အခန်း ၉၉
Oracle ကို ကြာမြင့်မှ ပြန်တွေ့ရသည့်အတွက် ပထမဆုံး ခံစားရသည်မှာ ဝမ်းသာခြင်းပင်။
မေ့မသွားစေရန် ထိုပမာဏကို ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ထဲတွင် အခိုင်အမာ မှတ်သားထားလိုက်သည်။
၂.၉၃ ဘီလီယံ။
ယူနစ်မှာ ဒေါ်လာဖြင့် ဖြစ်သည်။
X Cop သည် ကိုရီးယားကုမ္ပဏီ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ မိခင်ကုမ္ပဏီဖြစ်သော Typo Group သည် အမေရိကန်ကုမ္ပဏီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ငွေပေးချေမှုကို ဒေါ်လာဖြင့် ပြုလုပ်သည်။
ကိုရီးယားဝမ်နှင့်ဆိုလျှင် ခန့်မှန်းခြေ ၃.၂၂ ထရီလီယံခန့် ရှိသည်။
ဤပမာဏသည် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုများနေသည်။
Eunsung Cha က တကယ်ပဲ ပဏာမလေလံတင်ရာတွင် ဤပမာဏကို တင်ပြပါ့မလား။ X Cop က တကယ်ပဲ ထိုမျှတန်ဖိုး ရှိပါသလား။
“ဟေ့၊ ဆန်းနီးယား!”
အော်ခေါ်သံကြောင့် ကျွန်ုပ် သတိပြန်ဝင်လာသည်။ ဟိုလိုဂရမ်မှာလည်း လိမ်ပြောသကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ယူရီ က ကျွန်ုပ်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ။ အဆင်ပြေရဲ့လား”
“အော်၊ အေး။ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ တခြားတစ်ခုခု ထပ်စားဦးမလား”
“အဲ့ဒါ သိတယ်မလား။ တစ်ခါတလေကျရင် စကားပြောနေရင်းနဲ့ ငေးမောနေတတ်တာမျိုးလေ။ အရင်တစ်ခါကလည်း အဲ့ဒီလိုဖြစ်လို့ ကားမောင်းရင်းနဲ့ မတော်တဆဖြစ်မလိုတောင် ဖြစ်သေးတယ်။ ဘာလို့ အဲ့လိုလုပ်တာလဲ”
“အင်း... တစ်ခါတလေကျရင် စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုပေါ်လာလို့ပါ”
ယူရီ က ကျွန်ုပ်၏စကားကို နားမလည်နိုင်သလို ကြည့်သည်။
“ဒီတစ်ခါ ဘာတွေတွေးနေတာလဲ”
“....”
Eunsung Cha အတွက် လေလံဈေးနှုန်းကို မြင်လိုက်ရတယ်လို့ ပြောလို့မဖြစ်ဘူးလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား။
ကျွန်ုပ် စိတ်ထဲပေါ်လာတာကိုပဲ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီနေ့ မင်းက လှနေတယ်လို့ တွေးနေတာ”
တုံ့ပြန်မှုရဖို့ အချိန်အနည်းငယ် ကြာလိုက်သည်။ ယူရီ ၏ မျက်နှာမှာ ရဲခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
“အို၊ ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီးလဲ။ ရှက်စရာကြီး”
“ဆောရီးပါ”
ပြောပြီးမှ ဘာလို့ အဲ့လိုပြောမိပါလိမ့်ဟု တွေးမိသည်။
အနည်းငယ် စကားမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေမိသည်။
ယူရီ က အကြောင်းမဲ့ နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်။
“တစ်ယောက်ယောက်ကို လှတယ်လို့ ပြောဖူးတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲလား”
“အဲ့လိုလား”
ကျွန်ုပ် အတော်လေး တွေးကြည့်မိသော်လည်း အရင်က တစ်ခါမှ မပြောဖူးခဲ့ပုံရသည်။
ယူရီ က ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ရယ်ကျဲကျဲ လုပ်သည်။
