အခန်း ၁၀၀
“အွန်ဆောင်ချာသည် ကားအိုအက်စ် (CarOS) ရောင်းချမှုဖြစ်စဉ်အတွင်းမှသာ ဂျာဂျန်မြောင် အမည်ကို စတင်ကြားသိခဲ့ရသည်။ အွန်ဆောင်ချာသည် ဘဲပေါက်လေးကဲ့သို့ အဖတ်မလုပ်ခဲ့သော လုပ်ငန်းခွဲတစ်ခုကို ဂျာဂျန်မြောင် ထံသို့ ဒေါ်လာ ၈၈ သန်းဖြင့် ရောင်းချခဲ့သည်။ ထိုသို့ရောင်းချပြီး ခြောက်လပင်မပြည့်မီမှာပင် ထိုကုမ္ပဏီသည် ရွှေငန်းဖြစ်နေကြောင်း သူသဘောပေါက်လိုက်ရသည်။
အကယ်၍ ထိုအချိန်က ဂျာဂျန်မြောင် သာ ကြားဝင်မဝယ်ယူခဲ့ပါက ကားအိုအက်စ်သည် လုပ်ငန်းခွဲအဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိနေမည်ဖြစ်ပြီး အွန်ဆောင်ချာသည် ကိုယ်ပိုင်မောင်းနှင်နိုင်သော ကားနည်းပညာ၏ အဓိကသော့ချက်ကို လက်ဝယ်ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။
နာမည်ကြီး မော်တော်ကားအစီအစဉ် Top Motor ၏ အစီအစဉ်တင်ဆက်သူ ဂျရတ် က ‘အွန်ဆောင်ချာက ကားအိုအက်စ်ကို ဂျာဂျန်မြောင် ဆီ ရောင်းလိုက်တာဟာ ရုရှားက အလက်စကာကို အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ဆီ ရောင်းလိုက်တာနဲ့ တူအောင်ကို မိုက်မဲလွန်းတယ်’ ဟု လှောင်ပြောင်ခဲ့သည်။
ထို့နောက်တွင် ဂျာဂျန်မြောင် သည် ကားအိုအက်စ်ကို အသုံးပြု၍ မော်တော်ကားလုပ်ငန်းလောကသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး ပြိုင်ဘက်တစ်ခုအဖြစ် လျင်မြန်စွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ၎င်းတို့သည် အဘက်ဘက်မှ ပံ့ပိုးမှုများစွာပြုလုပ်ကာ ရော်နယ်စတမ်ပါကို အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ၏ သမ္မတအဖြစ် ရွေးကောက်ခံရစေရန် အောင်မြင်စွာ စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။
ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က အွန်ဆောင်ချာ၏ အမေရိကန်ဈေးကွက်အတွင်း ရောင်းချနိုင်မှုပမာဏမှာ စုစုပေါင်းရောင်းချမှု ၈.၃ သန်းအနက် ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းဖြစ်သော ၁.၆၅ သန်း ရှိခဲ့သည်။
ယခုနှစ်၏ ရောင်းချနိုင်မှုနှင့် ဈေးကွက်ဝေစုမှာ ယခင်နှစ်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် နောင်နှစ်အတွက် အခြေအနေကိုမူ ခန့်မှန်းရန် ခက်ခဲနေသည်။
ရော်နယ်၏ အမေရိကန်ကာကွယ်ရေးဝါဒနှင့် ကုန်သွယ်မှုဆိုင်ရာ ကန့်သတ်ချက်များကို အလေးပေးမှုသည် အွန်ဆောင်ချာအတွက် အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေပင်ဖြစ်သည်။
ရော်နယ်သည် တင်သွင်းလာသော ကားများအပေါ် အခွန်စည်းကြပ်မည်ဖြစ်ပြီး ပြည်တွင်း၌ ထုတ်လုပ်သော ကားများအတွက် အားပေးမှုများ ပြုလုပ်မည်ဟု ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောဆိုထားသည်။ ၎င်းမှာ မော်တော်ကားများသာမက ထုတ်လုပ်မှုလုပ်ငန်းအားလုံးနှင့် သက်ဆိုင်နေသည်။
အခြေအနေမှာ အွန်ဆောင်ချာ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ဓားတစ်ချောင်း ဆွဲထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ လက်ရှိတွင် အွန်ဆောင်ချာသည် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ရှိ ဂျော်ဂျီယာတွင် စက်ရုံတစ်ရုံသာ ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ မက္ကဆီကို၌ စက်ရုံသုံးရုံရှိပြီး နောက်ထပ်တစ်ရုံကိုလည်း တည်ဆောက်နေဆဲဖြစ်သည်။ ထိုစက်ရုံများမှ ထုတ်လုပ်မှုအများစုကို အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု သို့ တင်ပို့နေခြင်းဖြစ်သည်။
