“ငါ နောက်ထပ် စုဆောင်းသူ (collector) တစ်ယောက် ထပ်ဖြည့်ဖို့ လိုနေတယ်။”
ရုံးခန်းထဲတွင် ငါပြောလိုက်သည့် ဗုံးစလိုသတင်းစကားကြောင့် ကန်းဟယ်ရင် သည် Baekhyo နှင့် ကစားနေရင်း ရုတ်တရက် အေးခဲသွားသည်။ သူမသည် ငါပြောလိုက်သည်ကို မှားယွင်းကြားလိုက်မိသလားဟူသည့်အသွင်ဖြင့် ခေါင်းကို အနည်းငယ်စောင်းကာ ငါ့ကို မယုံကြည်နိုင်သည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လာသည်။
ငါပြောလိုက်သည့်အရာကို ရှင်းပြနေစရာ မလိုပေ။
“ငါ နောက်ထပ် စုဆောင်းသူတစ်ယောက် လိုအပ်နေတာ။”
“မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါကို နှစ်ခါပြောစရာ မလိုပါဘူး။”
စာရွက်စာတမ်းများကို စီစစ်နေသည့် Seoryeon က သက်ပြင်းချရင်း ဝင်ပြောသည်။
“ကြည့်လေ၊ မင်းရဲ့ညီမလေးတောင် ထိတ်လန့်သွားပြီ။”
“ကျွန်မဆိုလိုတာက အဲဒါမဟုတ်ဘူး။”
“ထားလိုက်ပါတော့။ မင်း နောက်ထပ် စုဆောင်းသူတစ်ယောက် လိုအပ်နေတာပဲ။ အကြောင်းရင်းတွေက အများကြီး ရှိနိုင်တာပေါ့။”
ငါ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ငါသည် သာမန်ဝန်ထမ်းအဆင့်မှ လက်ထောက်မန်နေဂျာအဆင့်သို့ ရာထူးတိုးမြှင့်ခံထားရသည်။ ရာထူးတိုးပွဲကို မလုပ်ရသေးသဖြင့် လက်ထောက်မန်နေဂျာ (ယာယီ) အဖြစ်သာ ရှိနေသေးသော်လည်း လက်ထောက်မန်နေဂျာတစ်ယောက်ရရှိမည့် အကျိုးကျေးဇူးများကိုတော့ ရရှိပြီးဖြစ်သည်။
လက်ထောက်မန်နေဂျာအဆင့် စုဆောင်းသူ (teller) တစ်ယောက်အတွက် ပေးအပ်သည့် အကျိုးကျေးဇူးတစ်ခုမှာ ငါစာချုပ်ချုပ်ဆိုနိုင်သည့် စုဆောင်းသူအရေအတွက်ကို တိုးမြှင့်နိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ သာမန်ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်သည် စုဆောင်းသူတစ်ယောက်ကိုသာ ရွေးချယ်နိုင်သော်လည်း လက်ထောက်မန်နေဂျာတစ်ယောက်ကမူ ထိုအရေအတွက်ကို လေးယောက်အထိ တိုးမြှင့်နိုင်သည်။ ထိုသို့ စုဆောင်းသူအရေအတွက် တိုးပွားလာသည်နှင့်အမျှ စာကြည့်တိုက်၏ အရွယ်အစားနှင့် ၎င်းကို လာရောက်ကြည့်ရှုသည့် ဝိညာဉ်အရေအတွက်တို့သည်လည်း သဘာဝအတိုင်း တိုးပွားလာမည်ဖြစ်သည်။ ငါရရှိမည့် အမှတ်ပမာဏသည်လည်း ပြောင်းလဲသွားပေလိမ့်မည်။
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါ မကြာခင် လက်ထောက်မန်နေဂျာ ဖြစ်တော့မှာ။ ပြီးတော့ White Flower Management ကလည်း တည်ငြိမ်တဲ့အနေအထားတစ်ခုကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ နောက်ထပ်လူတစ်ယောက် ထပ်ဖြည့်ဖို့ လိုအပ်နေတာ။”
“ကျွန်မလည်း သဘောတူပါတယ်၊ Yu-hyun။ ကျွန်မအနေနဲ့ကတော့လေ။”
Seoryeon ၏ အကြည့်သည် ကန်းဟယ်ရင် ဆီသို့ သဘာဝအတိုင်း ရောက်သွားသည်။
“Yoo, Yu-hyun။ မင်း နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးမလား။”
ကန်းဟယ်ရင် သည် သူမကြားလိုက်ရသည့်စကားကို မယုံနိုင်သည့်ပုံစံ ဖြစ်နေသည်။ သူမ ထိတ်လန့်နေသည်။
“မင်းက ငါ့နေရာမှာ တခြား စုဆောင်းသူသစ်တစ်ယောက်ကို ခေါ်လာမလို့လား။”
“ဟုတ်တယ်။”
“မဖြစ်ရဘူး!”
