အခန်း ၁၂၃
ဌာနခွဲမန်နေဂျာဆီ သတင်းပို့ဖို့ ပြင်နေတဲ့ ဝန်ထမ်းကို ကျွန်တော် တားလိုက်သည်။
မန်နေဂျာသာ ရောက်လာရင် လျှော့ဈေးတောင် ပေးမှာမဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီတော့ တွေ့ဆုံနေဖို့ ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိတော့မှာလဲ။
ကျွန်တော့်အမေအတွက် ဝယ်ထားတဲ့ လက်ဆောင်ကိုတော့ ဒုံတန်မှာရှိတဲ့ အိမ်ကို ပို့ခိုင်းလိုက်ပြီး ကျန်တာတွေကိုတော့ ကျွန်တော်နဲ့အတူ ယူလာခဲ့လိုက်သည်။ အဲလီကတော့ သူ့လက်ကောက်ဝတ်မှာ ပတ်ထားတဲ့ နာရီကို ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာနဲ့ ခဏခဏ ငေးကြည့်နေမိသည်။
"အဲလောက်တောင် သဘောကျနေတာလား"
"သဘောကျတာပေါ့! ဂျင်ဟူး ငါ့ကို ပေးတဲ့ ပထမဆုံး လက်ဆောင်လေ"
ပြန်တွေးကြည့်တော့မှ ကျွန်တော် တော်တော်လေး သတိလက်လွတ်ဖြစ်ခဲ့မှန်း သိလိုက်ရသည်။ ငွေရှာဖို့ပဲ အာရုံစိုက်နေခဲ့ပြီး ကိုယ့်အနားကလူတွေရဲ့ မွေးနေ့တွေ၊ လက်ဆောင်တွေအတွက် ဘာမှ ကြိုတင်ပြင်ဆင်လေ့မရှိခဲ့ဘူး။
ကျွန်တော် အဲလီကို မေးလိုက်သည်။ "နောက်ထပ် လိုချင်တာ ဘာရှိသေးလဲ"
"မင်း အလွန်အကျွံ လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား"
"ညသန်းခေါင်ယံထိတော့ မင်းမွေးနေ့ပဲလေ၊ အဲဒီမတိုင်ခင် မင်းဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးမှာပေါ့"
အဲလီက နောက်ပြောင်လိုက်သည်။ "အဲလိုပြောတော့ ငါ့ကို စင်ဒရဲလားလေး ဖြစ်သွားသလို ခံစားရတယ်"
"နာရီဆယ့်နှစ်ချက် ထိုးသွားရင် ဒီကားကြီးက ကားအသေးလေး ဖြစ်သွားနိုင်တယ်နော်။ အဲဒီတော့ မြန်မြန်သာ ပြောတော့"
အဲလီက ခဏလောက် ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။
"အာ! တစ်ခုခု စဉ်းစားမိပြီ!"
"ဘာများလဲ"
"ရောက်ရင် သိလိမ့်မယ်"
***
ကျွန်တော်တို့ ဂျမ်ဆီးလ်မှာရှိတဲ့ လော့တေးတာဝါ အထပ်မြင့်ကြည့်ရှုစင်ကို ရောက်လာခဲ့ကြသည်။
ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်ကမှ ဆောက်လုပ်ပြီးစီးခဲ့တဲ့ လော့တေးတာဝါဟာ ကိုရီးယားမှာ အမြင့်ဆုံး အဆောက်အအုံဖြစ်ပြီး ထင်ရှားတဲ့ မှတ်တိုင်တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။ ၁၂၄ ထပ်ရှိတဲ့ အဆောက်အအုံရဲ့ အမြင့်ဆုံးအထပ်မှာတော့ ဧည့်သည်တွေကို ကြိုဆိုနေတဲ့ ကြည့်ရှုစင် ရှိသည်။
လော့တေးဂရုရဲ့ အဓိကလုပ်ငန်းတွေက ကုန်ထုတ်လုပ်မှု မဟုတ်ဘဲ အစားအသောက်၊ ဖြန့်ဖြူးရေး၊ ဟိုတယ်၊ စတိုးဆိုင်နဲ့ ဝန်ဆောင်မှုလုပ်ငန်းတွေ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့က အဲဒီလုပ်ငန်းတွေကနေ ရတဲ့ အမြတ်ငွေတွေကို သုံးပြီး ဆိုးလ်မြို့လယ်မှာ ဒီလိုမျိုး အထင်ကြီးစရာကောင်းတဲ့ မိုးမျှော်တိုက်ကို ဆောက်လုပ်ခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
ဒီအကြောင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ကြားဖူးပေမဲ့ အခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ် လာဖူးခြင်းဖြစ်သည်။
ပြတင်းပေါက်နားကို ချဉ်းကပ်လိုက်တဲ့အခါ ဆိုးလ်မြို့တစ်ခွင်လုံးကို မြင်ကွင်းကျယ်ကြီးအတိုင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျွန်တော်တို့ ဂန်နမ်၊ ဟန်မြစ် နဲ့ ဂန်ဘွတ်ဒေသတွေကိုပါ မြင်နေရသည်။
အဲလီကတော့ ပြတင်းပေါက်ပြင်ဘက်ကို အံ့အားသင့်စွာ ငေးကြည့်နေသည်။
"ဆိုးလ်ရဲ့ ညမြင်ကွင်းက တကယ့်ကို လှပတာပဲ"
