အခန်း ၁၁၀
ကျွန်တော် ကုမ္ပဏီမှာ သတင်းကို ကြည့်နေမိတယ်။
ရုပ်မြင်သံကြားဖန်သားပြင်မှာတော့ ဥက္ကဋ္ဌ ဟွန်းဂျူး နဲ့ ဒါရိုက်တာ ဆန်းယော့ပ် တို့ကို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားတဲ့ ရုပ်သံမှတ်တမ်းတွေကို ပြသနေတယ်။
ဒါရိုက်တာ ဆန်းယော့ပ် က ခေါင်းကို ငုံ့ထားပေမဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ ဟွန်းဂျူး ကတော့ ခေါင်းကို မော့ထားပြီး ကင်မရာကို စိန်ခေါ်သလိုမျိုး စိုက်ကြည့်နေတယ်။
သူကိုယ်တိုင် ဘာအမှားလုပ်မိလို့လဲဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ ယုံကြည်ချက်အပြည့်ရှိနေတဲ့ အမူအရာမျိုးပါ။ ထောင်ကျသွားရင်တောင် သူ့အတွေးအခေါ်တွေ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ရပါဘူး။
ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ရဲ့ အလုပ်သမားသမဂ္ဂကတော့ အလုပ်ခွင်ကို ဘေးကင်းစွာနဲ့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာကြပြီ။ ညဉ့်နက်အထိ အလုပ်လုပ်ရတဲ့ကိစ္စကို ပယ်ဖျက်လိုက်ပြီး နှစ်ဆိုင်းစနစ်ကို ချက်ချင်းကျင့်သုံးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတယ်။
တက်ဂယူ က “ဒီလောက်ရိုးရှင်းတဲ့ကိစ္စက ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ကြီးထွားလာရတာလဲ” လို့ မေးတယ်။
“အဲ့ဒါတော့ ဟုတ်တယ်ဗျ။”
အသစ်ထွက်ပေါ်လာတဲ့ သက်သေအထောက်အထားလည်း မရှိသလို၊ အဲ့ဒီကြားထဲမှာ ဥပဒေအပြောင်းအလဲလည်း မရှိခဲ့ဘူး။ တရားလိုဘက်က ရှေ့နေတွေနဲ့ မီဒီယာတွေက သူတို့ရဲ့တာဝန်ကို မှန်မှန်ကန်ကန် မလုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသလိုပဲ။
ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် နဲ့ Changju Consulting တို့ အပြစ်ပေးခံရပေမဲ့ Eunsung Cha ကတော့ ဘာထိခိုက်မှုမှမရှိဘဲ လွတ်မြောက်သွားတယ်။ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ရော Eunsung Cha ရော နှစ်ဖက်စလုံးက ကုမ္ပဏီဘက်က ဘာညွှန်ကြားချက်မှမရှိခဲ့ကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်မှုမရှိကြောင်း ငြင်းဆိုကြတယ်။
တရားလိုဘက်က ရှေ့နေတွေကလည်း Eunsung Cha ကို စုံစမ်းစစ်ဆေးခြင်း မပြုခဲ့ဘူး။
တက်ဂယူ က ဆိုဖာပေါ်မှာ လှဲရင်း “ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဖြေရှင်းပြီးသွားပုံရတယ်” လို့ ပြောတယ်။
ဒါပေမဲ့လည်း စိတ်ထဲမှာတော့ မရှင်းမလင်းနဲ့ မသက်မသာ ခံစားချက်က ကျန်ရစ်နေဆဲပဲ။
Seokbeom ကတော့ ကံကောင်းတယ်လို့ ဆိုရပေမဲ့ Jongsoo အကြောင်း တွေးမိတိုင်း ရင်ထဲမှာ အလေးကြီး ဖြစ်နေရတယ်။ အခု မိသားစုတွေကို လျော်ကြေးပေးလိုက်ရင်တောင် သေဆုံးသွားတဲ့သူတွေက ပြန်ရှင်လာမှာမဟုတ်ဘူးလေ။
“နည်းနည်းလေးသာ စောပြီး သိခဲ့ရင် ဒီအဖြစ်ဆိုးတွေကို တားဆီးနိုင်ခဲ့မှာ…”