နောက်ဆုံးတွင် ကန်းဟယ်ရင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူမ၏အော်သံကြောင့် လန့်သွားသည့် Baekhyo သည် သူ၏ကြီးမားသည့်မျက်လုံးများကို ပို၍ပြူးကျယ်သွားအောင် ဖွင့်လိုက်ပြီး ထွက်ပြေးသွားသည့်အလား ငါ့ပခုံးပေါ်သို့ ပျံတက်လာသည်။ အို... ငါတို့ရဲ့ Baekhyo လေး ကြောက်သွားပြီ။
“ဘာကို မဖြစ်ရဘူးလဲ။”
“မင်း ငါ့ကို ငြီးငွေ့သွားပြီမလား။ မင်း ငါ့တစ်ယောက်တည်းပဲ လိုအပ်တယ်လို့ ပြောခဲ့ပြီးတော့!”
“ငါ အဲဒီလောက်အထိတော့ မပြောခဲ့ပါဘူး။”
သူမ၏ အဓိပ္ပာယ်လွဲမှားနေသည့်စကားကို ငါပြင်ပေးလိုက်သော်လည်း သူမက နားထောင်မည့်ပုံမပေါ်ပေ။ သူမသည် သူမယုံကြည်ရသူ၏ သစ္စာဖောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည့် ဝမ်းနည်းဖွယ်သူရဲကောင်းတစ်ယောက်လို ပြုမူနေသည်။ သူမသည် လက်တွေ့အခြေအနေကို လက်မခံနိုင်ဖြစ်နေသည်။
သက်ပြင်းချမိသည်။ ဒါက ခေါင်းကိုက်စရာပဲ။
“Hye-rim။ ငါ တခြားစုဆောင်းသူတစ်ယောက်ကို ရွေးလိုက်ရင်တောင် မင်းကို ပစ်ထားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
“ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့စိတ်ဝင်စားမှုက လျော့နည်းသွားမှာလေ! မိဘတွေရဲ့အချစ်ကို တစ်ဦးတည်းရယူထားတဲ့ ပထမကလေးက ဒုတိယကလေးမွေးလာတဲ့အခါ အာရုံစိုက်မှုတွေ လျော့ကျသွားသလိုမျိုးပေါ့!”
“ငါ အထင်အမြင်လွဲမှားမှုတွေကို ရှင်းပြရဦးမယ်။ ပထမအချက်၊ ငါက မင်းရဲ့ လုပ်ငန်းတွဲဖက်ပဲ၊ မင်းရဲ့မိဘမဟုတ်ဘူး။ ဒုတိယအချက်၊ မင်းက ငါ့အချစ်တွေကို တစ်ဦးတည်း ရယူထားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။”
“လိမ်ညာသူ! မင်း ငါ့ကို လှည့်စားခဲ့တယ်!”
“အာ၊ တကယ်ပါပဲ။”
သူမက နားထောင်မည်မဟုတ်သည့်အတွက် ငါသည် သူမ၏ခေါင်းကို လက်ဖြင့်ဖိချလိုက်သည်။
“အို!”
