နှိုးစက်သံကြောင့် ကျွန်တော် နိုးလာခဲ့သည်။ မသိလိုက်ခင်မှာပဲ မိုးလင်းသွားပြီ။ တက်ဂယူ ကတော့ ဟိုဘက်က ဆိုဖာပေါ်မှာ အိပ်ပျော်နေသည်။
ကျွန်တော်တို့မှာ ၃၈ ထပ်တစ်ခုလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသလို ဖြစ်နေသည်။ CEO ရုံးခန်းထဲမှာ စာကြည့်ခန်း၊ အစည်းအဝေးခန်းနဲ့ ဧည့်ခန်းတို့ရှိပြီး အနောက်ဘက်မှာတော့ အိပ်ရာနှစ်ခုနဲ့ ရေချိုးခန်းပါတဲ့ သီးသန့်အခန်းတစ်ခန်း ရှိသေးသည်။
သူကတော့ အထဲဝင်ရတာ ပင်ပန်းတယ်လို့ ယူဆပြီး ဆိုဖာပေါ်မှာပဲ အိပ်ဖို့ ရွေးလိုက်ပုံရသည်။ ဆိုဖာပေါ်မှာ အိပ်လိုက်တာက ပိုပြီး လွယ်ကူသလို ခံစားရတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။
တစ်ယောက်ယောက်သာ ကျွန်တော်တို့ကို မြင်သွားရင် ကျွန်တော်တို့ အလုပ်ကြိုးစားရင်းနဲ့ပဲ အိပ်ပျော်သွားတယ်လို့ ထင်ကြပေလိမ့်မည်။
ကျွန်တော် အထဲမှာ ရေချိုးပြီး တက်ဂယူ ကို နှိုးလိုက်သည်။
“ဟေ့ကောင်၊ ထတော့။”
တက်ဂယူ က အိပ်မှုန်စုန်နဲ့ ထဖို့ ကြိုးစားသည်။
“အာ… ဘယ်နှစ်နာရီရှိပြီလဲ။”
“၈ နာရီခွဲပြီ။ ရေချိုးပြီးရင် ငါတို့ မမ ဆီ သွားရအောင်။”
အကွက်လပ်တွေနဲ့ စာရွက်တွေက စားပွဲပေါ်မှာ ရှိနေဆဲပင်။ တက်ဂယူ ရေချိုးနေတုန်း ကျွန်တော်က ပမာဏတွေကို ဖြည့်စွက်ပြီး စာအိတ်ထဲထည့်ကာ ကြိုးနဲ့ ချည်နှောင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ ဓာတ်လှေကားနဲ့ အောက်ထပ်ကို ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။ ဝန်ထမ်းတွေက ကတ်ပြားတွေကို ထိုးပြီး ရုံးတက်နေချိန်နဲ့ အချိန်ကိုက် ဖြစ်နေသည်။
သူတို့ထဲမှာ ဂျီဟုန်းဆင်နီယာလည်း ပါသည်။
ကျွန်တော့်ကို မြင်တာနဲ့ ဆင်နီယာက ဦးညွှတ်ပြီး နှုတ်ဆက်သည်။
“မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ၊ CEO ကန်ဂျင်ဟူး။ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ တက်ဂယူ။ မင်္ဂလာပါ။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ဆင်နီယာ… မဟုတ်ဘူး၊ ဂျောင်မန်နေဂျာ။ မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ။”
ဂျီဟုန်းဆင်နီယာက ဝန်ထမ်းသစ်တွေကို မိတ်ဆက်ပေးသည်။
“သူတို့တွေ ပိုငယ်တယ်လို့ ပြောရမလား… ဒါပေမဲ့ သူတို့တွေ တက္ကသိုလ်ပြီးမှ ရောက်လာကြတာ ဖြစ်မှာပါ။”
ဝန်ထမ်းတွေက ကျွန်တော်တို့ကို နှုတ်ဆက်ကြသည်။
တက်ဂယူ က ဒီအခြေအနေကို အနေရခက်နေပုံရပြီး ကျွန်တော့်နောက်ကနေ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ဟာသတစ်ခုခုများ ပြောလိုက်ရမလားလို့။”
“အေးလေ။”
ကျွန်တော် သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီကို လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။”
“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိုင်ဒေါပါပဲ။”
“OTK ကုမ္ပဏီကို ရောက်လာရတာ ဂုဏ်ယူမိပါတယ်။”
ဝန်ထမ်းတွေကို နှုတ်ဆက်နေရင်းနဲ့ပဲ သူတို့မျက်နှာတွေကို တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးသလို ခံစားရသည်။
“ဟျွန်းဂျောင်ဆင်နီယာ မဟုတ်လားခင်ဗျာ။”
သူနဲ့ အတန်းအတူတူ မတက်ခဲ့ဖူးပေမဲ့ ကုမ္ပဏီပွဲတွေ ဒါမှမဟုတ် စုဝေးပွဲတွေမှာ ရံဖန်ရံခါ မြင်ဖူးသလိုမျိုး ဖြစ်နေသည်။