“ဟီးဟီး၊ ကိုယ်ထက်ကြီးတဲ့သူက လှတယ်လို့ ပြောတာ ခံရတော့ စိတ်ထဲမှာ ကောင်းလိုက်တာ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
ကျေးဇူးတင်ရမှာက ကျွန်ုပ်ပါ။
***
ဝိုင်တစ်ပုလင်း သောက်ပြီးနောက် စားသောက်ဆိုင်မှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ယောက်လုံး အရက်သောက်ထားကြ၍ ကိုယ်စားလှယ်ယာဉ်မောင်းကို ခေါ်လိုက်သည်။ ဒီတစ်ခါ ဆီဒင်ကားနဲ့ လာခဲ့မိတာက ကံကောင်းသည်။ အရင်တစ်ခါက i8 နဲ့လာပြီး သောက်မိတုန်းက နေရာမလောက်လို့ တက္ကစီနဲ့ ပြန်လိုက်ရသည်။
ကိုယ်တိုင်မောင်းကားတွေ ထွက်လာရင် ကိုယ်စားလှယ်ယာဉ်မောင်းတွေ လိုတော့မှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။
ကမ္ဘာကြီးက လူတွေရဲ့ ခံစားချက်ထက် ပိုမြန်ဆန်စွာ ပြောင်းလဲနေသည်။ မည်သည့်အချိန်မဆို သင်နိုးလာတဲ့အခါ ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံမှာ လူတွေက ဂိမ်းဆော့နေတာ ဒါမှမဟုတ် သတင်းကြည့်နေတာမျိုးကို တွေ့ရတော့မည်။
ခဏအကြာတွင် ကိုယ်စားလှယ်ယာဉ်မောင်း ရောက်လာသည်။ သူက အသက် ၅၀ ဝန်းကျင်ခန့် ရှိပုံရသည်။
ပထမဆုံးအနေဖြင့် ယူရီ ကို သူမ၏ အိမ်ရှေ့တွင် ချပေးခဲ့သည်။
ကားက အိမ်ရှေ့မှာ ရပ်လိုက်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ယောက်လုံး ဆင်းလိုက်ကြသည်။
“ဒီကနေပဲ လမ်းလျှောက်သွားတော့မယ်”
“သေချာလို့လား”
မူးနေမှာစိုးလို့ အနည်းငယ် စိုးရိမ်မိသည်။
ယူရီ က သူမ၏ လက်ချောင်းဖြင့် V ပုံစံ လုပ်ပြသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ အထဲရောက်ရင် ပိုလုံခြုံပါတယ်”
“ဂရုစိုက်ပြီး ပြန်ဝင်သွားနော်”
“လေလံဖွင့်ပွဲက ဘယ်တော့လဲ”
“သဘက်ခါ ၃ နာရီ မဟုတ်ဘူးလား”
“အားပေးနေမယ်နော်”
ကျွန်ုပ် ရယ်လိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ ဖခင်ကုမ္ပဏီကရော ဘယ်လိုလဲ”
“အို၊ ဟုတ်သားပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆန်းနီးယား အောင်မြင်ပါစေနော်။ ဖိုက်တင်း!”
“ကျေးဇူးပဲ”
အားပေးစကားက ခွန်အားဖြစ်စေသည်။
“နောက်တစ်ခါကျရင် ကျွန်မ တိုက်မယ်။ ဖုန်းနံပါတ်တော့ မပြောင်းနဲ့နော်။ ပြောင်းရင်လည်း ကျွန်မကို ပြောပြ”
“သိပါပြီ”
“ကတိနော်”
ယူရီ က သူမ၏ လက်သန်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ကျွန်ုပ်လည်း ကျွန်ုပ်၏ လက်ချောင်းနှင့် ချိတ်၍ ကတိပြုလိုက်သည်။
***
ပြန်လမ်းတွင် တက္ကစီယာဉ်မောင်းတစ်ယောက်ကို ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။
“အခု ဘယ်မှာလဲ”
[ရုံးမှာပါ။]
“အဲ့မှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ”
[ဂိမ်းတွေ ကြိုးစားပမ်းစား ဆော့နေတာပေါ့။]
တစ်ယောက်ယောက်သာ မြင်ရင် ကျွန်ုပ် အိုဗာတိုင်ဆင်းနေတယ်လို့ ထင်ကြလိမ့်မည်။
“ခဏနေရင် ရောက်တော့မယ်။ စောင့်နေနော်”
ကျွန်ုပ်က ယာဉ်မောင်းကို ပြောလိုက်သည်။
“Tehran လမ်းမပေါ်က Twin Towers အဆောက်အအုံကို သိလား”
“ဟုတ်ကဲ့၊ သိပါတယ်”
“ကျွန်တော့်ကို အဲ့ဒီက OTK ကုမ္ပဏီ အဆောက်အအုံဆီ ပို့ပေးပါ”
“ဟုတ်ကဲ့၊ နားလည်ပါပြီ”
