အခန်း ၁၀
ကီဟုန်းဆန်းဘေးက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“IMF အကျပ်အတည်းတုန်းက ပြည်တွင်းကုမ္ပဏီအများအပြားကို နိုင်ငံခြားအရင်းအနှီးတွေဆီ ဈေးပေါပေါနဲ့ ရောင်းချခဲ့ရတယ်။ အဲဒီတုန်းက ဝမ် ၃ သောင်း၊ ၅ သောင်းလောက်ပဲရှိတဲ့ ဆိုဆောင်အီလက်ထရွန်းနစ်ရဲ့ ရှယ်ယာတွေက အခုဆိုရင် ဝမ် ၁.၄ သန်းကျော်သွားပြီ။ ၂၀၀၈ ခုနှစ် ဘဏ္ဍာရေးအကျပ်အတည်းနောက်ပိုင်းမှာ နိုင်ငံခြားရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဘဏ်တွေက ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းမှုတွေကို အောင်မြင်စွာလုပ်ဆောင်ပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြန်လုပ်နေကြပေမဲ့ ကိုရီးယားရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဘဏ်တွေကတော့ နောက်ကောက်ကျနေတယ်။ ဘာလို့ သူတို့လို ကျွန်တော်တို့ မလုပ်နိုင်ရတာလဲ။ စတုတ္ထမြောက် စက်မှုတော်လှန်ရေး၊ ဖင်တက်ခ် (fintech)၊ ဘလော့ခ်ချိန်းတွေနဲ့ ကမ္ဘာကြီးက အရှိန်အဟုန်နဲ့ ပြောင်းလဲနေတယ်။ အကယ်၍ ဘဏ္ဍာရေးကဏ္ဍက ဒီရေစီးကြောင်းတွေကို မလိုက်နိုင်ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်တို့လည်း အရင်ကလို ပြဿနာတွေကို ထပ်ရင်ဆိုင်ရနိုင်တယ်။”
ကီဟုန်းဆန်းဘေးက လျှာလေးလိမ်ကာ ဆက်ပြောသည်။
“တော်တဲ့ စွန့်ဦးတီထွင်သူတွေ ရှိကောင်းရှိနိုင်ပေမဲ့ တော်တဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတွေတော့ မရှိဘူး။ ဒါက ဒီနိုင်ငံရဲ့ လက်တွေ့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခု ကိုရီးယားမှာ အဲဒီလိုလူတွေ လိုအပ်နေတယ်။ ကျွန်တော်တို့အနေနဲ့ နိုင်ငံခြားအရင်းအနှီးတွေနဲ့ ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ယှဉ်ပြိုင်ရမယ်။ ရန်ပုံငွေအလွဲသုံးစားမှုတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး နိုင်ငံခြားမီဒီယာတွေရဲ့ ဝေဖန်မှုကိုလည်း ခံရနိုင်တယ်။”
ဒါက ပိုက်ဆံရှိရုံနဲ့တင် ပြီးသွားမယ့်ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။
ဖွံ့ဖြိုးပြီးနိုင်ငံတွေမှာ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်တဲ့ အရင်းရှင်စနစ်ရဲ့ သမိုင်းနဲ့ ယဉ်ကျေးမှု ရှိကြပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘဏ္ဍာရေးကဏ္ဍကတော့ အခုမှ အစပျိုးနေဆဲအဆင့်မှာပဲ ရှိပါသေးတယ်။
“အဲဒီလိုနေ့မျိုး ရောက်လာပါ့မလား။”
ကျွန်တော့်မေးခွန်းကို ကီဟုန်းဆန်းဘေးက ခါးသက်သက်ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေသည်။
“အင်း၊ ဘယ်သူသိမှာလဲ၊ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တာပေါ့။”
သူတို့ အရက်သောက်ရင်း ရယ်မောစကားပြောနေကြစဉ် ဖုန်းတစ်လုံး မြည်လာသည်။ တတီတီ!