“ဒါပေမဲ့ ဘဏ္ဍာရေးကဏ္ဍမှာ ညဉ့်နက်အထိ အလုပ်လုပ်ရတဲ့ ပင်ပန်းမှုက အမြင့်ဆုံးမဟုတ်ဘူးလား။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မမ ကိုပဲ ကြည့်လေ၊ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ထဲ ရောက်သွားကတည်းက နှစ်ပေါင်းများစွာ အိပ်ရေးဝဝ မအိပ်ရဘူး။”
တကယ်ပါပဲ၊ ဘဏ္ဍာရေးကဏ္ဍမှာ အလုပ်လုပ်ရတဲ့ ပင်ပန်းမှုက အလွန်အမင်း ပြင်းထန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရရှိတဲ့ လျော်ကြေးကလည်း များပြားတာကြောင့် တိုင်တောစရာ သိပ်မရှိတာပါ။
အဲ့ဒီလို အခက်အခဲတွေကို နှစ်အနည်းငယ်လောက် သည်းခံပြီးရင် လစာ သန်း ၁၀၀ ဆိုတာ အသေးအဖွဲလေးလို ဖြစ်သွားမှာပေါ့။
“လစာနဲ့ အလုပ်ပင်ပန်းမှုက ထပ်တူကျတာ သဘာဝမဟုတ်ဘူးလား။ စစ်မှုထမ်းရတာ ပင်ပန်းတယ်ဆိုတာ လူတွေ မသိကြလို့လား။”
တစ်လကို သောင်းဂဏန်းလောက်ပဲ ရပြီး အဲ့ဒီလို အလုပ်မျိုး လုပ်ရတာက ပင်ပန်းတာပေါ့။ တစ်ယောက်ကို ၅ သန်းလောက် ပေးမယ်ဆိုရင်တော့ ပျော်ပျော်ကြီး စစ်မှုထမ်းကြမှာပဲ။
“တစ်လကို ၁၀၀၀ ပေးမယ်ဆိုရင် ပြန်ပြီး စစ်မှုထမ်းဖို့ စဉ်းစားမလား။”
“မင်း ရူးနေလား။ ၅၀၀၀ ပေးရင်တောင် ငါ မသွားဘူး။”
“ဒါပေမဲ့ မင်းက အရံတပ်ဖွဲ့ဝင်အဖြစ်တော့ သွားရဦးမှာလေ၊ မဟုတ်ဘူးလား။”
“…”
အာ… အရံတပ်ဖွဲ့ဝင်ကိစ္စ…
ပိုက်ဆံပေးပြီး ဒါကို ရှောင်လို့ရမယ့်နည်းလမ်း မရှိဘူးလား။
***
ကျွန်တော် ယူရီ နဲ့ အချိန်အတော်ကြာမှ ဖုန်းပြောဖြစ်တယ်။
“ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ အစ်ကို။ အဆက်အသွယ်မလုပ်တာ ကြာပြီနော်။”
သူမရဲ့ အသံထဲမှာ မကျေနပ်တဲ့ အရိပ်အယောင်လေးကို ကျွန်တော် ခံစားမိတယ်။
“တောင်းပန်ပါတယ်။ X-Cop လေလံကိစ္စ ပြီးသွားရင် ဆက်သွယ်မလို့ပါ၊ ဒါပေမဲ့ မမ မျှော်လင့်ဘဲ ကိစ္စလေးတစ်ခု ပေါ်လာလို့ပါ။”
“ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် အကြောင်းမလား။ သတင်းထဲမှာ မြင်လိုက်တယ်။ အဲ့ဒီကို ဘာလို့ သွားရတာလဲ။”
“အဲ့ဒါကတော့…”
ကျွန်တော် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို သူမကို ရှင်းပြလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်စကားကို ကြားပြီးတော့ ယူရီ အံ့အားသင့်သွားတယ်။
“တကယ်လား။ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး အဲ့ဒီလို ဖြစ်သွားတာလဲ။ အဲ့ဒီလူက အခု အဆင်ပြေရဲ့လား။”
“အခုတော့ အများကြီး အဆင်ပြေသွားပါပြီ။”
“ဒါဆိုရင်လည်း တော်ပါသေးတယ်။”
ယူရီ က စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်တယ်။
“မနက်ဖြန်က ခရစ္စမတ်လေ၊ ဘာအစီအစဉ်ရှိလဲ။ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ချိန်းထားတာ ရှိလား။”
“ရှိပါတယ်၊ အစီအစဉ် ရှိပါတယ်။”
ယူရီ က ကျွန်တော့်ရဲ့ အဖြေကြောင့် အံ့သြသွားတယ်။
“ဘာအစီအစဉ်လဲ။ 설마 (설မ) …?”
