အခန်း ၁၁၃
သူမ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လိုက်သည့်အကြည့်တွင် နောင်တရိပ်အချို့ လွှမ်းခြုံနေသယောင် ရှိသည်။ အခြေအမြစ် စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက် ဒိုင်ယာနာ သည် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။
မိုးဖွဲဖွဲကျနေသည့်ကြားမှ သစ္စာဆိုပွဲ အခမ်းအနားကို စတင်လိုက်သည်။
ယခုသမ္မတရွေးကောက်ပွဲတွင် အဓိက ကော်ပိုရေးရှင်းကြီးများနှင့် ငွေကြေးအဖွဲ့အစည်းအများစုက ဒိုင်ယာနာ ကို ထောက်ခံခဲ့ကြသည်။ ရော်နယ်သည် အနိုင်ရရန် အခွင့်အရေး အလွန်နည်းပါးသည့် ရိုးရာမဟုတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့သည်။
သို့သော် သူ ရွေးကောက်ခံလိုက်ရသည့်အခါ အခြေအနေမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ရော်နယ်ကို ထောက်ခံလိုသည့် ကုမ္ပဏီများ တန်းစီလာကြပြီး စံချိန်တင် နိုင်ငံရေးအလှူငွေများကလည်း သစ္စာဆိုပွဲဆီသို့ စီးဝင်လာခဲ့သည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ သူသည် မီဒီယာများနှင့် တင်းမာသော ဆက်ဆံရေးကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။ CNN၊ NBC နှင့် The Washington Post တို့က ရော်နယ်၏ ပြောဆိုချက်များနှင့် မူဝါဒများကို တိုက်ခိုက်ကြပြီး ရော်နယ်ကလည်း Twitter မှတစ်ဆင့် “Fake News” (သတင်းတု) ဟု ပြန်လည်တုံ့ပြန်ကာ ကီးဘုတ်စစ်ပွဲကို ဆင်နွှဲခဲ့သည်။
သူ၏ ပြင်းထန်သော စကားလုံးများနှင့် စော်ကားမှုများ ဆက်ရှိနေသော်လည်း လေထုမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ယခုမူ ၎င်းကို လက်ခံနိုင်သော အပြုအမူတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်လာကြသည်။
ဒုသမ္မတ မိုက်ခ်ဘောင်ဝါ သစ္စာဆိုပြီးနောက် ရော်နယ်စတမ်ပါသည် တရားသူကြီးချုပ် ရူးပတ်ရှေ့တွင် ရပ်ကာ သမ္မတအဖြစ် သစ္စာဆိုရန် အသင့်ပြင်လိုက်သည်။
ရော်နယ်သည် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို ကျမ်းစာအုပ်ပေါ်တင်ကာ ညာဘက်လက်ကို မြှောက်လျက် “ကျွန်ုပ်သည် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ၏ သမ္မတရာထူးကို သစ္စာရှိစွာ ထမ်းဆောင်မည်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ကျွန်ုပ်၏ အစွမ်းအစရှိသမျှဖြင့် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ၏ ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေကို ထိန်းသိမ်းကာကွယ် စောင့်ရှောက်မည်ဖြစ်ကြောင်း လေးနက်စွာ သစ္စာဆိုပါသည်။ ဘုရားသခင် ကျွန်ုပ်တို့ကို ကောင်းချီးပေးပါစေ!” ဟု ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြွေးကြော်လိုက်သည်။
လက်ခုပ်သံများ ဟိန်းထွက်လာသည်။
လူအုပ်ကြီးသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် အော်ဟစ်အားပေးကြသည်။ ဤအချိန်မှစ၍ အိမ်ခြံမြေလုပ်ငန်းရှင်နှင့် နိုင်ငံရေးနယ်ပယ်မှ ပြင်ပလူတစ်ဦးဖြစ်သော ရော်နယ်သည် လာမည့်လေးနှစ်အတွင်း အမေရိကကို ဦးဆောင်မည့် သမ္မတ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