အွန်ဆောင်ချာသည် အကျပ်ရိုက်သွားခဲ့သည်။ မက္ကဆီကိုစက်ရုံ တည်ဆောက်မှုကို ရပ်တန့်ပြီး အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ၌ စက်ရုံသစ်တစ်ခု တည်ဆောက်ရန် ဆွေးနွေးမှုများ ရှိလာသော်လည်း စီမံကိန်း၏ ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော် ပြီးစီးနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ အမေရိကန်တွင် စက်ရုံသစ်တစ်ခု တည်ဆောက်ရန်အတွက် မြေနေရာဝယ်ယူခြင်း၊ ဝန်ထမ်းခေါ်ယူခြင်းနှင့် အလုပ်သမားသမဂ္ဂများနှင့် ညှိနှိုင်းခြင်းစသည့် လုပ်ငန်းစဉ်များ လိုအပ်နေပေသည်။
ဂျာဂျန်မြောင် သာ မရှိခဲ့ပါက ဤအရာအားလုံး ဖြစ်လာစရာအကြောင်းမရှိပေ။
အစပိုင်းတွင် အိုတက်ဂယူ သည် အမှုဆောင်အရာရှိချုပ် (CEO) ဟု ထင်မှတ်ထားသဖြင့် ကန်ဂျင်ဟူး ကို သတိမပြုမိခဲ့ပေ။ သို့သော် ကန်ဂျင်ဟူး သည် CEO ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားသည့်အခါ အသေးစိတ်စုံစမ်းမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ရာမှ တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ အမှန်တရားကို သိရှိခဲ့ရသည်။
DHK အင်ဂျင်နီယာဟုခေါ်သော လုပ်ငန်းခွဲတစ်ခုရှိခဲ့ပြီး ထိုကုမ္ပဏီသည် အွန်ဆောင်မော်တာနှင့် မူပိုင်ခွင့်အငြင်းပွားမှုတွင် ရှုံးနိမ့်ပြီးနောက် ဒေဝါလီခံသွားခဲ့ရသည်။ ထိုဖြစ်စဉ်အတွင်း ကုမ္ပဏီ၏ CEO မှာ ဦးနှောက်သွေးကြောပြတ်၍ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။
အရေးပါသည်ဟု ယူဆရသော ထိုမူပိုင်ခွင့်ကို ပြန်လည်စစ်ဆေးကြည့်ရာ အရေးမပါသော အရာတစ်ခုသာ ဖြစ်နေသည်။ အသေးစားနှင့် အလတ်စားလုပ်ငန်းတစ်ခု၏ အမြင်တွင်မူ ၎င်းသည် ခက်ခက်ခဲခဲ ကြိုးစားတီထွင်ထားသည့်အရာ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုအတွက်မူ ထိုမူပိုင်ခွင့်မှာ လိုအပ်မှ မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ဤကဲ့သို့သော အရာများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု သည်းခံပေးနေပါက အဆုံးသတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
လူတို့သည် ငွေရှိပါက လွယ်လွယ်သုံးသည်ဟု မှားယွင်းစွာ ယူဆလေ့ရှိကြသည်။ သို့သော် သူဌေးဖြစ်စေ၊ ကုမ္ပဏီကြီးဖြစ်စေ ငွေကို မဆင်မခြင် သုံးစွဲလေ့မရှိကြပေ။
ဟုတ်ပါသည်၊ လိုအပ်သည့်နေရာတွင်မူ ငွေကို မနှမြောကြပေ။ စက်ရုံတည်ဆောက်ခြင်း၊ သုတေသနနှင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး၊ စျေးကွက်ရှာဖွေရေးစသည့် နေရာများတွင် ဘီလီယံ သို့မဟုတ် ထရီလီယံနှင့်ချီ၍ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ သုံးစွဲကြသည်။
သို့သော် အလဟဿ သုံးစွဲခြင်းကိုမူ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ရှောင်ကြဉ်ကြသည်။ ကုန်ကျစရိတ်သက်သာစေရန် လုပ်ငန်းခွဲများ၏ ထုတ်ကုန်များကို နောက်ဆုံးတစ်ပြားအထိ လျှော့ချခိုင်းခြင်းမှာ ထုံးစံတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
လုပ်ငန်းခွဲများသည် ထို ၁ ဆင့် သို့မဟုတ် ၂ ဆင့်အတွက် အသက်ရှူကျပ်နိုင်သော်လည်း အားလုံးကို ခြုံငုံကြည့်ပါက ကုန်ကျစရိတ်နှုန်းထား မြင့်တက်လာပြီး လုပ်ငန်းလည်ပတ်မှု အမြတ်ငွေများ လျော့ကျသွားတတ်သည်။