“ကျွန်တော် အမေနဲ့ ညစာစားဖို့ ရှိပါတယ်။”
“အာ… ဟုတ်လား။ ဟုတ်သားပဲ။ ခရစ္စမတ်ကို မိသားစုနဲ့ပဲ ကုန်ဆုံးကြတာပေါ့။ အရမ်းကို နွေးထွေးပြီး ကောင်းတဲ့ အိုင်ဒီယာပဲ။”
သူမရဲ့ အသံက နည်းနည်းလေး စိတ်ဓာတ်ကျသွားသလိုပဲ။ သူမရဲ့ စိတ်ခံစားချက်ကြောင့်လား။
အားနာသွားတဲ့ ကျွန်တော်က “နောက်မှ ရုံးကို လာလည်ပါဦး။ အရသာရှိတာတွေ ဝယ်ကျွေးမယ်၊ ကုမ္ပဏီကိုလည်း လိုက်ပြပေးမယ်လေ” လို့ ပြောလိုက်တယ်။
“တကယ်လား။ ကတိပေးရမယ်နော် အစ်ကို။”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ။”
ဖုန်းချပြီး အလုပ်ပြန်လုပ်ဖို့ပြင်နေတုန်း ဆိုဖာပေါ်မှာ ဂိမ်းဆော့နေတဲ့ တက်ဂယူ ကို မြင်လိုက်ရတယ်။
“မင်းက ဘာလို့ ဒီမှာပဲ ဂိမ်းဆော့နေတာလဲ။ အောက်ထပ် သွားလေ။”
“တစ်ယောက်တည်းဆို ပျင်းလို့ပါ။”
အဲ့ဒီပျော်စရာမကောင်းတဲ့အရာတွေကို သည်းခံမှပဲ မန်နေဂျာကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာပေါ့။
သူ တကယ်ပဲ ဟွန်းဂျူး ရဲ့ မမ ဆီမှာ မန်နေဂျာသင်တန်း တက်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။
“ပစ္စည်းတွေ အကုန် ဝယ်ပြီးပြီလား။”
ကျွန်တော် အလုပ်လုပ်နေတုန်းက တက်ဂယူ က အိမ်အတွက် လျှပ်စစ်ပစ္စည်းတွေနဲ့ ပရိဘောဂတွေ သွားဝယ်နေတာပါ။
“အင်း။ ဆောဆောင်းဒီဂျစ်တယ်ပလာဇာ နဲ့ ပရိဘောဂဆိုင်ကို သွားပြီးတော့ ဒီကနေ ဟိုအထိ အဈေးအကြီးဆုံးတွေကို ရွေးပြီး ပို့ခိုင်းလိုက်ပြီ။”
“…….”
မင်း နောက်ပြန်လုပ်လိုက်ပြန်ပြီလား။
တက်ဂယူ က ဂိမ်းကစားတဲ့ လက်ကိုင်ကို ချလိုက်ပြီး ပြောတယ်။
“ဗိုက်ဆာတယ်။ နေ့လယ်စာ ဘာစားမလဲ။ ဂျာဂျန်မြောင် စားမလား။”
“ကော်ဖီဆိုင်ကို သွားလိုက်လေ……”
ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ CHO Michael Lee က အဆောက်အဦးထဲမှာ ဝန်ထမ်းတွေအတွက် ကော်ဖီဆိုင်တစ်ခု တည်ဆောက်ပေးထားတယ်။ အစားအသောက်တွေက အော်ဂဲနစ်တွေချည်းပဲ၊ အရည်အသွေးအမြင့်ဆုံးတွေဖြစ်ပြီး ဟိုတယ်က စားဖိုမှူးတွေ ချက်ပြုတ်ထားတာပါ။
နေ့လယ်စာစားချိန် နီးကပ်လာတဲ့အချိန်မှာ Ellie ရောက်လာတယ်။
“ဘာလုပ်နေတာလဲ Jin Hu?”