နောက်ကျောကို မှီချလိုက်ပြီး မျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်သည်။ ပုံမှန် မျက်မှန်မတပ်တတ်သည့်အတွက် မျက်နှာပေါ်မှာ တစ်ခုခုရှိနေရတာ ထူးဆန်းနေသည်။
လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ယူရီ ထံမှ စာတစ်စောင် ရောက်လာသည်။ သူမ အိမ်ကို လုံခြုံစွာ ရောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ရေးထားသည်။ ကျွန်ုပ်လည်း ကောင်းမွန်စွာ အိပ်စက်နိုင်ပါစေကြောင်း ပြန်စာ ပို့လိုက်သည်။
အသက် ၂၀ ကျော်အရွယ် လူငယ်တစ်ယောက်က S-Class ကားစီးပြီး ဒီအချိန်ကြီးမှာ OTK အဆောက်အအုံကို သွားနေတာကို မြင်ရတော့ ယာဉ်မောင်းအတွက် အံ့သြစရာ ဖြစ်နေလိမ့်မည်။ သူက ကျွန်ုပ်ကို ခိုးကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူက သတိထား၍ မေးလာသည်။
“ဟို... ခင်ဗျားက Kang Jinhoo စီအီးအို မဟုတ်လား”
မလိမ်ဘဲ ချက်ချင်းပင် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်ပါ”
ရင်းနှီးမှုမရှိတဲ့သူက ကိုယ့်ကို မှတ်မိနေတာက ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်ပါပဲ။ ကျွန်ုပ်က အနုပညာရှင်တောင် မဟုတ်ပါဘဲနဲ့။
ယာဉ်မောင်းက အံ့သြဝမ်းသာ ဖြစ်သွားသည်။
“ဒါ တကယ်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ။ ခင်ဗျားရဲ့ သတင်းစာရှင်းလင်းပွဲကို ကြည့်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒီလောက် ငယ်ရွယ်တဲ့သူက ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုကို တည်ဆောက်နေတာကိုး”
ကျွန်ုပ် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ကားမောင်းတဲ့ အလုပ်ကို ဘယ်တုန်းက စလုပ်တာလဲ”
“ဒီလုပ်ငန်းကို လုပ်လာတာ ၂ နှစ်လောက် ရှိပြီဗျ။ ကျွန်တော့်ဇနီးနဲ့အတူ ကုန်စုံဆိုင်လေး တစ်ဆိုင် ဖွင့်ထားတာပေမဲ့ အဆင်မပြေဘူးဗျ”
သူက ဘာမှမမေးရဘဲနဲ့ သူ့အကြောင်းတွေကို စပြောလာသည်။ သူက အရင်က ကုမ္ပဏီငယ်တစ်ခုမှာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးပြီး အငြိမ်းစားယူခဲ့ရသည်။ အငြိမ်းစားယူတဲ့ ပိုက်ဆံနဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး။ ကျန်တဲ့ပိုက်ဆံတွေကို စုပြီး ချေးငွေပါ ထပ်ယူကာ ကုန်စုံဆိုင် ဖွင့်ခဲ့သည်။
ရုံးချုပ်ကတော့ တစ်လကို ဝမ် ၅ သန်းလောက် ရနိုင်တယ်လို့ ပြောပေမဲ့ အရာအားလုံးက ထင်သလို မဖြစ်လာခဲ့ဘူး။ အစပိုင်းမှာတော့ လအနည်းငယ်လောက် အရောင်းသွက်သလို ရှိပေမဲ့ အနီးအနားမှာ တခြားကုန်စုံဆိုင်တွေ ထပ်ဖွင့်လာတဲ့အခါ အရောင်းတွေ ချက်ချင်း ကျသွားသည်။ အဲ့ဒီအပြင် ဖရန်ချိုက်ကြေးနဲ့ အိမ်လခတွေကလည်း နှစ်တိုင်း တိုးလာသည်။
လက်ရှိမှာတော့ အချိန်ပိုင်းဝန်ထမ်း တစ်ယောက်ပဲ ရှိပြီး ဇနီးမောင်နှံနှစ်ယောက်လုံး အလှည့်ကျ လုပ်နေရပေမဲ့ တစ်လကို အသားတင်အမြတ်က ဝမ် ၃ သန်းလောက်ပဲ ကျန်သည်။ ဒီလောက်ပဲ ရမယ်ဆိုရင် ဆိုင်ဆက်ဖွင့်နေတာထက် တခြားနေရာမှာ အချိန်ပိုင်းအလုပ် လုပ်တာက ပိုကောင်းဦးမည်။