ထို့အပြင် အဓိကနည်းပညာနှင့် မူပိုင်ခွင့်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော အသေးစားနှင့် အလတ်စားလုပ်ငန်းများသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကုမ္ပဏီကြီးများအတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော အင်အားစုများ ဖြစ်လာတတ်သဖြင့် ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုး မရောက်မီ ပေါင်းပင်များကို ရှင်းလင်းထားရန် လိုအပ်ပေသည်။
လုပ်ငန်းခွဲတစ်ခု၏ အခန်းကဏ္ဍမှာ မိခင်ကုမ္ပဏီ လိုအပ်သော အစိတ်အပိုင်းများကို ထုတ်လုပ်ပေးရန်ဖြစ်ပြီး ထိုလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း နည်းပညာများ တီထွင်နိုင်ပါက ၎င်းနည်းပညာများကို မိခင်ကုမ္ပဏီက ပိုင်ဆိုင်ခြင်းမှာ သဘာဝကျသည်။
အွန်ဆောင်မော်တာတင်မကဘဲ အခြားကုမ္ပဏီကြီးများလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ပြုမူကြသည်။
ပြဿနာမှာ DHK အင်ဂျင်နီယာ၏ သေဆုံးသွားသော CEO သည် ကန်ဂျင်ဟူး ၏ ဖခင်ဖြစ်နေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ဤအချက် ပေါ်ပေါက်လာသောအခါ အွန်ဆောင်မော်တာအတွင်း၌ အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
“လက်စားချေဖို့များလား။”
ဂျာဂျန်မြောင် ၏ အတိတ်က လုပ်ရပ်များကို ပြန်ကြည့်လျှင် ဤသံသယမှာ အခြေအမြစ်မရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ဂျာဂျန်မြောင် သည် X-Cop ဝယ်ယူရေးတိုက်ပွဲအတွင်းသို့ ခုန်ဆင်းလာသောအခါ ထိုသံသယများသည် အတည်ပြုချက်များ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
အွန်ဆောင်မော်တာသည် လုံခြုံရေးလုပ်ငန်းအားလုံးကို Seong Group ၏ လုပ်ငန်းခွဲတစ်ခုဖြစ်သော D.S. သို့ အပ်နှံထားခဲ့သည်။ သို့သော် မကြာသေးမီက ထိုအုပ်စုနှစ်ခုကြား ဆက်ဆံရေးမှာ တင်းမာနေခဲ့သည်။
ရော်နယ်၏ ရွေးကောက်ပွဲကြောင့် ပြည်ပဈေးကွက်တွင် မရေမရာဖြစ်မှုများ ရှိနေသဖြင့် ပြည်တွင်းဈေးကွက်၏ အရေးပါမှုမှာ ပိုမိုမြင့်တက်လာခဲ့သည်။
အွန်ဆောင်မော်တာအုပ်စုတွင် လုပ်ငန်းခွဲများသာမက ပထမ၊ ဒုတိယနှင့် တတိယအဆင့် ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်သော ကုမ္ပဏီများပါဝင်သည့် ကြီးမားသော ထုတ်လုပ်မှုနိုင်ငံတော်တစ်ခု ရှိနေသည်။
ဤနိုင်ငံတော်ကို ထိရောက်စွာ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ရန် လုံခြုံရေးကုမ္ပဏီတစ်ခု လိုအပ်သည်။ ထို့ကြောင့် X-Cop ကို ဝယ်ယူပြီး လုပ်ငန်းခွဲတစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစည်းရန် စီစဉ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
မူလတင်ဒါခေါ်ယူမှုမှာ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ အလားတူကုမ္ပဏီများကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး ထင်ရှားသည့် ငါးခုသာ ကျန်ရှိခဲ့သည်။
အွန်ဆောင်မော်တာအုပ်စု၊ Canline အုပ်စု၊ KRR၊ RCK Bros နှင့် ဂျာဂျန်မြောင် နှင့် ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် တို့၏ ပူးပေါင်းအဖွဲ့ဖြစ်သည်။
ယခုမူ နောက်ဆုံးတင်ဒါတင်သွင်းရန် ၁၂ နာရီသာ လိုတော့သည်။
***
လက်ရှိတွင် မော်တော်ကားကုမ္ပဏီများ၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ အနာဂတ်ကားများပေါ်တွင် ရှိနေသည်။ ကုမ္ပဏီအားလုံးသည် ကိုယ်ပိုင်မောင်းနှင်နိုင်သော ကားများနှင့် လျှပ်စစ်ကားနည်းပညာများ တီထွင်ရန် အားထုတ်နေကြသည်။
