အခန်း (၁၀၈)
ဟုန်ဝူဆောင်းသည် မိသားစုနောက်ခံ အခြေအနေညံ့ဖျင်းမှုကြောင့် ကျောင်းကို ပုံမှန်အတိုင်း အောင်မြင်အောင် မတက်ခဲ့ရရှာပေ။ မိထွေးဖခင်၏ အကြမ်းဖက်မှုမှ လွတ်မြောက်ရန် အိမ်မှထွက်ပြေးခဲ့ရပြီး လမ်းဘေးတွင် နေထိုင်ရင်း တောင်းရမ်းစားသောက်ခြင်း၊ ဖိနပ်ပွတ်တိုက်ပေးခြင်းနှင့် ပီကေရောင်းခြင်းစသည့် အလုပ်မျိုးစုံကို လုပ်ကိုင်ခဲ့ရသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် စက်ရုံတစ်ခုတွင် အလုပ်ရခဲ့သည်။ စက်ရုံပိုင်ရှင်က အလုပ်ပေးသည့် အခြေအနေအဖြစ် သူ့ကို စားစရာနှင့် နေစရာပေးထားခဲ့သည်။
အရွယ်ရောက်သည်အထိ သူသည် စက်ရုံ၌ပင် စားသောက်အိပ်စက်ရင်း အလုပ်မျိုးစုံကို လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။
အခမဲ့ကျွေးမွေးထားသည်ကို အားနာသဖြင့် ပိုင်ရှင်က သူ့ကို ပုံမှန်ဝန်ထမ်းအဖြစ် ခန့်အပ်ပြီး လစာပေးခဲ့သည်။ လစာမှာ အလွန်နည်းပါးသော်လည်း ဝမ်းရေးအတွက်တော့ လုံလောက်သည်။
သူသည် အော်ဒါအမှာစာများအတိုင်း စက်များကို လည်ပတ်စေခဲ့ပြီး သတ်မှတ်ရက်မီစေရန်အတွက် အိပ်ချိန်ကိုပင် စွန့်လွှတ်ခဲ့ရသည့်အချိန်များစွာ ရှိသည်။
တစ်ညတွင် စက်လည်ရင်း ငိုက်မျဉ်းသွားမိရာမှ ဖိအားပေးစက်ဖြင့် လက်ချောင်းနှစ်ချောင်း ပြတ်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူကတော့ ဂရုမစိုက်မိသည့် မိမိကိုယ်မိမိသာ အပြစ်တင်ခဲ့သည်။
ဆေးရုံတွင် အကြမ်းဖျင်း ကုသစည်းနှောင်မှု ခံယူပြီးနောက်တွင်လည်း ပတ်တီးစည်းထားသည့် လက်ဖြင့်ပင် စက်များကို ဆက်လက်မောင်းနှင်ခဲ့သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ကျန်လက်ချောင်းများ မထိခိုက်သဖြင့် အလုပ်ကို အကြီးအကျယ် အနှောင့်အယှက်မဖြစ်ဘဲ ဆက်လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။
တစ်နေ့တွင် စက်ရုံပိုင်ရှင်မှာ ဒေဝါလီခံကာ ထွက်ပြေးသွားသည်။ လုပ်သက်ဆုကြေးမရသည်မှာ တစ်ပိုင်း၊ ၈ လစာ ကြွေးကျန်လစာများလည်း မရခဲ့ပေ။ သို့သော် သူသည် ပိုင်ရှင်ကို အပြစ်မတင်ခဲ့ပါ။
လစာပေးနိုင်ဖို့တောင် မလွယ်ကူဘဲ ထွက်ပြေးရလောက်အောင် အခြေအနေဆိုးနေလျှင် မည်သူက ပိုင်ရှင်ကို အပြစ်ဆိုနိုင်ပါ့မလဲ။ ကုမ္ပဏီတစ်ခု ကျရှုံးခြင်းတွင် ဝန်ထမ်းများ၌လည်း တာဝန်ရှိသည်။ ၎င်းကို လက်ခံရမည်သာဖြစ်သည်။
အခြားဝန်ထမ်းများမှာမူ ပြန့်ကျဲကုန်ကြသော်လည်း သူကမူ သွားစရာနေရာမရှိသဖြင့် စက်ရုံ၌ပင် ကျန်ရစ်နေခဲ့ကာ စက်ရုံကို စောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။
လုပ်ငန်းခွဲစက်ရုံများ ရပ်ဆိုင်းသွားချိန်တွင် တက်ဂယူ ထံသို့ Eunsung Car မှ လူများ ရောက်လာကြသည်။ ပိုင်ရှင် ထွက်ပြေးသွားသော်လည်း စက်ရုံနှင့် စက်ကိရိယာများကမူ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
Eunsung Car သည် သူ့ကို ငွေကြေးအရ ကူညီပေးမည်ဟု ကမ်းလှမ်းပြီး ပစ္စည်းများ ထောက်ပံ့ပေးရန်အတွက် စက်ရုံကို ဝယ်ယူရန် အကြံပြုခဲ့သည်။ သူသည် စက်ပစ္စည်းများကို အခြားမည်သူ့ထက်မဆို ပိုမိုကျွမ်းကျင်စွာ ကိုင်တွယ်နိုင်သူဖြစ်သည်။
အလုပ်ဆက်လုပ်နိုင်သရွေ့ မည်သည့်အမိန့်ကိုမဆို လိုက်နာမည်ဟု သူသဘောတူလိုက်ပြီး Eunsung Car က သူပေးသည့် စာရွက်စာတမ်းများတွင် တံဆိပ်တုံး ထုပေးခဲ့သည်။