ဒါပေမဲ့ ဆိုင်ကို ပိတ်လိုက်ရင် စာချုပ်သက်တမ်း မကုန်ခင် ပိတ်တဲ့အတွက် ရုံးချုပ်ကို လျော်ကြေးပေးရမှာ ဖြစ်လို့ မပိတ်နိုင်ကြဘူး။
ဒါကြောင့် ညဘက်တွေမှာ ဇနီးဖြစ်သူက ဆိုင်မှာနေပြီး သူကတော့ ဝင်ငွေပိုရအောင် ကိုယ်စားလှယ်ယာဉ်မောင်း လုပ်နေတာ ဖြစ်ပြီး ဝမ် ၈ သိန်းလောက် ထပ်ရသည်။
“အဆင်မပြေလိုက်တာဗျာ”
ကျွန်ုပ်၏ စကားကြောင့် ကိုယ်စားလှယ်ယာဉ်မောင်းက ရယ်လိုက်သည်။
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူးဗျာ။ လူတိုင်း ဒီလိုပဲ ရှင်သန်နေကြတာပါ”
တခြားသူရဲ့ အကြောင်းလို မထင်ရပါ။
လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က ကျွန်ုပ်တို့ အိမ်ရဲ့ အခြေအနေကလည်း ဒီထက်မပိုပါဘူး။ ကျွန်တော့်အမေက ပိုက်ဆံရဖို့အတွက် ဘာအလုပ်မဆို လုပ်ဖို့ တွန့်ဆုတ်မနေခဲ့ဘူး။
ပို့ကုန်တွေ တိုးတက်လာပြီး စီးပွားရေး အညွှန်းကိန်းတွေ ပြန်ကောင်းလာတယ်လို့ ဆိုပေမဲ့ သာမန်လူတွေကတော့ ဘာမှ မခံစားရသေးဘူး။ အထူးသဖြင့် ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်သူတွေအတွက် စီးပွားရေးအခြေအနေက တကယ်ကို ဆိုးရွားနေသည်။
ပြဿနာကတော့ ထောက်ပံ့မှု များလွန်းနေတာပဲ။ အသားကင်ဆိုင် တစ်ဆိုင်ပြီး တစ်ဆိုင်၊ ကုန်စုံဆိုင် တစ်ဆိုင်ပြီး တစ်ဆိုင် ဖွင့်နေကြတော့ အတူတူ ရှင်သန်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။
အဓိက အကြောင်းအရင်းကတော့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေက ဝန်ထမ်းခန့်ဖို့ မစဉ်းစားကြလို့ပါ။
အလုပ်အကိုင် ရှာရခက်တာကြောင့် လူတွေက ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းကိုပဲ ပြောင်းလုပ်ကြပြီး ပြိုင်ဆိုင်မှု များလာတဲ့အတွက် အိမ်လခတွေ တက်လာကာ ပိုဆိုးရွားတဲ့ စက်ဝန်းထဲကိုပဲ ရောက်သွားကြသည်။
သူ့စကားကို နားထောင်ရင်းနဲ့ ကားပါကင်ကို ရောက်လာခဲ့သည်။
“ဒီမှာပဲ ချပေးပါ”
ခရီးခကိုတော့ အက်ပ်ကနေတစ်ဆင့် ပေးချေပြီးသား ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်၏ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲတွင် ငွေသား ဝမ် ၃ သိန်း ရှိသည်။ ပိုက်ဆံအားလုံးကို ထုတ်ယူပြီး သူ့ကို တိပ် (Tip) အနေဖြင့် ပေးလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားကြောင့် ကျွန်တော် လုံခြုံစွာ ရောက်လာခဲ့တယ်။ အားတင်းထားပါ”
ကိုယ်စားလှယ်ယာဉ်မောင်းက တိပ်ကို ငြင်းမနေခဲ့ပါ။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ စီအီးအိုကြီး”
***
ကျွန်တော် ၃၈ ထပ်ကို တက်သွားခဲ့သည်။
ထိုအချိန်အတွင်းမှာတော့ တက်ဂယူ က ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းတောင် မလှမ်းသေးဘဲ သူမှာထားတဲ့ ပီဇာကို စားနေခဲ့သည်။
စီအီးအိုရုံးခန်းထဲတွင် လေ့ကျင့်ခန်းဝတ်စုံနှင့် လူဖျင်းတစ်ယောက် ဂိမ်းဆော့နေသည်ကို မြင်လိုက်ရတော့ ပစ္စည်းပို့သူ (Delivery man) အနေဖြင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားလိမ့်မည် မဟုတ်ပါလား။
“ခရီးစဉ်က ဘယ်လိုလဲ”
