အခန်း ၁၂၄
အိပ်ပျော်နေတဲ့ ဆန်းယော့ပ် ကို ကျွန်တော် လှုပ်နှိုးလိုက်တယ်။
“အာ... အိပ်နေတာကို။ ဘာလို့ လာနှိုးတာလဲ။”
“အစီအစဉ်တစ်ခုရှိလို့။ ထတော့၊ သွားမယ်။”
“ဘယ်ကိုလဲ။”
“ဘေ့စ်ဘောကွင်းကို။ ဒီနေ့ ပြိုင်ပွဲဝင်ပြပွဲ (Exhibition game) ရှိတယ်။”
ဆန်းယော့ပ် က ဘေးမှာချထားတဲ့ သူ့မျက်မှန်ကို ကောက်တပ်လိုက်တယ်။
“မင်းက ဘယ်တုန်းကတည်းက ဘေ့စ်ဘော ကြည့်တတ်သွားတာလဲ။”
“စကားများမနေနဲ့တော့၊ အဝတ်အစားသာ လဲလိုက်။”
ဘေ့စ်ဘောကွင်းသွားဖို့အတွက် အထူးတလည် ဝတ်ဆင်စရာမှ မလိုတာ။
ကျွန်တော်က ဂျင်းဘောင်းဘီနဲ့ အင်္ကျီလက်ရှည်၊ ပြီးတော့ အနွေးထည်တစ်ထည်ကို ဝတ်ပြီး ဦးထုပ်ကို ဆွဲစိုက်လိုက်တယ်။ ဆန်းယော့ပ် ကတော့ သူ့ရဲ့ ပုံမှန်ဝတ်နေကျ မီးခိုးရောင် အားကစားဝတ်စုံနဲ့ အနွေးထည်ကိုပဲ ဝတ်လိုက်တယ်။
***
VIP နေရာတွေက ပွဲစဉ်စတင်ရာ (Home plate) ရဲ့ နောက်ဘက်မှာ ရှိတယ်။
ကျွန်တော်တို့ ဝင်သွားတဲ့အခါ အားကစားကွင်း တစ်ခုလုံးကို မြင်လိုက်ရတယ်။ ကျယ်ဝန်းလှတဲ့ ကွင်းပြင်ကြီးထဲမှာ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဘေ့စ်ဘောပွဲ စတင်ဖို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်မျှော်နေကြတဲ့ ပရိသတ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။
ကျွန်တော်တို့ ရောက်လာမယ်လို့ ကြိုတင်သတင်းပေးထားပုံရတယ်၊ လုံခြုံရေးတွေက ကျွန်တော်တို့ ချဉ်းကပ်လာတဲ့အခါ လမ်းဖယ်ပေးကြတယ်။ ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံ က ကျွန်တော်တို့ကို နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုတယ်။
“လာပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
“ကျွန်တော်လည်း အိမ်မှာ အနားယူနေတာပါပဲ။”
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံး အလုပ်များနေကြတာမို့ အခုဟာက ဒုတိယအကြိမ်မြောက် တွေ့ဆုံခြင်းသာ ဖြစ်တယ်။
ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံ က ဂျင်းဘောင်းဘီ၊ တီရှပ်နဲ့ သူ့ရဲ့အပေါ်ကနေ Seosung Dragons ဘေ့စ်ဘောဂျာကင်ကို ဝတ်ထားတယ်။ သူ့ဘေးမှာတော့ Seosung Dragons ယူနီဖောင်း ဝတ်ထားတဲ့ သူ့ကလေးတွေလို့ ထင်ရတဲ့သူတွေ ရပ်နေတယ်။
“ဒါတွေက ကျွန်တော့်ကလေးတွေပါ။”
“အော်၊ ဟုတ်လား။”
ဒါဆို ဒီကလေးတွေက ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံ ရဲ့ သားသမီးတွေပေါ့။
နှစ်ယောက်လုံးက ချစ်ဖို့ကောင်းပေမဲ့ ရုပ်ရည်က သိပ်ပြီးတော့လည်း ခမ်းနားကြီးကျယ်တဲ့ပုံ မပေါက်ဘူး။ မိတ်ဆက်ပေးတာမျိုး မဟုတ်ရင်တော့ ကွင်းကို မိဘတွေနဲ့ လိုက်ကြည့်တဲ့ ကလေးတွေပဲလို့ပဲ ထင်မိမှာ။
“တကယ် ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တော့ ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံ က ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးတယ်။