“နေ့လယ်စာ စားမလို့လေ။”
Ellie က ကျွန်တော့်ဘက် လှည့်လာတယ်။
“ဒါဆို ခရစ္စမတ်အတွက် ဘာအစီအစဉ်ရှိလဲ။”
ကျွန်တော် အစောက ယူရီ ကို ပြောခဲ့တဲ့ အဖြေအတိုင်းပဲ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
“အမေနဲ့ နေ့လယ်စာစားပြီးတော့ အိမ်သစ်ကို သွားကြည့်မလို့၊ မပြောင်းရသေးပေမဲ့လေ။”
“အော်… ဟုတ်လား။”
“Ellie ရော ဘာလုပ်မလဲ။”
Ellie က ကျွန်တော့်ကို ငေးငိုင်တဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်တယ်။
“ကျွန်မမှာ ဘာအစီအစဉ်မှ မရှိဘူး။ နိုင်ငံခြားမှာ ခရစ္စမတ်ကို တစ်ယောက်တည်း ဖြတ်သန်းရတာ တကယ်ကို စိတ်ဓာတ်ကျဖို့ ကောင်းတယ်။”
“အာ……”
ကျွန်တော် ခဏလောက် မေ့သွားမိတယ်။ Ellie ရဲ့ ဇာတိမြေက ဟောင်ကောင် ဆိုတာကို။
မူလက ဟောင်ကောင် မှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ Ellie က Hyunjoo ကို ကိုရီးယားဌာနခွဲရဲ့ ဒါရိုက်တာအဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်တဲ့အခါမှာ သူနဲ့အတူ လိုက်ပါလာဖို့ စေတနာ့ဝန်ထမ်းခဲ့တာပါ။
ကိုရီးယားမှာ မိသားစု ဒါမှမဟုတ် သူငယ်ချင်းတွေ မရှိတဲ့အတွက် သူမ တော်တော်လေး အထီးကျန်နေမှာပဲ။
“Hyunjoo မမ နဲ့ အတူတူ နေပါလား။”
Ellie က သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်တယ်။
“ဟုတ်တယ်၊ အဲ့ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။ ဒီနှစ် ခရစ္စမတ်ကို ဂျက်စီကာ နဲ့ပဲ ဖြတ်သန်းတော့မယ်။ ဟိုတယ်အခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်းနေရင်လည်း ဂျက်စီကာ က အလုပ်ခိုင်းမှာပဲလေ။”
“…”
ခရစ္စမတ်ဆိုတာ ခရစ်ယာန်ဘာသာဝင်တွေအတွက် အကြီးမားဆုံး ပွဲတော်ပါ။ ကက်သလစ်ဘာသာဝင်တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ Ellie အနေနဲ့ ခံစားချက်တွေ ရောထွေးနေမှာပဲ။
ဒါပေမဲ့ ဒီလိုနေ့မျိုးမှာတောင် အလုပ်လုပ်ရတာလား!
“ပျော်ရွှင်စရာ ခရစ္စမတ်နေ့မှာ ဆေးလိပ်နံ့တွေနဲ့ အလုပ်လုပ်ရတော့မှာပေါ့။ သွားတော့မယ်။”
ပခုံးတွေ တွဲကျပြီး လှည့်ထွက်သွားတဲ့ Ellie ကို ကျွန်တော် လှမ်းဆွဲလိုက်တယ်။
“ခဏနေဦး။”
သူမ ခြေလှမ်းတွေ ရပ်သွားတယ်။
“ဘာလဲ။”
“အဆင်ပြေရင် ခရစ္စမတ်နေ့မှာ အတူတူ နေ့လယ်စာ စားကြရအောင်။”
သူမ ခေါင်းကို နည်းနည်း ငုံ့လိုက်တယ်။
“မလိုပါဘူး။ မိသားစုတွေ စုစားကြတာလေ၊ ဘာမှမသိဘဲ ကြားထဲ ဝင်ပါသလို ဖြစ်သွားမှာပေါ့။”
“ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ Ellie လာရင် ကျွန်တော့်အမေ ပိုတောင် ပျော်ဦးမှာပါ။ အရင်တစ်ခါက တွေ့ဖူးတယ်လေ၊ မှတ်မိတယ်မလား။”