“နားထောင်။ ဒါက မင်းအတွက်လည်း လိုအပ်လို့ပါ။”
“ကျွန်မအတွက်လား။”
“ငါတို့နှစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဒီအတွေးကမ္ဘာတွေကို အမြဲတမ်း လှည့်ပတ်နေလို့ မရဘူး။ အခုလောလောဆယ်တော့ အဆင်ပြေပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ ပိုကြီးမားတဲ့ အတွေးကမ္ဘာတွေကို ရှင်းထုတ်ဖို့ဆိုရင် နှစ်ယောက်တည်းနဲ့ဆို ခက်ခဲလိမ့်မယ်။”
အဖွဲ့လိုက်သွားမှသာ ရှင်းထုတ်နိုင်မည့် အတွေးကမ္ဘာအချို့ ရှိနေသည်။ ကွန်စတန်တီနိုပယ်မြို့ကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ခြင်း ကိုသာ ကြည့်လိုက်ပါ။ အဲဒီနေရာကို စုဆောင်းသူ ၅၀ လောက် ဝင်ရောက်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ကန်းဟယ်ရင် ၏ အပြည့်အဝနိုးထလာသည့် စွမ်းရည်ကြောင့်သာ ငါတို့နှစ်ယောက်တည်းနဲ့ ရှင်းထုတ်နိုင်ခဲ့တာ၊ နောက်တစ်ခါ ထပ်ဖြစ်နိုင်မယ်လို့တော့ ငါမထင်ဘူး။ သေချာသည်မှာတော့ တည်ငြိမ်မှုနှင့် လိုက်လျောညီထွေရှိမှုအတွက် ငါတို့တွင် ပါတီဝင်များ ပိုလိုအပ်နေသည်။
“ဒါပေမဲ့ အခုချက်ချင်းကြီးတော့ အရေးမကြီးပါဘူး။ အခုလောလောဆယ်တော့ ငါတို့နှစ်ယောက်တည်းနဲ့ လုံလောက်နေသေးတာပဲ၊ ဒါကြောင့် ဒုတိယမြောက်လူကို အချိန်ယူပြီး ရှာပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့နေ့မှာတော့ တခြားလူတစ်ယောက်ကို ရှာရမှာပဲ။”
“ဟင့်။”
ဝမ်းနည်းနေရုံနဲ့ ဘာမှမထူးခြားလာဘူး။ ဝိညာဉ်တွေက အခုလောလောဆယ်မှာ ငါတို့ရဲ့ဇာတ်လမ်းကို ကြည့်ရတာ နှစ်သက်နေကောင်း ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေရင် သူတို့ ပျင်းလာလိမ့်မယ်။ ကန်းဟယ်ရင် နဲ့ ငါနှစ်ယောက်တည်းနဲ့တော့ သူတို့ကို အမြဲတမ်း ကောင်းမွန်တဲ့ ဖျော်ဖြေမှုမျိုး ပြသပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ရဲ့စိတ်ဝင်စားမှုကို ပြန်လည်နိုးကြားလာစေဖို့ မျက်နှာသစ်တွေ လိုအပ်တယ်။
“ဒါဆို မင်း ဘယ်သူ့ကို ရွေးဖို့ စဉ်းစားထားတာလဲ။”
“ငါ အခုထိ မဆုံးဖြတ်ရသေးဘူး။”
Seoryeon ၏ မေးခွန်းကို ငါ ထိုသို့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ငါသည် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် လက်ထောက်မန်နေဂျာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ငါ့စိတ်ထဲတွင် စာကြည့်တိုက်ကို ဘယ်လိုကြီးထွားအောင်လုပ်ပြီး သူတို့ကို ဘယ်လိုကောင်းမွန်တဲ့ ဖျော်ဖြေမှုမျိုး ပြသပေးရမလဲဆိုတာကိုပဲ အာရုံစိုက်နေမိသည်။ လက်ထောက်မန်နေဂျာ ဖြစ်လာပြီးနောက် ဒုတိယမြောက်နှင့် တတိယမြောက် စုဆောင်းသူကို ရှာဖွေဖို့အကြောင်း ငါမစဉ်းစားမိခဲ့ပေ။ ဒါကြောင့် ငါ့တွင် ခိုင်မာသည့် အစီအစဉ်မရှိခဲ့။