“မိတ်ဆက်ပေးရစေ။ သူတို့က ဖေဖေနဲ့အတူ အလုပ်လုပ်တဲ့သူတွေလေ။”
“မင်္ဂလာပါ။”
ကောင်လေးက လက်နှစ်ဖက်ကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ဆုပ်ကိုင်ပြီး ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်တယ်။ ကောင်မလေးကတော့ ရှက်နေပုံရပြီး သူ့အစ်ကိုရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ပုန်းနေတယ်။
မူလတန်းအဆင့်လောက် ရှိမယ့် ကောင်လေးက အင်ဆောင်ဟိုဖြစ်ပြီး၊ အငယ်မလေးကတော့ အင်ဂျီယောင်း ဖြစ်တယ်။
ကောင်မလေးက ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံ ရဲ့ အင်္ကျီစကို ဆွဲတယ်။
“ဖေဖေ၊ ဖေဖေ။”
“ဘာလဲကွယ်၊ ဖေဖေ့ရဲ့ မင်းသမီးလေး။”
“သမီးလည်း ကြက်သားစားချင်တယ်။”
“ဟုတ်ပါပြီ၊ မင်းသမီးလေးရယ်။ ဖေဖေ မှာပေးပါ့မယ်။”
ကလေးတွေနဲ့ ဆက်ဆံနေပုံကို ကြည့်ရတာ သူက သာမန်ဖေဖေတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ စဉ်းစားကြည့်တော့ ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံ က သမီးအပေါ် အရမ်းအလိုလိုက်တဲ့ ဖခင်တစ်ယောက်ဆိုတဲ့ သတင်းတွေ ကြားဖူးသားပဲ။
သူက သူ့ရဲ့ အလုပ်အမှုဆောင် အတွင်းရေးမှူးကို လှမ်းမှာတယ်။
“ကလေးတွေအတွက် ကြက်သား၊ ပီဇာနဲ့ အချိုရည်တွေ မှာပေးပါ။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ နားလည်ပါပြီ။”
ပြီးတော့ သူက ကျွန်တော်တို့ကို ကြည့်တယ်။
“ခင်ဗျားတို့လည်း မစားရသေးဘူးမလား။ ဒီမှာလည်း ထမင်းချိုင့်တွေ ရှိတယ်…”
ဆန်းယော့ပ် က ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပဲ ဝင်ပြောတယ်။
“ကျွန်တော်လည်း ကြက်သားနဲ့ ပီဇာ ကြိုက်ပါတယ်။”
ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံ က ခေါင်းညိတ်တယ်။
“ကျွန်တော်တို့အတွက်ပါ အတူတူ မှာလိုက်ပါ့မယ်။”
ဆန်းယော့ပ် က ကျွန်တော့်ကို တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။
“သူ့သမီးကို ‘မင်းသမီးလေး’ လို့ ခေါ်တာက တကယ်ပဲ စိတ်ရင်းနဲ့ ခေါ်နေသလိုပဲနော်။”
“အင်း…”
သူက Seosung Group ရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌသမီးဆိုတော့ သာမန် မင်းသမီးလေးထက် ပိုတဲ့ အဆင့်အတန်းမျိုးတော့ ရှိမှာပေါ့။
“Seosung Group ရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ ဖေဖေနဲ့ မွေးဖွားလာရတာ ဘယ်လိုခံစားရမလဲ သိချင်လိုက်တာ။”
ကျွန်တော်က တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
“ကလေးတွေကို တိုက်ရိုက်ပဲ မေးကြည့်ပါလား။”
တကယ်တော့ ကျွန်တော်လည်း စိတ်ဝင်စားမိတာပါပဲ။
“ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံ ကို မေးလို့ ရမလား။”
“…….”