ဆက်စပ်သော လုပ်ငန်းသစ်များလည်း မှိုလိုပေါက်လာကြသည်။ ၎င်းတို့အနက် ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းမှာ ကျရှုံးပြီး ပျောက်ကွယ်သွားကြသော်လည်း ထိုထဲတွင် တကယ့်နည်းပညာကောင်းများကို ဖန်တီးနိုင်သည့် ကုမ္ပဏီအချို့လည်း ရှိနေသည်။
အစပိုင်းတွင် အွန်ဆောင်မော်တာသည် ထိုလုပ်ငန်းသစ်များကို လုပ်ငန်းခွဲများကဲ့သို့ပင် ဆက်ဆံခဲ့သည်။ ၎င်းတို့၏ နည်းပညာနှင့် မူပိုင်ခွင့်များကို သိမ်းယူခြင်း၊ အဓိကဝန်ထမ်းများကို ခေါ်ယူခြင်းတို့ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
သို့သော် ဤနည်းလမ်းသည် ချက်ချင်းလက်ငင်း နည်းပညာနှင့် မူပိုင်ခွင့်များကို ရနိုင်သော်လည်း ရေရှည်အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိပေ။
Google သို့မဟုတ် NPL ကဲ့သို့သော ဦးဆောင် IT ကုမ္ပဏီများသည် ဝန်ထမ်းအနည်းငယ်သာရှိသော လုပ်ငန်းသစ်များကို ဒေါ်လာသန်းပေါင်းများစွာဖြင့် ဝယ်ယူကြသည်။ ၎င်းတို့တွင် ငွေပိုနေ၍ မဟုတ်ဘဲ နည်းပညာကို ဝယ်ယူနိုင်သော်လည်း ကုမ္ပဏီ၏ ယဉ်ကျေးမှုနှင့် အတွေးအခေါ်ကို ပုံတူကူးရန် ခက်ခဲသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် စရိတ်ပိုကုန်သော်လည်း အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုလုံးကို ဝယ်ယူပြီး ပံ့ပိုးပေးခြင်းမှာ ပို၍ထိရောက်သည်ဟု ၎င်းတို့ ယုံကြည်ကြသည်။
ဤအချက်ကို နောက်ကျမှ သဘောပေါက်သွားသော အွန်ဆောင်မော်တာသည် အုပ်စုအောက်တွင် ပေါင်းစည်းရေးနှင့် ဝယ်ယူရေးအဖွဲ့ကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး အမေရိကန်ပုဂ္ဂလိက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုရန်ပုံငွေ Redstone Group ၏ ကိုရီးယားမန်နေဂျာဖြစ်သူ Han Chanyoung နှင့် သူ၏အဖွဲ့ကို ကိုယ်တိုင်ခေါ်ယူခဲ့သည်။
အွန်ဆောင်မော်တာ ရုံးချုပ်တွင် တင်ဒါစျေးနှုန်း သတ်မှတ်ရန် ညနက်ပိုင်း အစည်းအဝေးတစ်ခု ကျင်းပခဲ့သည်။
အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း Han Chanyoung အပါအဝင် အဖွဲ့ဝင်ငါးဦးသည် တင်ဒါစျေးနှုန်းကို ဆုံးဖြတ်ရန် အချက်အလက်များကို နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေကြသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ပေါင်းစည်းရေးနှင့် ဝယ်ယူရေးတွင် အတွေ့အကြုံများစွာရှိသည့် ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။
သူတို့ ဝယ်ကိုဝယ်ရမည်။
သို့သော် တတ်နိုင်သမျှ စျေးအသက်သာဆုံးဖြင့် ဝယ်ယူရမည်။
ဤသို့သော အကျပ်ရိုက်မှုများကို ဖြေရှင်းပေးရန်မှာ ၎င်းတို့၏ တာဝန်ပင်ဖြစ်သည်။
ကန်ဂျင်ဟူး သည်လည်း အိမ်ပြန်မသွားဘဲ အစည်းအဝေးခန်းအတွင်း၌ပင် ဆက်လက်ရှိနေခဲ့သည်။
အွန်ဆောင်မော်တာတင်မကဘဲ တခြားကုမ္ပဏီများလည်း တင်ဒါစျေးနှုန်းကို နောက်ဆုံးအချိန်ကျမှသာ ဆုံးဖြတ်ကြလိမ့်မည်။
“ကုမ္ပဏီ လေးခုထဲမှာ ဘယ်သူက အပြင်းထန်ဆုံး ပြိုင်ဘက်ဖြစ်မလဲ။”
ကန်ဂျင်ဟူး ၏ မေးခွန်းကို အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဆောဆန်းဝန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “RCK Bros ပါ။”
“တခြားကုမ္ပဏီတွေကရော။”
“KRR က ကိုရီးယားရဲ့ အခြေအနေကို သိပ်နားမလည်ဘူး။ စျေးကွက်ကို နားမလည်တဲ့အတွက် ငွေအမြောက်အမြား သုံးဖို့ ခက်ခဲနေလိမ့်မယ်။ Canline အုပ်စုကလည်း မကြာသေးခင်ကမှ ကိုရီးယားကိုယ်စားလှယ်ကို လီဂျောင်ဟိုနဲ့ အစားထိုးလိုက်တာ။ ဒီတင်ဒါက သူတို့အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်တဲ့အတွက် အများကြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။”