“တကယ် အဆင်ပြေပါ့မလား။”
“ပြေတာပေါ့။ ပြီးတော့ တက်ဂယူ လည်း လိုက်မှာပါ။”
မျက်လုံးတွေ တောက်ပသွားပြီး Ellie က ကျွန်တော့်လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အစ်ကို့ကြောင့် နွေးထွေးတဲ့ ခရစ္စမတ်လေးကို ဖြတ်သန်းရတော့မှာပဲ။”
“အော်… ဟုတ်ပါပြီ။”
ဒီလောက်ထိ ပျော်နေတာကို ကြည့်ရတာ တစ်ယောက်တည်း တော်တော်လေး အထီးကျန်နေခဲ့ပုံပါပဲ။
ဆိုဖာပေါ်မှာ လှဲနေတဲ့ တက်ဂယူ က ထထိုင်ပြီး ပြောတယ်။
“ဒါဆို Noona ကိုလည်း အတူတူ လိုက်ခဲ့ဖို့ ပြောရမယ်။ မဟုတ်ရင် သူလည်း တစ်ယောက်တည်း အလုပ်လုပ်နေရဦးမှာပဲ၊ မဟုတ်လား။”
“ကောင်းတဲ့ အိုင်ဒီယာပဲ။”
စဉ်းစားကြည့်တော့…
Henry လည်း နိုင်ငံခြားသားပဲလေ။ အစ်ကို ဆန်းယော့ပ် လည်း နှစ်သစ်ကူးရင် သူ့ဇာတိကို ပြန်မှာပဲ။
လူတိုင်းကို ဖိတ်လိုက်ရင် ကောင်းမှာပဲ မဟုတ်လား။
***
လူတွေ အများကြီး လာကြမယ်လို့ ပြောလိုက်တော့ အမေက တကယ်ပဲ သဘောကျပုံရတယ်။ X Corp ရဲ့ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းတွေကို အိမ်မှာ တာဝန်ချထားပြီး အိမ်ဖော်အသစ်တစ်ယောက်ကိုလည်း ခန့်အပ်လိုက်တယ်။
ကားပါကင်တွင် ကားရပ်ပြီးနောက် ဓာတ်လှေကားဖြင့် ပထမထပ်သို့ တက်လာခဲ့ကြသည်။
အမေက စောစောစီးစီး ရောက်နှင့်နေပြီး ဧည့်သည်တွေကို ကြိုဆိုဖို့ အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။
“လာကြလေ၊ ဝင်ခဲ့ကြပါ။”
မီးဖိုချောင်ထဲက ရှည်လျားတဲ့ ထမင်းစားပွဲပေါ်မှာ ကိတ်မုန့်အပါအဝင် ဟင်းလျာမျိုးစုံကို ပြင်ဆင်ထားသည်။
ကျွန်တော် အံ့အားသင့်သွားပြီး “ဒါတွေအကုန်လုံး အမေ တစ်ယောက်တည်း ပြင်ဆင်ထားတာလား” ဟု မေးမိသည်။
အမေက ပြုံးရင်း “အလုပ်လုပ်ပေးတဲ့ အမျိုးသမီးတွေနဲ့ ဝိုင်းပြင်ထားတာပါ။ သူတို့ကို ခရစ္စမတ်မှာ မိသားစုတွေနဲ့ အချိန်ဖြုန်းဖို့ ပြောထားလိုက်တယ်၊ အကုန်ပြင်ဆင်ပြီးတာနဲ့ ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီ” ဟု ဆိုသည်။
“အမေ လုပ်တာ ကောင်းပါတယ်။”
ကျွန်တော်တို့ စားပွဲဝိုင်းမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ကြသည်။
ကျွန်တော် ပြင်ဆင်လာခဲ့တဲ့ ဝိုင်ကို ခွက်ထဲသို့ တစ်ခွက်ချင်းစီ ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။
“ဒီတစ်နှစ်လုံး ဟွန်းဂျူး နဲ့အတူ အားလုံးပဲ ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်ခဲ့ကြရတယ်။ သိပ်တော့ မမ မျှားပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ စားသောက်ကြရအောင်။”
“စားကြမှာပေါ့!”