အဲဒါကတော့ အဆင်ပြေမှာပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံ ရဲ့ ဖခင်ကိုယ်တိုင်က Seosung Group ရဲ့ အကြီးအကဲပဲလေ။
ဒီအချက်ကို ကြည့်ရင် သူတို့က ရိုးရိုးချမ်းသာတဲ့ မိသားစုတင် မဟုတ်ဘဲ စိန်အဆင့် (Diamond-tier) မိသားစုမျိုးလို့ ဆိုရမှာပဲ။ ကျွန်တော် ကောင်လေးကို ကြည့်လိုက်တယ်။ ဒီကလေးငယ်လေးက နောက်ပိုင်း ကြီးလာရင် Seosung Group ကို ဆက်ခံရမှာလား။
ပွဲမစခင်မှာ နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။
အသက်လေးဆယ်ကျော်အရွယ်၊ အမူအရာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်။ သူ့ရဲ့ အမူအရာနဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေမှာ ပေါ့ပါးသွက်လက်ပြီး ဂုဏ်ရှိတဲ့ အရိပ်အငွေ့တွေ ရှိတယ်။
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ဒီမှာ ပြန်တွေ့ရတာ ကောင်းလိုက်တာ။”
“အော်၊ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။”
သူ့နာမည်က အင်ဆူမီ။ ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံ ရဲ့ အစ်မဖြစ်ပြီး Ceylon ဟိုတယ်ရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌလည်း ဖြစ်တယ်။
သူ့အသက်က ကိုရီးယားအသက်အရွယ်အရ ၄၆ နှစ်ရှိပြီ ဖြစ်ပေမဲ့ အသက်ထက် ပိုငယ်သယောင် ထင်ရတယ်။ အဲဒီနေ့က မိတ်ကပ်မပါဘဲ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဝတ်ထားတဲ့ပုံနဲ့ မတူဘဲ ဒီနေ့တော့ မိတ်ကပ်ပါးပါးလေးနဲ့ အလွန်ကို လှပစွာ ပြင်ဆင်ထားတယ်။
“အဲဒီနေ့က ကူညီပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ သီးသန့် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောဖို့ အချိန်ရှာနေတာပါ။”
“မလိုပါဘူး။”
“အဒေါ်လေး!”
ကောင်မလေးက အပြေးလေးသွားပြီး ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဆူမီကို ဖက်လိုက်တယ်။
သူမက ကလေးရဲ့ ခေါင်းလေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးတယ်။
“ဂျီယောင်းလေး၊ နေကောင်းလား။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ အဒေါ်လေး။”
ကလေးတွေနဲ့ နွေးထွေးစွာ ဆက်ဆံနေတာကို ကြည့်ရတာ ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံ နဲ့ အင်ဆူမီတို့က အတော်လေး ရင်းနှီးပုံရတယ်။ မောင်နှမတွေဆိုတော့ ရင်းနှီးတာ သဘာဝပဲလို့ ထင်စရာရှိပေမဲ့ ချယ်ဘော (Chaebol) မိသားစုတွေမှာတော့ ဒါမျိုးက ရှားပါးပါတယ်။
စားပွဲပေါ်မှာတော့ ကြက်သား၊ ပီဇာနဲ့ ပြည်ကြီးငါးတွေအပြင် အချိုရည်နဲ့ ဘီယာတွေပါ ပွဲတော်တစ်ခုလို စုံလင်နေတယ်။ ကလေးတွေက စားဖို့ ထိုင်လိုက်ကြပြီး ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံ၊ အင်ဆူမီနဲ့ ကျွန်တော်တို့ကတော့ ဘီယာခွက်တွေကို မြှောက်ပြီး Cheers လုပ်လိုက်ကြတယ်။
“ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က Seosung Dragons နိုင်သွားတယ် မဟုတ်လား။”