ယူရီက ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ အခု ကီဟုန်းဆန်းဘေးနဲ့ တခြားဆန်းဘေးတွေနဲ့အတူ ကိုရီးယားအရက်ဆိုင်မှာ ရှိနေတာပါ။ ဟုတ်ကဲ့၊ လာခဲ့လို့ရပါတယ်ရှင်။”
ခဏတာ စကားပြောပြီးနောက် ယူရီက ဖုန်းချလိုက်သည်။
“ဘယ်သူလဲ။”
ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။ ယူရီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေသည်။
“ဆူနာဆန်းဘေးလေ။ ဒီနေ့ ကျွန်မတို့တွေ့ဖို့ ချိန်းထားတာ၊ သူတို့က ဆန်းဘေးတွေနဲ့အတူ အရက်သောက်နေကြတာဆိုတော့ ကျွန်မတို့ကို လာခဲ့ဖို့ ဖိတ်တာပါ။”
“ဘာ!”
ဒီစကားကြောင့် အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
မင်ယောင်းက သတိပေးသည့်လေသံဖြင့် ပြောသည်။
“ဆူနာသာ ဒီကို ရောက်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”
ယူရီက ဘာမှနားမလည်တဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ ကြည့်နေသည်။
“ဘာလို့လဲ။ အစ်မကို ဖုန်းဆက်ခေါ်လို့ မရဘူးလား။”
“အင်း၊ အဲဒါကတော့…”
မျက်လုံးအားလုံး ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာကြသည်။
တကယ်တော့ အခုချိန်မှာ အရှက်ဆုံးက ကျွန်တော်ပါပဲ။
သေပါပြီ! ဘာလုပ်ရမလဲ။ ထပြေးရမလား။ ဒါမှမဟုတ် အိမ်သာထဲမှာ သွားပုန်းရမလား။
ကျွန်တော် အဲဒီလို စဉ်းစားနေတုန်း အရက်ဆိုင်တံခါး ပွင့်လာပြီး အဖြူရောင်ကုတ်အင်္ကျီ ဝတ်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဝင်လာသည်။
မိန်းကလေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ အရပ်မြင့်မြင့်၊ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားပြေပြစ်ပြီး မျက်နှာသေးသေးလေးနဲ့ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်း၊ အသားဖြူဖြူနဲ့ ဆံပင်ရှည်ရှည်။
ကျွန်တော် သူမကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်မိပြီး သူမကလည်း ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ မျက်လုံးအဝိုင်းသားနဲ့ အံ့ဩသွားပုံရသည်။
“ယွန်းဆွန်အာ…”
“ကန်ဂျင်ဟူး?”
သူတို့နှစ်ယောက် လမ်းခွဲပြီးနောက် ပထမဆုံးအကြိမ် ပြန်ဆုံခြင်းဖြစ်သည်။
အရက်ဝိုင်းရဲ့ လေထုက အလွန်ကို အနေရခက်စရာကောင်းသွားသည်။
တောက် တောက်!
ကီဟုန်းဆန်းဘေးက စားပွဲကို တူနဲ့ခေါက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ကဲပါကွာ၊ တော်တော်ကြာမှ ဆုံကြတာ ဒီလိုလေထုမျိုး ဖြစ်မနေပါနဲ့။ သောက်ကြမယ်။ ချီးယားစ်!”
ခလောက်!
ခွက်ချင်းတိုက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျွန်တော် အရက်သောက်ဟန်ပြုပြီး ဆွန်အာကို ခိုးကြည့်လိုက်သည်။ သူမကတော့ ပုံစံမပျက်ဘဲ ဘေးကလူတွေနဲ့ စကားပြောနေသည်။
ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းပဲ အကြောင်းမဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားနေတာလား။
မူးအောင် သောက်လိုက်ရင်ပဲ စိတ်သက်သာရာ ရမလားမသိ။
ကျွန်တော် ဆက်သောက်နေလိုက်သည်။ ခွက်ထဲသို့ အရက်ပြန်ဖြည့်စဉ် ဆွန်အာက သူမ၏ဖုန်းကို စားပွဲပေါ်ကနေတစ်ဆင့် ကျွန်တော့်ဘက်သို့ ခပ်ဖွဖွ ရွှေ့ပေးလိုက်သည်။
ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ ဒီလို ရေးထားသည်။
“[ကော်ဖီ သွားသောက်ကြမလား?]”