“ဒါဆို ဂျာဂျန်မြောင် နဲ့ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ကွန်ဆော့တီယမ်ကရော။”
“ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် က ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဘဏ်ပါ။ Private Equity Fund လုပ်ငန်းခွဲ ရှိပေမဲ့ M&A က သူတို့ရဲ့ ပင်မလုပ်ငန်း မဟုတ်ဘူး။ ဂျာဂျန်မြောင် လည်း Venture Capital အတွေ့အကြုံတော့ ရှိပေမဲ့ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ အပေးအယူမျိုးကို မလုပ်ဖူးသေးဘူး။”
ဂျာဂျန်မြောင် ရဲ့ CEO ကန်ဂျင်ဟူး က အသက် ၂၀ ကျော်ပဲ ရှိသေးသလို ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ရဲ့ ကိုရီးယားဌာနခွဲ အကြီးအကဲ အိုဟျွန်းဂျူကလည်း အသက် ၃၀ ကျော်အရွယ်ပဲ ရှိသေးသည်။
ငယ်ရွယ်စဉ်မှာပင် ထိုကဲ့သို့သော ရာထူးနေရာများသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ အံ့ဩစရာကောင်းသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ လက်တွေ့လုပ်ငန်းခွင် အတွေ့အကြုံ နည်းပါးသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။
ထိုစကားဝိုင်းကို နားထောင်ရင်း ကန်ဂျင်ဟူး သည် လောကကြီး၏ အဖြစ်အပျက်များကို စိတ်ဝင်စားမိသည်။
‘သာ၍ DHK အင်ဂျင်နီယာသာ မပြိုလဲခဲ့ဘဲ CEO အသက်ရှင်နေသေးရင် ကန်ဂျင်ဟူး ဟာ ကျောင်းတက်နေရမယ့် အရွယ်ပဲ မဟုတ်လား။’
သာ၍ ထိုသို့သာဆိုလျှင် CarOS သည် ယခုတိုင် အမည်မဖော်နိုင်သေးဘဲ ရှိနေမည်ဖြစ်ပြီး ရော်နယ်လည်း ရွေးကောက်ခံရမည် မဟုတ်ပေ။
အဆုံး၌မူ အားလုံးမှာ ခန့်မှန်းချက်များသာ ဖြစ်သည်။ အရေးကြီးသည်မှာ လက်ရှိ ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းရန်ပင်ဖြစ်သည်။
“တစ်ဖက်မှာတော့ RCK Bros က ကိုရီးယား Private Equity Fund ဖြစ်တဲ့အတွက် ကိုရီးယားစျေးကွက်ကို ကောင်းကောင်း နားလည်တယ်။ ဥက္ကဋ္ဌ ရူချော်ဂျွန်နဲ့ ဒုဥက္ကဋ္ဌ ရှင်ဗျောင်ဒူးတို့အကြောင်း ပြောစရာတောင် မလိုတော့ဘူး။”
“ပထမအကြိမ် တင်ဒါမှာ RCK Bros က အနည်းဆုံးစျေးနှုန်းကို တင်သွင်းခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူတို့ဆီမှာ ငွေကြေးအင်အား နည်းနေတာများလား။”
ပဏာမ တင်ဒါစျေးနှုန်းများကို လူသိရှင်ကြား မထုတ်ပြန်ခဲ့သော်လည်း ကုမ္ပဏီများအချင်းချင်း အနည်းငယ်တော့ ခန့်မှန်းမိကြသည်။
ပုံမှန်အားဖြင့် Private Equity Fund များသည် ဝယ်ယူရန် လိုအပ်သော ရန်ပုံငွေ၏ တစ်ဝက်ကို LP များထံမှ ရှာဖွေပြီး ကျန်တစ်ဝက်ကို ဘဏ်ချေးငွေဖြင့် ရယူလေ့ရှိသည်။
မကြာသေးမီက RCK Bros သည် တရုတ်ကုမ္ပဏီများနှင့် M&A အကြိမ်ကြိမ် ပြုလုပ်ထားသဖြင့် ရန်ပုံငွေ အတော်များများ သုံးစွဲထားရသည်။ ထိုအချက်က သူတို့ကို ဝန်ပိစေနိုင်သည်။
သို့သော် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဆောဆန်းဝန်မှာမူ အမြင်တစ်မျိုးရှိသည်။ Redstone Group တွင် နှစ်ပေါင်း ၂၀ ကြာ လုပ်ကိုင်လာသူပီပီ Private Equity Fund များ၏ လုပ်ဆောင်ပုံကို သူ အကောင်းဆုံး နားလည်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ ပေါ့ဆလို့ မဖြစ်ဘူး။ သူတို့က ပဏာမ တင်ဒါမှာ စျေးနှိမ်ပြီး နောက်ဆုံးတင်ဒါမှာမှ စျေးတိုးမြှင့်တဲ့ ‘Low Ball’ နည်းဗျူဟာကို သုံးဖို့ များတယ်။”