ကျွန်တော့်မေးခွန်းကြောင့် သူမရဲ့ မျက်နှာလေး ဝင်းပသွားသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်၊ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်မက ကိုရီးယားတက္ကသိုလ် စီးပွားရေးစီမံခန့်ခွဲမှုဌာနက ဂျွန်ဟျွန်းဂျောင်ပါ။ မှတ်မိပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
ဂျီဟုန်းဆင်နီယာက ပြောသည်။ “ဝန်ထမ်းသစ်တွေထဲမှာ မြင်ဖူးတဲ့ မျက်နှာတွေ ပိုရှိနေနိုင်ပါတယ်။”
တွေးကြည့်တော့လည်း ဒါက သဘာဝကျတာပါပဲ။
ကိုရီးယားတက္ကသိုလ် စီးပွားရေးဌာနက ကျောင်းဆင်းတွေထဲမှာ ငွေကြေးကဏ္ဍမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ ရည်မှန်းထားသူတွေ အများကြီး ရှိတာကို ထည့်တွက်ရင် လျှောက်ထားသူတွေ အများကြီး ရှိမှာ အသေအချာပါပဲ။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမနှစ်တုန်းကဆိုရင် ကျွန်တော့်ထက် စောပြီး ကျောင်းဆင်းသွားတဲ့ ဆင်နီယာတွေကို ကျွန်တော့်ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်ခန့်ဖို့ဆိုတာ စိတ်ကူးတောင် ယဉ်ခဲ့မိမှာ မဟုတ်ပါ။ ဆင်နီယာတွေလည်း သူတို့ရဲ့ ဂျူနီယာကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်လုပ်ရလိမ့်မယ်လို့ တွေးထားမိမှာ မဟုတ်ပေ။
ဒါကြောင့်လည်း ဘဝဆိုတာ စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းနေတာပေါ့။
“အားလုံးပဲ အဆင်ပြေပါစေ။”
***
ကျွန်တော်တို့ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် အဆောက်အအုံထဲကို ဝင်လိုက်တဲ့အခါ ဧည့်ကြိုက ဘာမှပြောစရာမလိုဘဲ ဥက္ကဋ္ဌရုံးခန်းဆီသွားတဲ့ ဓာတ်လှေကားဆီ လမ်းညွှန်ပေးသည်။
ဒီအချိန်မှာတော့ ကျွန်တော်တို့ကို ပုံမှန်လာနေကျ ဧည့်သည်တွေလို့ သတ်မှတ်လို့ ရလောက်ပါပြီ။
အခန်းထဲမှာ အယ်လီနဲ့ ဟင်နရီတို့ ထိုင်နေကြသည်။
အယ်လီက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်သည်။ “မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ!”
ဟင်နရီကတော့ ကိုရီးယားလို အနေရခက်စွာနဲ့ “မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ” လို့ ပြောသည်။
ကျွန်တော် အယ်လီကို မေးလိုက်သည်။ “မမ ဘယ်မှာလဲ။”
“သူ အထဲမှာ ပြင်ဆင်နေတယ်။”
“အားလုံးပဲ ညအထိ အလုပ်လုပ်နေကြပုံပဲနော်။”
“ဟုတ်တယ်၊ ကန်ဂျင်ဟူး လည်း မပြန်ဘူး၊ မီးတွေ လင်းနေတုန်းပဲ။ တစ်ညလုံး လေလံဈေးနှုန်းကိုပဲ တွေးနေတာလား။”
“အာ… တကယ်တော့ ဂိမ်းဆော့တယ်၊ ဂျာဂျန်မြေခေါက်ဆွဲစားတယ်၊ ပြီးတော့ ဂိမ်းပြန်ဆော့တယ်၊ ပြီးတော့ အိပ်ပျော်သွားတာ။ လေလံဈေးနှုန်းကိုတော့ ခဏလေးပဲ စဉ်းစားပြီး ရေးလိုက်တာပါ။”
“ကန်ဂျင်ဟူး နဲ့ တက်ဂယူ ကို ပေးစရာရှိတယ်။”
အယ်လီက ကျွန်တော်တို့ကို စျေးဝယ်အိတ်တစ်လုံး ပေးသည်။
“ဘာတွေလဲ။”
“လက်ဆောင်လေ။ ဖွင့်ကြည့်လိုက်။”
ကျွန်တော် စျေးဝယ်အိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ဝတ်စုံနဲ့ ရှပ်အင်္ကျီတစ်ထည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဒါတွေကို ချောင်းဒမ်ဒုံ က စျေးဝယ်စင်တာတစ်ခုမှာ ဂျက်စီကာ နဲ့ အတူတူ မှာထားပေးတာ။”
“အို!”