ကျွန်ုပ်က သူ့ကို မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် Eun-sung Cha ရဲ့ လေလံဆွဲမယ့် ဈေးနှုန်းကို သိလိုက်ရပြီ”
တက်ဂယူ က ဂိမ်းဆော့နေရာမှ အံ့အားသင့်သွားပြီး ရပ်တန့်သွားသည်။
“ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ”
လေလံဈေးနှုန်းဆိုတာ လွန်စွာလျှို့ဝှက်ရမည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။
သတင်းပေါက်ကြားမှာကို စိုးရိမ်သောကြောင့် လေလံမဆွဲမီ အချိန်လေးအလိုတွင်မှ ဆုံးဖြတ်ပြီး ရေးသားလေ့ရှိကြသည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်ကတော့ အခုပင် သိနေပြီ။
“ကျွန်တော့်မှာ အမြော်အမြင် (Vision) တစ်ခု ရှိတယ်”
တက်ဂယူ က မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။
“ကြာလှပြီနော်”
“ဟုတ်တယ်”
“ဘယ်လောက်တဲ့လဲ”
“ဒေါ်လာ ၂ ဒသမ ၉၃ ဘီလီယံ”
“သူတို့က အဲ့ဒီဈေးနဲ့ ဝယ်ဖို့ လုပ်နေတာလား”
“ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး”
Oracle ပြသခဲ့သည်မှာ Eun-sung Cha ၏ လေလံဈေးနှုန်း သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ သူတို့ လေလံအောင် မအောင်ဆိုသည်ကိုမူ မဖော်ပြခဲ့ပေ။
ထို့အပြင် ဤဈေးနှုန်းသည် သင့်လျော်သော ဈေးနှုန်း ဟုတ်မဟုတ်ကိုလည်း ကျွန်ုပ် မသေချာပေ။
“ဒါ ဈေးကြီးလွန်းမနေဘူးလား”
“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့”
Typo Group က ဝမ် ၃ ထရီလီယံကျော် လိုချင်သည်ဟု ဆိုထားသော်လည်း ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်က ဝမ် ၃ ထရီလီယံကို အမြင့်ဆုံးဈေးဟု သတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ကုမ္ပဏီအများစုကလည်း ဝမ် ၃ ထရီလီယံကို ကန့်သတ်ချက်အဖြစ် ထည့်သွင်းစဉ်းစားကြလိမ့်မည်။
ကျွန်ုပ်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ X ကော်ပိုရေးရှင်း၏ ငွေကြေးဆိုင်ရာ အစီရင်ခံစာကို ကြည့်လိုက်သည်။ ပိုင်ဆိုင်မှုအရင်းအနှီးမှာ ဝမ် ၄၁၃ ဘီလီယံ၊ ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က အရောင်းပမာဏမှာ ဝမ် ၈၉၄ ဘီလီယံနှင့် လုပ်ငန်းလည်ပတ်မှု အမြတ်မှာ ဝမ် ၁၈၉ ဘီလီယံ ဖြစ်သည်။
“ဝမ် ၃ ဒသမ ၂ ထရီလီယံဆိုရင် PER က ၁၇ ဖြစ်သွားမယ်”
“PER ဆိုတာ Price-to-Earnings Ratio ကို ပြောတာ မဟုတ်လား”
“ဟုတ်တယ်”
ရိုးရှင်းစွာပြောရလျှင် ဝမ် ၃ ဒသမ ၂ ထရီလီယံ အမြတ်ရဖို့အတွက်ဆိုလျှင် လက်ရှိ လုပ်ငန်းလည်ပတ်မှု အမြတ်အတိုင်း ၁၇ နှစ်တိုင်တိုင် ထိန်းထားနိုင်ရမည်ဟု ဆိုလိုသည်။
PER သည် လုပ်ငန်းကဏ္ဍအလိုက် အလွန်ကွာခြားသည့်အတွက် တစ်ပြေးညီ နှိုင်းယှဉ်ရန် ခက်ခဲသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ဇီဝနည်းပညာ သို့မဟုတ် ဆေးဝါးကဏ္ဍများတွင် လက်ရှိ အမြတ်မထွက်သေးသော်လည်း အနာဂတ် တိုးတက်မှု အလားအလာ မြင့်မားခြင်းကြောင့် PER အချိုး ၂၀၀ ကျော်ခြင်းမှာ ထူးဆန်းသည်မဟုတ်ပေ။
ကျွန်ုပ်တို့အနေဖြင့် ဝင်ငွေနှင့် လုပ်ငန်းလည်ပတ်မှု အမြတ်တို့ကို သုံးနှစ်စာ စစ်ဆေးကြည့်ခဲ့သော်လည်း သိသာထင်ရှားသည့် တိုးတက်မှုလမ်းကြောင်းကို မတွေ့ခဲ့ရပေ။
