ မဟုတ်ဘူးမလား။ ဟန်းဂိုဗာပြေဖို့ လိုတယ်ဆိုတာ သိရင် ယုခ်ဂယ်ဂျန်း (သို့) ဂျမ်ပုံးပဲ မှာခိုင်းလိုက်မှာပေါ့!
ဒါပေမဲ့လည်း သူများမှာပေးထားတာကို လက်ခံရသူပီပီ ကျွန်တော် တိတ်တိတ်လေး ထိုင်ပြီး ဘာဂါအိတ်ကို ဖောက်လိုက်သည်။
“မနေ့ညက ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ။”
“အဲ့ဒါကလေ······။”
ကျွန်တော် ရည်းစားဟောင်းနဲ့ တွေ့ခဲ့ပြီး တစ်ခုခုကို ကြိုတင်မြင်ယောင်သလို ဖြစ်ခဲ့တာ။
စကားပြောတော့မလိုနဲ့ တွေဝေပြီး ရပ်တန့်သွားမိသည်။
အကယ်၍သာ ကျွန်တော်က မောင်တိန်ဟေးလ် ရဲ့ စီအီးအို ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာကို ကြိုမြင်ခဲ့တယ်လို့ ပြောလိုက်ရင် သူတို့က ကျွန်တော် ကုမ္ပဏီကို လုယူဖို့ ကြိုးစားနေတာလို့ အထင်မှားသွားမလား။
ကျွန်တော့်မှာ အဲ့လိုရည်ရွယ်ချက် လုံးဝမရှိပေမဲ့ အထင်အမြင်လွဲမှားမှုတွေကို ရှောင်ရှားဖို့ စကားကို လှည့်ပြောလိုက်သည်။
“ငါ သေချာ မမှတ်မိတော့ဘူး။”
တက်ဂဲ့ယူ က နားမလည်နိုင်သလို ကြည့်နေသည်။
“ဒါဆို မနေ့ညက ငါတို့ သစ္စာဆိုခဲ့တာကကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”
“ဘယ်လို သစ္စာဆိုတာလဲ။”
“ငါတို့ရဲ့ ခင်မင်ရင်းနှီးမှုအပေါ် သစ္စာဆိုခဲ့တာလေ!”
တက်ဂဲ့ယူ စကားပြောရင်း ပါးစပ်ထဲက လွင့်ထွက်လာတဲ့ ဘာဂါအမှုန်အမွှားတွေကို ကျွန်တော် လက်နဲ့ ကာလိုက်သည်။
“ထားလိုက်ပါ၊ အရင်စားကြရအောင်၊ ပြီးမှပဲ စကားပြောမယ်။”
ဗိုက်ထဲမှာ ဘာမှမရှိဘဲ အရက်သောက်ထားတာမို့ ဗိုက်က ဆာနေပြီ။
ဘာဂါကို ဖောက်ရင်း လက်တွေ့ကျတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်သည်။
“မင်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု လုပ်ဖူးလား။”
“ငါတော့ မလုပ်ဖူးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်း လုပ်ဖူးတယ်မလား။”
တက်ဂဲ့ယူ က ငွေကြေးကိစ္စနဲ့ အလှမ်းဝေးသူဖြစ်သည်။ သူက အမြတ်ရဖို့အတွက် ခရစ်ပတိုငွေကြေးတွေကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ အွန်လိုင်းဂိမ်း ဇာတ်ကောင်တွေ၊ ပစ္စည်းတွေနဲ့ လဲလှယ်ရရှိခဲ့တာသာ ဖြစ်သည်။
သူလည်း ဒီလောက်ထိ အောင်မြင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ထားမှာ မဟုတ်လောက်ဘူး။
ဒါပေမဲ့လည်း WTI မှာ အတူတူ လောင်းကြေးထပ်တာကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုလို့ သတ်မှတ်ရင်တော့ ဒါဟာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုပဲပေါ့။
ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ ကျွန်တော့်မှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အတွေ့အကြုံ အနည်းငယ်တော့ ရှိသည်။