သူမ ပျော်ရွှင်နေတာကို မြင်ရတော့ ကျွန်တော်လည်း သူမကို ဒီခေါ်လာခဲ့ရတာ 잘했다 (잘했다 - ကောင်းလိုက်တာ) လို့ တွေးမိသည်။
"အရင်က မင်းပြောခဲ့တာ မှတ်မိသေးလား"
သူမက ကျွန်တော့်စကားအပေါ် မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြလိုက်သည်။
"မှတ်မိတာပေါ့"
အရင်တုန်းက ကျွန်တော်တို့ အိုလံပစ်အဝေးပြေးလမ်းမကြီးပေါ်မှာ ကားမောင်းရင်း ဟန်မြစ် ရဲ့ ညမြင်ကွင်းကို ငေးမောခဲ့ဖူးသည်။ အဲဒီတုန်းက အဲလီက ကျွန်တော် ဟောင်ကောင် ကို လာလည်တဲ့အခါ သူ့ကို ညမြင်ကွင်း ပြပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့ဖူးသည်။
နောက်ပိုင်းမှာတော့ ကျွန်တော် တက်ဂျူနဲ့အတူ ဟောင်ကောင် ကို သွားခဲ့ပြီး အဲလီနဲ့ ဟွန်းဂျူး တို့နဲ့အတူ ဗစ်တိုးရီးယားတောင်ထိပ်ကနေ ညမြင်ကွင်းကို ခံစားခဲ့ကြဖူးသည်။
တာဝါကို ဗဟိုပြုပြီး ၃၆၀ ဒီဂရီ ပတ်လည်မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော်တို့ နာရီလက်တံပြောင်းပြန်အတိုင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်ခဲ့ကြသည်။
အဲလီ လျှောက်ကြည့်နေတုန်းမှာ ကျွန်တော်က ကြည့်ရှုစင်ထဲက ကဖေးမှာ ကော်ဖီ ဝယ်ခဲ့လိုက်သည်။
"ဒီမှာ၊ သောက်လိုက်ပါဦး"
"ကျေးဇူးပဲ"
ကျွန်တော် ကုလားထိုင်မှာ ထိုင်လိုက်တော့ အဲလီက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ လာထိုင်သည်။ နေရာက ကျဉ်းတာကြောင့် ကျွန်တော်တို့လက်တွေ မတော်တဆ ထိမိသွားကြသည်။
အဲလီက သူ့လက်ကို ပြန်မရုပ်သိမ်းသလို ကျွန်တော်လည်း မရုပ်သိမ်းခဲ့ပါ။
ကျွန်တော်တို့ ကော်ဖီသောက်ပြီးတဲ့အထိ အဲဒီအတိုင်း ထိုင်နေခဲ့ကြသည်။
***
ဟိုတယ်ကို ပြန်လာတဲ့ ကားပေါ်မှာ အဲလီက စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောပါ။ သူမက လက်မောင်းကို မေးတင်ပြီး ပြတင်းပေါက်ပြင်ဘက်ကိုပဲ ငေးကြည့်နေသည်။
ရုတ်တရက် ကျွန်တော့်စိတ်တွေ ရှုပ်ထွေးသွားသည်။
ဘယ်အချိန်ကစလို့လဲ မသိပေမဲ့ အဲလီက ကျွန်တော့်အပေါ် ခံစားချက်ရှိနေပုံရသည်။
အစပိုင်းတုန်းကတော့ ဒါဟာ ယဉ်ကျေးမှုကွာခြားချက် ဒါမှမဟုတ် အမူအရာပြပုံတွေကြောင့် နားလည်မှု လွဲတာလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ သူမရဲ့လုပ်ရပ်တွေက အဲဒီထက် ပိုတယ်ဆိုတာကို ပြသနေသည်။
ရုပ်ရည်၊ အရည်အချင်း၊ အလုပ်အကိုင် အားလုံး ပြည့်စုံတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က တကယ်ပဲ ကျွန်တော့်ကို သဘောကျနေတာဆိုတာ ယုံဖို့ ခက်ခဲလှသည်။
ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းများ လွဲမှားပြီး နားလည်နေတာလား။
အဲဒီတော့ အခု ကျွန်တော် ဘာလုပ်သင့်သလဲ။
ချစ်သူဆက်ဆံရေးမျိုး ထူထောင်ခဲ့တာ ကြာပြီဖြစ်လို့ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့သလို ခံစားရသည်။
အတွေးလွန်နေတုန်းမှာပဲ ကားက ဆမ်ဆောင်းမှာရှိတဲ့ ဂရန်းဒေးတန်ဟိုတယ်ကို ရောက်လာခဲ့သည်။
အဲလီက ကားတံခါးကို ဖွင့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "လိုက်ပို့ပေးလို့ ကျေးဇူးပဲ။ အိမ်ပြန်ရင် ဂရုစိုက်သွားဦး"
"ခဏလေး"
ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားပြီး သူမလက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲလိုက်မိသည်။ အဲလီကတော့ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အပြုအမူကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ"
"အာ... ဟိုလေ..."
သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲထားမိပေမဲ့ အခု ဘာပြောရမလဲ။
"ငါ့ကို အချိန်လေး နည်းနည်းလောက် ပေးနိုင်မလား"
"ရှင်?"
ဒီလို ရုတ်တရက်ကြီး ပြောလိုက်တာမို့ သူမ ဒီလိုတုံ့ပြန်တာ မဆန်းပါဘူး။
"အာ... အဲဒါက..."
ကျွန်တော် စကားလုံးတွေ ရှာမရဖြစ်နေတုန်း အဲလီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"အင်း၊ နားလည်ပါတယ်"
သူမ ဘာကို နားလည်သွားမှန်း ကျွန်တော် မသိပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ သက်ပြင်းချနိုင်လိုက်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူမက နားလည်တယ်လို့ ပြောလိုက်တာက ကောင်းတဲ့ လက္ခဏာတစ်ခုပါပဲ။
သူမက ကျွန်တော့်မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ပြီး ချစ်စရာကောင်းစွာ ပြုံးပြသည်။
"ဒါပေမဲ့ အရမ်းတော့ ကြာအောင် မစောင့်ခိုင်းနဲ့နော်"
"အင်း၊ ဟုတ်ကဲ့ပါ"
အဲလီက ကားပေါ်ကဆင်းပြီး လက်ပြနှုတ်ဆက်သည်။
"ဒီနေ့ အရမ်းပျော်ဖို့ကောင်းတယ်၊ ဂရုစိုက်ပြီး မောင်းသွားဦးနော်!"
ကျွန်တော် အိမ်ကို ကားမောင်းလာခဲ့သည်။ ဟိုတယ်ကနေ အိမ်အထိက ဝေးတာမဟုတ်လို့ ခဏလေးနဲ့ ရောက်လာခဲ့သည်။
ကားရပ်ပြီးတဲ့အခါမှ ကျွန်တော် ရုတ်တရက် သတိဝင်လာသည်။
ကျွန်တော် ခုနက ဘာတွေ ပြောလိုက်မိမှန်း မသေချာတော့ပါ။
ကားစတီယာရင်ပေါ်မှာ ခေါင်းမှီပြီး ခဏလောက် အနားယူကာ ပြန်တွေးကြည့်ပြီးမှ ဓာတ်လှေကားနဲ့ ပထမထပ်ကို တက်လာခဲ့သည်။
တက်ဂျူက ဧည့်ခန်းမှာ ဗီဒီယိုဂိမ်း ကစားနေသည်။
"ပြန်လာတာ ဘာလို့ ဒီလောက်ကြာတာလဲ"
"နည်းနည်း ကိစ္စလေးရှိလို့ပါ"
ကျွန်တော် တက်ဂျူကို ရှော့ပင်းအိတ်တစ်လုံး ပေးလိုက်သည်။
"ဒါဘာလဲ"
"ဟွန်းဂျူး အတွက် လက်ဆောင်။ စတိုးဆိုင်ရောက်တုန်းက ဝယ်လာတာ။ မင်းပဲ သွားပေးလိုက်"
"ငါ့အတွက်ကော မပါဘူးလား"
ကျွန်တော် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"မပါဘူး။ မင်းဟာ မင်း ဝယ်"
ပိုက်ဆံအများကြီး ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့လူကလည်း။
***
အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တွေနဲ့ အစည်းအဝေးပြီးတဲ့အခါ ကုမ္ပဏီကို ဧည့်သည်တစ်ယောက် ရောက်လာတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားလိုက်ရသည်။
ကျွန်တော် သူမကို စီအီးအိုရုံးခန်းဆီ ပို့ပေးဖို့ ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ ခဏအကြာမှာတော့ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဝင်လာသည်။
သူမက ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားကို ပေါ်လွင်စေတဲ့ ဘေ့ခ်ျရောင် ဝတ်စုံတိုလေးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အပေါ်ကနေ တရန့်ကုတ် (Trench coat) အင်္ကျီကို ထပ်ဝတ်ထားကာ ဖိနပ်ကတော့ ဒေါက်အမြင့်ကို စီးထားသည်။