တက်ကျူးနှင့် ကျွန်တော်တို့လည်း စိတ်အားထက်သန်စွာ လက်ခုပ်တီးလိုက်ကြသည်။
စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်နေသည့် ရော်နယ်သည် သူ၏ ထုံးစံအတိုင်း အမူအရာကြီးကြီးမားမားနှင့် ပြင်းထန်သော လေသံဖြင့် သမ္မတအဖြစ် ပထမဆုံး မိန့်ခွန်းကို ပြောကြားသည်။
“……ဆယ်စုနှစ်များစွာကြာအောင် ပြည်ပကုမ္ပဏီများသည် အမေရိကန်လုပ်ငန်းများ၏ အသုံးစရိတ်ဖြင့် ကြီးပွားချမ်းသာခဲ့ကြသည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း ကျွန်ုပ်တို့သည် အခြားနိုင်ငံများ၏ စစ်ရေးကြိုးပမ်းမှုများကို ရန်ပုံငွေထောက်ပံ့နေစဉ် ကျွန်ုပ်တို့၏ စစ်အင်အားမှာမူ လျော့နည်းလာခဲ့သည်။ အခြားနိုင်ငံများသည် ကျွန်ုပ်တို့ကြောင့် ချမ်းသာလာကြသော်လည်း ကျွန်ုပ်တို့၏ ကြွယ်ဝမှုမှာမူ လျော့ပါးသွားခဲ့သည်။ စက်ရုံများ ပိတ်သိမ်းသွားခဲ့ပြီး စက်ယန္တရားများမှာ သံချေးတက်ကုန်ကာ လူများမှာ အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ အမေရိကန် အလုပ်သမား သန်းပေါင်းများစွာနှင့် လူလတ်တန်းစားတို့မှာ ကြီးစွာသော ဒုက္ခကို ခံစားခဲ့ကြရသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကြေညာချက်အသစ်တစ်ခု ထုတ်ပြန်ရန် ဤနေရာတွင် ရှိနေသည်။ သင်တို့၏ သမ္မတအနေဖြင့် ကျွန်ုပ်သည် အမေရိက၏ အကျိုးစီးပွားကို အရာအားလုံးထက် ဦးစားပေးသွားမည်ဖြစ်သည်။ ကုန်သွယ်ရေး၊ အခွန်၊ လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေးနှင့် နိုင်ငံခြားဆက်ဆံရေးတို့တွင် အမေရိကန် အလုပ်သမားများအတွက် အကျိုးရှိစေမည့် မူဝါဒများကို ကျွန်ုပ် အကောင်အထည်ဖော်သွားမည်ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ နယ်စပ်များ၊ စက်ရုံများနှင့် အလုပ်အကိုင်များကို ကာကွယ်သွားမည်။ ခိုင်မာပြီး သာယာဝပြောသော နိုင်ငံတစ်ခုကို တည်ဆောက်ရန်အတွက် ကျွန်ုပ်တို့၏ နယ်စပ်များတွင် နံရံများ ဆောက်လုပ်မည်ဖြစ်ပြီး ကုန်သွယ်ရေးကိုလည်း ကာကွယ်သွားမည်ဖြစ်သည်!”
ဟူး၊ ဒါတော့လည်း…
ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားသော်လည်း သူ၏ မိန့်ခွန်းမှာ ထင်ထားသည်ထက်ပင် ပိုမိုပြင်းထန်နေသည်။ နိုင်ငံအသီးသီးမှ ကိုယ်စားလှယ်များ၏ မျက်နှာမှာ ပိုမိုမှိုင်တွေလာသည်ကို ကျွန်တော် မြင်နေရသည်။
သမ္မတ၏ မိန့်ခွန်းကို စကားလုံးတစ်လုံးတည်းဖြင့် အနှစ်ချုပ်ရလျှင် ‘အမေရိက ပထမ’ ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အပြီးတွင် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု သည် စီးပွားရေးနှင့် စစ်ရေးအရ ကမ္ဘာ့ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ဘရက်တန်ဝုဒ် သဘောတူညီချက်အရ ဒေါ်လာကို ကမ္ဘာ့အရန်ငွေကြေးအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ပြီး အမေရိကန်စစ်တပ်သည် ပဋိပက္ခဒေသများတွင် ကမ္ဘာ့ရဲအဖြစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည် (တောင်ကိုရီးယားနိုင်ငံတစ်ခုတည်းတွင်ပင် အမေရိကန်စစ်သား ၂၀,၀၀၀ ကျော် တပ်စွဲထားသည်)။