ကျွန်တော် တက္ကသိုလ်တက်တုန်းက “လက်တွေ့ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုအသင်း” မှာ ချက်ချင်းဝင်ခဲ့ပြီး လေ့လာခဲ့တယ်၊ အကောင့်ဖွင့်ခဲ့တယ်၊ တိုက်ရိုက်ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေလည်း လုပ်ခဲ့ဖူးသည်။
ပြဿနာကတော့……။
“ဒါပေမဲ့ အဲ့တုန်းက ဝမ်တစ်သန်းလောက်နဲ့ ကစားသလိုမျိုးပဲ ရှိတာပါ။”
ပိုဆိုးတဲ့အချက်ကတော့……။
“ငါ အဲ့ဒီပိုက်ဆံရဲ့ တစ်ဝက်ကို ရှုံးလိုက်တယ်။”
ကြိုးစားပမ်းစား ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပြီးမှ ဝမ် ငါးသိန်းလောက် ရှုံးသွားတာ။ ရာခိုင်နှုန်းနဲ့ ပြောရရင်တော့ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းတောင် ရှိတာပေါ့။
“ဒါပေမဲ့ မင်းက ကိုရီးယား တက္ကသိုလ်တစ်ခုမှာ စီးပွားရေးပညာ သင်ခဲ့တာဆိုတော့ တစ်ခုခုတော့ သင်ယူခဲ့ရမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား။”
“ငါ တစ်နှစ်ပဲ ပြီးအောင် သင်ခဲ့ရတာ။”
လူတွေက စီးပွားရေးပညာလို့ ကြားရင်ပဲ ကြီးကျယ်တဲ့ သင်ခန်းစာတွေ ဖြစ်မယ်လို့ ထင်ကြပေမဲ့ ပထမနှစ်မှာတော့ အဓိက ဘာသာရပ် သုံးခုပဲ ရှိတာပါ။ အဲ့ဒါတွေကလည်း သီအိုရီအခြေခံလောက်သာ ရှိတာပါ။
အခု ကျွန်တော့်မှာ ရှိတဲ့ ဗဟုသုတ အများစုကတော့ ကျောင်းသားအသင်းတွေမှာ လှုပ်ရှားရင်း ရလာတာတွေပါ။
“အခု မင်းအကောင့်ထဲမှာ ဘယ်လောက်ရှိလဲ။”
“ဒေါ်လာ ၁၂.၅၅ သန်းလောက် ရှိတယ်။”
“ဝမ် ၁၃.၈ ဘီလီယံလောက်လား။”
“မင်းပိုက်ဆံနဲ့ မဟုတ်ဘူး၊ အတိအကျပြောရရင် ဝမ် ၁၃ ဘီလီယံ။”
WTI ကို ဝယ်ခဲ့တဲ့အတွက် ဒေါ်လာ ၆၃၀,၀၀၀ အမြတ်ရခဲ့သည်။
သာမန်လူတွေဆိုရင် တစ်သက်လုံးမှာ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ပမာဏကို အိပ်မက်တောင် မက်နိုင်ကြမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီပိုက်ဆံတွေနဲ့ ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။
ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုမှာတော့ မတည်ငွေပမာဏက အလွန်အရေးကြီးသည်။
ဝမ် ၁၀ သန်းနဲ့ ဝမ် ၁ ဘီလီယံ ရဖို့ဆိုရင် အမြတ် ၁၀၀၀ ရာခိုင်နှုန်း လိုအပ်ပေမဲ့ ဝမ် ၁၀၀ ဘီလီယံ ရှိရင်တော့ ၁ ရာခိုင်နှုန်း အမြတ်ရရုံနဲ့တင် လုံလောက်နေပြီ။
ဒါကြောင့်လည်း တက်ဂဲ့ယူ က WTI မှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပြီး ဝမ် ၇၀၀ သန်းကို အလွယ်တကူ ရနိုင်ခဲ့တာ။
ဒါပေမဲ့လည်း မတည်ငွေ များလေလေ ရှုံးတဲ့အခါမှာလည်း အများကြီး ရှုံးနိုင်လေလေပဲ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့လုပ်တစ်နေ့စား ဘဝထက်စာရင်တော့ ပိုကောင်းမှာပါ။
“ဒါဆို ဘယ်ကနေ စကြမလဲ။”
တက်ဂဲ့ယူ က စိတ်အားထက်သန်နေသည်။ အလယ်တန်းကတည်းက သိလာတာပေမဲ့ သူ့ကို ဒီလောက် စိတ်အားထက်သန်နေတာမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။