ဒါ တကယ်ပဲ ဝမ် ၃ ဒသမ ၂ ထရီလီယံ တန်ပါ့မလား။
“ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ”
“အလွန်အကျွံ ကုန်ကျစရိတ်တွေက နားလည်မှုလွဲတာကြောင့် ဖြစ်နေတာဆိုရင်တော့ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ ဒါက တရားမျှတတဲ့ ဈေးနှုန်းဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ ဆက်လုပ်သင့်တယ်”
နောက်ဆုံးတွင် တရားမျှတသည့် တန်ဖိုးကို ဆုံးဖြတ်ခြင်းက အရေးကြီးဆုံးဖြစ်သည်။
“အရင်ဆုံး Hyunjoo နဲ့ စကားပြောကြည့်ရအောင်။ သူ ဘယ်မှာလဲ”
တက်ဂယူ က ပြတင်းပေါက်ကို ညွှန်ပြသည်။
“ဟိုမှာလား”
ဒီလောက် ညဉ့်နက်နေပြီဖြစ်သည့်တိုင် ဘေးချင်းကပ် အဆောက်အအုံ၏ ထိပ်ဆုံးထပ်တွင် မီးများ ထိန်ထိန်လင်းနေသည်။
Hyunjoo သည် အမှုဆောင်ရုံးခန်းတွင် ရှိမနေဘဲ အောက်ထပ်တွင် Due Diligence (လုပ်ငန်းစစ်ဆေးခြင်း) အဖွဲ့နှင့်အတူ ရှိနေသည်။
***
ဒီအချိန်ထိ အလုပ်လုပ်နေသူမှာ Hyunjoo တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။ အစည်းအဝေးခန်းထဲတွင် Ellie နှင့် Henry အပါအဝင် Due Diligence အဖွဲ့ဝင် ၂၀ ကျော်တို့သည် စာရွက်စာတမ်းပုံများကြားတွင် နစ်မွန်းလျက် မနားမနေ အလုပ်လုပ်နေကြသည်။
သူတို့ထဲမှ တစ်ဝက်မှာ အာရှရုံးချုပ်မှ စေလွှတ်လိုက်သော ဝန်ထမ်းများ ဖြစ်သည်။
ကုမ္ပဏီတစ်ခုကို ရောင်းချသည့် လုပ်ငန်းစဉ်မှာ အမြန်ဆုံးဆိုလျှင် လအနည်းငယ်၊ အကြာဆုံးဆိုလျှင် တစ်နှစ်ကျော် ကြာမြင့်နိုင်သည်။
သို့သော် စာရင်းဇယား မမှန်ကန်မှုများကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် Typo Group သည် နှစ်ကုန်ပိုင်းတွင် ငွေသား လိုအပ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် ခရစ္စမတ်မတိုင်မီ ရောင်းချမှု ညှိနှိုင်းရေးကို မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အပြီးသတ်ရန် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ရောင်းချမှု လုပ်ငန်းစဉ်မှာ လျှပ်တစ်ပြက် မြန်ဆန်နေသည်။ သူတို့အတွက် Due Diligence လုပ်ရန် ၁၀ ရက်သာ အချိန်ပေးထားသည်။
အသေးစိတ် စစ်ဆေးမှုပြုလုပ်ရန် အချိန်မလုံလောက်သော်လည်း အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ အဲ့ဒီလို မလုပ်ချင်လျှင် လေလံမဆွဲဘဲ နေနိုင်သည်။ သို့သော် ကမ်းလှမ်းချက်မှာ လက်လွတ်မခံနိုင်လောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်။
ရလဒ်အနေဖြင့် Due Diligence အဖွဲ့မှာ မနားမနေ အလုပ်လုပ်နေရသည်။ ဤအခြေအနေမျိုးမှာ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် သာမက အခြား ကုမ္ပဏီများတွင်လည်း အတူတူပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။ Due Diligence ဆိုသည်မှာ ရှေ့နေများ၊ စာရင်းကိုင်များကဲ့သို့သော နယ်ပယ်အသီးသီးမှ ကျွမ်းကျင်သူများက စာရင်းဇယား၊ ဥပဒေရေးရာ၊ စီးပွားရေးနှင့် အခွန်အခဆိုင်ရာများကို စေ့စေ့စပ်စပ် စစ်ဆေးခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာရသည့် လုပ်ငန်းဖြစ်သည်။