ကောင်းမွန်စွာ ထိန်းသိမ်းထားပုံရတဲ့ သူမမျက်နှာမှာ အပြစ်အနာအဆာ တစ်ခုမှ မရှိဘဲ သူမရဲ့ ရုပ်ရည်ကတော့ အလှမယ်လို့ ခေါ်ဆိုရလောက်အောင်ပင် ထူးခြားနေသည်။
သူမ ကိုင်ထားတဲ့ အိတ်ကနေ လည်ဆွဲ၊ နားကပ်အထိ ဖက်ရှင်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး သိပ်မကျွမ်းကျင်တဲ့ ကျွန်တော့်မျက်စိနဲ့ ကြည့်ရင်တောင် အကုန်လုံးက တန်ဖိုးကြီး အမှတ်တံဆိပ်တွေဆိုတာ သိသာလှသည်။
သူမက ပြုံးပြီး လက်ကို ကမ်းပေးသည်။
"တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်၊ စီအီးအို ကန်ဂျင်ဟူး"
"တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်၊ အမှုဆောင်ဒါရိုက်တာ ဟန်ဟိုရင်း"
ထိုင်ပြီးတဲ့အခါ သူမရဲ့ အတွင်းရေးမှူးက ကော်ဖီ ဝင်ချပေးသည်။
"OTK ကုမ္ပဏီရဲ့ စီအီးအိုနဲ့ တွေ့ဖို့ မလွယ်ဘူးလို့ ကြားထားတာမို့ အခုလို အချိန်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
"အစည်းအဝေးတစ်ခု ပြီးသွားလို့ပါ"
ဟိုရင်းက ကော်ဖီတစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
"မြင်ကွင်းကတော့ တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲ။ ဒီအဆောက်အအုံက OTK ကုမ္ပဏီပိုင်တာ မဟုတ်လား"
"ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလဲ"
သူမက အွန်းဆောင်းကတ်ရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌရဲ့ သမီးဖြစ်ပြီး ဟန်ချန်းယုံရဲ့ ဝမ်းကွဲညီမ ဖြစ်သည်။
အွန်းဆောင်းမော်တာနဲ့ ကျွန်တော့်ကြားက အဆင်မပြေတဲ့ ဆက်ဆံရေးအကြောင်းကို စီးပွားရေးလောကထဲက လူတိုင်း သိကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အွန်းဆောင်းမော်တာဘက်က လူတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါ။
မိသားစုချင်း ဆက်စပ်နေတာကြောင့် သူမအပေါ်မှာ ဘာအမုန်းတရားမှ မထားပေမဲ့ ဘာလို့ ရောက်လာတာလဲဆိုတာကိုတော့ သိချင်မိသည်။
ကျွန်တော့်မေးခွန်းကို ပြန်ဖြေရင်း သူမက ဆံပင်တွေကို သပ်တင်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "ရှင်ကြောင့် ကျွန်မတို့ဘက်က ဖျက်သိမ်းခံလိုက်ရတယ်လို့ ကြားမိတယ်၊ အဲဒါ အမှန်ပဲလား"
ဆောဆောင်း SB ကို အင်ဆွန်းယုံဆီ လွှဲပေးလိုက်ရင် သူမက အဲဒီလူနဲ့ မုချမုချ လက်ထပ်ရမှာပဲ။ လက်ထပ်ခြင်းထက် ပိုသေချာတဲ့ စာချုပ်ဆိုတာ မရှိဘူးလေ။
ဒါပေမဲ့ အင်ဆွန်းယုံက ဆောဆောင်း SB ကို မရယူနိုင်ခဲ့တဲ့အပြင် ဆောဆောင်း ဟဲဗီးအင်ဒက်စ်ထရီနဲ့ ဆောဆောင်း အင်ဂျင်နီယာလုပ်ငန်းတွေကိုပါ ဆုံးရှုံးလိုက်ရသည်။
နိုင်ငံရေးအရ လက်ထပ်ဖို့ အကြောင်းပြချက် မကျန်တော့တဲ့အတွက် စေ့စပ်ပွဲက သဘာဝအတိုင်းပဲ ပျက်ပြားသွားပုံရသည်။
နိုင်ငံရေးအရ လက်ထပ်ခြင်းအကြောင်းကိုပဲ ပြောနေကြရတဲ့ ဒီခေတ်ကြီးကလည်း တကယ့်ကို ထူးဆန်းလှပါတယ်။
ဒီလိုမျိုးတွေကို ကြည့်ရတာ ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံက ချယ်ဘိုး (chaebol) တွေဟာ အလယ်ခေတ်ကလူတွေလို နေထိုင်နေကြသလားလို့တောင် ထင်မိတယ်။
“ဒါနဲ့?”