ဝမ် ၁၃ ဘီလီယံ ရှိနေတဲ့သူက ဘာလို့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံချင်နေတာလဲ၊ မကျေနပ်နိုင်သေးလို့လား။
အတိုးနဲ့တင် တစ်သက်လုံး စားလို့ရနေပြီလေ။
“မင်း ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရလာရင် ဘာလုပ်ချင်လဲ။”
ကျွန်တော့်မေးခွန်းကို တက်ဂဲ့ယူ မျက်တောင်ခတ်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။
“ငါ ဘာလုပ်ချင်ရမှာလဲ။”
ပိုက်ဆံရှိရင် ဖြစ်နိုင်ခြေတွေက အဆုံးမရှိဘူး။ လူတွေက ပိုက်ဆံမရှိလို့သာ မလုပ်နိုင်ကြတာ။
“အိမ်ကောင်းကောင်း ဝယ်တာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် ကားဝယ်တာမျိုးပေါ့။”
“ငါက ဒီအိမ်နဲ့ပဲ နေချင်တာ၊ ပြီးတော့ ငါ့ကားကိုလည်း သဘောကျတယ်။”
တက်ဂဲ့ယူ က ဘာပဲစားစား၊ ဘာပဲဝတ်ဝတ် အဆင်ပြေသူပါ။ ဝါသနာပါတာကလွဲရင် တခြားဘာမှ သိပ်မသုံးစွဲဘူး။
“ဒါဆို ဘာလို့ ပိုက်ဆံရှာချင်နေတာလဲ။”
တက်ဂဲ့ယူ က သိသာတဲ့ အချက်တစ်ခုလို ပြောလာသည်။
“ပိုက်ဆံက များလေလေ ပိုကောင်းလေလေပဲ။”
“······။”
ဒီလို မှန်ကန်တဲ့အချက်ကိုတော့ ငြင်းဖို့ ခက်ခဲသည်။
“ပြီးတော့ ဒါက ပျော်ဖို့လည်း ကောင်းတယ်။”
အမှန်တော့ ပိုက်ဆံရှာရတာက ပျော်ဖို့ကောင်းတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ရှုံးတဲ့အခါကျရင်တော့ မပျော်နိုင်ဘူးလေ။
ဒီတစ်ခါတော့ တက်ဂဲ့ယူ က ကျွန်တော့်ကို ပြန်မေးသည်။ “မင်းကော။ မင်း ပိုက်ဆံတွေရရင် ဘာလုပ်ချင်လဲ။”
“နောက်မှ ပြောပြမယ်။”
ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ဆိုရင် အရင်ဆုံး ခန့်မှန်းချက်တွေ ထုတ်ရမယ်။
ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခါလိုမျိုး ကျွန်တော့်မျက်စိရှေ့မှာ ဟိုလိုဂရမ် ပေါ်လာသင့်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်တော့၊ ဘယ်လို ပေါ်လာမလဲဆိုတာ မသေချာဘူး။
အဲ့ဒီအချိန်က အခြေအနေကို ပြန်တွေးကြည့်သည်။ သေချာတော့ မသိပေမဲ့ တစ်ခုခုသော အချက်အလက်နဲ့ ကြုံတဲ့အခါ အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်တာမျိုး ဖြစ်ပုံရသည်။
တက်ဂဲ့ယူ ပြောသလိုပဲ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ငွေကြေးကိစ္စတွေကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်ပါ့မလား။
“အခုလောလောဆယ်တော့ ငါ့အတွက် အချက်အလက်တွေ လိုအပ်တယ်။”
***
ကျွန်တော် အမေ့ကို ပြောပြပြီး တက်ဂဲ့ယူ ရဲ့ အိမ်မှာ ခဏနေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ရက်အတော်ကြာအောင် ကွန်ပျူတာရှေ့မှာ ထိုင်ပြီး မကြာသေးမီက စီးပွားရေးဆောင်းပါးတွေကို ဖတ်နေမိသည်။ စတော့ဈေးကွက်မှာ စာရင်းဝင်နေတဲ့ ကုမ္ပဏီတွေကိုလည်း ဈေးကွက်တန်ဖိုးအလိုက် အသေးစိတ် စစ်ဆေးကြည့်သည်။