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။”
ကွယ်လွန်သူ ဥက္ကဋ္ဌ အင်အီလ်ကွမ်ရော၊ ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံ ပါ ဘေ့စ်ဘော ဝါသနာရှင်တွေအဖြစ် ကျော်ကြားကြတယ်။
ကုမ္ပဏီရန်ပုံငွေနဲ့ လည်ပတ်တဲ့ အားကစားအသင်းတွေက ဥက္ကဋ္ဌရဲ့ ချစ်ခင်မှုအပေါ်မှာပဲ အဓိက မှီခိုနေရတာ။ ဥက္ကဋ္ဌရဲ့ ရက်ရောတဲ့ ပံ့ပိုးမှုနဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေကြောင့် Seosung Dragons ဟာ FA ဈေးကွက်ကနေ ထိပ်တန်းကစားသမားတွေကို အောင်မြင်စွာ ခေါ်ယူနိုင်ခဲ့ပြီး World Series ချန်ပီယံဆုကို နှစ်နှစ်ဆက်တိုက် ရယူနိုင်ခဲ့တယ်။
ကျွန်တော်တို့ စကားပြောနေတုန်းမှာပဲ Seosung Dragons နဲ့ CL Giants တို့ရဲ့ ပြိုင်ပွဲဝင်ပြပွဲ စတင်သွားတယ်။
***
ကျွန်တော် ငယ်ငယ်က ဖေဖေနဲ့အတူ ဘေ့စ်ဘောကွင်းကို အနည်းငယ် သွားခဲ့ဖူးတာကို မှတ်မိပေမဲ့ အလယ်တန်းပြီးကတည်းက တစ်ခါမှ မသွားဖြစ်တော့ဘူး။
ဘာလို့ဆို ကျွန်တော်က အားကစားကို သိပ်စိတ်မဝင်စားလို့ပါ။
ပွဲတွေကို ပုံမှန် လိုက်ကြည့်လေ့ မရှိပေမဲ့ စည်းမျဉ်းတွေနဲ့ ကစားပုံ ကစားနည်းတွေကိုတော့ အကြမ်းဖျင်း သိပါတယ်။
ကမ္ဘာတစ်ဝန်းက လူအများစု ကြိုက်နှစ်သက်တဲ့ ဘောလုံးကစားနည်းနဲ့ မတူဘဲ ဘေ့စ်ဘောကတော့ နိုင်ငံအနည်းငယ်မှာပဲ ကန့်သတ်ထားတာပါ။ ပရော်ဖက်ရှင်နယ်လိဂ် ရှိတဲ့ နိုင်ငံဆိုတာ လက်ချိုးရေလို့ ရပါတယ်။
ဒါပေမဲ့လည်း ဘေ့စ်ဘောက ဘောလုံးနဲ့အတူ ကမ္ဘာ့အားကစားဈေးကွက်ရဲ့ မဏ္ဍိုင်တစ်ခုအဖြစ် ဆက်လက် တည်ရှိနေဆဲပါ။ အဲဒီအကြောင်းရင်းကတော့ အမေရိကန်ကြောင့်ပါ။
စီးပွားရေးလိုပဲ အားကစားတွေကလည်း အရင်းရှင်စနစ်ရဲ့ တင်းကျပ်တဲ့ ယုတ္တိဗေဒအောက်မှာပဲ လည်ပတ်နေတာ။ အမေရိကန်က ပါဝင်လာရင် ကမ္ဘာတစ်ဝက်လောက်က လိုက်ပါလာကြတာမျိုးပေါ့။
MLB က ကမ္ဘာ့အကြီးဆုံး ပရော်ဖက်ရှင်နယ်လိဂ် ဖြစ်ပြီး အမေရိကန်ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှု ခံထားရတဲ့ နိုင်ငံတွေက ဘေ့စ်ဘောကို ရေပန်းစားတဲ့ အားကစားနည်းအဖြစ် ဖော်ဆောင်လာခဲ့ကြတယ်။
ကိုရီးယား၊ ဂျပန်၊ မက္ကဆီကိုနဲ့ ထိုင်ဝမ်တို့က အဓိက ဥပမာတွေပါ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် အရင်က အမေရိကန်နဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်မှာ ရှိခဲ့တဲ့ အရှေ့ဥရောပနိုင်ငံတွေကတော့ ဘေ့စ်ဘောကို သိပ်မကစားကြဘူး။
ဆန်းယော့ပ် က ဘီယာသောက်ရင်း ပြောတယ်။ “ကြာမှလာကြည့်တော့လည်း ပျော်ဖို့ကောင်းသား။ ငါ့အစ်မကိုလည်း ခေါ်လာဦးမှ။”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ “ကောင်းတဲ့ အိုင်ဒီယာပဲ။ အားလုံး အတူတူ လာကြတာပေါ့။”
ကွင်းထဲမှာ သူငယ်ချင်းတွေ၊ ချစ်သူတွေတင်မကဘဲ မိသားစုလိုက် လာရောက်ကြည့်ရှုသူတွေလည်း အများကြီးပဲ။
အခုဆိုရင် ကျွန်တော်နဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံ တို့ ဘေ့စ်ဘောကွင်းမှာ တွေ့ဆုံတဲ့အကြောင်း သတင်းတွေ ထွက်နေလောက်ပြီ။ သမ္မတကြီးက ကျွန်တော် အင်ဂျင်ယုံ နဲ့ အတူရှိနေတာကို မကြိုက်ဘဲ နေပါ့မလား။