—
ကျွန်တော် အရက်ဝိုင်းကနေ ထွက်လာပြီး ၂၄ နာရီဖွင့်တဲ့ ကော်ဖီဆိုင်တစ်ခုမှာ ထိုင်နေလိုက်သည်။
ညဉ့်နက်နေပြီဖြစ်ပေမဲ့ ဆိုင်မှာ လူတော်တော်များများ ရှိနေသည်။ ကျောင်းသားတွေနဲ့တူတဲ့ စုံတွဲတစ်တွဲက TOEIC စာအုပ်တွေဖြန့်ပြီး စာကျက်နေကြသည်။ သူတို့ကတော့ တစ်ညလုံး စာကျက်ဖို့ ပြင်ထားပုံရသည်။
ကော်ဖီနှစ်ခွက် ယူလာတဲ့ ဆွန်အာက ကျွန်တော့်မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ထိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် စိတ်ကို လျှော့ချလိုက်သည်။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျောင်းပြန်တက်ရင်လည်း ကျွန်တော်တို့က ထိပ်တိုက်တွေ့ကြရဦးမှာပဲ။
ဌာနတစ်ခုတည်းမှာ ချစ်သူဖြစ်၊ လမ်းခွဲကြတာက ထူးဆန်းတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ပါ။ အဲဒီလိုကိစ္စတွေနဲ့ပဲ ရှောင်နေရမယ်ဆိုရင် နှစ်တိုင်း ကျောင်းထွက်တဲ့သူ အများကြီး ရှိနေတော့မှာပေါ့။
ပြဿနာက ပညာဉာဏ်ရဲ့ အမွန်အမြတ်ထားရာ နေရာမှာ ချစ်သူရည်းစားဖြစ်နေကြတာပါပဲ။ ပေးထားရတဲ့ ကျူရှင်ခတွေကို စဉ်းစားပြီး စာသာ ကြိုးစားကြရင် ကောင်းမှာ။
ဆွန်အာက အရင်စပြောသည်။
“မတွေ့တာ ကြာပြီနော်။”
“အင်း။”
တကယ်တမ်းတွက်ကြည့်ရင် နှစ်နှစ်နီးပါး ရှိပြီ။
“စစ်မှုထမ်းရတာ အဆင်ပြေရဲ့လား။”
“အင်း။ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။”
ပြန်မလာခင်အထိတော့ သေလုမြောပါး ခံစားခဲ့ရသလိုပါပဲ။ (တကယ်လည်း တစ်ခါလောက်တော့ သေမလို ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်)
ကျွန်တော်တို့ ပထမဆုံးတွေ့ခဲ့တာက Freshmen ကြိုဆိုပွဲမှာပါ။ အရွယ်ရောက်စ အတန်းဖော်တွေကြားမှာ ဆွန်အာက ထင်ထင်ရှားရှား လှပနေခဲ့သည်။
လှတာတင်မကဘဲ ဆွန်အာဆီမှာ လူတွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားတစ်ခု ရှိသည်။
အတန်းဖော်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဆန်းဘေးပဲဖြစ်ဖြစ် အားလုံးက သူမကို စိတ်ဝင်စားကြသည်။ အားလုံးက သူမနဲ့ ချစ်သူဖြစ်ချင်ကြတာ နေမှာပါ။
အံ့ဩစရာကောင်းတာက သူမက ကျွန်တော့်ကို ရွေးချယ်ခဲ့တာပဲ။
ကျွန်တော်တို့က ဌာနတွင်းမှာ တရားဝင်ချစ်သူတွေဖြစ်ပြီး တစ်နှစ်တာလုံး အတူတူပဲ ရှိနေခဲ့ကြသည်။ အခုပြန်တွေးကြည့်တော့ အဲဒီအချိန်တွေက တကယ့်ကို ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းတဲ့ အချိန်တွေပါ။
ဒါပေမဲ့ ပထမနှစ်ကုန်ခါနီးမှာ ကျွန်တော့်အဖေရဲ့ ကုမ္ပဏီမှာ ပြဿနာတွေ တက်လာသည်။