ကိန်းဂဏန်းတစ်ခုတွင် အနည်းငယ်မျှ ပြောင်းလဲသွားရုံဖြင့် အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည့်အတွက် အထူးဂရုစိုက်ရသည်။ မီဒီယာတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ပစ္စည်းတစ်ခုကို ဈေးနှုန်းတစ်ခုဖြင့် ဝယ်ယူလိုက်သည်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် လွယ်ကူသည်ဟု ထင်ရနိုင်သော်လည်း ၎င်း၏နောက်ကွယ်တွင် ကြီးမားလှသော ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုများ ရှိနေသည်။
ပြင်ပတွင် ကျွန်ုပ်ကို တွေ့သွားသော Ellie က အစည်းအဝေးခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်။
“ဒီအချိန်ထိ အလုပ်လုပ်နေတာလား”
Ellie ခေါင်းညိတ်သည်။
“သဘက်ခါမှာ Pre-bid (ကြိုတင်လေလံ) ရှိတယ်။ ကျွန်မ ဥပဒေအဖွဲ့က ရှေ့နေတွေနဲ့ ဥပဒေရေးရာ ကိစ္စတွေကို ပြန်စစ်နေတာ”
“ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာ မရှိဘူးမလား”
“ဟုတ်ကဲ့။ OTK ကုမ္ပဏီရော ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ပါ နှစ်ခုလုံးက ဈေးကွက် လက်ဝါးကြီးအုပ်မှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြဿနာ မရှိပါဘူး”
ပိုက်ဆံရှိတိုင်း ကုမ္ပဏီတစ်ခုကို ဝယ်လို့ရသည်ဟု မဆိုလိုပေ။
ကိုရီးယားတွင် စက်မှုလုပ်ငန်းအရင်းအနှီးက ငွေကြေးဆိုင်ရာ အရင်းအနှီးကို ဥပဒေအရ ပိုင်ဆိုင်ခွင့်မရှိသည့်အပြင် သီးခြားကုမ္ပဏီတစ်ခုက ဈေးကွက်ကို လွှမ်းမိုးထားသည့် ပေါင်းစည်းမှုများကို ခွင့်မပြုပေ။
မကြာသေးမီက SSK တယ်လီကွန်း နှင့် GJ Morning တို့၏ ပေါင်းစည်းမှု ပျက်ပြားသွားခြင်းမှာ ဈေးကွက် လက်ဝါးကြီးအုပ်မှု စည်းမျဉ်းများကြောင့် ဖြစ်သည်။
“ကျွန်မတို့ အသေးစိတ်ကို ထပ်ပြီး စစ်ဆေးဖို့ လိုသေးတယ်…”
Ellie စကားပြောရင်း ရုတ်တရက် ကျွန်ုပ်ဆီသို့ နီးကပ်စွာ တိုးလာသည်။
“ဘာလို့ ဒီလို လုပ်နေတာလဲ”
အံ့သြသွားသော ကျွန်ုပ်က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူနေသည့် Ellie ကို မေးလိုက်သည်။
“ဝိုင်နံ့ ရနေတယ်။ ရှင် ဘယ်သူနဲ့ သောက်ခဲ့တာလဲ”
“…”
သူမ ချက်ချင်း ရိပ်မိသွားသည်။ ဒီကို မလာခင် အနည်းငယ်လောက် ရေမွှေးဆွတ်လိုက်သင့်တာလား။
“ငါ… ငါ ကျောင်းနေဖက် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့ ကြာကြာမှ တွေ့လို့ပါ”
“ကျောင်းနေဖက် သူငယ်ချင်း? ဘယ်သူလဲ”
“အမ်… ဟိုလေ…”
တစ်နည်းနည်းနဲ့ ယူရီ နဲ့ သောက်ခဲ့တယ်လို့ ပြောဖို့က မသင့်တော်သလို ခံစားရသည်။
Ellie က စိတ်ကောက်သလို ပြောလာသည်။
“အို၊ ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ။ ကျွန်မက ဒီလို အလုပ်လုပ်နေရတာကို Jinho က တစ်ယောက်တည်း သောက်နေတာပေါ့။ ကျွန်မလည်း ဝိုင်ကြိုက်တာကို”
“နောက်တစ်ခါကျရင် ငါ ဝယ်တိုက်မယ်”
ကျွန်ုပ်၏ စကားကြောင့် Ellie ၏ မျက်နှာမှာ ဝင်းပသွားသည်။
“တကယ်နော်? ကတိနော်”
“သေချာတာပေါ့”
ဒီနေ့တော့ ကတိတွေ အများကြီး ပေးနေမိသလိုပါပဲ။