နေ့တိုင်းလိုလို အချက်အလက်တွေ အများကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုမှာ အချက်အလက်ဆိုတာ မတည်ငွေလိုပဲ အရေးကြီးသည်။
အဲ့ဒီအချက်အလက်တွေအရ စတော့ဈေးနှုန်းတွေ၊ ရေနံ ဈေးနှုန်းတွေ၊ ရွှေ ဈေးနှုန်းတွေ၊ ငွေလဲနှုန်းတွေ၊ ငွေချေးစာချုပ် အတိုးနှုန်းတွေက အတက်အကျ ဖြစ်နေသည်။
ဒီနေ့ခေတ်မှာတော့ ထုတ်ဖော်ပြသတဲ့ စနစ်က ကောင်းမွန်နေပြီး အဖွဲ့အစည်းတွေနဲ့ ကုမ္ပဏီတွေက အရေးကြီးတဲ့ အချက်အလက်တွေကို ထုတ်ပြန်ပေးဖို့ တာဝန်ရှိသည်။
ရလဒ်အနေနဲ့ ကလစ်အနည်းငယ် နှိပ်ရုံနဲ့တင် အပြုသဘောဆောင်တဲ့ အချက်အလက်တွေနဲ့ အပျက်သဘောဆောင်တဲ့ အချက်အလက်တွေကို အလွယ်တကူ စစ်ဆေးနိုင်ခဲ့သည်။
ပြဿနာကတော့ ကျွန်တော် ရနိုင်တဲ့ အချက်အလက်တွေက လူတိုင်း ရနိုင်တဲ့ အချက်အလက်တွေ ဖြစ်နေတာပဲ။ လူတိုင်း သိနေတဲ့ အချက်အလက်ဆိုတာ အချက်အလက်တစ်ခုအနေနဲ့ တန်ဖိုးမရှိတော့ဘူး။
ကောင်းသည်ဖြစ်စေ၊ ဆိုးသည်ဖြစ်စေ ဈေးနှုန်းတွေက သတင်းကို ကြိုတင်ထည့်တွက်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။
သတင်းကောင်းရှိတဲ့ စတော့တွေက ဈေးမြင့်နေပြီးသား၊ သတင်းဆိုးရှိတဲ့ စတော့တွေကတော့ ဈေးကျပြီးသား ဖြစ်နေသည်။
ထုတ်ပြန်ထားတဲ့ အချက်အလက်တွေပေါ်မှာ အခြေခံပြီး လုပ်ဆောင်ရင်တော့ ပြောင်းပြန်သက်ရောက်မှုပဲ ရှိလာလိမ့်မယ်။
ကျွန်တော့်အနေနဲ့ တခြားသူတွေ မသိတဲ့ အချက်အလက်တွေ လိုအပ်သည်။ မောင်တိန်ဟေးလ် ဒေဝါလီခံရတာမျိုး (သို့) အိုပက် (ရေနံတင်ပို့သည့်နိုင်ငံများအဖွဲ့) ရဲ့ ထုတ်လုပ်မှု လျှော့ချတာမျိုးလိုမျိုးပေါ့။
ဒါပေမဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးထွက်လာမတတ် မော်နီတာကို တစ်နေကုန် စိုက်ကြည့်နေပေမဲ့ ဘာမှ ပေါ်မလာခဲ့ဘူး။
“ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိသေးဘူးလား။”
“လုံးဝပဲ။”
ကျွန်တော် ရှာတွေ့တာကတော့ အစိုးရရဲ့ စီးပွားရေးမူဝါဒတွေက ရှုပ်ထွေးနေပြီး စီးပွားရေးက IMF အကျပ်အတည်းတုန်းကလိုပဲ ခက်ခဲနေတယ်ဆိုတာလောက်ပါပဲ။
“ခန့်မှန်းချက်တွေ ထုတ်ရင်တောင် ချက်ချင်း ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်ပါ။”
“…”
ငါ အရမ်း စိတ်လောနေတာလား။
အဲ့လို တွေးနေတုန်း တက်ဂဲ့ယူ က စကားစလာသည်။
“ဒါပေမဲ့ ဘာမလုပ်ခင်မှာ စာချုပ်တစ်ခုတော့ ရေးရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။”
“ဘာစာချုပ်လဲ။”
“ပိုက်ဆံကို တစ်ဝက်စီ ခွဲယူဖို့ သဘောတူညီချက်လေ။”
“အဲ့လိုမျိုးကို တစ်ဖက်လူဆီကနေ ရတာ ပိုမကောင်းဘူးလား။”
ဒါက သဘောကောင်းတဲ့ အကြံပြုချက်တစ်ခုပါ။
သူက ကတိဖျက်မယ့်သူဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို ဝမ် သန်း ၅၀၀ ပို့ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့်လည်း ဝမ် သန်း ၈၀၀ ကို တက်ဂဲ့ယူ ရဲ့ အကောင့်ထဲ ထည့်ထားခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော် စိတ်မပူခဲ့တာပါ။