အမေက ဂျက်စီကာ နဲ့ ဟင်နရီကို လှည့်ကြည့်ပြီး “နိုင်ငံခြားကနေ လာကြတာ ပင်ပန်းမှာပဲ။ ဟင်းတွေက ကိုယ့်အကြိုက်နဲ့ ရရဲ့လား” ဟု မေးသည်။
ဟင်နရီက ကိုရီးယားလို အနည်းငယ် အထစ်အငေါ့ဖြင့် “အရသာရှိပါတယ်။ အရမ်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဂျက်စီကာ က တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “အရမ်းကို အရသာရှိပါတယ်။ အမေ လို့ပဲ ခေါ်ပါနော်၊ သက်သောင့်သက်သာပဲ နေပါ။”
“အေးပါကွယ်။”
ထမင်းစားပြီးနောက် ဧည့်ခန်းဆီ ပြောင်းထိုင်ကြသည်။ မီးဖိုထဲတွင် ထင်းစများ တောက်လောင်နေသည်။
လူစုံတက်စုံနဲ့ ဒီလိုမျိုး စုစည်းနေရတာ တကယ့်ကို ခရစ္စမတ်ပွဲလေးနဲ့ တူနေသည်။
တက်ဂယူ က ဆိုဖာပေါ် ထိုင်ရင်း ပြောသည်။
“အိမ်ဆိုတာ ဒီလိုမှပေါ့။ ဟိုတယ်တွေက ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းပါစေ၊ အိမ်လောက်တော့ မနွေးထွေးဘူး။”
“ဟုတ်တယ်၊ တကယ်မှန်တယ်။”
အမေက သဘောကျဟန်ဖြင့် မှတ်ချက်ချသည်။
“အိမ်ဆိုတာ တကယ်ကို နွေးထွေးတာပါ။ ကျွန်မတို့သားလေး ဒီလိုအိမ်မျိုးမှာ နေနိုင်လိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ဘူး။”
ပြောရရင် ဒီအိမ်ရဲ့ ပိုင်ရှင်ဟောင်းဖြစ်တဲ့ ချယ်ယောင်းကတော့ လက်ရှိမှာ တရားရုံးမတင်မီ အချုပ်ထဲမှာ စောင့်ဆိုင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။
“အိမ်တစ်အိမ်လုံး လှည့်ကြည့်ပြီးပြီလား။”
အမေ ခေါင်းညိတ်သည်။
“ခဏကပဲ ဟိုနားဒီနား လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။”
“ဒီမှာ အတူတူ လာနေမလား။”
ကျွန်တော် မေးလိုက်ပေမဲ့ အမေက ခေါင်းခါသည်။
“အမေတော့ အဲ့ဒီအိမ်လေးပဲ ကြိုက်တယ်။ ဒီလောက်ကျယ်တဲ့နေရာမှာ အိပ်ရရင် အိပ်တောင် ပျော်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ဒါပေမဲ့ အမေ တစ်ယောက်တည်းဆို အထီးကျန်နေမှာပေါ့။”
“မဖြစ်ပါဘူး။ အထီးကျန်မယ့်အစား ခုနက ဟင်းချက်ရင်း အလုပ်လုပ်တဲ့ အမျိုးသမီးတွေနဲ့ စကားပြောဖြစ်လိုက်သေးတယ်။ သူတို့အားလုံးက သဘောကောင်းတဲ့သူတွေပါ။ သူတို့ကို ပိုက်ဆံပေးထားလို့ပဲဆိုပြီး အထင်မသေးပါနဲ့။ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် သူတို့အားလုံးက တန်ဖိုးရှိတဲ့ မိခင်တွေ၊ မိသားစုဝင်တွေပဲ။ နားလည်လား။”
“နားလည်ပါတယ်။”
“ပြီးတော့ ခုနကလို အမေကို စိတ်တိုတာ၊ ဒေါသထွက်တာမျိုး မလုပ်နဲ့။”
“ကျွန်တော် ဘယ်တုန်းက လုပ်မိလို့လဲ။”
ဂျက်စီကာ က ဘေးနားကနေ ရယ်ကျဲကျဲ လုပ်သည်။
“အမေ၊ ဟွန်းဂျူး က တကယ်ပဲ အဲ့လိုလုပ်လို့လား။”
“လုပ်တာပေါ့။ ငယ်ငယ်တုန်းကဆို အမေ့ကို ဘယ်လောက်တောင် ဒုက္ခပေးခဲ့လဲ။”
တက်ဂယူ က ပြုံးရင်း ခေါင်းညိတ်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ ဟွန်းဂျူး က အရင်ကတည်းက ဒုက္ခတွေ အများကြီး ရှာတတ်တာပါ။ ကျွန်တော်သာ ပိုပြီး ဂရုစိုက်ပေးခဲ့သင့်တာ။”
“……”
မရယ်ကြပါနဲ့။ အဲ့ဒီကိစ္စတွေရဲ့ တစ်ဝက်လောက်က မင်းနဲ့အတူ လုပ်ခဲ့တာလေ။
ဆန်းယော့ပ် က “အို၊ နှင်းတွေ ကျလာပြီ” ဟု ပြောသည်။
ကျွန်တော်တို့အားလုံး ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သန့်ရှင်းကြည်လင်တဲ့ နှင်းဖြူဖြူတွေက အများအပြား ကျဆင်းလာသည်။
ဂျက်စီကာ က ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ရင်း “အရမ်းလှတာပဲ” ဟု ဆိုသည်။
ဝိုင်ကြောင့်လား၊ မီးဖိုရဲ့ အနွေးဓာတ်ကြောင့်လား မသိ၊ ဂျက်စီကာ ရဲ့ ပါးပြင်တွေက နီရဲနေသည်။ သူမက အကွက်ပါတဲ့ စကတ်နဲ့ ဆွယ်တာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ပုံမှန်ထက် ပိုပြီး လိုက်ဖက်နေသည်။
မမ ထရပ်လိုက်သည်။ “ခဏစောင့်ဦး၊ ခဏနေ ပြန်လာခဲ့မယ်။”
“ဘယ်သွားမလို့လဲ မမ?”