ဒါကြောင့် သူမက ကျွန်တော့်ဆီမှာ အရင်က အရွယ်အစားကို မေးပြီး တိတ်တိတ်လေး အတိုင်းအတာ ယူသွားတာကိုး။
အယ်လီက မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြပြီး ပြောသည်။ “ရှင်တို့မှာ ဒီနေ့ အရေးကြီးတဲ့ ပွဲတစ်ခု ရှိတယ်လေ။”
တွေးကြည့်တော့လည်း သတင်းစာရှင်းလင်းပွဲပြီးရင် ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမဆုံး တရားဝင်ပွဲပဲ။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အယ်လီ။”
“မြန်မြန်လေး ဝတ်ကြည့်လိုက်။”
“ဟုတ်ပြီ။”
တက်ဂယူနဲ့ ကျွန်တော် အစည်းအဝေးခန်းထဲ ဝင်ပြီး အဝတ်အစား လဲလိုက်ကြသည်။
အဝတ်သစ်တွေက ကျွန်တော်တို့အတွက်ပဲ အထူးချုပ်ထားသလို အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်နေသည်။ အရင်က ဝတ်နေကျ ဝတ်စုံတွေနဲ့ ဒီဇိုင်းနဲ့ ပုံစံချင်း မတူဘဲ ပိုပြီး ခေတ်ဆန်တဲ့ ခံစားချက်ကို ပေးသည်။
အယ်လီက လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။
“နှစ်ယောက်လုံး ကြည့်ကောင်းလိုက်တာ။ ကြိုက်ကြလား။”
“ကြိုက်တာပေါ့။”
“ကျွန်မလည်း သွားလဲလိုက်ဦးမယ်။”
ဒီလိုလက်ဆောင်မျိုး ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။
ဟင်နရီလည်း ချီးကျူးစကား ပြောပေးပေမဲ့ ရုပ်ချောတဲ့ ရွှေရောင်ဆံပင်ပိုင်ရှင်နဲ့ ယှဉ်ဖို့ကတော့ ခက်ခဲပါလိမ့်မယ်။
“ခဏလေးနော်။ ဂျက်စီကာ က မိတ်ကပ်နဲ့ ဆံပင်ပြင်ဖို့ ကူညီပေးလိမ့်မယ်၊ ကျွန်မလည်း ခဏ ပြင်လိုက်ဦးမယ်။”
ပြီးတော့ မိနစ် ၃၀ ကုန်ဆုံးသွားသည်။
တက်ဂယူက မေးသည်။ “ခဏလေးပဲ ကြာမယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူးလား။”
“ဟုတ်တယ်။”
သူတို့ ဘယ်တော့မှ ပြီးမှာလဲ။
ကျွန်တော် အဲဒီလို တွေးနေတုန်းမှာပဲ ဟွန်းဂျူး နဲ့ အယ်လီတို့ ထွက်လာကြသည်။
ဟွန်းဂျူး က ခါးမြင့်အမည်းရောင် စကပ်နဲ့ အဖြူရောင် အင်္ကျီလက်ရှည်၊ အမည်းရောင် ခြေအိတ်နဲ့ အမည်းရောင် ဖိနပ်မြင့်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမရဲ့ ဆံပင်အမည်းရောင်ကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် စုစည်းထားပြီး ငွေရောင်ဘောင်မျက်မှန်ကို တပ်ထားသည်။
သူမ မျက်နှာမှာ မိတ်ကပ်အပျော့စားလေး လိမ်းထားပြီး မျက်စိကို ဆွဲဆောင်နေတဲ့ ရွှေ ဆွဲကြိုးနဲ့ နားကပ်၊ လက်ကောက်ဝတ်မှာတော့ သံကြိုးသေးသေးလေးနဲ့ နာရီတစ်လုံးကို ပတ်ထားသည်။
သူမရဲ့ ပုံမှန်အလုပ်ဝတ်စုံမှာ မိတ်ကပ်နဲ့ အသုံးအဆောင်လေးတွေ နည်းနည်းလေး ထည့်လိုက်ရုံနဲ့တင် သူမရဲ့ ပုံစံက တစ်မျိုးလုံး ပြောင်းလဲသွားသည်။
သူမ တကယ်ကို လှပပြီး ကျက်သရေရှိနေတာကြောင့် တက်ဂယူရဲ့ မမ လို့ မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေသည်။
ဟွန်းဂျူး က အမြဲတမ်း ဒီလောက်တောင် လှနေတာလား။
ငယ်စဉ်က သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ မမ ကို စိတ်ကူးယဉ်မိတာက သဘာဝပါ၊ အထူးသဖြင့် သူမက တက္ကသိုလ်ရဲ့ အလှမယ်တစ်ယောက် ဖြစ်နေရင်ပေါ့။
အခုတော့ သူမက ကျွန်တော့်အတွက်လည်း မမ တစ်ယောက်လို ခံစားရနေသည်။
“ဂျက်စီကာ လှတယ်မလား။”
အယ်လီက အဲဒီလို ပြောနေတာတောင် သူမကိုယ်တိုင်ကလည်း တူညီစွာ လှပနေသည်။
သက်သောင့်သက်သာရှိတဲ့ ဘောင်းဘီနဲ့ ဂျာကင်ကို ဝတ်ထားပေမဲ့ ဖုံးကွယ်လို့မရတဲ့ သူမရဲ့ ကောက်ကြောင်းအလှနဲ့အတူ မျက်နှာပေါ်က တက်ကြွတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေက မိတ်ကပ်ကြောင့် ပိုပြီး ထင်ရှားလာသလိုပဲ။