ဒါပေမဲ့လည်း တက်ဂဲ့ယူ က စာချုပ်တစ်ခု ရေးပြီး ကျွန်တော့်ကို ပေးဖို့ အတင်းတောင်းဆိုနေသည်။ အဲ့ဒီစာချုပ်ထဲမှာ အရှုံးပေါ်ရင် တက်ဂဲ့ယူ က တာဝန်အပြည့်အဝယူပြီး အမြတ်ရရင်တော့ နှစ်ယောက်ခွဲယူမယ်လို့ ဖော်ပြထားသည်။
“ငါ့အစ်မက ပြောတယ်၊ ဆက်ဆံရေး ပိုရင်းနှီးလေလေ ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေကို ပိုပြီး သေချာအောင် လုပ်ထားရလေလေပဲတဲ့။ မင်းလည်း လက်မှတ်ထိုးလိုက်။”
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံး စာချုပ်နှစ်စောင်မှာ လက်မှတ်ထိုးပြီး တစ်စောင်စီ ယူလိုက်ကြသည်။
စာချုပ်ကို ခေါက်ပြီး ပိုက်ဆံအိတ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် ကွန်ပျူတာကို ပိတ်ပြီး ထလိုက်သည်။
“ကော်ဖီတစ်ခွက်လောက် သောက်မှ ဖြစ်တော့မယ်။”
ရေခဲသေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ဘီယာ၊ ကိုလာ၊ ဖျော်ရည်တွေနဲ့ ပြည့်နေသည်။ ကော်ဖီကြိုက်တဲ့ ကျွန်တော့်လို မဟုတ်ဘဲ တက်ဂဲ့ယူ ကတော့ အချိုဓာတ်ပါတဲ့ သောက်စရာမှန်သမျှကိုပဲ ကြိုက်သည်။
သူ ဝိတ်တက်တာ မဆန်းပါဘူး။
အပြင်ထွက်ပြီး ကော်ဖီသောက်မလား စဉ်းစားနေတုန်း ဖုန်းမြည်လာသည်။
ဒင်ဒေါင်!
မသိတဲ့ နံပါတ်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ စပမ်းဖုန်းများလား။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဖြေလိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“ဟယ်လို။”
[ဒါ ကန်ဂျင်ဟူး ရဲ့ ဖုန်းနံပါတ် ဟုတ်ပါသလားရှင်။]
အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ အသံ ဖြစ်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူလဲခင်ဗျာ…”
[အော်! ကျွန်မက ရှင်းယူရီ ပါ၊ ဆီနီယာ။]
“ရှင်းယူရီ ဟုတ်လား…?”
[ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်မကို မှတ်မိလားရှင်။]
အရက်ဝိုင်းမှာ တွေ့ခဲ့တဲ့ ကျောင်းသူသစ်ကို ပြန်တွေးကြည့်လိုက်သည်။ ဆံပင်ရွှေရောင်ကြောင့်လားတော့ မသိ၊ သူမကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားသည်။
“ဒီနံပါတ်ကို ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ။”
ဒါက စစ်မှုထမ်းပြီးမှ သုံးတဲ့ဖုန်းနံပါတ်မို့ သိတဲ့သူ နည်းသည်။
[မင်ယောင်းဆီနီယာဆီက တောင်းလိုက်တာပါ။]
“အော်၊ ဟုတ်ပါပြီ။”
ဒီကလေးမကလည်း သူများရဲ့ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်တွေကို အလွယ်တကူ ပေးလိုက်တာပဲ။
“အခု ဘယ်မှာလဲ။”
“ကျွန်မ ဂန်နမ် မှာပါ…”
အဲ့ဒီအခါ ယူရီ ရဲ့ အသံက ပိုပြီး တက်ကြွလာသည်။
“ဒါဆို အဆင်ပြေတာပေါ့။ ကျွန်တော်လည်း ဂန်နမ် မှာပဲ။”
“အော်၊ တကယ်လား။”
ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက ဘာလို့ အဆင်ပြေရတာလဲ။