ဟန်ဟိုရင်းက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးသည်။
“ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောချင်လို့ပါ။ ကျွန်မလည်း အဲဒီလူကို သိပ်ပြီး သဘောကျတာ မဟုတ်ဘူးလေ။”
သူမ အသုဘအခမ်းအနားမှာ အင်ဂျင်ယုံ ပေါ်လာခဲ့တာကို ကျွန်တော် ပြန်တွေးမိသည်။
“သူသာ ကြားရင်တော့ စိတ်ဆိုးနေမှာပဲ။”
သူက ရုပ်ရည် အရမ်းချောတာမျိုး မဟုတ်ပေမဲ့ သူ့ရုပ်ရည်မှာ အပြစ်ပြောစရာတော့ မရှိပါဘူး။ အဲဒီလူကို ဖော်ပြရမယ်ဆိုရင်တော့ သာမန် ချယ်ဘိုးမိသားစုရဲ့ တတိယမျိုးဆက်တစ်ယောက်နဲ့ အတူတူပါပဲ။
“အင်ဂျင်ယုံ ဥက္ကဋ္ဌကြီးက သူ့ကို သတိထားမိသွားပြီဆိုတော့ ဒီအသိုင်းအဝိုင်းထဲမှာ ကျွန်မလည်း သူ့ကို ထပ်တွေ့ရတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
သူမ စကားပြောပုံကို ကြည့်ရတာ စရိုက်ရှိပုံရသည်။
“ကျွန်မတို့ ကိုရီးယားတက္ကသိုလ်မှာ အတန်းဖော်တွေဆိုတာ သိလား။”
အဲဒီစကားက ကျွန်တော့်ကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။
သူမက ကျွန်တော့်အရွယ်လောက်ပဲ ရှိမယ်လို့ ထင်ထားတာပေမဲ့ တူညီတဲ့ ကျောင်း၊ တူညီတဲ့ နှစ်မှာ တက်ခဲ့ကြသူတွေ ဖြစ်မယ်လို့တော့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိဘူး။
“ရှင် စီးပွားရေးစီမံခန့်ခွဲမှုဌာနမှာ တက်တယ်လို့ ကြားတယ်။ ကျွန်မကတော့ ခေတ်ပြိုင်အနုပညာဌာနကပါ။”
“ပြန်တွေးကြည့်တော့…”
ကျွန်တော် စကျောင်းတက်တုန်းက အွန်းဆောင်းကတ် ဥက္ကဋ္ဌရဲ့ သမီး ကျောင်းဝင်တယ်ဆိုတဲ့ သတင်းစကားကို ကြားဖူးသလိုလို ရှိသည်။ အဲဒီတုန်းက အတိအကျ မမှတ်မိခဲ့တာက ကျွန်တော်တို့ကျောင်းမှာ ချယ်ဘိုးမိသားစုဝင်တွေဆိုတာ လက်ချိုးရေတွက်လို့ ရလောက်အောင်ပဲ ရှိလို့ ဖြစ်မယ်။
ဘာလို့များ ကျွန်တော့်အတန်းဖော်တွေထဲမှာ ချယ်ဘိုးမိသားစုဝင်တွေ ဒီလောက်တောင် များနေရတာလဲ။
“ကျောင်းမှာ တစ်ခါလောက်တော့ လမ်းကြုံတွေ့ဖူးကောင်းပါရဲ့။”
ပြောရရင်တော့ စီးပွားရေးဌာနနဲ့ အနုပညာဌာန အဆောက်အအုံတွေက အတော်လေး ဝေးပါတယ်။
ဒါပေမဲ့လည်း ကျောင်းရှေ့တံခါးကနေ ဝင်လိုက် ထွက်လိုက်နဲ့ တစ်ခါလောက်တော့ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ ဖြစ်ဖူးမှာပါ။
“ကျွန်မက ကျောင်းကို တစ်နှစ်ခွဲပဲ တက်ခဲ့တာလေ။”
သူမက ကျွန်တော့်စကားကို ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“တကယ့်ကို အထင်ကြီးဖို့ ကောင်းတယ်။ တက္ကသိုလ်တောင် မပြီးဘဲနဲ့ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုကို တည်ထောင်နိုင်တာ။”
အဲဒါကတော့ ထူးခြားတဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ပါဘူး။
“ဘီလ်ဂိတ်စ်က မိုက်ခရိုဆော့ဖ်ကို တည်ထောင်ဖို့ ဟားဗတ်ကနေ ထွက်ခဲ့တာပဲ။ FaceNote ကို တည်ထောင်သူ မိုက်ခ် ဂိုးလ်ဒင်ဘတ်ဂ်လည်း ဟားဗတ်ကနေ ထွက်ခဲ့တာပဲလေ။”