“စီးကရက် သွားသောက်မလို့။”
ဂျက်စီကာ က မျက်လုံးလေးတွေ အရောင်လက်သွားပြီး “အတူတူ သွားကြမယ်လေ” ဟု ဆိုသည်။
နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော်တို့အားလုံး ဥယျာဉ်ထဲကို အတူတူ ထွက်လာကြသည်။ ဥယျာဉ်ထဲမှာလည်း နှင်းတွေကြောင့် ဖြူဖွေးနေပြီ ဖြစ်သည်။
မမ က တစ်ဖက်မှာ ဆေးလိပ်သောက်နေပြီး ဂျက်စီကာ ကတော့ ကလေးတစ်ယောက်လို နှင်းတွေနဲ့ ပျော်ရွှင်စွာ ဆော့ကစားနေသည်။
“ဟောင်ကောင် မှာ နှင်းသိပ်မကျဘူး။ ဒါကြောင့် နှင်းကျတာကို မြင်ရတာ အရမ်း စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်။ ဟွန်းဂျူး ရေ၊ နှင်းကျတာကို မြင်ရင် ဘာတွေ တွေးမိလဲ။”
“ကျွန်တော်လား…” ကျွန်တော် ခဏလောက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီးမှ “စစ်ထဲမှာတုန်းက နှင်းတွေကို သေလုမျောပါး တူးခဲ့ရတာကိုပဲ သတိရမိတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“…”
***
ခရစ္စမတ်ပြီးနောက် ကုမ္ပဏီမှာ နှစ်ကုန်စာရင်းရှင်းရတာနဲ့ အလုပ်တွေ အလွန်ရှုပ်နေခဲ့သည်။
အဲ့ဒီကြားထဲမှာပဲ ဖုန်းတစ်ခု ဝင်လာသည်။ ဖုန်းဆက်သူက တခြားသူမဟုတ်၊ Eunsung Group ရဲ့ M&A အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်နေတဲ့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဆန်းယော့ပ် ဖြစ်သည်။
“ခင်ဗျား ပြောထားတဲ့ အဆိုပြုချက်ကို ကျွန်တော် စဉ်းစားပြီးပြီ။”
“ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးပြီလား။”
ကျွန်တော်က အလုပ်ခေါ်ဖို့ ကမ်းလှမ်းခဲ့ပေမဲ့ သိပ်ပြီးတော့လည်း မျှော်လင့်မထားခဲ့ပါ။ သူက လေလံဈေးနှုန်းတွေ ပေါက်ကြားမှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သစ္စာဖောက်အဖြစ် တံဆိပ်ကပ်ခံထားရသူပါ။ သူသာ ကျွန်တော်တို့ဘက် ရောက်လာရင် ပြင်းထန်တဲ့ ဝေဖန်မှုတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမှာပါ။
ခဏအကြာတွင် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဆန်းယော့ပ် က စကားဆိုသည်။
“CEO ပေးတဲ့ ကတိကို ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်။”
“တကယ်လား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်အဖွဲ့ကိုလည်း အတူတူ ခေါ်လာလို့ ရမလား။ Redstone Group ကတည်းက အတူတူ လုပ်လာတဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေမို့ သူတို့ရဲ့ အရည်အချင်းကို ကျွန်တော် အာမခံနိုင်ပါတယ်။”
သူတစ်ယောက်တည်း လာတာတင်မကဘဲ သူ့အဖွဲ့ဝင်တွေကိုပါ ခေါ်လာချင်နေတာပဲ!