စက်ရုံကို ကြာရှည်ပိတ်ထားခဲ့ရသဖြင့် အော်ဒါများမှာ တောင်ပုံရာပုံ ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ပစ္စည်းပို့ရမည့်ရက်မီစေရန် နေ့ရောညပါ မနားတမ်း အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။
မည်သည့်တောင်းဆိုချက်ကိုမျှ သူငြင်းဆန်ခဲ့ခြင်းမရှိပါ။ သတ်မှတ်ရက်တွင် ပို့ပေးရန် ပြောလျှင် ပို့ပေးခဲ့ပြီး၊ ဈေးလျှော့ပေးရန် ပြောလျှင်လည်း လျှော့ပေးခဲ့သည်။
ပိုင်ရှင် သို့မဟုတ် လုပ်ငန်းခွဲရှင်၏ အမိန့်ကို နာခံခြင်းသည် သူ၏မူဝါဒဖြစ်သည်။
သူ၏ စေတနာနှင့် ဇွဲလုံ့လကြောင့် Eunsung Car သည် အော်ဒါများကို ဆက်လက်ပေးပို့ခဲ့ပြီး တစ်ချိန်က သေးငယ်ခဲ့သော ကုမ္ပဏီမှာလည်း ပိုမိုကြီးမားလာခဲ့သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် Eunsung Car သည် ကိုယ်ပိုင်အင်ဂျင် ထုတ်လုပ်ရေးတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလာပြီး ပစ္စတင်ကွင်းနှင့် ဆလင်ဒါများကဲ့သို့သော အဓိကအစိတ်အပိုင်းများကို သူ၏စက်ရုံတွင် ထုတ်လုပ်ရန် တာဝန်ပေးအပ်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် စက်ရုံအဆောက်အအုံ ဝယ်ယူရန်နှင့် ဝန်ထမ်းခန့်အပ်ရန်အတွက်လည်း ငွေကြေးအရ ထောက်ပံ့ပေးခဲ့သည်။
ဤသို့ဖြင့် တက်ဂယူ လုပ်ငန်းစုသည် အလတ်စား ကုမ္ပဏီတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
စစ်အစိုးရသက်တမ်း ကုန်ဆုံးပြီး အရပ်သားအစိုးရ တက်လာသည့်အခါ အလုပ်သမားသမဂ္ဂများ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာပြီး စုပေါင်းလှုပ်ရှားမှုများနှင့် ညှိနှိုင်းမှုများအတွက် အော်ဟစ်တောင်းဆိုလာကြသည်။ သူတို့သည် ညဘက်အလုပ်လုပ်ရသည့်ကိစ္စကို အကြောင်းပြကာ နေ့ဘက် နှစ်ဆိုင်းစနစ်သို့ ပြောင်းလဲပေးရန် တောင်းဆိုကြပြီး တောင်းဆိုချက်များ မရရှိပါက သပိတ်မှောက်မည်ဟု ခြိမ်းခြောက်လာကြသည်။
ထိုသို့သော အပြုအမူများကို သည်းမခံနိုင်တော့သည့်အတွက် ပြင်းထန်သော တုံ့ပြန်မှုများ စတင်ခဲ့သည်။ ဒါက သူတို့ကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်ထားသည့် ကုမ္ပဏီဖြစ်သည်။ ကုမ္ပဏီ၏ မူဝါဒ သို့မဟုတ် အလုပ်လုပ်ရသည့် အခြေအနေများကို မကျေနပ်ပါက ထွက်သွားကြနိုင်သည်။ မည်သူကမှ သူတို့ကို အလုပ်လုပ်ခိုင်းနေသည်မဟုတ်။
နောက်ဆုံးတွင် သမဂ္ဂက သပိတ်ကို ရုပ်သိမ်းပြီး အလုပ်သို့ ပြန်ဝင်ရန် သဘောတူခဲ့သည်။ သို့သော် ဒါက သူ့အတွက် လက်ခံနိုင်စရာ မဟုတ်ခဲ့ပါ။
တစ်ကြိမ် ပြဿနာရှာဖူးသူများသည် အမြဲတမ်း ပြဿနာရှာနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ သမဂ္ဂကို လုံးဝဖျက်သိမ်းပစ်ရန် စိတ်ကူးပေါ်လာခဲ့သည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤနိုင်ငံတွင် အလုပ်လုပ်ချင်သူများ အများအပြား ရှိနေသေးသည်မဟုတ်ပါလား။
သူသည် သမဂ္ဂအဖွဲ့ဝင်အားလုံးကို အလုပ်ထုတ်ပစ်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သော်လည်း အကြောင်းပြချက်ခိုင်လုံမှုမရှိဘဲ ဝန်ထမ်းများကို အလုပ်ထုတ်ခြင်းမှ တားမြစ်ထားသည့် အလုပ်သမားဥပဒေကြောင့် အံ့အားသင့်ခဲ့ရသည်။
သူဌေးဖြစ်သူက မိမိသဘောအတိုင်း ဝန်ထမ်းကို အလုပ်မထုတ်နိုင်ဘူးလား? အရင်းရှင်နိုင်ငံတစ်ခုမှာ ဒါက ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား?