ယင်းကြောင့် အမေရိကန်သည် ကြီးမားသော အမြတ်အစွန်းများနှင့် ဆုံးရှုံးမှုများကို တစ်ပြိုင်နက် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။
လွတ်လပ်သော ကုန်သွယ်ရေးကို ဟောပြောနေရင်းပင် ထိုနိုင်ငံသည် ကြီးမားသော ကုန်သွယ်မှုလိုငွေပြမှုကို (အရန်ငွေကြေးသုံးစွဲသည့် နိုင်ငံများ၏ ကံကြမ္မာအတိုင်း) ခံစားခဲ့ရပြီး ကာကွယ်ရေးစရိတ်များမှာလည်း အလွန်အမင်း မြင့်တက်လာကာ လက်ရှိ ဘဏ္ဍာရေးလိုငွေကို ပိုမိုဆိုးရွားစေခဲ့သည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ဤအရာမှာ အမေရိကန်အတွက် တာဝန်တစ်ခုနှင့် အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ရော်နယ်စတမ်ပါက ယခုအခါ အမေရိကန်သည် တာဝန်ထက် အခွင့်အရေးကို ဦးစားပေးလိမ့်မည်ဟု ကြေညာလိုက်ပြီဖြစ်သည်။
ယင်းမှာ ရှေ့ဆက်မည့် အမေရိကန်၏ နိုင်ငံခြားရေးမူဝါဒတွင် အပြည့်အဝ ပြောင်းလဲသွားမည်ကို ဆိုလိုသည်။
စတမ်ပါသည် တရုတ်ကို တန်ပြန်ရန် ရုရှားနှင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ရန် ကြိုးပမ်းနေပြီဖြစ်သည်။ ခရိုင်းမီးယားကို သိမ်းပိုက်မှုနှင့် အရှေ့ယူကရိန်း ပဋိပက္ခတို့ကြောင့် အနောက်အုပ်စုနှင့် ဆက်ဆံရေး အဆင်မပြေဖြစ်နေသည့် ရုရှားအတွက်မူ ဤသတင်းမှာ ကြိုဆိုစရာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် NATO မဟာမိတ်များအတွက်မူ သစ္စာဖောက်ခံရသလို ခံစားရနိုင်သည်။
ကုန်သွယ်ရေးစစ်ပွဲမှာလည်း မဝေးတော့ပေ။
တရုတ်နှင့် ကုန်သွယ်မှုလိုငွေကို လျှော့ချရန်၊ TPP (ပစိဖိတ်ဖြတ်ကျော် မဟာဗျူဟာမြောက် စီးပွားရေးပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု) ကို စွန့်လွှတ်ရန်နှင့် ကိုရီးယား-အမေရိကန် လွတ်လပ်သောကုန်သွယ်ရေး သဘောတူညီချက် အပါအဝင် ကုန်သွယ်ရေးသဘောတူညီချက်အမျိုးမျိုးကို ပြန်လည်သုံးသပ်ရန် အစီအစဉ်များ ရှိနေသည်။
“……။”
တရုတ်၊ ကိုရီးယားနှင့် ဂျပန်တို့မှာ ဤဒဏ်ကို အဓိက ခံရမည့်ပုံပင်။
အရေးကြီးသည်မှာ ဤလမ်းကြောင်းကို ပုံဖော်ရာတွင် ကျွန်တော် ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့ပြီး လက်ရှိတွင်လည်း ၎င်း၏ ဗဟိုချက်မှာ ကျွန်တော် ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။
စီးပွားရေးလောကသည် မသေချာမရေရာမှုများကို မနှစ်သက်ပေ။ မီးတောက်ကို မြင်နေရလျှင် ရေထဲသို့ ခုန်ဆင်းရန် ပိုလွယ်ကူသော်လည်း၊ အရာအားလုံးကို ထူထဲသော မြူခိုးများက ဖုံးကွယ်ထားလျှင် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းရန်ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
သာ၍ ဒိုင်ယာနာ သာ အနိုင်ရခဲ့လျှင် သူမသည် ယခင်အစိုးရ၏ မူဝါဒများကို ဆက်လက်ကိုင်စွဲသွားမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် အမေရိကန်ပြည်သူများက တည်ငြိမ်မှုထက် ပြောင်းလဲမှုကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။