Hyunjoo နှင့် Henry တို့က နောက်ကနေ လိုက်လာကြသည်။
“ရောက်လာပြီလား”
“ခဏလောက် ဆွေးနွေးစရာ ရှိလို့ပါ”
ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး စီအီးအိုရုံးခန်းထဲသို့ အတူတူ ဝင်သွားကြသည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း အလုပ်က မပြန်နိုင်သေးသည့် အတွင်းရေးမှူးက ကော်ဖီ ယူလာပေးသည်။
“Pre-bid အတွက် ဘယ်လောက် ဈေးနှုန်း သတ်မှတ်ရင် ကောင်းမလဲ”
Pre-bid အတွက် ဈေးနှုန်းကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် ရေးချလို့ မရပေ။ စည်းမျဉ်းအရ Pre-bid တွင် ရေးထားသည့်ဈေးထက် ပိုနည်းသော ဈေးနှုန်းကို တကယ့်လေလံတွင် ထည့်သွင်းခွင့် မရှိပေ။
“ဒေါ်လာ ၂ ဒသမ ၅ ဘီလီယံ။ အဲ့ဒီအောက် နည်းရင်တော့ Pre-bid မှာတင် အဖြုတ်ခံရလိမ့်မယ်”
ပါဝင်မည့် ကုမ္ပဏီ ၁၅ ခုခန့် ရှိသည်။
Pre-bid ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ သူတို့ထဲမှ မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် နိမ့်သော ဈေးနှုန်းများကို ရေးသားသည့် ကုမ္ပဏီများကို စစ်ထုတ်ရန်ဖြစ်သည်။ Pre-bid ပြီးနောက် တစ်ပတ်အကြာတွင် စတင်မည့် အဓိက လေလံပွဲမှာ တကယ့် ကစားပွဲ ဖြစ်သည်။
“X-Cop က ဒေါ်လာ ၃ ဘီလီယံကျော် တန်တယ်လို့ ထင်လား”
Ellie အံ့သြသွားသည်။
“ဒေါ်လာ ၃ ဘီလီယံ? အဲ့ဒါ များလွန်းမနေဘူးလား”
Hyunjoo က စီးကရက်ကို မီးညှိလိုက်ပြီး တစ်ချက်ဖွာကာ အတွေးထဲ နစ်မြောသွားသည်။
သူမသည် ပြီးခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူမ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခဲ့သည့် Due Diligence အချက်အလက်များကို ပြန်တွေးနေပုံရသည်။
“ကျွန်မတို့ နိုင်ငံမှာ လူမှုလုံခြုံရေးက အတော်လေး တည်ငြိမ်တယ်။ ဒါကြောင့် လုံခြုံရေးနဲ့ ကာကွယ်ရေးအတွက် လိုအပ်ချက်က တခြား ဖွံ့ဖြိုးပြီးနိုင်ငံတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် အဲ့လောက် မများဘူး။ ဒါပေမဲ့ ချမ်းသာတဲ့သူတွေ အရေအတွက် တိုးလာနေပြီး ကော်ပိုရိတ် လုံခြုံရေးက ပိုအရေးကြီးလာတယ်။ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ တစ်ဦးချင်းနဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေရဲ့ လိုအပ်ချက်က တိုးလာဖို့ အလားအလာ များတယ်။ ဒီအချက်ကို ထည့်တွက်ရင် အခု ဒေါ်လာ ၃ ဘီလီယံ ပေးရမယ်ဆိုရင်တောင် ပြဿနာ ကြီးကြီးမားမား မရှိသင့်ဘူး”
“နားလည်ပါပြီ”
တကယ်ပင် Eun-sung Cha သည် အကြောင်းမဲ့ သက်သက်ဖြင့် ထိုဈေးနှုန်းကို ရေးသားလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
လက်အောက်ခံ ကုမ္ပဏီတစ်ခုနှင့် ပေါင်းစည်းခြင်းဖြင့် ရရှိနိုင်မည့် ပေါင်းစပ်အကျိုးသက်ရောက်မှု (Synergy) ကို ထည့်တွက်မည်ဆိုလျှင် သူတို့အနေဖြင့် ထိုဈေးနှုန်းထက် ပိုပေးပြီး ဝယ်ယူလိုပေလိမ့်မည်။
သို့သော် ကျွန်ုပ်ကတော့ အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်ကြည့်နေဖို့ အစီအစဉ် မရှိပါ။
“လေလံဈေးနှုန်းကို ကျွန်တော်ပဲ ဆုံးဖြတ်မယ်”