သူသိနေတာတောင် ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံ ကတော့ သိပ်ဂရုစိုက်ပုံ မရဘူး။ Seosung Group ရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်လာပြီဆိုရင်တော့ ဩဇာကြီးမားတဲ့ အာဏာပိုင်တွေကို အလွယ်တကူ စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေချင်တာတော့ အမှန်ပါပဲ။
ပွဲစဉ် ၅ အရောက်မှာတော့ CL Giants က ၄-၂ နဲ့ ဦးဆောင်နေတယ်။
“ဘယ်သူနိုင်မယ်လို့ ထင်လဲ။”
ဆန်းယော့ပ် က စဉ်းစားမနေဘဲ ပြန်ဖြေတယ်။ “Seosung Dragons နိုင်မယ်လို့ ထင်တယ်။”
“ဒါပေမဲ့ CL Giants က ၂ မှတ်လောက် ဦးဆောင်နေတာလေ။”
“ဘေ့စ်ဘောက ပစ်ချသူ (Pitcher) တွေအပေါ်မှာပဲ မူတည်တာ။ ခုနက ကြည့်ရသလောက် Seosung Dragons ရဲ့ အစပြု ပစ်ချသူတွေက မဆိုးပါဘူး။ တကယ်တော့ ဂိမ်းပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အားကစားပဲဖြစ်ဖြစ် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုက အဓိကပဲ။”
ကျွန်တော် အံ့သြသွားပြီး မေးလိုက်တယ်။ “မင်းက ဘေ့စ်ဘောမှ မကြည့်တတ်တာ မဟုတ်ဘူးလား။”
“ဟားဟား၊ ကျွန်တော်က ဘေ့စ်ဘော လေ့ကျင့်ရေး ဂိမ်းတွေကို အပိုင် ကျွမ်းကျင်ထားတာလေ။”
“……။”
သူက အားကစားကို ဂိမ်းကနေတစ်ဆင့် သင်ယူထားတာပါ။
တကယ်ပဲ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိလားမသိပေမဲ့ တက်ဂယူကတော့ ဘေ့စ်ဘောရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေနဲ့ စနစ်တွေကို အပြည့်အဝ နားလည်နေပုံပါပဲ။ ပစ်ချသူ (Pitcher) ရဲ့ ပစ်ပုံပစ်နည်းတွေနဲ့ နည်းပြရဲ့ ဗျူဟာတွေကိုတောင် သူက ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီး မြင်နေတာပါ။
နောက်ဆုံးမှာတော့ တက်ဂယူ ခန့်မှန်းထားတဲ့အတိုင်း Seosung Dragons က ၇-၅ နဲ့ အနိုင်ရသွားခဲ့ပါတယ်။
***
ပွဲပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျွန်တော်တို့ နှုတ်ဆက်ခဲ့ကြတယ်။ ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံ ကတော့ ဒီနေ့တစ်နေ့တာလုံး သူ့ကလေးတွေနဲ့ပဲ အချိန်ကုန်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်လို့ ပြောပါတယ်။
ဘယ်လောက်ပဲ ကြီးမားတဲ့ လုပ်ငန်းစုကြီးရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်နေပါစေ၊ ဖခင်တစ်ယောက်ဆိုတာကတော့ ဖခင်ပါပဲ။
ကားမောင်းပြီး ပြန်လာတဲ့လမ်းမှာ တက်ဂယူက ရုတ်တရက် စကားစလာတယ်။
“ငါတို့ ဘေ့စ်ဘောအသင်း ကိုယ်ပိုင် ထောင်လိုက်ရင် ကောင်းမလား။”
“ဟမ်?”
ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။
“အသင်းတစ်ခု ရှိထားရင် ကောင်းမှာလေ။”
ကျွန်တော် မယုံနိုင်စွာနဲ့ပဲ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ “မင်းက ဘေ့စ်ဘောအသင်းတစ်သင်းကို တစ်နှစ်ပတ်လုံး လည်ပတ်ဖို့ ဘယ်လောက်ကုန်ကျလဲဆိုတာရော သိရဲ့လား။”
“ဘယ်လောက် ကုန်လို့လဲ။”
“……။”