သို့သော် ဖြေရှင်းနည်း မရှိသည်တော့ မဟုတ်ပါ။
အလုပ်မထုတ်နိုင်လျှင် သူတို့ဘာသာသူတို့ ထွက်သွားအောင် လုပ်လိုက်ရုံသာဖြစ်သည်။
သေးငယ်သော ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ဆံပင်ဖြူများရှိသည့် သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးသည် ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေသည်။ စက်ရုံအပြင်ဘက်တွင် ယာယီတဲများ ဆောက်လုပ်ထားပြီး ရှုပ်ပွနေသော ဆိုင်းဘုတ်များဖြင့် ဝန်းရံထားသည်။
ဥက္ကဋ္ဌ တက်ဂယူ သည် ခေါင်းလှည့်ကာ "ဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ သမ္မတကြီး?" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေသူမှာ အသက် ၄၀ ကျော်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
Changju Consulting မှ သမ္မတ Lee Se-yeop သည် ယခင်က အလုပ်သမားရှေ့နေဟောင်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အလုပ်သမားဥပဒေ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် အလုပ်သမားများ၏ အခက်အခဲများကို အကြံပေးခြင်းနှင့် လျော်ကြေးရရှိရေးအတွက် ကိုယ်စားပြုဆောင်ရွက်ပေးခဲ့သည်။ ၁၀ နှစ်ကျော်ကြာပြီးနောက်တွင် သူသည် အရေးကြီးသည့် အချက်တစ်ချက်ကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
ကုမ္ပဏီအများအပြားသည် အလုပ်သမားဆက်ဆံရေးတွင် ပြဿနာများ ကြုံတွေ့နေရပြီး အလုပ်ရှင်ဘက်မှ ရပ်တည်ကာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးခြင်းက အလုပ်သမားဘက်မှ ရပ်တည်သည်ထက် ပိုမိုအကျိုးအမြတ်များသည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် Changju Consulting ကို တည်ထောင်ခဲ့သည်။ အဖွဲ့အစည်း၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ Im Dusik ကို ဒုတိယသမ္မတအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့သည်။ Lee Se-yeop က ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးဆိုင်ရာ အလုပ်များကို ကိုင်တွယ်ပြီး Im Dusik ကတော့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အလုပ်များကို တာဝန်ယူသည်။
'HR နှင့် အလုပ်သမားစီမံခန့်ခွဲမှုတွင် ယုံကြည်စိတ်ချရသော ပါတနာ' ဟု ကြော်ငြာကာ သူတို့သည် ကုမ္ပဏီများထံသို့ ထိရောက်စွာ ဈေးကွက်တင်နိုင်ခဲ့သည်။
Changju Consulting ပါဝင်လာသည့်အခါတွင်မူ ပုန်ကန်တတ်သော သမဂ္ဂများပင် သိုးကလေးကဲ့သို့ နူးညံ့သွားပြီး စာချုပ်ချုပ်ထားသည့် ကုမ္ပဏီများမှာလည်း ကျေနပ်အားရကြသည်။
"သူတို့က ၃ လအတွင်း သမဂ္ဂအဖွဲ့ဝင်တွေကို တစ်ဝက်လျှော့ချပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတာပါ။ ဒါက ကတိဖျက်တာ မဟုတ်ဘူးလား? ဒီအတိုင်းဆိုရင်တော့ စွမ်းဆောင်ရည်ဆုကြေး မပေးနိုင်ဘူး။"
U Song Enterprises သည် Changju Consulting ကို အလုပ်အပ်နှံခဲ့ပြီး သမဂ္ဂအဖွဲ့ဝင်များကို တစ်ဝက်လျှော့ချပေးပါက ဆုကြေးငွေ ဝမ်သန်း ၁၀၀ ပေးမည်ဟု ကတိပြုထားသည်။
တရားမဝင်သည့် လုပ်ရပ်ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းကို လျှို့ဝှက်စာချုပ်ဖြင့်သာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ဥက္ကဋ္ဌ တက်ဂယူ သည် "ကျွန်တော့်အိမ်ရှေ့မှာတင် ပြဿနာရှာနေတာကို ဘယ်လောက်ကြာကြာ ကြည့်နေရမှာလဲ" ဟု မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။
သမ္မတ Lee Se-yeop သည် ခေါင်းငုံ့ကာ "စိတ်မပူပါနဲ့ ဥက္ကဋ္ဌကြီး။ ဒီနေ့ပဲ အပြီးသတ်ပေးပါ့မယ်" ဟု ပြောသည်။
တောက်! တောက်!