ဟွန်းဂျူး က အာရှဆန်တဲ့ အလှမျိုးဆိုရင် အယ်လီက အနောက်တိုင်းဆန်တဲ့ အလှမျိုး ဖြစ်မလား။
ဒီလို အသွင်အပြင်တွေနဲ့ ငွေကြေးလောကရဲ့ ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဖြစ်နေတာကတော့ တကယ်ကို မတရားဘူး။
ဒီလို တွေးနေတာ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဟင်နရီလည်း စိတ်ကူးယဉ်နေတာလား။
ဟွန်းဂျူး က သူမရဲ့ လက်ဆွဲအိတ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ဖြည်းဖြည်းချင်း သွားကြရအောင်။”
***
ဟွန်းဂျူး ရဲ့ ကားကတော့ Benz Maybach S600L ဖြစ်သည်။
ဒါကို ငွေနဲ့ ဝယ်ထားတာ မဟုတ်ဘဲ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ရုံးချုပ်က ကုမ္ပဏီကားအဖြစ် ပေးထားတာဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ အတွင်းရေးမှူးတစ်ယောက်ကပဲ မောင်းပေးတတ်ပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ အဆင်ပြေပြေ စကားပြောနိုင်အောင် တက်ဂယူကပဲ စတီယာရင်ကို ကိုင်လိုက်သည်။
အယ်လီက ရှေ့ခန်းမှာ ထိုင်ပြီး ဟွန်းဂျူး နဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ နောက်ခန်းမှာ ထိုင်လိုက်သည်။ နောက်ခန်းက ကျယ်ဝန်းရုံတင်မကဘဲ အလွန်ကို နေရာကျယ်သည်။ ခြေထောက်တွေကို အပြည့်အဝ ဆန့်ထုတ်လို့ ရသည်။
“ဘယ်ကို သွားမှာလဲ။”
“မော်ဂန်စတန်းလီ ရဲ့ ဆိုးလ်ဌာနခွဲကိုပါ။”
အယ်လီက လမ်းညွှန်စနစ်ထဲမှာ နေရာကို အမှတ်အသားပြုလိုက်သည်။
နိုင်ငံခြား IB ဌာနခွဲအများစုလိုပဲ မော်ဂန်စတန်းလီ ရဲ့ ဆိုးလ်ဌာနခွဲက ဂွမ်ဟွာမွန်းအနီးမှာ တည်ရှိသည်။ တက်ဂယူက အရှိန်မြှင့်လိုက်တာနဲ့ ကားက လမ်းမပေါ်မှာ ချောမွေ့စွာ ပြေးလွှားသွားသည်။
ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံးမှာ နူနာက ဆေးလိပ် မသောက်ခဲ့ပေ။ အနံ့ကြောင့် ဖြစ်လိမ့်မည်။
လေလံတင်မယ့် နေရာကို ရောက်ရင် ပါဝင်မယ့် ကုမ္ပဏီတွေရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်တွေ အားလုံး ရောက်နှင့်နေကြပေလိမ့်မည်။
ဒီလိုနေရာမျိုးကို ကျွန်တော် ပထမဆုံးအကြိမ် သွားတာဖြစ်သည်။
“နူနာ၊ ဒီနေရာကို ခဏခဏ ရောက်ဖူးတော့ ရင်းနှီးနေမှာပေါ့နော်။”
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် ဟွန်းဂျူး က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်မကတော့ နည်းနည်းပါးပါးပဲ ရောက်ဖူးပါတယ်။ စစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ရတာမျိုးပဲ လုပ်ဖူးတာပါ၊ တာဝန်ခံတော့ မဟုတ်ခဲ့ဘူးလေ။”
အယ်လီက “ကျွန်မကတော့ အကြိမ်အနည်းငယ် ရောက်ဖူးပါတယ်။ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ မလိုပါဘူး” ဟု ပြောသည်။
ကျွန်တော် တံဆိပ်ခတ်ထားတဲ့ စာရွက်စာတမ်းပါတဲ့ စာအိတ်ကို ဟွန်းဂျူး ဆီ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ဘယ်လောက်များ လေလံဆွဲလိုက်တာလဲ။”
“တက်ဂယူ နဲ့ တိုင်ပင်ပြီး ဆုံးဖြတ်ထားတာပါ။ အလွန်အကျွံတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ စိတ်မပူပါနဲ့။”
ဟွန်းဂျူး က ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်သည်။
“ပြဿနာက ကျွန်တော်တို့ လေလံအောင်နိုင်ပါ့မလား ဆိုတာပဲ။”
အဓိက လေလံတင်ပွဲကို နေ့လယ် ၁ နာရီမှာ စတင်မှာဖြစ်သည်။ အဲဒီအချိန်မတိုင်ခင် စာရွက်စာတမ်းတွေကို မတင်သွင်းနိုင်ရင် အလိုအလျောက် ပယ်ဖျက်ခံရပေလိမ့်မည်။