မျှော်လင့်ချက်များနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ရောထွေးနေစဉ်မှာပင် သစ္စာဆို အခမ်းအနားမှာ ချောမွေ့စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။
***
သစ္စာဆိုပွဲအပြီးတွင် ဝါရှင်တန်ဒီစီသည် သံတမန်ရေးရာ ခင်းကျင်းရာနေရာ ဖြစ်လာသည်။
နိုင်ငံအသီးသီးမှ ကိုယ်စားလှယ်များနှင့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်များမှာ အမေရိကန်သမ္မတသစ်နှင့် တွေ့ဆုံရန် တန်းစီနေကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့သည် အချင်းချင်း ဆွေးနွေးမှုများလည်း ပြုလုပ်နေကြသည်။
ဖုန်းထဲမှ သတင်းများကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ ဝန်ကြီးချုပ် ဟွမ်ကျူးဆန်းမှာ ဂျပန်နှင့် တရုတ်တို့နှင့် တက်ကြွစွာ တွေ့ဆုံနေသည်ကို တွေ့ရသည်။
သီးခြား အချိန်ပေးစရာ မလိုသော်လည်း ရော်နယ်သည် ကျွန်တော်တို့အတွက် အချိန်ပေးခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့ ဝင်သွားသည့်အခါ ခပ်ဝဝ လူကြီးတစ်ဦးက ကျွန်တော်တို့ကို နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုသည်။
“ကြာပြီနော်။ အဆင်ပြေရဲ့လား။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ အဆင်ပြေပါတယ်။”
ဒါက ကျွန်တော်တို့ တိုက်ရိုက်တွေ့ဆုံတဲ့ ဒုတိယအကြိမ်မြောက် ဖြစ်သည်။ ပထမအကြိမ် တွေ့တုန်းက သူသည် ရီပတ်ဘလစ်ကန်သမ္မတလောင်း (အနိုင်ရရန် အခွင့်အရေး အလွန်နည်းပါးသူ) တစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ကမ္ဘာ့အင်အားအကြီးဆုံး နိုင်ငံ၏ သမ္မတ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
“ဟားဟား၊ ဒါဆိုလည်း ကောင်းတာပေါ့။”
“သမ္မတကြီးရဲ့ စိုးရိမ်ပေးမှုကြောင့်ပါခင်ဗျာ။”
“ထိုင်ပါ၊ ထိုင်ကြပါဦး။”
ကျွန်တော်တို့ ထိုင်လိုက်ကြသည်။
ရော်နယ်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရွှင်လန်းနေသော်လည်း သူ အတော်ပင် ပင်ပန်းနေပုံရသည်။
အသက် ၇၀ ရှိပြီဖြစ်သည့်အတွက် သူသည် အမေရိကန်သမိုင်းတွင် အသက်အကြီးဆုံး သမ္မတဖြစ်သည်။ သစ္စာဆိုပွဲ ပြင်ဆင်မှုများကြောင့် သူ အနားယူချိန် သိပ်မရခဲ့ပုံရသည်။
“သမ္မတကြီးရဲ့ သစ္စာဆို မိန့်ခွန်းကို နှစ်သက်မိပါတယ်။”
“ဘယ်လိုနေလဲ။”
အမေရိကန်သမ္မတများ၏ သစ္စာဆို မိန့်ခွန်းများသည် များသောအားဖြင့် စကားလုံးအသုံးအနှုန်း ကောင်းမွန်တတ်သည်။ အထူးသဖြင့် ၃၅ ဦးမြောက် သမ္မတ ဂျွန်အက်ဖ်ကနေဒီ၏ သစ္စာဆို မိန့်ခွန်းကို ထင်ရှားသည်။
ယင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ရော်နယ်၏ မိန့်ခွန်းမှာ မူလတန်းအဆင့်လောက်သာ ရှိသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း…
ကျွန်တော် ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်၊ “အတိုချုပ်ပြီး ရှင်းလင်းပါတယ်။ ကျွန်တော် ကြားဖူးသမျှထဲမှာ အကောင်းဆုံး သစ္စာဆို မိန့်ခွန်းပါပဲ။”
ရော်နယ်သည် ကျေနပ်သွားပုံရပြီး အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဟားဟားဟား! ခင်ဗျားက အသေးစိတ်ကို ကောင်းကောင်း မြင်တတ်သားပဲ။”