ပါးပြင်တွင် အမာရွတ်ရှိသည့် ထိပ်ပြောင်လူတစ်ယောက် ဝင်လာသည်။
"ခေါ်လိုက်သလား ခင်ဗျာ?"
"ကျွန်တော်က ဒုတိယသမ္မတပါ။ ဥက္ကဋ္ဌကြီး စိတ်မပူရအောင် ကျွန်တော် ကိုင်တွယ်လိုက်ပါ့မယ်။"
"ဟုတ်ကဲ့ခင်ဗျာ။"
Im Dusik ထွက်သွားသောအခါ သမ္မတ Lee Se-yeop က ဥက္ကဋ္ဌ တက်ဂယူ ကို "ဒီနောက်ပိုင်းကိုတော့ ဥက္ကဋ္ဌကြီး မကြည့်တာ ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။ ထိုင်ပြီး ကော်ဖီလေး တစ်ခွက်လောက် သောက်လိုက်ပါဦး" ဟု ပြောသည်။
ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်နေသည့် ဥက္ကဋ္ဌ တက်ဂယူ သည် ခေါင်းညိတ်ကာ ထိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အတွင်းရေးမှူးကို ကော်ဖီယူလာပေးရန် ခိုင်းလိုက်သည်။
"ပြဿနာ ဖြစ်လာမလား?"
သမ္မတ Lee Se-yeop က ယုံကြည်ချက်ရှိရှိဖြင့် "မဖြစ်ပါဘူး။ သူ ကော်ဖီသောက်ပြီးသွားတဲ့အချိန်မှာ အားလုံး အေးဆေး ဖြစ်သွားပါလိမ့်မယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
***
ကုမ္ပဏီတွင် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်း ၁၀၀ ကျော်က စောင့်ဆိုင်းနေနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။
သူတို့၏ တစ်ဝက်မှာ Changju Consulting မှ ဝန်ထမ်းများဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ဝက်မှာ တစ်နေ့လုပ်အားခ ဝမ် ၈၀,၀၀၀ ဖြင့် ငှားရမ်းထားသည့် နေ့စားဝန်ထမ်းများဖြစ်သည်။
Im Dusik က သူတို့ကို စကားပြောလိုက်သည်။
"အဲဒီကောင်တွေကို အပြင်မောင်းထုတ်ပြီး တဲတွေနဲ့ ဆိုင်းဘုတ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ကြ။ တစ်ယောက်ယောက်က ခုခံရင် အရိုက်အနှက်နဲ့ ဖြေရှင်းလိုက်။"
လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများက တညီတညွတ်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ အမိန့်အတိုင်းပါ!"
Im Dusik သည် စိတ်ဓာတ်တက်ကြွစေရန် စကားတစ်ခွန်း ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။
"ဒီနေ့အပြီး အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်ရင် တစ်ယောက်ကို ဆုကြေး ဝမ် ၁၀၀,၀၀၀ စီ ထပ်ပေးမယ်၊ ဒါကြောင့် အားစိုက်ပြီး လုပ်ကြ။"
"ကျွန်တော်တို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်!"
သူ့စကား၏ အာနိသင်ကြောင့် ဖြစ်မည်၊ တုံ့ပြန်သံများမှာ အရင်ကထက် ပိုမိုကျယ်လောင်လာသည်။ သူတို့တစ်ယောက်စီတိုင်းသည် မီးသတ်ဆေးဘူးများနှင့် သံပိုက်လုံးများကို ကိုင်စွဲလိုက်ကြသည်။
သူတို့သည် ဖျက်သိမ်းရေးလုပ်ငန်းခွင်များနှင့် ဆန္ဒပြပွဲများတွင် အကြိမ်ကြိမ် လုပ်ဆောင်ဖူးသည့်အတွက် ဤသို့သော အလုပ်မျိုးကို ကျွမ်းကျင်နေကြသည်။
သို့သော် ယနေ့မှ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ရှိလာသည့် နေ့စားဝန်ထမ်းတစ်ဦးက လက်မြှောက်ကာ မေးလိုက်သည်။
"နောက်မှ ကျွန်တော်တို့ကို ရိုက်နှက်မှုနဲ့ တရားစွဲရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲခင်ဗျ?"
"ဒီကောင်လေးတော့!"
Im Du-sik သည် သူ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး ပန်းကန်ပြားလောက်ရှိသော လက်ဖဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။
ဘတ်!