ကျွန်တော်တို့က နေ့လယ် ၁၂ နာရီခွဲမှာ မော်ဂန်စတန်းလီ အဆောက်အအုံကို ရောက်ရှိသွားသည်။
ဧည့်ကြိုဝန်ထမ်းကို မှတ်ပုံတင်ပြပြီး လာရောက်ရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြောပြကာ လေလံတင်ပွဲ ကျင်းပမယ့်နေရာဆီ လမ်းညွှန်ခိုင်းလိုက်သည်။
အဲဒီနေရာမှာ လူတွေ အတော်များများ စုရုံးရောက်ရှိနေနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။
အတွင်းရေးမှူးများ၊ ရှေ့နေများ၊ လုပ်ငန်းရှင်များ အပါအဝင် အမှုဆောင်အဖွဲ့ဝင်စုစုပေါင်း ၂၀ လောက် ရှိနေသည်။ အွန်းဆောင်ဂရု နဲ့ ကန်လိုင်းဂရု တို့ကတော့ တခြားနေရာတွေမှာ စေ့စပ်ညှိနှိုင်းရေးအဖွဲ့တွေကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး လေလံအောင်တာနဲ့ ချက်ချင်း အရောင်းအဝယ် စေ့စပ်မှုတွေ စတင်နိုင်အောင် စီစဉ်ထားတယ်လို့ ဆိုသည်။
သူတို့က ကြက်သားဟင်းမရသေးခင်ကတည်းက ကင်မ်ချီဟင်းရည် အရင်သောက်ဖို့ ပြင်နေကြတာလား။
ကျွန်တော် ငွေကြေးလောကထဲ ဝင်လာတာ သုံးနှစ်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။
တစ်ဖက်မှာတော့ ဒီမှာ ရှိနေတဲ့လူတွေက ငွေကြေးဈေးကွက်ထဲမှာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ပွဲဝင်လာခဲ့ကြပြီး ထိပ်တန်းရာထူးတွေကို ရောက်ရှိနေသူတွေ ဒါမှမဟုတ် နယ်ပယ်အသီးသီးမှာ ကျွမ်းကျင်သူတွေ ဖြစ်ကြသည်။
အယ်လီက ပြောသည်။
“ဒီလူတွေရဲ့ အမြင်မှာတော့ ကန်ဂျင်ဟူး က ပိုပြီး အထင်ကြီးစရာ ကောင်းနေမှာပဲ။”
ကျွန်တော် ရယ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်လို့လား။”
တကယ်တော့ ဒီမှာရှိတဲ့ ဘယ်သူကမှ ကျွန်တော့်ထက် ငွေပိုရှာနိုင်သူ မရှိဘူးလေ။ တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့ အမြတ်ငွေ ၁ ထရီလီယံ ရတာက အရေးပါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ ဆယ်ထရီလီယံချီပြီး ရှာဖူးသူပါ။
ကျွန်တော်တို့ အထဲဝင်သွားတဲ့အခါ အခန်းထဲက လူတွေရဲ့ အကြည့်တွေက ကျွန်တော်တို့ဆီကို စုပြုံရောက်လာတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဟွန်းဂျူး မမ က စာရွက်စာတမ်းတွေကို အခမ်းအနားမှူးဆီ အရင်ပေးလိုက်သည်။ စာအိတ်ကို တံဆိပ်ခတ်ပြီး ကြိုးနဲ့ ချည်ထားသည်။ ဖွင့်ဖို့အတွက် ကြိုးကို ဖြတ်ရဦးမည်။
တင်သွင်းထားတဲ့ စာအိတ်တွေကို ဝန်ထမ်းတွေရဲ့ အစောင့်အရှောက်နဲ့ လူတိုင်း မြင်နိုင်တဲ့နေရာမှာ ချထားသည်။
အသက် ၄၀ ကျော်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ယောက် ကျွန်တော်တို့ဆီ ချဉ်းကပ်လာပြီး နှုတ်ဆက်သည်။
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်တော်က လီဂျုံဟိုပါ။”
ဟွန်းဂျူး မမ က သူ့လက်ကို ဆွဲနှုတ်ဆက်သည်။
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်မက အိုဟွန်းဂျူး ပါ။”
ဒီကို မလာခင်ကတည်းက ကျွန်တော် အမှုဆောင်အရာရှိတွေနဲ့ လုပ်ငန်းရှင်တွေရဲ့ နာမည်နဲ့ မျက်နှာတွေကို လေ့လာမှတ်သားထားခဲ့သည်။
လီဂျုံဟို က ကန်လိုင်းဂရု ရဲ့ ကိုရီးယားကိုယ်စားလှယ် ဖြစ်သည်။ သူက အရင်က အာမခံလုပ်ငန်းမှာ လုပ်ကိုင်ခဲ့သူဖြစ်ပြီး ရေရှည်ရှုံးနေတဲ့ LHK အာမခံလုပ်ငန်းကို သုံးနှစ်အတွင်း အမြတ်ငွေ ရအောင် ပြောင်းလဲပေးခဲ့သူအဖြစ် နာမည်ကြီးသည်။
တက်ဂယူ က ကျွန်တော့်ကို ပြောသည်။
“ကျွန်တော် အိမ်သာ ခဏသွားဦးမယ်။”
“ချက်ချင်းကြီးလား။”
“နှုတ်ဆက်တာတွေ ပြီးရင် ပြန်လာခဲ့မယ်။”
“....”