“……။”
လိမ်ပြောလိုက်ရသည့်အတွက် ကျွန်တော် အနည်းငယ်တော့ စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသည်။
“ရှေ့ဆက် ဘာတွေ လုပ်ဖို့ အစီအစဉ်ရှိလဲ။”
“အရင်က ပြောခဲ့တဲ့အတိုင်းပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့ အမေရိကန်မှာ စက်ရုံတည်ဆောက်ပြီး အမေရိကန် အလုပ်သမားတွေကို ခန့်အပ်ကာ အမေရိကန်တွေအတွက် ကားတွေ ထုတ်လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်။ တကယ်လို့ ပြည်ပကို တင်ပို့နိုင်မယ်ဆိုရင် ပိုတောင် ကောင်းဦးမှာပါ။”
အမေရိကန်သည် ကုန်ထုတ်လုပ်မှုအတွက် အဆွဲဆောင်နိုင်ဆုံး ပတ်ဝန်းကျင်တော့ မဟုတ်ပေ။ လုပ်ခလစာ မြင့်မားပြီး အခွန်အခ များပြားသည်။
ထို့ကြောင့် ကုန်ထုတ်လုပ်မှု စက်ရုံအများစုမှာ မက္ကဆီကို သို့မဟုတ် အရှေ့တောင်အာရှသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့ကြသည်။
ဤပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန်အတွက် တင်သွင်းကုန်ပစ္စည်းများအပေါ် အကောက်ခွန် ကောက်ခံရန်နှင့် ကော်ပိုရေးရှင်း အခွန်များကို လျှော့ချပေးရန် လိုအပ်သည်။ ဤအချက်နှစ်ချက်စလုံးမှာ ရော်နယ်၏ ကတိကဝတ်များတွင် ပါဝင်သည်။
ထို့အပြင် ကျွန်တော်တို့သည် ကိုယ်တိုင်မောင်းကား နည်းပညာ (Self-driving technology) နှင့် ပတ်သက်၍ စည်းမျဉ်းများ ဖြေလျှော့ပေးမှုကို မျှော်လင့်သည်။ ထိုမှသာ CarOS ၏ နည်းပညာ အစွမ်းအစကို အပြည့်အဝ အသုံးချနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
ရော်နယ်သည် ကျွန်တော့်၏ တုံ့ပြန်ချက်ကို ကျေနပ်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“[[OTK Company]] ဆီကနေ တခြားကုမ္ပဏီတွေ သင်ခန်းစာယူသင့်တယ်။”
သူတို့ မလုပ်ချင်ရင်တောင်မှ လူတိုင်းက နောက်က လိုက်လုပ်ကြရတော့မယ့် အခြေအနေမျိုးပါ။
ကုမ္ပဏီတိုင်းမှာ အမေရိကန်ပြည်မှာ စက်ရုံတွေ တည်ဆောက်ဖို့အတွက် ဖိအားတွေ အကြီးအကျယ် ခံစားနေရလောက်ပြီ။
ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ဆီ ချဉ်းကပ်လာပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “နောက်ထပ် ချိန်းဆိုထားတဲ့ နေရာကို သွားဖို့ အချိန်တန်ပါပြီ။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ နားလည်ပါပြီ။”
ကျွန်တော်တို့ ထိုင်ခုံတွေကနေ ထလိုက်ကြသည်။
ရော်နယ်က လက်ကို ဆန့်တန်းပေးသည်။
“အခက်အခဲရှိရင် ဘာမဆို ပြောပါ။ ကျွန်တော် တတ်နိုင်သလောက် ကူညီပေးပါ့မယ်။”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သမ္မတကြီး။”
ရော်နယ် ရွေးကောက်ပွဲ အနိုင်ရဖို့အတွက် ကျွန်တော်က အဓိကကျတဲ့ အခန်းကဏ္ဍကနေ ပါဝင်ခဲ့တာပါ။ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် ကျွန်တော်က တည်ထောင်သူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေတာပေါ့။
ဒါပေမဲ့ ဒါက ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံမလဲ။
နိုင်ငံရေးနဲ့ စီးပွားရေးရဲ့ တူညီတဲ့အချက်တစ်ခုကတော့ မတည်ငြိမ်မှုပါပဲ။ အချိုကို မြိုချပြီး အခါးကိုတော့ ထွေးထုတ်ပစ်တတ်ကြတယ်။