ပါးရိုက်ခံလိုက်ရသည့် နေ့စားဝန်ထမ်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။
"မင်းတို့ ဘယ်နှစ်ခါပဲ တိုင်တိုင် ရဲတွေက ဘာမှလုပ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ မျက်နှာကို ဖုံးထားလိုက်ရင် ဘယ်သူဘယ်ဝါမှန်း ဘယ်သူမှ သိမှာမဟုတ်ဘူး။ အရင်တစ်ခါတုန်းကဆို ခေါင်းကွဲပြီး အသယ်ခံရတဲ့သူတောင် ရှိသေးတာ၊ ဘာမှမဖြစ်လာဘူး။ ဒါကြောင့် အလကားကိစ္စတွေကို ပူပန်မနေဘဲ သူတို့ကို အပြီးရှင်းထုတ်လိုက်စမ်း။"
လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများမှာ ဦးထုပ်များနှင့် မျက်နှာဖုံးများကို ဝတ်ဆင်လိုက်ကြသည်။ အချို့မှာ မီးသတ်ဆေးဘူးများကို ကိုင်ထားကြသည်။
Im Du-sik သည် သံပိုက်လုံးကို ကိုင်ကာ ရှေ့မှ ဦးဆောင်သွားသည်။
"သွားကြမယ်!"
***
နေ့ဘက် နှစ်ဆိုင်းစနစ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် ရည်ရွယ်သည့် သပိတ်မှောက်မှုသည် ရုတ်တရက် အလုပ်ပြန်ဝင်ရေး မစ်ရှင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
သမဂ္ဂအဖွဲ့ဝင်များသည် ကုမ္ပဏီတွင် အလုပ်ပြန်ဝင်နိုင်ရေးအတွက် ဆန္ဒပြနေကြသည်။ ရုတ်တရက် ကုမ္ပဏီအတွင်းမှ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသည့် လူအုပ်ကြီး ထွက်လာသည်။
သူတို့သည် ဦးစွာ မီးသတ်ဆေးဘူးများကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
ဝူး!
ထူထဲသော မီးခိုးငွေ့များကြားတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"သူတို့ကို အကုန်ပြန်တွန်းထုတ်လိုက်!"
"ဟေ့!"
အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ ကန်ထရိုက်တာများက ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။ သူတို့သည် သံပိုက်လုံးများဖြင့် ယာယီတဲများကို ဦးစွာ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။
"သေပါပြီ!"
ကန်ထရိုက်တာများသည် သူတို့လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသည့် သမဂ္ဂအဖွဲ့ဝင်များကို ခွဲခြားမှုမရှိဘဲ တိုက်ခိုက်သည်။
အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ရဲကားတစ်စီး ရောက်ရှိလာသည်ကို ကြည့်ရလျှင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ရဲစခန်းကို တိုင်ကြားလိုက်ပုံရသည်။ ကန်ထရိုက်တာများသည် မမှုဘဲ သူတို့လုပ်စရာရှိသည်ကို ဆက်လုပ်နေကြသည်။
အကြမ်းဖက်မှုများ ဖြစ်ပွားနေသည်ကို မြင်နေရသော်လည်း ရဲများသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားကြသည်။
သမဂ္ဂအဖွဲ့ဝင်များသည် တဲများနှင့် ဆိုင်းဘုတ်များကို ကာကွယ်ရန် ကန်ထရိုက်တာများနှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြန်လည်ခုခံတိုက်ခိုက်ကြသည်။
သူ့ဘေးတွင် Im Du-sik က လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးကို ပြောသည်။
"ငါတို့လူတွေကို ရိုက်နေတဲ့ကောင်တွေကို အကုန် ဗီဒီယိုရိုက်ထားလိုက်။ သူတို့ကို လက်တွေ့သင်ခန်းစာပေးဖို့ လိုတယ်။"
သမဂ္ဂအဖွဲ့ဝင်များ မည်မျှပင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခုခံသော်လည်း ကန်ထရိုက်တာ လူမိုက်များကို မယှဉ်နိုင်ကြပေ။ Im Du-sik က မကြာမီ ပြီးဆုံးတော့မည်ဟု တွေးကာ ရယ်မောလိုက်သည်။
သို့သော်...
ဘုန်း!
"အား!"
ကန်ထရိုက်တာ အများအပြား တစ်ပြိုင်နက်တည်း လဲကျသွားသည်။
ရုတ်တရက် အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသည့် လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာ သူတို့ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။
ကန်ထရိုက်တာများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
"ဘာလဲ၊ ဒီကောင်တွေက ဘယ်သူတွေလဲ?"
Im Du-sik မှာ မယုံနိုင်ဖြစ်သွားသည်။
"သမဂ္ဂကောင်တွေကပဲ ငှားလိုက်တာလား?"
ဒီကောင်တွေ ဘာကြောင့် ဒီရောက်နေရတာလဲဆိုတာကို ဒီထက်ပိုပြီး ရှင်းပြစရာ မရှိတော့ပေ။
ထိုလူများသည် သူတို့ခါးကြားမှ တုတ်ကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများကို သက်သောင့်သက်သာဖြင့် ထုတ်ယူလိုက်ကြသည်။
ရှူး!
တုတ်များသည် သုံးပိုင်းခေါက် ဝါးလုံးများ ဖြစ်သွားကြသည်။
Im Du-sik ၏ ကျောရိုးထဲတွင် အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဒါက မဖြစ်နိုင်တာ!