ကျွန်တော်လည်း တကယ်တော့ မသိပါဘူး။
တက်ဂယူက သူ့ဖုန်းထဲမှာ ရှာကြည့်လိုက်တယ်။
“ဝမ် သုံးလေးရာဘီလီယံလောက် ကုန်တယ်တဲ့။ ငါတို့က အဲလောက် သုံးနိုင်တဲ့ အနေအထား မဟုတ်ဘူးလား။”
“ဒီရက်ပိုင်း ငွေကြေးက တင်းကျပ်နေတယ်။”
ကျွန်တော်တို့က Seosung SB ရှယ်ယာတွေကို ဝယ်ယူဖို့နဲ့ ဖက်စပ်လုပ်ငန်း တည်ထောင်ဖို့အတွက် အများကြီး သုံးထားပြီးပြီ။ ဒါ့အပြင် ဝန်ထမ်းတွေကို အဆက်မပြတ် ခေါ်ယူနေရတာကြောင့် ပုံသေကုန်ကျစရိတ်တွေကလည်း နေ့စဉ် တိုးလာနေတယ်။
“ဒါပေမဲ့ ငါတို့ဆီမှာ အဲလောက်တော့ ရှိမှာပါ။”
“မရှိဘူး။ ဘယ်သူကများ ဝမ် သုံးလေးရာဘီလီယံကို ကလေးနာမည် ခေါ်သလိုမျိုး ပစ်သုံးလို့ ရမှာလဲ။”
ကျွန်တော်တို့ ရှာထားတဲ့ ငွေပမာဏနဲ့ဆိုရင် ဘီလီယံရာဂဏန်းဆိုတာ အရေးမပါသလို ခံစားရနိုင်ပေမဲ့ လုပ်ငန်းစုကြီးတစ်ခုရဲ့ အခြေအနေနဲ့ဆိုရင်တော့ ဒါက အတော်လေး များပြားတဲ့ ပမာဏပါ။
နောက်ပြီး ဒါက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု မဟုတ်ဘဲ အသုံးစရိတ်သက်သက်ပါ။
MLB တို့၊ ပရီးမီးယားလိဂ်တို့လို နေရာတွေမှာတော့ လက်မှတ်ရောင်းရငွေ၊ ထုတ်လွှင့်ခွင့်နဲ့ ကုန်ပစ္စည်းရောင်းချမှုတွေကနေ အမြတ်ပြန်ရနိုင်ပေမဲ့ ကိုရီးယားဈေးကွက်မှာတော့ အမြတ်ရဖို့ဆိုတာ အတော်လေး ခက်ခဲပါတယ်။
တကယ်တမ်းမှာတော့ ဘေ့စ်ဘော၊ ဘောလုံး ဒါမှမဟုတ် ဘတ်စကက်ဘောပဲ ဖြစ်ဖြစ် အားကစားအသင်း အများစုဟာ အရှုံးပေါ်နေတာပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ ကုမ္ပဏီကြီးတွေက အားကစားအသင်းတွေကို ကိုင်တွယ်နေကြတာက သူတို့ပေးတဲ့ ကြော်ငြာသက်ရောက်မှုတွေကြောင့်ပါ။ နောက်ပြီး လူမှုရေး အကျိုးပြုလုပ်ငန်းတွေမှာ ပါဝင်တယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်လည်း ရှိသေးတာပေါ့။
“ပြီးတော့ ဘေ့စ်ဘောအသင်းဆိုတာ ပိုက်ဆံရှိတိုင်းလည်း တည်ထောင်လို့ ရတာ မဟုတ်ဘူး။”
လက်ရှိမှာ ကိုရီးယား ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဘေ့စ်ဘောမှာ အသင်း ၁၀ သင်း ရှိနေပြီ။
လူဦးရေ ဒါမှမဟုတ် စီးပွားရေး အတိုင်းအတာအရဆိုရင် အသင်းတွေက လုံလောက်နေပါပြီ။ နောက်ထပ် အသင်းတစ်ခု ထပ်တိုးဖို့ဆိုတာ လက်တွေ့မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပါပဲ။
KBO ကတောင် ခွင့်ပြုချက် ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။
“ဒါဆိုရင် ဘောလုံးအသင်း ဒါမှမဟုတ် ဘတ်စကက်ဘောအသင်းကရော။”
“ဘေ့စ်ဘောထက်တော့ ကုန်ကျစရိတ် နည်းနိုင်ပေမဲ့ အရေးမပါတဲ့ ပမာဏတော့ မဟုတ်ဘူး။”
တက်ဂယူ စိတ်ပျက်သွားပုံရတယ်။
“ငါတို့လည်း တစ်ခုခု တည်ထောင်လိုက်ရင် ကောင်းမှာ။ ငါ ကောင်းကောင်း စီမံခန့်ခွဲနိုင်မှာပါ။”
“မင်းက ဘာကို စီမံခန့်ခွဲမှာလဲ။ ဂိမ်းပဲ ဆော့နေစမ်းပါ။”
“အာ!”
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် တက်ဂယူ ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားတယ်။
“ဒါဆိုရင် အီးစပေါ့ (eSports) အသင်း တည်ထောင်ရင်ရော။”
“ဟမ်?”