ကျွန်တော့်အဖေက ကုမ္ပဏီကို ကယ်တင်ဖို့ အလူးအလဲ ရုန်းကန်နေရပြီး အမေကလည်း စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ အိပ်မပျော်နိုင်ဖြစ်ရသည်။ ကုမ္ပဏီအခြေအနေကို သိပ်မသိတဲ့ ကျွန်တော်တောင် အခြေအနေမကောင်းမှန်း သိသာနေသည်။
နောက်ဆုံးမှာ ကုမ္ပဏီက ဒေဝါလီခံလိုက်ရပြီး အဖေလည်း လဲကျသွားသည်။
ဒေဝါလီခံရခြင်း၊ ဖျားနာခြင်း၊ တရားစွဲဆိုခံရခြင်း၊ ပြောင်းရွှေ့ခြင်း… ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့သလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းမသိတော့ပါ။ ဆွန်အာက လမ်းခွဲဖို့ ပြောလာတာက အဲဒီကိစ္စတွေအကြောင်း ပြောရင်း ဖြစ်လာတာပါ။
ကျွန်တော်ကလည်း ဆက်ပြီးတွယ်ကပ်ထားဖို့ သတ္တိမရှိခဲ့ဘူး၊ အဲဒီလိုနဲ့ပဲ ကျွန်တော်တို့ လမ်းခွဲခဲ့ကြတာပါ။
ကြားထဲမှာ မနှစ်မြို့စရာ အဖြစ်အပျက်လေးတွေ ရှိခဲ့တာကလွဲရင် ကျွန်တော်တို့က တခြားစုံတွဲတွေလိုပဲ တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး လမ်းခွဲခဲ့ကြတာပါ။
“မင်းရဲ့ အဲဒီဆန်းဘေးကရော ဘယ်လိုနေလဲ။”
ကျောင်းပွဲတော်မှာ ခဏတာ ရောက်လာခဲ့တဲ့ ဆန်းဘေးယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံရိပ်ကို ကျွန်တော် သတိရလိုက်သည်။ အဲဒီနေ့ကမှ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးတာပေမဲ့ သူ့အကြောင်းကိုတော့ အရင်ကတည်းက အများကြီး ကြားဖူးသည်။ သူက လူသိများတဲ့သူလေ။
ကိုဂျွန်ဟျောင်း။
သူက လုပ်ငန်းစုကြီးတစ်ခုရဲ့ လက်အောက်ခံ GH ဆောက်လုပ်ရေး ရဲ့ သားသုံးယောက်မြောက် ဖြစ်သည်။ ခဏလေးပဲ မြင်လိုက်ရပေမဲ့ သူက ရုပ်ရည်ချောမောပြီး ပင်ကိုယ်စရိုက်လည်း ကောင်းမွန်ပုံရသည်။
သူ ကျောင်းမှာ ခွင့်ယူပြီး စစ်မှုထမ်းသွားပြီးနောက် မင်ယောင်းဆီကနေ ကြားလိုက်ရသည်။
ဆွန်အာက အဲဒီဆန်းဘေးနဲ့ တွဲနေတယ်တဲ့။
သူမက ခေါင်းညိတ်သည်။
“အင်း၊ သူ အဆင်ပြေပါတယ်။”
အင်း၊ သူ အဆင်ပြေတာပေါ့လေ။
ရုတ်တရက် မေးခွန်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူမက အဲဒီဆန်းဘေးနဲ့ ဘယ်အချိန်ကတည်းက တွဲခဲ့တာလဲ။ ကျွန်တော်တို့ မလမ်းခွဲခင်ကတည်းကလား။
မေးလိုက်ချင်ပေမဲ့ သူမရဲ့ ဘယ်ဘက်လက်သူကြွယ်မှာ စွပ်ထားတဲ့ လက်စွပ်ကို မြင်တော့ ကျွန်တော် စကားရပ်လိုက်သည်။
အခုသိလို့ရော ဘာထူးမှာလဲ။
အချိန်အတော်ကြာမှ ပြန်တွေ့ကြတာပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်နှာကတော့ အရင်အတိုင်းပါပဲ။ သူမ ဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေ၊ အိတ်တွေ၊ အသုံးအဆောင်တွေပဲ ပြောင်းလဲသွားတာပါ။