ဒီလူတွေက ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ ငါမသိပေမဲ့ အရေအတွက်ချင်း ယှဉ်ရင် ငါတို့က အများကြီး သာနေတာပဲ။
Im Du-sik သည် ကန်ထရိုက်တာများကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"စီစဉ်ထားတဲ့အတိုင်း ဆက်လုပ်! အကုန်လုံးကို ရှင်းထုတ်လိုက်!"
***
တက်ဂယူ သည် လက်ပိုက်လျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။
"လူတိုင်းမှာ ခိုင်လုံတဲ့ အစီအစဉ်တွေ ရှိကြတာပဲ။ တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ လက်သီးချက် မထိခင်အထိပေါ့။"
Mike Tyson ၏ စကားပုံတစ်ခုဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ကန်ထရိုက်တာများနှင့် X-Cop ဝန်ထမ်းများကြားမှ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်ပွားမှုကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေကြသည်။ ကန်ထရိုက်တာ အရေအတွက်မှာ ၁၀၀ ရှိသော်လည်း X-Cop ဝန်ထမ်းမှာ ၃၀ သာ ရှိသည်။
လူဦးရေ နည်းပါးသည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မန်နေဂျာ Lee ကို ဤမျှဖြင့် လုံလောက်ပါ့မလားဟု မေးခွန်းထုတ်ဖူးသည်။
ယခု ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို ကြည့်ပြီးမှ သူ ဘာကြောင့် ယုံကြည်မှုရှိနေသည်ကို နားလည်သွားသည်။
အရေအတွက် ပိုများသော်လည်း ကန်ထရိုက်တာများသည် နည်းဗျူဟာပိုင်းဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်မှုမရှိသည့် လူအုပ်စုမျှသာ ဖြစ်သည်။ မျက်စိစုံမှိတ် တိုးဝင်လာသည့် ကန်ထရိုက်တာများနှင့် မတူဘဲ X-Cop ဝန်ထမ်းများသည် စနစ်တကျနှင့် အချိတ်အဆက်မိမိ လှုပ်ရှားနေကြသည်။
သူတို့၏ တစ်ဦးချင်း စွမ်းရည်မှာလည်း မညံ့ပေ။ ဤနေရာတွင် ရှိနေသူ အများစုမှာ အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်ဟောင်းများ သို့မဟုတ် ကြေးစားစစ်သည်များ ဖြစ်ကြသည်။
သူတို့သည် အရေးကြီးသည့်နေရာများကို တိတိကျကျ ရိုက်ချက်များဖြင့် လျင်မြန်စွာ အလဲထိုးနိုင်သည့် သေစေနိုင်သော နည်းစနစ်များကို ကျွမ်းကျင်ထားပုံရသည်။ တိုက်ပွဲစတင်ပြီး မိနစ် ၂၀ အတွင်းမှာပင် ကန်ထရိုက်တာ အများစုမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျားနေကြသည်။
X-Cop ဝန်ထမ်းများသည် လဲကျနေသူများ ထွက်မပြေးနိုင်အောင် ဝိုင်းရံကာ ဒူးထောက်ခိုင်းထားသည်။
ကန်ထရိုက်တာများ၏ ခေါင်းဆောင်ဟု ထင်ရသည့် ထိပ်ပြောင်လူတစ်ယောက်သာ မတ်တပ်ရပ်ကျန်ရစ်သည်။ သူသည် ပိုက်လုံးကို ဝှေ့ယမ်းကာ ခြိမ်းခြောက်ပြောဆိုသည်။
"မင်းတို့ ဒီအတိုင်း လွတ်သွားမယ် ထင်နေလား? ဒါ ရိုက်နှက်မှုပဲ၊ ဒီကောင်တွေ!"
တက်ဂယူ က မမှုသည့်ဟန်ဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
"အို၊ ကိုယ်တိုင်က ဥပဒေမဲ့ လုပ်နေပြီးမှ အခုကျတော့ ဥပဒေကို ဂရုစိုက်ပြနေတာပေါ့လေ! လောကကြီးက တကယ်ကို တိုးတက်လာတာပဲ။"
ထိပ်ပြောင်လူက တက်ဂယူ ကို သတ်ပစ်မတတ် စိုက်ကြည့်သည်။ ထိတ်လန့်သွားသည့် တက်ဂယူ သည် ကျွန်တော့်နောက်သို့ ခုန်ဝင်လိုက်သည်။
"အိုမရေ! ကြောက်စရာကြီး!"