“အီးစပေါ့ဆိုတာလည်း အားကစားပဲလေ။ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဂိမ်းအသင်းကတော့ အဲလောက် ကုန်ကျမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“……။”
ဒီအိုင်ဒီယာကတော့ ပိုပြီး လက်တွေ့ကျပုံရတယ်။
***
ဘေ့စ်ဘော၊ ဘောလုံးနဲ့ ဘတ်စကက်ဘောလိုမျိုး အားကစားနည်းတွေ အများကြီး ရှိသလိုပဲ၊ မတူညီတဲ့ ဂိမ်းတွေအတွက် အီးစပေါ့ အသင်းတွေလည်း အများကြီး ရှိပါတယ်။
အဲဒီထဲမှာမှ နိုင်ငံတကာ ပြိုင်ပွဲတွေ ရှိတဲ့ ဂိမ်းအရေအတွက်က လက်ချိုးရေလို့ ရပါတယ်။
ဘယ်ဂိမ်းကိုပဲ ရွေးရွေး၊ အသင်းတစ်သင်းမှာ ကစားသမား ခုနစ်ယောက်ကနေ ဆယ်ယောက်လောက်၊ နည်းပြနဲ့ ဝန်ထမ်းအဖွဲ့အစည်းတွေ လိုအပ်ပါတယ်။ တခြား ကုန်ကျစရိတ်တွေထဲမှာ နေထိုင်စရိတ်၊ လေ့ကျင့်ရေး၊ ဝန်ထမ်းခံစားခွင့်နဲ့ တခြား မရေမတွက်နိုင်တဲ့ စရိတ်တွေ ပါဝင်ပါတယ်။
စုစုပေါင်း တစ်နှစ်တာ ကုန်ကျစရိတ်က အနည်းဆုံး ဝမ် ၁ ဘီလီယံ၊ အများဆုံးဆိုရင် ဝမ် ၂ ဘီလီယံလောက် ရှိနိုင်ပါတယ်။
ဒီပမာဏက ရိုးရိုး အားကစားအသင်း ဘတ်ဂျက်ရဲ့ ဆယ်ပုံတစ်ပုံလောက်ပဲ ရှိပါတယ်။ ငွေကြေး ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ပိုပေါ့ပါးတာကြောင့် ကုမ္ပဏီကြီးတွေတင်မကဘဲ Master Chicken နဲ့ Paprika TV လိုမျိုး အလတ်စား ကုမ္ပဏီတွေကလည်း အီးစပေါ့ အသင်းတွေကို ကိုင်တွယ်ခဲ့ကြဖူးပါတယ်။
**နောက်တစ်နေ့။**
ကျွန်တော်တို့ ရုံးသွားပြီး အစီအစဉ်တွေကို ဆန်းယော့ပ် နဲ့ ပြည်သူ့ဆက်ဆံရေးအဖွဲ့ ခေါင်းဆောင် ဂီဟုန်တို့ဆီမှာ ဆွေးနွေးခဲ့ကြတယ်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အဆိုပြုချက်ကို ကြားပြီးနောက် ဂီဟုန်က သဘောတူတဲ့အနေနဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
“ကောင်းတဲ့ အိုင်ဒီယာပဲ။ အီးစပေါ့ အသင်းဆိုတာ အခုမှ ပေါ်ထွက်လာတဲ့ OTK Company ရဲ့ ပုံရိပ်နဲ့လည်း လိုက်ဖက်ညီတယ်။”
ပြောရရင် ဂီဟုန်ကိုယ်တိုင်ကလည်း ဂိမ်းဆော့ရတာ ဝါသနာပါသူပါ။ ကျောင်းဆင်းရင် သူက အငယ်တွေကို ခေါ်ပြီး PC ဆိုင်တွေမှာ StarCraft ဆော့ဖို့ နာရီပေါင်းများစွာ အချိန်ပေးလေ့ရှိသူပါ။
ဆန်းယော့ပ် ကတော့ သံသယဖြစ်တဲ့ပုံနဲ့ ပြောတယ်။
“တကယ်ပဲ ကြော်ငြာ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိပါ့မလား။ ကျွန်တော့်လိုမျိုး အီးစပေါ့ဆိုတာ ဘာမှန်းတောင် မသိတဲ့လူတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။”
“ကုန်ကျစရိတ် နည်းတဲ့အတွက် ကြော်ငြာသက်ရောက်မှုကတော့ နည်းနိုင်ပါတယ်။”
အီးစပေါ့တွေ ခေတ်စားလာပြီး အမြင်တွေ ပြောင်းလဲလာပေမဲ့ ဘောလုံး၊ ဘေ့စ်ဘောလိုမျိုး နိုင်ငံလုံးဆိုင်ရာ အားကစားတွေနဲ့တော့ ယှဉ်လို့ မရသေးပါဘူး။
“အသင်းက ခြေစွမ်းမပြနိုင်ရင် ဒါမှမဟုတ် ကစားသမားတွေက ပြဿနာ ရှာရင် ပိုက်ဆံကုန်ပြီး အပြစ်တင်တာပဲ ခံရမှာပါ။”
ဆန်းယော့ပ် က ထပ်ဖြည့်ပြောတယ်။ “ဒါပေမဲ့ OTK က တကယ်ပဲ ကြော်ငြာဖို့အတွက် အီးစပေါ့ အသင်း ထောင်ဖို့ လိုအပ်လို့လား။”