သူမရဲ့ မိတ်ကပ်နဲ့ ပုံစံတွေက ခေတ်ဆန်နေပြီး နာရီ၊ အိတ်၊ ဖိနပ်တွေ အားလုံးက ဇိမ်ခံအမှတ်တံဆိပ်တွေ ဖြစ်ပုံရသည်။
“မင်း အများကြီး ပြောင်းလဲသွားတာပဲ။”
ဆွန်အာက ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်သည်။
“အချိန်တွေ အများကြီး ကုန်သွားပြီလေ။”
တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတစ်ယောက်အတွက် နှစ်နှစ်ဆိုတာ အတော်လေး ကြာတဲ့အချိန်ပါ။
အဲဒီအချိန်တွေအတွင်းမှာ ကျွန်တော် ဘာလုပ်ခဲ့သလဲ။
“…”
ကျွန်တော် နိုင်ငံကို ကာကွယ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။
နိုင်ငံကို ကာကွယ်ရတဲ့ တာဝန်ကို ကျေပွန်ခဲ့ရတာ ဂုဏ်ယူပါတယ်။ အေးလေ။
ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် ဆွန်အာက သတိကြီးကြီးနဲ့ ပြောသည်။
“အခြေအနေတွေ ခက်ခဲနေတဲ့အချိန်မှာ လမ်းခွဲဖို့ ပြောခဲ့မိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်။”
“အင်း၊ အဲဒါတွေက အတိတ်မှာ ကျန်ခဲ့ပြီလေ။”
ဆွန်အာက တည်ငြိမ်တဲ့ အသံနဲ့ ပြောသည်။
“ဂျင်ဟူး၊ ကျွန်မ မင်းကို တကယ် ကြိုက်ခဲ့တာပါ။”
ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော် ရုတ်တရက် ရင်ထဲမှာ တင်းကြပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
တွေဝေသွားပြီး “ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်မိသည်။
“ထူးဆန်းတယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ အဲဒါ အမှန်တရားပါပဲ။ ရှင်နဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ကတည်းက ရှင်က တခြားသူတွေနဲ့ မတူဘူးလို့ ခံစားမိတယ်။ ရှင်က ဘာမဆို လုပ်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ ခွန်အားနဲ့ ယုံကြည်မှုမျိုး အမြဲရှိနေတာလေ။ အဲဒါကြောင့် ကျွန်မ ရှင်ကို သဘောကျခဲ့တာပါ။”
“ဒါဆို ဘာလို့ လမ်းခွဲဖို့ ပြောခဲ့တာလဲ။”
သူမဆီက အဖြေမကြားရသေးခင်မှာပဲ အကြောင်းရင်းကို ကျွန်တော် ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။ ကျွန်တော့်မိသားစု အခက်အခဲဖြစ်နေချိန်မို့ ဖြစ်မှာပါ။
“အခွင့်အရေး ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ အမိအရ ဆုပ်ကိုင်လိုက်တာပါ။”
“ဘယ်လို အခွင့်အရေးလဲ။ သူဌေးသားနဲ့ တွဲခွင့်ရတဲ့ အခွင့်အရေးလား။”
ဆွန်အာက သူမ၏ ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်သည်။
“ကျွန်မကို ဝေဖန်ချင်ရင်လည်း ဝေဖန်နိုင်ပါတယ်။ လမ်းခွဲရအောင် အရင်စပြောခဲ့တာ ကျွန်မပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ကိုယ့်အိပ်မက်ကို လိုက်ရှာချင်တယ်။”
“…အိပ်မက်?”