“အဲဒါက အမေရိကားမှာမို့ပါ။”
အဲဒါကတော့ မှန်တဲ့စကားပဲ။
တက္ကသိုလ်ကနေ ထွက်ပြီး အောင်မြင်တာက အမေရိကမှာပဲ ဖြစ်နိုင်တာပါ။ ကိုရီးယားမှာဆိုရင်တော့ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပါပဲ။ သူတို့နှစ်ယောက်သာ ကိုရီးယားမှာ မွေးဖွားလာရင် ဝန်ထမ်းစာမေးပွဲ ဖြေဖို့ ဒါမှမဟုတ် ကုမ္ပဏီကြီးတွေမှာ အလုပ်ဝင်ဖို့ပဲ ပြင်ဆင်နေကြရမှာပါ။
ဟန်ဟိုရင်းက ကော်ဖီခွက် အလွတ်ကို ချလိုက်သည်။
“ပျော်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ။ ရှင်လည်း အလုပ်များနေမှာဆိုတော့ ကျွန်မ သွားတော့မယ်။”
“ကျွန်တော်လည်း ဘယ်မှ သွားစရာ မရှိပါဘူး။”
သူမ မထွက်ခွာခင် နောက်ဆုံးစကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်သည်။
“အော်! ကတ်တစ်ခုလောက် လုပ်မလား။ VVIP သီးသန့် ကတ်အသစ် ထွက်ထားတယ်။ နှစ်စဉ်ကြေးက ဝမ် ၃ သန်းပေမဲ့ ရှင်အတွက်တော့ အထူးလျှော့စျေး ပေးနိုင်ပါတယ်။”
ကျွန်တော် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“အွန်းဆောင်းကတ်က အွန်းဆောင်းဂရုနဲ့ ခွဲထွက်သွားတဲ့အချိန်ကျမှ စဉ်းစားကြတာပေါ့။”
ဟန်ဟိုရင်းက ကျွန်တော် ဒီလိုပြောမယ်ဆိုတာ ကြိုသိနေသလို ပြုံးလိုက်သည်။
“ကျွန်မရဲ့ နာမည်ကတ်ပြား ထားခဲ့မယ်။ နောက်မှ စိတ်ပြောင်းသွားရင် ဆက်သွယ်လိုက်ပါ။ တစ်ယောက်တည်း ကော်ဖီသောက်ရင်း ပျင်းနေရင်လည်း ဆက်သွယ်လို့ ရပါတယ်။ ကျွန်မတို့က ရွယ်တူတွေပဲ၊ နောက်တစ်ခါ တွေ့ရင်တော့ ရင်းရင်းနှီးနှီးပဲ ပြောကြတာပေါ့။”
သူမက စားပွဲပေါ်မှာ နာမည်ကတ်ပြားကို ချထားခဲ့ပြီး ထွက်သွားသည်။
ကျွန်တော် ကတ်ပြားကို ကောက်ကိုင်လိုက်ရင်း ကိုယ့်ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော့် အတန်းဖော်တွေဆို အခုလောက်ဆို အလုပ်ရှာဖို့ အလုပ်ရှုပ်နေကြတော့မှာပဲ။”
တခြားသူတွေက အလုပ်သင်ဝန်ထမ်းတွေအဖြစ် စတင်နေချိန်မှာ ကျွန်တော်ကတော့ အမှုဆောင်အရာရှိ ဖြစ်နေပြီ။
ချမ်းသာတဲ့သူတွေက တကယ်ပဲ ကွဲပြားတဲ့ နေရာကနေ စတင်ကြတာပဲ။
***
အားလပ်ရက်ဖြစ်တာကြောင့် အိပ်ရေးဝအောင် အိပ်လိုက်သည်။
နေ့လယ်ပိုင်းနားရောက်မှ နိုးလာပြီး အောက်ထပ်ကို ဆင်းလာခဲ့သည်။ ဟင်းချက်တာမျိုး သိပ်မလုပ်တာကြောင့် မီးဖိုချောင်ကတော့ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ရှိနေသည်။
ကော်ဖီတစ်ခွက် ဖျော်ပြီး ဧည့်ခန်းထဲကို ထွက်လာခဲ့သည်။
တက်ဂျူက ဆိုဖာပေါ်မှာ ပက်လက်လန်ပြီး အိပ်ပျော်နေသည်။
“……”
ဒီကောင်က ဘာလို့ သူ့အခန်းမှာ မအိပ်ဘဲ ဒီမှာပဲ အမြဲတမ်း အိပ်နေရတာလဲ။
စားပွဲပေါ်မှာတော့ မနေ့ညက စားလက်စ ကြက်ကြော်နဲ့ ဘီယာဗူးတွေ ပြန့်ကျဲနေသည်။ မနေ့ညက အတူစားခဲ့ကြပေမဲ့ ကျွန်တော်က အခန်းထဲကို အရင်ဝင်သွားခဲ့တာပါ။