မသိတဲ့လူတွေကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လိုက်နှုတ်ဆက်ရတာ ပင်ပန်းတဲ့ပုံပါပဲ။
“၁ နာရီမတိုင်ခင် ပြန်လာခဲ့နော်။ လေလံစတင်တာနဲ့ တံခါးကို ပိတ်လိုက်မှာ။”
“ဟုတ်ပြီ။”
တက်ဂယူ က နောက်မှာ ကျန်ခဲ့သည်။
စီအီးအို လီဂျုံဟို က ကျွန်တော့်ဆီ လက်ကမ်းပေးသည်။
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ OTK ကုမ္ပဏီရဲ့ စီအီးအို ကို ဒီမှာ တွေ့ဆုံရတာပါလား။”
ကျွန်တော် သူ့လက်ကို ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း စီအီးအို လီဂျုံဟို အကြောင်း ကြားဖူးပါတယ်။” လို့ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
မကြာခင်မှာပဲ ကိုရီးယားမန်နေဂျာ KRR မှ ဂျောင်တေးဟို ကျွန်တော်တို့ဆီ ချဉ်းကပ်လာသည်။
သူက ဟက်ချ်ရန်ပုံငွေ (Hedge Fund) မှာ ကြာရှည်စွာ လုပ်ကိုင်လာတဲ့ ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ပြီး ကိုရီးယားတက္ကသိုလ် စီးပွားရေးဌာနမှ ဘွဲ့ရသူဖြစ်သည်။ သူက ကျွန်တော်နဲ့ ဟွန်းဂျူး နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့ အကြီးအကဲ ဖြစ်သည်။
ဟွန်းဂျူး က သူ့ကို နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်သည်။ “ကြာပြီနော်၊ ဒါရိုက်တာ ဂျောင်တေးဟို။”
ဒါရိုက်တာ ဂျောင် က ကြင်နာစွာ ပြုံးပြီး “ဒါရိုက်တာ အိုဟွန်းဂျူး ကို ပြန်တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ သတင်းကြားတော့ အံ့သြမိတယ်ဗျာ။ အဲဒီတုန်းကတည်းက ဒါရိုက်တာ ဖြစ်လာမယ်လို့ ကြိုသိခဲ့တာလား။”
ဟွန်းဂျူး က ရယ်မောလိုက်သည်။ “အဲဒီတုန်းကတော့ ဘာမှ မသိခဲ့ပါဘူး။”
“စိတ်ရင်းနဲ့ ဂုဏ်ပြုပါတယ်ဗျာ။”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
ကျွန်တော်ကတော့ ယူရီ ရဲ့ ဖခင် ဒုဥက္ကဋ္ဌ ရှိန်ဗျောင်ဒူ လာမယ်လို့ ထင်ထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ RCK Bros ရဲ့ အကြီးအကဲ ဟာချန်းဟွန်း ကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးရေးလုပ်ဖို့ ရောက်လာတယ်လို့ သတင်းရထားသည်။
ကျွန်တော်တို့ နှုတ်ဆက်ကြသည်။
ပြီးတော့...
ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ဆံပင်တိုတိုနဲ့ မျက်မှန်တပ်ထားတဲ့ အသက် ၃၀ ကျော်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ယောက် ရှိနေသည်။ အရပ် ၁၈၀ စင်တီမီတာကျော်တဲ့ သူက ရပ်နေရုံနဲ့တင် လွှမ်းမိုးနိုင်တဲ့ အရိပ်အငွေ့တွေ ထွက်ပေါ်နေသည်။
သူက သူ့ကိုယ်သူ အသံဩဇာရှိရှိနဲ့ မိတ်ဆက်သည်။ “တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်တော်က ဟန်ချန်းယောင်ပါ။”
သာမန်အားဖြင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်တဲ့အခါ လူတွေက အနည်းငယ် ကိုယ်ကိုကိုင်းညွတ်လေ့ရှိကြသည်။ ဒါပေမဲ့ ဟန်ချန်းယောင် ကတော့ ကိုယ်ကို မကိုင်းညွတ်ဘဲ မတ်မတ်ရပ်လျက် လက်ကို ရှေ့ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်က သူ့လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး “တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်တော်က ကန်ဂျင်ဟူး ပါ။” လို့ ပြောလိုက်သည်။
သူက အွန်းဆောင် ရဲ့ ဧရာမနိုင်ငံတော်ကို အမွေဆက်ခံမယ့်သူ ဖြစ်သည်။ မွေးကတည်းက ဘုရင်ဖြစ်ဖို့ သတ်မှတ်ခံထားရသူပေါ့။
တစ်ဖက်မှာတော့ ကျွန်တော်က သာမန်အိမ်ထောင်စုတစ်ခုကနေ မွေးဖွားလာပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ကံတရားနဲ့ ကြိုးစားမှုတွေကြောင့် ဒီနေရာကို ရောက်လာခဲ့သူပါ။
သာမန်လူတစ်ယောက်က လုပ်ငန်းစုကြီးတစ်ခုရဲ့ အမွေဆက်ခံသူနဲ့ ဘယ်လောက်အထိ ခဏခဏ တွေ့ဆုံနိုင်မှာလဲ။
သာမန်အားဖြင့် ကျွန်တော့်ဖခင်နဲ့ ကုမ္ပဏီကသာ အဆင်ပြေနေခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ ကျွန်တော်သာ တက္ကသိုလ်ပညာရေးကို ဆက်လက်ဆည်းပူးခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီလိုမျိုး တွေ့ဆုံရမယ့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာနိုင်မလား။
ဟန်ချန်းယောင် ရဲ့ ဘေးမှာရှိတဲ့လူက သူ့ကိုယ်သူ ဆောဆန်းဝန် လို့ မိတ်ဆက်သည်။
သူက Redstone Group ရဲ့ ကိုရီးယား စီအီးအို ဖြစ်ပေမဲ့ မနှစ်ကမှ အွန်းဆောင်ချာဂရု အောက်မှာ အသစ်တည်ထောင်လိုက်တဲ့ ပေါင်းစည်းရေးနဲ့ ဝယ်ယူရေးအဖွဲ့ဆီ ပြောင်းရွှေ့လာသူဖြစ်သည်။ သူက ဒီလေလံအတွက် စစ်ဆေးရေးနဲ့ လုပ်ငန်းဆောင်တာတွေကို တာဝန်ယူထားသူ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။
ဟန်ချန်းယောင် က ကျွန်တော့်ကို “ခဏလောက် သီးသန့် စကားပြောလို့ ရမလား။” လို့ မေးသည်။
လေလံမစခင် အချိန်တော့ ရှိပါသေးသည်။
“ရပါတယ်။”
ဟွန်းဂျူး နဲ့ အယ်လီ တို့ကို စိတ်ချစေမယ့် အကြည့်နဲ့ ကြည့်ပြီးနောက် ဟန်ချန်းယောင် နောက်ကနေ စင်္ကြံလမ်းဆီ လိုက်သွားလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အမြဲတမ်း တွေ့ချင်နေခဲ့တာပါ။ ဒီနေ့ ခင်ဗျား လာမယ်လို့ ထင်ထားလို့ လာခဲ့တာ၊ ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ အခုလို တွေ့ဆုံခွင့် ရသွားတယ်။”
“ကျွန်တော့်ကို တွေ့ဖို့အတွက်ပဲ သီးသန့်လာခဲ့တာလား။”
ကျွန်တော့်မေးခွန်းကို ပြုံးလျက်နဲ့ ဟန်ချန်းယောင် က ပြန်ဖြေသည်။ “ခင်ဗျား သိတဲ့အတိုင်းပဲ အွန်းဆောင်ချာ နဲ့ OTK ကုမ္ပဏီ က ဒီတစ်လျှောက်လုံးမှာ ဆက်နွယ်မှုတွေ အများကြီး ရှိခဲ့ကြတာလေ။”
ဒါက ကံကြမ္မာရဲ့ တွေ့ဆုံမှု ဖြစ်ရမယ်။
အွန်းဆောင်ချာ က ကျွန်တော့်ရဲ့ သာမန်မိသားစုနဲ့ ဖခင်ကို လုယူသွားခဲ့ပြီး ကျွန်တော်ကလည်း CarOS နဲ့ အမေရိကန်ဈေးကွက်မှာ အခွင့်အရေးတွေကို လုယူခဲ့တာပါ။
ဘယ်သူက ပိုပြီး ထိခိုက်နစ်နာသွားတာလဲ။