အထူးသဖြင့် ဒုဥက္ကဋ္ဌ ရှင်ဗျောင်ဒူး ကိုယ်တိုင် ကြီးကြပ်နေသည့်အတွက် ဝယ်ယူရန် ရည်ရွယ်ချက်မှာ သေချာနေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့အမြင်တွင် စျေးတိုးပြီးမှ ပြန်ဆုတ်မည့် အစီအစဉ်မျိုး မရှိပေ။
RCK Bros သည် ယခင်ကလည်း ရဲရင့်သော ကစားသမားများ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ အရေးကြီးသည်ဟု ယူဆသော အပေးအယူမျိုးဆိုလျှင် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပြီး မမျှော်လင့်ထားသော အောင်ပွဲများကို ရယူလေ့ရှိသည်။
“ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လောက် တင်သင့်မလဲ။”
တင်ဒါမစတင်မီအထိ သူတို့သည် ဒေါ်လာ ၂.၇ ဘီလီယံကို အမြင့်ဆုံးအဖြစ် သတ်မှတ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ပဏာမ တင်ဒါရလဒ်များအရ ဒေါ်လာ ၂.၇ ဘီလီယံမှာ အနည်းဆုံးနှုန်းထား ဖြစ်နေသည်။
မည်သူပင် ဝယ်ယူသည်ဖြစ်စေ ထိုထက် ပိုသုံးရမည်မှာ သေချာသည်။
အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဆောဆန်းဝန်သည် အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် နောက်ဆုံး၌ ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်အမြင်အရတော့ အနည်းဆုံး ဒေါ်လာ ၂.၈ ဘီလီယံ၊ ဒါမှမဟုတ် ဒေါ်လာ ၂.၈၅ ဘီလီယံလောက် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။”
ဒါက ၃.၈ ထရီလီယံလား၊ ၃.၁၃၅ ထရီလီယံလား။
ပမာဏအရဆိုလျှင် ဤဝယ်ယူမှုမှာ အွန်ဆောင်မော်တာ၏ သမိုင်းတွင် အကြီးမားဆုံး ဖြစ်သည်။
စက်ရမှုလုပ်ငန်းတွင် ဒုတိယအကြီးဆုံး ကုမ္ပဏီဖြစ်သော်လည်း ထရီလီယံနှင့်ချီ၍ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခြင်းမှာ ကြီးမားသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်သည်။ အစပိုင်းတွင် ခန့်မှန်းထားသော ၂.၇ ဘီလီယံကျော် ပမာဏမှာ ရုတ်တရက် ၃ ဘီလီယံကျော်သွားခဲ့သည်။
ပြီးတော့ သာ၍လည်း မဟုတ်သေးဘဲ ဘီလီယံနှင့်ချီ၍ တိုးမြှင့်နေသည်။
ငွေ ၃ သောင်းလား ၃ သောင်း ၁ ထောင်လားဆိုလျှင် ကွာခြားချက် မကြီးမားပါ။ ငွေ ၁ ထောင်အတွက်ဖြင့် အငြင်းပွားနေမည်လော။
သို့သော် ၃ ထရီလီယံနှင့် ၃.၁ ထရီလီယံဟု ပြောင်းလဲသွားလျှင်မူ စကားပြောစရာ ဖြစ်လာသည်။
၃ ရာခိုင်နှုန်းသာ ကွာခြားသော်လည်း တစ်ဘီလီယံဆိုလျှင် KOSDAQ တွင် စာရင်းဝင်ထားသော ကုမ္ပဏီတစ်ခုလုံးကိုပင် ဝယ်ယူနိုင်သည့် ပမာဏဖြစ်သည်။
ပမာဏ ကြီးမားလွန်းသဖြင့် သတိထားရန်မှာ မလွဲမသွေပင်။
“အောင်ပွဲခံဖို့ ဘယ်လောက် သုံးသင့်သလဲ။”
“ဒေါ်လာ ၂.၈၈ ဘီလီယံပါ။”
ကန်ဂျင်ဟူး က သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“သေချာရဲ့လား။”
အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဆောဆန်းဝန်က ယုံကြည်မှုရှိရှိ ခေါင်းညိတ်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့။”
သူလည်း ဤပမာဏဖြင့် လုံလောက်မည်ဟု ယုံကြည်သည်။
သို့သော်လည်း…
ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ဂျာဂျန်မြောင် နှင့် ပတ်သက်၍ စိုးရိမ်စိတ်ကို မဖျောက်ဖျက်နိုင်ပေ။
‘ကန်ဂျင်ဟူး တကယ်ပဲ ဘာကို တွေးနေတာလဲ။’
ရည်ရွယ်ချက်က တကယ်ပဲ ဝယ်ယူဖို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် စျေးတက်အောင် လုပ်နေတာလား။
နောက်ဆုံးတင်ဒါတွင် စျေးနှုန်းမှာ ဒုတိယနေရာမှ ကုမ္ပဏီထက် အများကြီး ပိုများနေပါက အောင်မြင်ခဲ့လျှင်တောင် ဝေဖန်မှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ရနိုင်သည်။