တီဗွီကို ဖွင့်လိုက်တော့ CNN သတင်း လွှင့်နေသည်။ မျက်မှောင်ကြုတ်ထားတဲ့ ရော်နယ်လ်ရဲ့ မျက်နှာကြီးက တီဗွီမျက်နှာပြင်မှာ အပြည့် ဖြစ်နေသည်။
တခြားဓာတ်ပုံတွေ အများကြီး ရှိမှာကို ဘာလို့ ဒီပုံကိုပဲ အမြဲသုံးနေရတာလဲ။
“ဒီနေ့လည်း CNN က ရော်နယ်လ်ကို ဝေဖန်ဖို့ အလုပ်ရှုပ်နေပြန်ပြီပဲ။”
ကျွန်တော် ဆိုဖာပေါ်မှာ မှီထိုင်ရင်း သတင်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကြည့်နေလိုက်သည်။
ကမ္ဘာတစ်ဝန်းက လူတွေရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကြားထဲကနေ စတင်ခဲ့တဲ့ ရော်နယ်လ် အစိုးရဟာ အစကတည်းက မှားယွင်းတဲ့ ခြေလှမ်းတွေနဲ့ စတင်ခဲ့တာပါ။
ရွေးကောက်ပွဲ ကာလတုန်းက ရော်နယ်လ်ဟာ ရွှေ့ပြောင်းအခြေချသူတွေကို တားဆီးမယ်၊ ကုန်သွယ်မှုကို ကာကွယ်မယ်၊ မက္ကဆီကိုနဲ့ နယ်စပ်မှာ တံတိုင်းဆောက်မယ်၊ ကျန်းမာရေး ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုကို ဖျက်သိမ်းမယ် စတဲ့ ရယ်စရာကောင်းတဲ့ ကတိကဝတ်တွေကို အများကြီး ပေးခဲ့သည်။
သာမန်အားဖြင့်တော့ နိုင်ငံရေးသမားတွေဟာ ကိုရီးယားမှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နိုင်ငံခြားမှာပဲဖြစ်ဖြစ် ရွေးကောက်ခံရပြီးရင် ကတိကဝတ်တချို့ကို လျစ်လျူရှုတတ်ကြတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အံ့သြစရာကောင်းတာက ရော်နယ်လ်ကတော့ သူပေးခဲ့တဲ့ ကတိတွေအားလုံးကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပုံရသည်။
သူဟာ TPP ကနေ နုတ်ထွက်မယ်လို့ ကြေညာတယ်၊ ရွှေ့ပြောင်းအခြေချမှု ဆန့်ကျင်ရေး အမိန့်ကို လက်မှတ်ထိုးတယ်၊ အစိုးရဟောင်းက စတင်ခဲ့တဲ့ ကျန်းမာရေး ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုကို ဖျက်သိမ်းပြီး အစီအစဉ်သစ်တစ်ခုကို တင်သွင်းဖို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ ရွှေ့ပြောင်းအခြေချမှု ဆန့်ကျင်ရေး အမိန့်က တရားရုံးချုပ်မှာ အတားအဆီးနဲ့ ကြုံခဲ့ရပြီး ကျန်းမာရေး ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှု အစီအစဉ်ကလည်း လွှတ်တော်တွင်း အတိုက်အခံတွေကြောင့် ပိတ်ပင်ခံခဲ့ရသည်။
လွှတ်တော်ထဲမှာ ဒီမိုကရက်တွေ ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ အထက်လွှတ်တော်နဲ့ အောက်လွှတ်တော်ကို တိုက်ခိုက်တယ်၊ သတင်းစာရှင်းလင်းပွဲတွေမှာ မီဒီယာတွေနဲ့ စကားများတယ်၊ နိုင်ငံခြားက ကုန်သွယ်ရေး အငြင်းပွားမှုတွေနဲ့ သဘောတူညီချက်တွေကနေ နုတ်ထွက်တာတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ရတယ်…
ရော်နယ်လ် သမ္မတ ဖြစ်လာပြီးကတည်းက အမေရိကန် နိုင်ငံရေးမှာ ငြိမ်းချမ်းတဲ့နေ့ရက်ဆိုတာ မရှိတော့သလောက်ပါပဲ။