ဒါဟာ တကယ့်ကို ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ အဆင်သင့် ဖြစ်လာတဲ့ ကိစ္စရပ်တစ်ခုပါ။
ကျွန်တော် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် “ရတာပေါ့။ အရင်ကလိုပဲ သီးခြားလွတ်လပ်စွာ လုပ်ကိုင်နိုင်ဖို့ ကျွန်တော်တို့ အာမခံပါတယ်” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ စီစဉ်စရာရှိတာတွေ ပြီးတာနဲ့ ကျွန်တော် လာခဲ့ပါ့မယ်။”
ဖုန်းချပြီးနောက် ကျွန်တော် လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ အောင်ပွဲခံလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ!”
ဘဏ္ဍာရေးလောကမှာ ဒီလို အရည်အချင်းရှိသူတွေကို ခေါ်ယူဖို့ဆိုတာ အတော်လေး ကြိုးစားရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ချယ်ယောင်းရဲ့ အမှားကြောင့် ကျွန်တော်တို့ မမ မျှော်လင့်ဘဲ ငါးကြီးတစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိလိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
***
နှစ်ကုန်ပါတီကို OTK ကုမ္ပဏီ အဆောက်အဦးမှာ ကျင်းပခဲ့သည်။
ပါတီကျင်းပမယ့် သတင်းက ဘယ်လိုပျံ့သွားမှန်းမသိ၊ လာရောက်ဖို့ တောင်းဆိုမှုတွေက အလွန်အမင်း များပြားလာသည်။ အထူးသဖြင့် အတိုက်အခံနှင့် အာဏာရပါတီ နိုင်ငံရေးသမားတွေဆီကနေ အဆက်အသွယ်တွေ တရစပ် ရောက်လာသည်။
ရန်သူရဲ့ ရန်သူဟာ မိတ်ဆွေဆိုတဲ့ ယုတ္တိအတိုင်းပေါ့။ ကျွန်တော်နဲ့ သမ္မတ Park Si-hyeong တို့အကြား၊ ဒါမှမဟုတ် အာဏာရပါတီ Korean National Party တို့အကြား ဆက်ဆံရေး မကောင်းတာကြောင့် သူတို့ဘက်က ကျွန်တော့်ကို သူတို့ဘက်ပါလာအောင် ဆွဲဆောင်နိုင်မယ်လို့ ယူဆနေကြတာပါ။
ထင်ရှားတဲ့ နိုင်ငံရေးသမားတချို့ဆိုရင် ရန်ပုံငွေထောက်ပံ့ဖို့ကိုတောင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မျှော်လင့်ချက် ထားနေကြသည်။
ကိုရီးယားမှာ စီးပွားရေးလုပ်ရင် နိုင်ငံရေးကိစ္စတွေကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါ။
လိုအပ်ရင်တော့ နောင်တစ်ချိန်မှာ လက်တွဲဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ အခုတော့ မဟုတ်သေးပါ။ နိုင်ငံရေးသမားတွေနဲ့သာ ရောနှောနေရင် မီဒီယာတွေက သေချာပေါက် ကောလာဟလတွေ ထုတ်ကြမှာပါ။
နှစ်ကုန်ပွဲက ရိုးရှင်းတဲ့ အခမ်းအနားတစ်ခုသာ ဖြစ်တဲ့အတွက် အပြင်ကနေ တောင်းဆိုလာသမျှ အားလုံးကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
သို့သော် ပါတီကျင်းပတဲ့နေ့မှာ မမ မျှော်လင့်တဲ့ ဧည့်သည်တစ်ယောက် ရောက်လာသည်။ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ရဲ့ အာရှဆိုင်ရာ CEO Chase Southwell က ကိုရီးယားကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုဖို့ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် ကြာမြင့်စွာကတည်းက မတွေ့ဖြစ်ကြတော့ဘဲ အခုလို နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။
ဒဏ္ဍာရီလာ အာရှရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတစ်ဦး ရောက်ရှိလာတာဟာ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် အတွက်သာမက OTK ကုမ္ပဏီနဲ့ K ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းတွေအတွက်ပါ ဝမ်းမြောက်စရာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
ဒီလိုနဲ့ပဲ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်တာ ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် နှစ်သစ်ကို နောက်ဆုံးတော့ စတင်လိုက်တော့သည်။