“အခု ဘာလုပ်နေတာလဲ။”
“ကော်ဖီသွားသောက်မလို့ လုပ်နေတာ။”
[ဒါဆို ပိုတောင် အဆင်ပြေသေးတယ်။ ကျွန်မလည်း ကော်ဖီသောက်ဖို့ စဉ်းစားနေတာ။ အဆင်ပြေရင် ကော်ဖီဆိုင်အတူ သွားကြမလားရှင်။]
“အော်…”
ရုတ်တရက်ကြီး တွေ့ကြမလို့လား။ ဘာလို့လဲ။
[ဆီနီယာက ဂန်နမ် ရဲ့ ဘယ်နားမှာလဲ။]
“အွန်ဂျူဘူတာနားမှာ။”
[ဒါဆို နွန်ဟျွန်းဒုံက လီဒီယာကော်ဖီလက် (Lidia Coffee Lab) က ဘယ်လိုလဲ။ ဆီနီယာရှိတဲ့ နေရာနဲ့ နီးပါတယ်။]
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကော်ဖီသောက်ဖို့ ထွက်မလို့မို့လို့ပါ။
“အိုကေ၊ ဘယ်လောက်လောက် စောင့်ရမလဲ။”
ဖုန်းချပြီးတာနဲ့ အမြန်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ဂိမ်းဆော့နေတဲ့ တက်ဂဲ့ယူ က မေးသည်။ “ဘယ်သွားမလို့လဲ။”
“ကော်ဖီသွားသောက်မလို့၊ ခဏနေ ပြန်လာခဲ့မယ်။”
“ပြန်လာရင် ကွန်ဗီးနီးယန့်စတိုးကနေ ထမင်းချိုင့် ဝယ်ခဲ့ဦးနော်။”
“······။”
ပိုက်ဆံအများကြီး ရှိနေတာကို ကောင်းကောင်းလေး စားကြပါဦး။
***
ယူရီ ပြောတဲ့ ကော်ဖီဆိုင်က တက်ဂဲ့ယူ ရဲ့ အိမ်နဲ့ သိပ်မဝေးပါ။
လမ်းလျှောက်ရင် ၁၅ မိနစ်လောက်ပဲ ကြာမယ်။
လမ်းကူးပြီး ကုန်းတက်လမ်းအတိုင်း လျှောက်သွားလိုက်တော့ ကုန်းလမ်းအလယ်မှာ ရှိတဲ့ အဆောက်အအုံကြီးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အဝင်ဝနားက ပြင်ပစားပွဲမှာ အင်္ကျီအထူ (padded jacket) ဝတ်ထားတဲ့ အသက် ၂၀ ကျော် အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ထိုင်နေသည်။ စကတ်တိုအောက်ကနေ သူမရဲ့ ကျစ်လျစ်တဲ့ ခြေတံသွယ်သွယ်လေးတွေကို မြင်နေရသည်။
သူမက ဆံပင်ကို သပ်တင်ရင်း စမတ်ဖုန်းကို ကြည့်နေတာကို ကျွန်တော် လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ သူမက မတ်တပ်ထရပ်ပြီး နှုတ်ဆက်သည်။
“ဟယ်လို၊ ဆီနီယာ။”
“အော်၊ ဟုတ်ကဲ့။”
ကျွန်တော်လည်း လက်ကို မြှောက်ပြီး ပြန်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
နွေးထွေးတဲ့ နေရောင်အောက်မှာ သူမရဲ့ ဆံပင်တွေက ရွှေ ရောင်သန်းနေသည်။
စီးပွားရေးစီမံခန့်ခွဲမှု ကျောင်းသားတွေထဲမှာ ဒီလိုမျိုး ထူးခြားတဲ့ ဆံပင်ပုံစံနဲ့သူ သိပ်မရှိဘူး။ ကိုရီးယားတက္ကသိုလ်ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က တင်းကျပ်ပြီး ပါမောက္ခတွေကလည်း ပြတ်သားတော့ ကျောင်းသားတွေက သတိထားနေကြရတာများတယ်။
အရင်တစ်ခါကတော့ မှောင်နေလို့ သေချာမမြင်လိုက်ရပေမဲ့ အခုလို အလင်းရောင်အောက်မှာ ကြည့်လိုက်တော့ သူမက တော်တော်လေး ချောတာပဲ။ ဂယောင်းအီ က ဘာလို့ သူမအပေါ် အဲ့လောက်တောင် ရင်းရင်းနှီးနှီး ဖြစ်နေရတာလဲ ဆိုတာကိုတော့ နားလည်သွားသလိုပဲ။
ဒါနဲ့၊ ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ တွေ့ချင်နေတာပါလိမ့်။