ရှုပ်ထွေးတဲ့ နိုင်ငံရေး အခြေအနေတွေနဲ့ သီးခြားစီထားရင်တော့ အမေရိကန် စီးပွားရေးက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ တက်လာနေသည်။ မနှစ်က ၃ ရာခိုင်နှုန်း တိုးတက်မှုကို ရရှိခဲ့ပြီး ဒီနှစ် ပထမသုံးလပတ်မှာလည်း ၃ ရာခိုင်နှုန်းကို အေးအေးဆေးဆေး ကျော်ဖြတ်နိုင်မယ်လို့ ခန့်မှန်းထားကြသည်။
တရုတ်နဲ့ ဖွံ့ဖြိုးဆဲ နိုင်ငံတွေရဲ့ လျင်မြန်တဲ့ တိုးတက်မှုနဲ့ ယှဉ်ရင် ၃ ရာခိုင်နှုန်းဆိုတာ သိပ်မထူးခြားသလို ထင်ရပေမဲ့ အမေရိကန်လို စီးပွားရေး အင်အားကြီးနိုင်ငံမျိုးမှာ ၃ ရာခိုင်နှုန်း တိုးတက်မှုဆိုတာ တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့ အောင်မြင်မှုပါ။
အမေရိကန်ဟာ ကမ္ဘာ့ဂျီဒီပီ (GDP) ရဲ့ အဓိက အစိတ်အပိုင်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာကြောင့် အမေရိကန်ရဲ့ တိုးတက်မှုဟာ တိုက်ရိုက်အားဖြင့် ကမ္ဘာ့တိုးတက်မှုကို ဖြစ်စေပါတယ်။
ဥပမာအားဖြင့် ပြောရရင် ဝမ်သန်း ၁၀၀ ပိုင်တဲ့သူက ၁၀ ရာခိုင်နှုန်း အမြတ်ရရင် ဝမ် ၁၀ သန်းပဲ ရပေမဲ့ ဝမ်သန်း ၁ သောင်း (၁၀၀ ဘီလီယံ) ပိုင်တဲ့သူက ၃ ရာခိုင်နှုန်း အမြတ်ရရင် ဝမ် သန်း ၃၀၀ ရတာနဲ့ တူတူပါပဲ။
စီးပွားရေး ပြန်လည် နာလန်ထူလာတာကြောင့် Dow၊ NASDAQ နဲ့ S&P တို့ဟာ စံချိန်သစ်တွေ တင်နေကြသည်။
ရော်နယ်လ်ကတော့ ဒါတွေအားလုံးဟာ သူ သမ္မတ ဖြစ်လာလို့ပဲလို့ ကြွားလုံးထုတ်နေပေမဲ့ တကယ်တမ်းကတော့ အစိုးရဟောင်းရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကြောင့်သာ ဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ အခန်းကဏ္ဍကတော့ သိပ်မရှိပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ ကော်ပိုရိတ်အခွန် လျှော့ချပေးမယ့်အပေါ် မျှော်လင့်ချက်တွေတော့ ရှိနေတာပေါ့…
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တရုတ်ရဲ့ တိုးတက်မှုက တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးလာနေတဲ့အချိန်မှာ အမေရိကန် စီးပွားရေးက အားကောင်းတဲ့ တိုးတက်မှုလမ်းကြောင်းပေါ် ရောက်နေတာကတော့ သတင်းကောင်းပါပဲ။
တီဗွီကြည့်ရင်း မနေ့က စားလက်စ ကြက်ကြော်ကို ထပ်စားမလားလို့ စဉ်းစားနေတုန်း ဖုန်းဝင်လာသည်။
ဖုန်းခေါ်သူက တခြားသူမဟုတ်၊ အင်ဂျင်ယုံ ဥက္ကဋ္ဌကြီး ဖြစ်သည်။
“ဟယ်လို။”
အင်ဂျင်ယုံ ဥက္ကဋ္ဌကြီးက ရင်းရင်းနှီးနှီးပဲ ပြောသည်။
[ဒီသီတင်းပတ်ကုန်မှာ ဘာလုပ်နေလဲ၊ ဂျူနီယာ။]
“အော်၊ အိမ်မှာပဲ နားနေတာပါ။”
[အချိန်ရရင် ဘေ့စ်ဘောပွဲ သွားကြည့်ကြမလား။ ဒီနေ့ ဆောဆောင်း ဒရဂွန်နဲ့ CL ဂျိုင်းယန့်တို့ရဲ့ ပြပွဲစဉ် ရှိတယ်။]
“တကယ်လား။”
ဆောဆောင်း ဂရုရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌကြီးက ကျွန်တော့်ကို ဘေ့စ်ဘောပွဲ သွားကြည့်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်နေတာလား။