မန်နေဂျာ Lee က ကျွန်တော့်ရှေ့တွင် ရပ်နေသည့်အတွက် ထိပ်ပြောင်လူမှာ ရှေ့မတိုးရဲဘဲ တုံ့ဆိုင်းနေသည်။
"မင်းတို့ ငါတို့ကို ရိုက်နှက်တာ အကုန် မှတ်တမ်းတင်ထားပြီးပြီ။ ဒါကို ရဲစခန်းကို တိုင်ကြားမယ်။"
***
သက်တမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် လူမိုက်တစ်ယောက်ဆီမှ ရဲစခန်းကို တိုင်ကြားမည်ဟူသော ခြိမ်းခြောက်စကားကို ကြားရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
"ဒါက အလွန်ကောင်းတဲ့ အကြံပဲ။"
ကျွန်တော် ဖုန်းကိုထုတ်ကာ ၁၁၂ သို့ ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။
"ရဲစခန်းလား? ကျွန်တော် အခု Woosung Corporation ရှေ့မှာပါ။ သမဂ္ဂအဖွဲ့ဝင်တွေ စုဝေးပြီး လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းတွေကို ရိုက်နှက်နေကြလို့ အမြန်ဆုံး လာရောက်ပေးပါခင်ဗျာ။"
ဖုန်းချပြီးနောက် ကျွန်တော်က "စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ဒီကောင်တွေ ဘာလုပ်မလို့လဲ?" သည်းမခံနိုင်တော့သည့် ထိပ်ပြောင်လူသည် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာသည်။ သူ သံပိုက်လုံးကို ဝှေ့ယမ်းနေသည်ကို မြင်ရသော်လည်း မန်နေဂျာ Lee Cheol-jin သည် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည်။
ထို့နောက် သူသည် ရုတ်တရက် ခန္ဓာကိုယ်ကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး လက်သီးကို ထိုးလိုက်သည်။
ဘွပ်!
"ထပ်!"
သူ၏ ရိုးရှင်းသော လက်သီးချက်သည် ပြိုင်ဘက်၏ မျက်နှာကို ထိမှန်သွားပြီး ထိပ်ပြောင်လူမှာ အော်ဟစ်ကာ လဲကျသွားသည်။
"ဝါး!"
အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ ကြည့်နေကြစဉ် မန်နေဂျာ Lee Cheol-jin က ပြုံးလျက် "ကျွန်တော် ငယ်ငယ်တုန်းက လက်ဝှေ့နည်းနည်း ကစားဖူးပါတယ်" ဟု ပြောသည်။
ဝူးဝူး!
မကြာမီပင် ကျယ်လောင်သော ဆိုင်ရင်းသံများနှင့်အတူ ရဲကား ၁၀ စီးခန့် ရောက်ရှိလာပြီး ရဲအရာရှိများ ကားပေါ်မှ အမြန်ဆင်းလာကြသည်။
တပ်မှူးဟု ထင်ရသူတစ်ဦးက "အကြမ်းဖက်တဲ့ သမဂ္ဂအဖွဲ့ဝင် အားလုံးကို ဖမ်းဆီးကြ!" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
သို့သော် အခြေအနေမှာ ပြီးဆုံးနေပြီဖြစ်၍ မည်သူမျှ ထိုအမိန့်ကို လိုက်နာခြင်းမရှိတော့ပေ။
ကန်ထရိုက်တာများသည် X-Cop ဝန်ထမ်းများ ဝိုင်းရံထားသည့် နေရာတွင် ဒူးထောက်နေကြသည်။
"ဘာ၊ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ?"
မန်နေဂျာ Lee Cheol-jin က "ကျွန်တော်က X-Cop က မန်နေဂျာ Lee Cheol-jin ပါ" ဟု ပြောသည်။
"X-Cop?"
"ကျွန်တော် ဒီနားက ဖြတ်သွားရင်း လူတွေကို သံပိုက်လုံးတွေနဲ့ ရက်ရက်စက်စက် ရိုက်နှက်နေတာကို မြင်လိုက်ရလို့ ကူညီပေးဖို့ ဝင်ပါလိုက်တာပါ။ ပြစ်မှုကျူးလွန်သူတွေကို လက်ပူးလက်ကျပ် ဖမ်းမိထားတာဆိုတော့ ပြဿနာ မရှိလောက်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သက်သေအဖြစ် ကျွန်တော့်အင်္ကျီပေါ်က Action Cam နဲ့ အခြေအနေအားလုံးကို မှတ်တမ်းတင်ထားပါတယ်"
လက်ခုပ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
Taek-gyu က လက်ခုပ်တီးလျက် "ဝါး! ခုနက သမဂ္ဂက ကန်ထရိုက်တာကို ပြဿနာရှာသူအဖြစ် တိုင်တော့ ရဲကားတစ်စီးပဲ ပေါ့ပေါ့ဆဆ လာကြည့်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သမဂ္ဂက ကန်ထရိုက်တာကို ဒုက္ခသည်အဖြစ် တိုင်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ အင်အားအပြည့်နဲ့ ရောက်လာကြတာပဲ။ ဒါကို မြင်တဲ့သူတိုင်း Woosung Corporation က ငွေအောက်လမ်းက ပေးထားတယ်လို့ပဲ ထင်ကြမှာပဲ" ဟု ပြောသည်။
ကျွန်တော်က အံ့အားသင့်နေသည့် တပ်မှူးကို "ဟိုဘက်ကို ကြည့်လိုက်ပါဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ဟင်?"
ကျွန်တော်သည် ကင်မရာများနှင့် သတင်းထောက်များ ရှိနေသည့် စျေးဝယ်စင်တာ၏ ခေါင်မိုးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
"အဲ၊ အဲဒါက…?"