သူမ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။
သူမ ပြောတာကို ကျွန်တော် သေချာ နားမလည်ခဲ့ပါ။ ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ဆွန်အာက သူမ ခန့်မှန်းထားပြီးသားဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ ခပ်ပါးပါး ပြုံးလိုက်သည်။
“ကျွန်မ အရင်သွားတော့မယ်။”
ဆွန်အာက သူမ၏ အိတ်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး ထရပ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူမကို ဆွဲထားဖို့ လက်လှမ်းလိုက်ပေမဲ့ တုံ့ဆိုင်းသွားမိသည်။ အဲဒီအစား ကျွန်တော် မေးခွန်းတစ်ခု ထုတ်လိုက်သည်။
“မင်းပြောတဲ့ အိပ်မက်ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။”
ဆွန်အာက သူမ၏ ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်ပြီး တိုတိုတုတ်တုတ် ပြန်ဖြေသည်။
“အောင်မြင်မှု။”
—
အရက်ဝိုင်းဆီ ပြန်မသွားတော့ဘဲ အနီးနားက စတိုးဆိုင်တစ်ခုမှာ ဆော်ဂျူးတစ်ပုလင်းနဲ့ မုန့်အနည်းငယ် ဝယ်ကာ ထီးရိပ်အောက်မှာ ထိုင်လိုက်သည်။
“ဟူး။”
အေးစက်နေတဲ့ ညလေထုထဲမှာ ကျွန်တော့်နှုတ်ခမ်းကနေ အငွေ့တွေ ထွက်လာသည်။
တစ်ယောက်တည်း အရက်သောက်ရင်း ကွယ်လွန်သွားတဲ့ ကျွန်တော့်အဖေကို သတိရမိသည်။
ကျွန်တော်တို့အိမ်က အဖေ့ဈာပနမတိုင်ခင်ကတည်းက ပြိုလဲခဲ့ရသည်။ အမေက ဆွေမျိုးတွေကို အကူအညီတောင်းပေမဲ့ ဘယ်သူကမှ လက်ကမ်းမပေးခဲ့ကြ။ ပြီးတော့ ဆွန်အာကလည်း ကျွန်တော့်ကို လမ်းခွဲသွားခဲ့သည်။
အရာအားလုံးက ပြိုလဲပျက်စီးနေသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဝမ်းနည်းနေဖို့ အချိန်မရှိပါ။ အသက်ရှင်နေသူတွေကတော့ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မဆို ဆက်လက်ရှင်သန်ရဦးမှာပဲ။
အချိန်တွေကလည်း အမှောင်ထဲမှာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ စစ်မှုထမ်းနေစဉ်အတွင်းမှာ ကျွန်တော့်အမေက အခက်အခဲပေါင်းစုံကို သည်းခံ ကျော်ဖြတ်ခဲ့ရသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ပဲ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ကံတရားက ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာသည်။ အလယ်တန်းကျောင်းသားဘဝက ကျွန်တော် ရောင်းခဲ့တဲ့ ဂိမ်းဇာတ်ကောင်က ဝမ် ၁.၂၄ ဘီလီယံတန်ဖိုးရှိတဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုအဖြစ် ပြန်ရောက်လာသည်။
“အောင်မြင်မှုတဲ့လား... အောင်မြင်မှုဆိုတာ တကယ်တော့ ဘာလဲ။”
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော့်မျက်စိရှေ့မှာ ဟိုလိုဂရမ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“…”
ဒါဘာလဲ။
OTK Company ဆိုတာ တက်ဂဲ့ယူ က အခွန်ရှောင်ဖို့အတွက် ဖန်တီးထားတဲ့ စက္ကူကုမ္ပဏီတစ်ခုပါ။ လူတစ်ယောက်တည်း ပိုင်တဲ့ ကော်ပိုရေးရှင်းဖြစ်တဲ့အတွက် တက်ဂဲ့ယူ ကပဲ စီအီးအို ဖြစ်မှာပေါ့။
ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ကျွန်တော်က စီအီးအို ဖြစ်နေရတာလဲ။
ကျွန်တော် ဟိုလိုဂရမ်ကို ငေးစိုက်ကြည့်နေမိသည်။
ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ တက်ဂဲ့ယူ တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ ကုမ္ပဏီရဲ့ စီအီးအိုအဖြစ် ကျွန်တော် ဖြစ်လာရတော့မှာလား။
ဟိုလိုဂရမ်က ကျွန်တော့်မျက်စိရှေ့ကနေ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ဒါဟာ မကြာခင် အနာဂတ်မှာ ဖြစ်လာမယ့်အရာဆိုတာ ကျွန်တော် အလိုလို သိလိုက်သည်။
အတိတ်ဆိုတာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ဘာပဲလုပ်လုပ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီးသားတွေကို ကျွန်တော် ပြောင်းလဲလို့မရပါ။ ဒါပေမဲ့ အနာဂတ်ကတော့ မရောက်လာသေးပါ။
အနာဂတ်ဆိုတာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရွေးချယ်မှုအပေါ်မှာ မူတည်ပြီး ပြောင်းလဲနိုင်ပါတယ်။ အခုဟာကတော့ အဲဒီရွေးချယ်မှုအတွက် အချိန်အခါပါပဲ။
“OTK Company ရဲ့ စီအီးအို ကန်ဂျင်ဟူး…”
ဒါက ကျွန်တော် လျှောက်လှမ်းရမယ့် လမ်းကြောင်းလား။
ခိုင်မာတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုက ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲကို ရိုက်ခတ်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ လုပ်ငန်းစဉ်တွေက ဘယ်လိုဖြစ်လာမလဲ၊ အဆုံးမှာ ဘာတွေရှိနေမလဲဆိုတာ မသိပေမဲ့... တစ်ခါလောက်တော့ စမ်းကြည့်ချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။
ကျွန်တော် တက္ကစီပေါ်က ဆင်းပြီး အိမ်တံခါးကို ဖွင့်ကာ အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်။
တက်ဂဲ့ယူ က ဆိုဖာပေါ်မှာ မီးတွေ အကုန်ဖွင့်ထားလျက်နဲ့ ကွေးကွေးလေး အိပ်ပျော်နေသည်။
“ဟေ့! ထစမ်း! မြန်မြန်ထ!”
သူ့ကို အနည်းငယ် လှုပ်နှိုးလိုက်တော့မှ တက်ဂဲ့ယူ က အတင်းမျက်လုံးဖွင့်လာသည်။
“အာ! ကောင်းကောင်းအိပ်နေတာကို ဘာလို့ လာနှိုးတာလဲ။”
တက်ဂဲ့ယူ က ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။
“မင်း ဘယ်လောက်တောင် သောက်လာတာလဲ။ မူးနေရင် အိမ်ပြန်အိပ်လေ။”
“မင်းလက်ကို ပေးစမ်း။”
“ဟမ်?”
တက်ဂဲ့ယူ က ဘာမှ နားမလည်တဲ့ပုံနဲ့ လက်ကို ဆန့်ပေးလိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူ့လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“အား! မင်း ဘာလုပ်တာလဲ။”
“ငါ မင်းကို ဖမ်းမိသွားပြီဆိုတော့ ငါတို့ အတူတူ လုပ်ကြမယ်။”
သူ့မျက်နှာအမူအရာကတော့ “အိပ်နေတဲ့အချိန်မှာ ဘာလို့ လာပြီး ဆူညံနေတာလဲ” ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။
“ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမှာလဲ။”
“ဘာမဆိုပေါ့။”