မလိုလားအပ်သော စိုးရိမ်စိတ် ဖြစ်နိုင်သော်လည်း သေချာမှုရှိလျှင် ပိုကောင်းသည်။
“နောက်ထပ် ဒေါ်လာ သန်း ၅၀ လောက် ပိုသုံးတာ ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်။”
ဆောဆန်းဝန်က သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်သည်။
“ဒါက များလွန်းတယ်။ အဲ့ဒီလောက်အထိ သွားဖို့ မလိုပါဘူး။”
ကန်ဂျင်ဟူး က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် တာဝန်ယူပါတယ်။ X-Cop ကို ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့ပဲ ဝယ်ရမယ်။”
***
ကုမ္ပဏီရောင်းချမှုတွင် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုး ရှိသည်။
ကြီးမားသော ပိုင်ဆိုင်မှုများအတွက် အသုံးများသည့် နည်းလမ်းမှာ Progressive Deal ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ပဏာမ တင်ဒါကို အောင်မြင်လာသည့် ကုမ္ပဏီနှစ်ခု သို့မဟုတ် သုံးခုကို သတ်မှတ်စျေးထက် ပိုမိုယှဉ်ပြိုင်စေခြင်းဖြစ်သည်။
ရောင်းချသည့် လုပ်ငန်းစဉ်တွင် အကျဉ်းသား၏ အကျပ်ရိုက်မှု (Prisoner’s Dilemma) ကို အသုံးပြုခြင်းမှာ နောက်ဆုံးစျေးနှုန်းကို အမြင့်ဆုံး ရရှိစေသည့် အားသာချက် ရှိသည်။
တစ်ဖက်စီမှ တင်သွင်းသည့်စျေးနှုန်း မြင့်လေလေ၊ သူတို့အတွက် အကျိုးနည်းလေလေဖြစ်သည်။ သို့သော် တစ်ဖက်က ဘယ်လောက်တင်ထားမှန်း မသိရသည့်အတွက် အနိုင်ရစေရန် စျေးပိုတင်ရမည့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သည်။
သာ၍ အချိန်လုံလောက်စွာ ရှိမည်ဆိုလျှင် အရောင်းကိုယ်စားလှယ် မော်ဂန်စတန်းလီ သည် ဤနည်းလမ်းကို ရွေးချယ်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် Typo Group သည် နှစ်ကုန်မီ ငွေသား အရေးတကြီး လိုအပ်နေသည်။
ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် ပဏာမ တင်ဒါတွင် အမြင့်ဆုံးစျေး တင်သွင်းသူက အနိုင်ရသည့် ပိတ်ထားသော လေလံစနစ်ကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ဤကိစ္စတွင် တစ်ပြားပိုတင်သူပင် အနိုင်ရလိမ့်မည်။
ဟျွန်းဂျူက တင်ဒါစျေးနှုန်း သတ်မှတ်ရမည့် တာဝန်ကို ကျွန်တော့်ထံ လွှဲအပ်ထားသည်။ တခြားသူများအမြင်တွင်မူ CEO နှင့် COO တို့သည် တစ်ညလုံး အစည်းအဝေးထိုင်ပြီး စျေးနှုန်းဆုံးဖြတ်နေသည်ဟု ထင်မြင်နိုင်သော်လည်း ကျွန်တော်ကမူ တက်ဂယူ နှင့်အတူ ရုံးခန်းထဲတွင် ဂိမ်းဆော့ရင်း စာရွက်ပေါ်ရှိ စျေးနှုန်းနေရာကို အလွတ်ထားခဲ့သည်။
ဂိမ်းပတ်ကို ချလိုက်ပြီး ဆိုဖာပေါ် လှဲချလိုက်ရင်း ကျွန်တော် ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ဘယ်လောက် တင်မလဲ။”
တက်ဂယူ က ထင်ရှားနေသလို ပြန်ဖြေသည်။ “တစ်ဒေါ်လာလောက် ပိုတင်လိုက်ရင် ရပြီ မဟုတ်လား။”
“အနည်းဆုံး တင်ရမယ့် ပမာဏက ဒေါ်လာ ၁ သိန်းပါ။”
“ဒါဆိုရင် ဒေါ်လာ ၁ သိန်း တိတိ ပိုတင်လိုက်။ ဒေါ်လာ ၂,၉၃၀,၁၀၀,၀၀၀ ပေါ့။”
“ဒါပေမဲ့ အွန်ဆောင်မော်တာက တင်တဲ့စျေးက အမြင့်ဆုံး ဖြစ်နေရင်ရော။ KRR တို့၊ Canline အုပ်စုတို့၊ ဒါမှမဟုတ် RCK Bros တို့က ပိုများတဲ့ စျေးတင်ထားရင်ရော။”
“အဲ့ဒီအခါကျရင် ကျွန်တော်တို့ ဆုတ်ပေးလိုက်မှာပေါ့။”
“…”
စဉ်းစားစရာပင်။ ထိုအပိုင်းမှာ ကျွန်တော့်ထိန်းချုပ်မှု အပြင်ဘက်မှာ ရှိနေသည်။
ဒေါ်လာ ၁ သိန်း ကွာခြားချက်လေးနဲ့ အွန်ဆောင်မော်တာ ဘယ်လိုတုံ့ပြန်မလဲဆိုတာ စိတ်ဝင်စားမိသည်။
တောင်!