ဆက်ဆံရေး ဘယ်လောက်ကောင်းပါစေ၊ သူတို့အတွက် အကျိုးမရှိတော့ဘူးဆိုရင် ဘာမှမတွန့်ဆုတ်ဘဲ စွန့်ပစ်လိုက်ကြမှာပါ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ ဆက်ဆံရေး မကောင်းရင်တောင် အပြန်အလှန် အကျိုးပြုနေသရွေ့တော့ အဆင်ပြေနေဦးမှာပါပဲ။
၁၉၉၀ ခုနှစ်က ပါတီသုံးခု ပေါင်းစည်းခဲ့တာဟာ ဒီသဘောတရားကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေသလို၊ NPL နဲ့ ဆောဆောင်းအီလက်ထရောနစ် တို့ကြားက လက်ရှိ ဆက်ဆံရေးကလည်း ဒီအတိုင်းပါပဲ။
ရော်နယ်က အခုဆိုရင် အိမ်ခြံမြေလုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘူး၊ သူက သမ္မတ ဖြစ်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ စတိုင်ကတော့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက်အတိုင်းပါပဲ။
စီးပွားရေးဆိုတာ နှစ်ဦးနှစ်ဖက်ကြားမှာ ဖလှယ်စရာ တစ်စုံတစ်ခု ရှိမှ ဖြစ်တည်လာတာပါ။
ဆက်ဆံရေးကို ထိန်းထားဖို့ဆိုရင် ကိုယ့်ရဲ့ တန်ဖိုးကို အမြဲတမ်း သက်သေပြနေရပါမယ်။ မဟုတ်ရင် ဘယ်အချိန်မဆို စွန့်ပစ်ခံရနိုင်ပါတယ်။
ဒီအတွေးတွေနဲ့အတူ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ရဲ့ သမ္မတနဲ့ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
***
ဒယ်ရယ်က ကျွန်တော့်ကို ပြောသည်။ “ကျွန်တော် ဆီလီကွန်ဗယ်လီက သုတေသနစင်တာကို အရင်သွားတော့မယ်။”
“အခုချက်ချင်းလား။”
“ကျွန်တော် လိုချင်တဲ့ ကားကို ဖန်တီးဖို့ အကြံဉာဏ်တွေက ခေါင်းထဲမှာပဲ စွဲနေလို့ပါ။ ဒီရောက်တုန်း ခဏလောက် နားမယ်လို့ တွေးထားပေမဲ့ စိတ်က မငြိမ်တော့ဘူး။”
သူ့မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ပြီး သူ့ကို တားဖို့ အလကားပဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ကိုယ်ပိုင်ဂျက်လေယာဉ်နဲ့ သွားပါ။ ကျွန်တော်တို့လည်း ကိုရီးယားကိုပဲ ပြန်တော့မှာပါ။”
တက်ဂယူက ခေါင်းညိတ်ပြီး သဘောတူလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်လေ။ လောင်စာဆီဖိုး ကျွန်တော်တို့ စိုက်ပေးရတာမှ မဟုတ်တာ။”
ဒယ်ရယ်က ကျွန်တော်တို့ စကားကို ကြားပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။
“နားလည်ပါပြီ။”
ဒယ်ရယ် လေဆိပ်ကို ထွက်ခွာသွားပြီး ကျွန်တော်တို့လည်း ဟိုတယ်ကို ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
သစ္စာဆိုပွဲကြောင့် အနီးနားက ဟိုတယ်ဇိမ်ခံခန်းတွေအားလုံး ပြည့်နေသည်။
ဒါပေမဲ့ ရော်နယ်ရဲ့ စီစဉ်ပေးမှုကြောင့် ရော်နယ် ပိုင်ဆိုင်တဲ့ Stamper ဟိုတယ်မှာ အခန်းရခဲ့သည်။ အမည်နဲ့ လိုက်ဖက်စွာပင် အလွန်ဇိမ်ကျလှသည်။ လော်ဘီမှာ နိုင်ငံကူးလက်မှတ် ပြလိုက်တဲ့အခါ ပန်ဟောက်စ် (penthouse) အခန်းကို ခေါ်သွားကြသည်။ ထိပ်တန်းဟိုတယ်ရဲ့ အဈေးအကြီးဆုံး အခန်းဖြစ်တဲ့အတိုင်း လော့ဖ်ပုံစံနဲ့ ခမ်းနားတဲ့ အပြင်အဆင်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေသည်။