အားကစားအသင်းတစ်ခုကို ကိုင်တွယ်တာက အဓိကအားဖြင့် အမှတ်တံဆိပ် ပုံရိပ်ကို မြှင့်တင်ဖို့နဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှု ရဖို့အတွက်မို့ B2C ကုမ္ပဏီတွေပဲ လုပ်လေ့ရှိတာပါ။ B2B ကုမ္ပဏီတွေကတော့ လုပ်ခဲပါတယ်။
ဘဏ်တွေ ဒါမှမဟုတ် ငွေချေးလုပ်ငန်းတွေက ကစားသမားတွေကို ဒါမှမဟုတ် အသင်းတွေကို ကူညီထောက်ပံ့ကောင်း ထောက်ပံ့နိုင်ပေမဲ့ ပုဂ္ဂလိက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုနဲ့ Hedge Fund တွေကတော့ များသောအားဖြင့် မလုပ်ကြပါဘူး။ ဒါကလည်း အကြောင်းရင်းပါပဲ။
“အဲဒီပိုက်ဆံတွေကို ကြော်ငြာဖို့ပဲ သုံးလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား။ အဲဒီလိုဆိုရင် မီဒီယာတွေနဲ့ ဆက်ဆံရေးလည်း ပိုကောင်းလာနိုင်တယ်။”
မီဒီယာ ကုမ္ပဏီတွေက ကျွန်တော်တို့ကို ရန်လိုနေရတဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်းက အစိုးရနဲ့ ဆက်ဆံရေး မကောင်းလို့ ဖြစ်ပေမဲ့ နောက်ထပ် အကြောင်းရင်းတစ်ခုကတော့ ကျွန်တော်တို့က ကြော်ငြာအတွက် တစ်ပြားမှ မသုံးလို့ပါ။
Seosung Group အပါအဝင် ထိပ်တန်း ကုမ္ပဏီကြီး ငါးခုက နှစ်စဉ် သတင်းစာနဲ့ ရုပ်သံတွေမှာ ကြော်ငြာဖို့အတွက် အများကြီး သုံးကြတယ်။ သူတို့သာ ကြော်ငြာတာ ရပ်လိုက်ရင် မီဒီယာ အဖွဲ့အစည်း အတော်များများ အခက်အခဲ တွေ့သွားမှာပါ။
ဒါကြောင့်ပဲ မီဒီယာ ကုမ္ပဏီတွေက နိုင်ငံရေးသမားတွေကို ဝေဖန်ဖို့ မြန်ဆန်ပေမဲ့ ကုမ္ပဏီကြီးတွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့တော့ ရှောင်ကြဉ်ကြပါတယ်။
ကျွန်တော်သာ Joongilbo ကို ကြော်ငြာခ ဝမ် ၅ ဘီလီယံလောက် ပေးလိုက်ရင် သူတို့က ကျွန်တော့်အကြောင်း ဒီလိုမျိုး ဆောင်းပါးတွေ ရေးဦးမလား။
“ဒါက ဒုဥက္ကဋ္ဌရဲ့ ဝါသနာသက်သက်ပဲလို့ နားလည်ပေးပါ။”
ကျွန်တော့်အကြီးအကဲ ဆန်းယော့ပ် က အခြေအနေကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားတယ်။
“အော်! ဒါဆိုရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့။”
ဘတ်ဂျက် ခွဲဝေမှုနဲ့ အားကစားအသင်းတွေရဲ့ ခြေစွမ်းဟာ ဥက္ကဋ္ဌရဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုအပေါ်မှာ အဓိက မူတည်နေတယ်ဆိုတာ အပိုပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။
တက်ဂယူက တာဝန်ယူဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကတည်းက ရလဒ်က ကြိုတင် သတ်မှတ်ပြီးသားပါ။ ကုမ္ပဏီကသာ သူ့ကို မကူညီရင် သူကိုယ်ပိုင် ပိုက်ဆံနဲ့ပဲ ထောက်ပံ့သွားမှာပါ။
တက်ဂယူက အရင်ကထက် ပိုပြီး စိတ်အားထက်သန်နေတယ်။ ဒီအချိန်မှာ သူ့ကို တားဆီးဖို့ဆိုတာ ခက်ခဲပါလိမ့်မယ်။
“နာမည်လည်း စဉ်းစားပြီးပြီ။ OTK Magicians ဆိုရင်ရော။”
“……သဘောအတိုင်းသာ လုပ်ပါတော့။”
နောက်ဆုံးတော့ OTK Company ဟာ ဒုဥက္ကဋ္ဌရဲ့ ဦးဆောင်မှုအောက်မှာ အီးစပေါ့ အသင်းတစ်ခု တည်ထောင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။