စားပွဲပေါ်ရှိ အင်တာကွမ်းမှ အသံမြည်လာသည်။ လော်ဘီမှ ခေါ်ဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။
တက်ဂယူ က စပီကာဖုန်းခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။
[ဟွမ်းမွန်းဂတ်ကို ပစ္စည်းပို့ဖို့ ရောက်နေပါတယ်ခင်ဗျာ။]
ပုံမှန်အားဖြင့် လုံခြုံရေးအရ ပစ္စည်းများကို လော်ဘီတွင်သာ လက်ခံပြီးမှ အပေါ်သို့ ပို့ပေးလေ့ရှိသည်။ သို့သော် တက်ဂယူ က အဆင်ပြေသည်ဟု ဆိုကာ အပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ပို့ပေးရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
ဓာတ်လှေကားတွင် ကတ်မထိမချင်း အခြားထပ်များတွင် ရပ်တန့်ခြင်းမရှိပေ။
ခဏအကြာတွင် ဂျာဂျန်မြောင် သယ်လာသည့် တရုတ်စားသောက်ဆိုင်မှ ပို့ဆောင်သူသည် ၃၈ ထပ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
CEO ရုံးခန်းအတွင်းတွင် ဂျာဂျန်မြောင် မှာယူလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပုံရကာ ပို့ဆောင်သူမှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်နေမိသည်။
“ဟို… ပစ္စည်းရောက်ပါပြီခင်ဗျာ။ ဒီကို မှာတာ သေချာပါသလားခင်ဗျာ။”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ဒီမှာပဲ ချထားပေးလိုက်ပါ။”
ဂျာဂျန်မြောင်၊ ဂျမ်ပေါင်၊ တန်ဆူယွတ်နှင့် ကြော်ထားသော ဖက်ထုပ်များမှာ စားပွဲပေါ်သို့ အစဉ်လိုက် ရောက်ရှိလာသည်။
“ကျွန်တော်တို့ ဖက်ထုပ်ကြော်တော့ မမှာထားဘူးလေ။”
“ဒါက အလကား ဝန်ဆောင်မှုပေးတာပါခင်ဗျာ။”
“ဩော်! ဟုတ်လား။ ဒါဆို ဝန်ထမ်းတွေကို ဒီဆိုင်ကပဲ ထပ်မှာခိုင်းလိုက်ဦးမယ်။”
တက်ဂယူ ၏ စကားကြောင့် ပို့ဆောင်သူမှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဥက္ကဋ္ဌကြီးခင်ဗျာ! ကျွန်တော် ကြိုးစားပြီး ပို့ပေးပါ့မယ်။”
ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင်ကိုယ်တိုင် လာပို့သည်ဟု ထင်ရသည်။
“ပန်းကန်တွေကို နောက်မှ လော်ဘီမှာ ပြန်ထားခဲ့လိုက်မယ်။”
“ဟုတ်ကဲ့ခင်ဗျာ။ စားသုံးခြင်းဖြင့် အရသာရှိပါစေ။”
ပို့ဆောင်သူ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျွန်တော်တို့ စားပွဲဝိုင်းတွင် ထိုင်ကာ ပလတ်စတစ်အဖုံးများကို ခွာလိုက်ကြသည်။ ဂျာဂျန်မြောင် စားဖြစ်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
CEO ရုံးခန်းထဲအထိ မှာစားရလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပါ။
“ကြီးမားတဲ့ ကုမ္ပဏီတွေက အမှုဆောင်တွေလည်း ညဘက်စာအဖြစ် ဂျာဂျန်မြောင် မှာစားကြမယ်လို့ ထင်လား။”
“မဖြစ်နိုင်လောက်ပါဘူး။”
ဂျာဂျန်မြောင် ကို နယ်နေရင်း တက်ဂယူ က ပြန်ပြောသည်။
“တွေးကြည့်လေ။ ပိုက်ဆံရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ ဂျာဂျန်မြောင် က လူတိုင်းအတွက် အရသာရှိတာပဲ။ ကြီးမားတဲ့ ကုမ္ပဏီက အမှုဆောင်တွေက ဒါကို မကြိုက်ဘူးလို့ တကယ်ထင်နေတာလား။”
“…..”
“ပြောတာလည်း ဟုတ်သားပဲ။”