"အဲဒါက NewsDolpa ဆိုတဲ့ သတင်းဌာနပါ။ သူတို့ ဒီနေရာမှာ ရက်အတော်ကြာ ရှိနေပြီး သတင်းယူနေတာပါ။ တိုင်ကြားမှုတွေနဲ့ တုံ့ပြန်မှု အခြေအနေတွေကို အကုန် မှတ်တမ်းတင်ထားပြီးပြီ။ သူတို့က ‘ဒေသတွင်း ရဲစခန်းနဲ့ Woosung Corporation တို့ရဲ့ ဆက်သွယ်မှု’ ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်နဲ့ အင်တာနက်ပေါ်မှာ ဖြန့်ချိလိုက်တော့မှာ"
"ဘာ၊ ဘာပြောတယ်?"
"ပိုအရေးကြီးတာကတော့…"
ကျွန်တော်က X-Cop ဝန်ထမ်းတွေကို "ဒီလူတွေကို သူတို့ရဲ့ဦးထုပ်တွေနဲ့ မျက်နှာဖုံးတွေကို ချွတ်ခိုင်းလိုက်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝန်ထမ်းတွေက ကန်ထရိုက်တာတွေရဲ့ ဦးထုပ်တွေနဲ့ မျက်နှာဖုံးတွေကို ဖယ်ရှားလိုက်ကြသည်။ ကျွန်တော်လည်း အိတ်ကပ်ထဲမှ စာရွက်စာတမ်းတွေကို ထုတ်လိုက်သည်။
"လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်အနည်းငယ်က ကန်ထရိုက်တာတစ်ယောက်က မီးသတ်ဆေးဘူးနဲ့ ပစ်ပေါက်လို့ သမဂ္ဂအဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်ရဲ့ ဦးခေါင်းခွံ ကွဲသွားတဲ့ ဖြစ်စဉ်တစ်ခု ရှိခဲ့တယ်။ ရဲတွေက စုံစမ်းစစ်ဆေးပေးမယ့်အစား သက်သေအထောက်အထားတွေကို ကျွန်တော့်ကို ကိုယ်တိုင်ယူလာပေးဖို့ ပြောခဲ့ကြတယ်။ ကံကောင်းတာက ကျွန်တော်တို့မှာ CarOS ရဲ့ မျက်နှာသွင်ပြင် မှတ်မိတဲ့စနစ်နဲ့ တည်နေရာကို အခြေခံတဲ့ AI ပရိုဂရမ် ရှိနေတယ်။ အဲဒီအချိန်က ရိုက်ကူးထားတဲ့ ဗီဒီယိုဖိုင်ကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကြည့်လိုက်တဲ့အခါ မီးသတ်ဆေးဘူး ပစ်ပေါက်လိုက်တဲ့ ဦးတည်ရာ၊ ပစ်ပေါက်သူရဲ့ တည်နေရာ၊ နောက်ဆုံး သူတို့ရဲ့ မျက်နှာကိုပါ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့တယ်"
ခေတ်မီတဲ့ မှုခင်းသိပ္ပံနည်းကျ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုဆိုတာ ရဲတွေအတွက်ပဲ သီးသန့်မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီနည်းပညာနယ်ပယ်မှာ ကျွန်တော်တို့က အကောင်းဆုံးလို့ ပြောနိုင်ပါတယ်။
ကျွန်တော် စကားပြောနေရင်းနဲ့ ကန်ထရိုက်တာတွေရဲ့ မျက်နှာတွေကို တစ်ချက်ချင်း လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ကတော့ အတွေးလွန်နေဟန်ဖြင့် ကျွန်တော့်အကြည့်ကို ရှောင်ဖယ်နေသည်။
ကျွန်တော်က သူ့ဘေးနားမှာ ပုံနှိပ်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။
"ဒီပုံနဲ့ တူနေသလိုပဲနော်"
သူက ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခါယမ်းလိုက်သည်။
"ဘာ၊ ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ? ငါမဟုတ်ဘူး!"
"မျက်နှာသွင်ပြင် မှတ်မိတဲ့ ဆော့ဖ်ဝဲနဲ့ တိုက်စစ်ကြည့်ရင် အတိအကျ ထွက်လာမှာပါ။ တကယ်လို့ မင်းမဟုတ်ဘူးဆိုရင် ပြဿနာရှိမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒါနဲ့၊ အသက်အန္တရာယ်ရှိတဲ့ လက်နက်နဲ့ ရိုက်နှက်မှုဆိုရင် ထောင်ဒဏ် ဘယ်နှစ်နှစ်လောက် ကျမလဲဗျ?"
"အား၊ ဒုက္ခပါပဲ!"
သူက ရုတ်တရက် ခုန်ထလိုက်ပြီး ဘေးနားကလူကို တွန်းဖယ်ကာ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားသည်။
ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် လိုက်ဖမ်းမယ့်အစား ရဲတွေကို ကြည့်ပြီး "ဘာလုပ်နေကြတာလဲ? ရဲတွေဆိုတာ ရာဇဝတ်ကောင်တွေကို ဖမ်းဆီးရမှာ မဟုတ်ဘူးလား?" ဟု ပြောလိုက်သည်။