တက်ဂယူက ချက်ချင်းဆိုသလို ဝတ်စုံကို ချွတ်ပြီး မီးခိုးရောင် ဘောင်းဘီပွကြီးကို ဝတ်ကာ ဆိုဖာပေါ် ပစ်လှဲလိုက်သည်။
“အား.. အခုမှပဲ အသက်ရှူလို့ ဝတော့တယ်။”
ကျွန်တော်လည်း တိုင်ဖုန်းကို ဖြေလျော့၊ ကြယ်သီးတွေကို ဖြုတ်ကာ ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်သည်။ တစ်ကိုယ်လုံး မောပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။
နားဖို့ ပြင်လိုက်ခါစမှာပဲ လော်ဘီကနေ ဖုန်းဝင်လာသည်။
[ဧည့်သည် ရောက်နေပါတယ်ခင်ဗျာ။]
“……”
ဒီအမေရိကန်ပြည်ထိ လာတွေ့မယ့်သူက ဘယ်သူဖြစ်မလဲ။ ကျွန်တော် ဒီမှာ တည်းနေတာကို သိတဲ့သူက အလွန်နည်းပါတယ်။
“ဘယ်သူလဲ။”
[L6 အကြောင်း ပြောရင် သိလိမ့်မယ်လို့ မှာလိုက်ပါတယ်ခင်ဗျာ။]
“L6……”
ကျွန်တော် သူတို့ကို အပေါ် တက်လာခိုင်းလိုက်ပြီး ဖုန်းချလိုက်သည်။
တက်ဂယူက မေးသည်။ “ဘယ်သူတဲ့လဲ။”
“L6 တဲ့။”
“ဖုန်းထဲမှာလား။”
ဘယ်သူများဖြစ်မလဲ။
ခဏအကြာမှာ တံခါးခေါင်းလောင်း မြည်လာသည်။ တံခါးဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ လူတစ်ယောက် ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက အသက် ၄၀ ကျော်အရွယ်၊ ရွှေ ဘောင်နဲ့ မျက်မှန်တပ်ထားတဲ့ သန့်ပြန့်တဲ့ ကိုရီးယားလူမျိုးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
သူ့ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော် အံ့အားသင့်သွားသည်။
“……”
ဒီလူ ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ။
တက်ဂယူက ခေါင်းကို အခန်းထဲ ထိုးသွင်းပြီး အံ့သြသွားသည်။
“ဟေ့၊ L6 ကို ဖန်တီးခဲ့တဲ့လူ မဟုတ်လား!”
ထိုလူက ကျွန်တော်တို့ကို နှုတ်ဆက်သည်။
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်တော်က အင်ဂျင်ယုံ ပါ။”
***
ကျွန်တော်တို့ ဧည့်ခန်းထဲက ဆိုဖာမှာ မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြသည်။
ဒါဆိုရင် ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံ လည်း သစ္စာဆိုပွဲကို တက်ရောက်လာတာပေါ့။ ဟုတ်တာပေါ့၊ ဆောဆောင်းအီလက်ထရောနစ် လို ကုမ္ပဏီမျိုးဆိုရင် ဖိတ်ကြားခံရမှာ အသေအချာပါပဲ။ ဝန်ကြီးချုပ် ဟွမ်ကျူးဆန်းနဲ့အတူ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့အဖြစ် လိုက်လာတာများလား။
တက်ဂယူက သူ့မျက်နှာကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်နေသည်။
ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ အင်မ်က မေးသည်။ “ကျွန်တော့် မျက်နှာမှာ ဘာများ ဖြစ်နေလို့လဲ။”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ တီဗွီထဲမှာပဲ မြင်ဖူးတဲ့သူကို အခုလို ကိုယ်တိုင် မြင်လိုက်ရလို့ အံ့သြသွားတာပါ။”
တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် ကျွန်တော်တို့ ခုထိ တွေ့ဖူးသမျှထဲမှာ အကျော်ကြားဆုံးလူလို့ ပြောရင် မမှားပါဘူး။