“ကျွန်တော့်မှာ မေးခွန်းတစ်ခု ရှိတယ်။”
“ဘာများလဲ။”
“ဘာလို့ OTK ကုမ္ပဏီ က X-Cop လေလံမှာ ပါဝင်လာတာလဲ။”
ဟန်ချန်းယောင် ရဲ့ အကြည့်တွေက မေးခွန်းထုတ်တဲ့အခါမှာ အေးစက်ပြီး ထိုးဖောက်နေသလိုပဲ။
ဧရာမလုပ်ငန်းစုကြီးတစ်ခုရဲ့ အမွေဆက်ခံသူပီပီ သူ့ရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ ဩဇာအရှိန်အဝါက သိသာထင်ရှားလှသည်။ တခြားလူတွေဆိုရင် သူ့အကြည့်ကို တည့်တည့်တောင် ကြည့်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။
ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီအကြည့်ကို ရှောင်မသွားခဲ့ပါ။
“လိုအပ်လို့လေ။ တခြား အကြောင်းပြချက် ရှိဦးမှာလား။”
သူက ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ညိတ်လိုက်သည်။
“အင်းပေါ့လေ။ ဝယ်ယူနိုင်ခြေ ရှိမယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်လား။”
“အင်း... ပြိုင်ဘက်တွေကလည်း အများကြီးပဲလေ။”
“X Cop က အွန်းဆောင်ဂရု ကပဲ ဝယ်ယူသွားမယ့်ပုံပါပဲ။”
“......”
အင်း... တကယ်ပဲ အဲဒီလို ဖြစ်လာမှာလား။
ကျွန်တော် သူ့အကြောင်း သိသလိုပဲ သူလည်း ကျွန်တော့်အကြောင်း သိမှာပါ။ ကျွန်တော်တို့ မိသားစု ဘယ်လို ပျက်စီးသွားခဲ့လဲ၊ ဖခင် ဘယ်လို ဆုံးပါးသွားခဲ့လဲ ဆိုတာတွေကိုပေါ့...။
ဒါပေမဲ့ သူက အဲဒီအချက်တွေကို မသိသလိုလိုပဲ ပြုမူနေတယ်။ ဒါမှမဟုတ် သူသိနေတာကြောင့်ပဲ ဒီလိုမျိုး ပြုမူနေတာလား။
ကျွန်တော် အဲဒီလို တွေးတောနေတုန်းမှာပဲ ကျွန်တော့်အတွင်းထဲမှာ တစ်စုံတစ်ခု ရေနံ နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
အဲဒီအချိန်မှာ နောက်ကနေ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဒီမှာ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။ အချိန်စေ့ပြီ။”
ကျွန်တော် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ တက်ဂယူ ရောက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နာရီကို ကြည့်လိုက်တော့ ၁ နာရီပြည့်ဖို့ ၃ မိနစ်ပဲ လိုတော့သည်။
တက်ဂယူ က ဟန်ချန်းယောင် ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး မေးလိုက်သည်။ “ဒီလူကြီးက ဘယ်သူလဲ။”
ဟန်ချန်းယောင် က အရင်အတိုင်းပဲ ကိုယ်ကို မကိုင်းညွတ်ဘဲ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ “တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်တော်က ဟန်ချန်းယောင် ပါ။”
တက်ဂယူ က ခေါင်းကို အောက်ကို ငုံ့ပြီး သူ့လက်ကို ဆွဲနှုတ်ဆက်သည်။ “မင်္ဂလာပါ။ ကျွန်တော်က အိုတက်ဂယူ ပါ။”
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ခင်ဗျားကြောင့် CarOS မှာ ကောင်းကောင်းလေး အမြတ်ရလိုက်တယ်။ နောက်ထပ်လည်း ကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးတွေ ရှိရင် ကျွန်တော်တို့ကို အသိပေးပါ။”
ဟန်ချန်းယောင် ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားတာကို ထင်ထင်ရှားရှား မြင်လိုက်ရသည်။
စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခု လုပ်ကိုင်နေရင်းနဲ့ ဒီလိုလူမျိုးနဲ့ တွေ့ဆုံရတာ သူအတွက်တော့ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်လိမ့်မည်။
ကျွန်တော် တက်ဂယူ ရဲ့ ပခုံးကို လက်နဲ့ဖက်လိုက်ပြီး “အတွင်းထဲ ဝင်ကြရအောင်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
မွန်းတည့် ၁ နာရီတိတိအချိန်ရောက်တော့ ညီလာခံခန်းမရဲ့ တံခါးတွေ ပိတ်သွားသည်။
အဓိက လေလံဆွဲပွဲ စတင်တော့သည်။