ချေ့စ် ဆောက်သ်ဝဲလ်က အာရှရဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူ ဖြစ်ပေမဲ့ သာမန်လူတွေက သူ့ကို သိပ်မသိကြသလို၊ ဂျိမ်းစ် စီ ဂိုးလ်မန်းကလည်း လူသူနဲ့ ဝေးဝေးနေတတ်တဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူပုံစံမျိုးမို့ လူသိနည်းပါတယ်။ ရော်နယ်ဆိုရင်လည်း ကျွန်တော် အရင်ဆုံး တွေ့တုန်းက သူက သမ္မတလောင်းပဲ ရှိပါသေးတယ်။
တစ်ဖက်မှာတော့ အင်ဂျင်ယုံ ရဲ့ နာမည်ကို မသိတဲ့ ကိုရီးယားလူမျိုး ရှိမှာ မဟုတ်တော့ပါ။
ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ကျွန်တော်လည်း အံ့သြမိပါတယ်။ ကျွန်တော့် ဘဝသက်တမ်းမှာ ဆောဆောင်းအီလက်ထရောနစ် ရဲ့ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌနဲ့ တွေ့ရမယ်လို့ ဘယ်သူက တွေးမိမှာလဲ။
“အဲဒီလိုလား။ ကျွန်တော်က တီဗွီမှာ သိပ်မပေါ်တတ်ပါဘူး။”
တက်ဂယူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
“အို... မပြောပါနဲ့ဗျာ! စစ်မှုထမ်း ရှောင်တာတို့၊ မမှန်မကန် လုပ်ငန်းဆက်ခံတာတို့နဲ့ သတင်းတွေထဲမှာ အများကြီး ပါနေတာပဲကို။ မနှစ်ကဆိုရင်လည်း ကွာရှင်းလိုက်သေးတယ်။”
“…….”
ကျွန်တော် ရှက်လွန်းလို့ ခေါင်းတောင် မမော့နိုင်တော့ပါ။
ကျွန်တော် သူ့ကို ဘေးကနေ တွတ်ထိုးပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “သူ့ရှေ့မှာ အဲဒီလို မပြောရဘူးလေ။”
တက်ဂယူက ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အမှန်တရားပဲကို။”
“…….”
အမှန်တရားဖြစ်တိုင်းလည်း ပြောလို့ မရပါဘူး၊ ထိပ်ပြောင်တဲ့သူရှေ့မှာ “ထိပ်ပြောင်” လို့ ပြောသလိုမျိုးပေါ့။
သူ့ကြောင့်နဲ့ ဆောဆောင်းအီလက်ထရောနစ် နဲ့ ဆက်ဆံရေးကောင်းဖို့ဆိုတာ အခုတော့ မျှော်လင့်ချက် ကုန်သွားပြီ။
တခြားလူသာဆိုရင် စိတ်ဆိုးပြီး ထွက်သွားတာမျိုး ဒါမှမဟုတ် ရှက်လို့ မျက်နှာနီရဲသွားတာမျိုး ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံ ကတော့ ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဟားဟား! ကျွန်တော့်မျက်နှာကို တည့်တည့်ကြီး ဒီလိုစကားမျိုး ပြောတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ။”
“သူ့ကိုယ်စား ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်။”
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ အင်မ်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းသည်။
“ရပါတယ်။ အွန်လိုင်းမှာဆိုရင် ဒီထက်ဆိုးတဲ့ မှတ်ချက်တွေကိုတောင် ဖတ်ဖူးနေတာပဲ။”
သူက တကယ်ပဲ အရေးမထားသလိုပါပဲ။ ဒါနဲ့များ ဆောဆောင်းအီလက်ထရောနစ် ရဲ့ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌက အွန်လိုင်းမှတ်ချက်တွေကိုပါ ကြည့်သေးတာလား။
“အခု ကြည့်ရတာ ခင်ဗျားက တော်တော်လေး စိတ်သဘောထား ကြီးတဲ့သူပဲ။”
တက်ဂယူက ကျွန်တော့်ပခုံးကို လက်တင်ပြီး ပြောသည်။
“ပြီးတော့ အဆိုးမြင် မှတ်ချက်တွေကိုလည်း စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒီလူ ခံနေရတာနဲ့ ယှဉ်ရင် ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။”
“……”
ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်တော်က ဒီနေ့ခေတ်မှာ မှတ်ချက်တွေကို လုံးဝ မဖတ်တော့တာပါ။