‘ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့စာဖတ်စွမ်းရည်ကို သုံးလိုက်မယ်ဆိုရင် အနည်းဆုံးတော့ အခြေခံအဆင့်လူတစ်ယောက်ကိုတော့ ရွေးနိုင်မှာပါ။’
သို့သော် ငါသည် အနာဂတ်အကြောင်း သိရှိမှုဖြင့် အတည်ပြုပြီးသားလူတစ်ယောက်ကို ရချင်သေးသည်။ ပြဿနာမှာ ဤအချိန်တွင် ငါရွေးချယ်နိုင်မည့်သူ တစ်ယောက်မှမရှိခြင်းပင်။ အဖြစ်နိုင်ဆုံးသော ကိုယ်စားလှယ်လောင်းများမှာ ငါ့အတိတ်ဘဝက ကန်းဟယ်ရင် နှင့်အတူ Miracle Generation ဟု ခေါ်ဆိုခံခဲ့ရသည့် Bang Sang နှင့် Flame Knight တို့ဖြစ်သည်။
‘ပြဿနာက Flame Knight က အမေရိကမှာ လှုပ်ရှားနေပြီးသားဆိုတော့ သူနဲ့ စာချုပ်ချုပ်ထားတဲ့ စုဆောင်းသူ (teller) ရှိနေမှာပဲ။ ပြီးတော့ Bang Sang ကိုကျတော့ သူ့ရဲ့အထောက်အထားကို ငါမသိတာကြောင့် ရှာမတွေ့နိုင်ဘူး။’
အထူးသဖြင့် ဂျီနက်စစ်၏အကာအကွယ် ကို လက်လွှတ်လိုက်ရပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူတို့ကိုတွေ့ဆုံနိုင်ရန် ငါကိုယ်တိုင်ပင် အပြေးအလွှား လိုက်ရှာရတော့မည်။ ရှင်းလင်းသည့်ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ လှုပ်ရှားနေခြင်းသည် အချိန်ဖြုန်းခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
‘ဒါပေမဲ့ ငါ တစ်ယောက် ဒါမှမဟုတ် နှစ်ယောက်လောက်ကိုတော့ မကြာခင် ရွေးရလိမ့်မယ်။’
ဒါသည် ငါ့စာကြည့်တိုက် လွန်စွာမြန်ဆန်စွာ ကြီးထွားလာခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် မရည်ရွယ်ဘဲ ဖြစ်ပေါ်လာသော ပြဿနာဖြစ်သည်။ သာမန်ဝန်ထမ်းအဆင့် စုဆောင်းသူတစ်ယောက်ယောက်သာ ငါ့ရဲ့စိုးရိမ်မှုတွေကို ကြားလိုက်ရရင် သူတို့က ငါ့ရဲ့ကော်လာကို ဆွဲကိုင်ပြီး ဆဲဆိုကြလိမ့်မည်။
[မင်း ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။]
‘နောက်ထပ်တစ်ယောက် လိုအပ်တယ်ဆိုတဲ့အချက်ကတော့ ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။’
[ဘာလို့ မင်းရဲ့ အနာဂတ်အကြောင်း သိရှိမှုကို မသုံးတာလဲ။]
‘ငါ ကိုယ်စားလှယ်လောင်းတွေကို အများကြီး သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အချိန်အခါက ပြဿနာပဲ။ သူတို့ထဲက တချို့က နိုးထလာဖို့ အချိန်မကျသေးသလို၊ တချို့ကလည်း နိုးထပြီးသားဖြစ်ပြီး တခြားနေရာတစ်ခုခုမှာ ရှိနေကြတယ်။ အချိန်အခါက မကောင်းဘူး။’
[ဟွန်း။ စောစောနိုးထလာမယ့်သူတွေကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးရင်ကော။]
‘စုဆောင်းသူရဲ့ စာချုပ်အခြေအနေက တစ်ဖက်လူဟာ စုဆောင်းသူ (collector) ဖြစ်နေရမယ်ဆိုတာပဲ။ အဲဒီမတိုင်ခင် စာချုပ်က အသုံးမဝင်ဘူး။ ပြီးတော့ ငါက ကြိုပြီး စာချုပ်ကမ်းလှမ်းလိုက်ရင် သူတို့က ငါ့ကို သံသယဝင်ကြမှာ မဟုတ်ဘူးလား။’
[ဟွန်း။ ခေါင်းကိုက်စရာပဲ။]
‘တကယ်တော့ Hye-rim တစ်ယောက်တည်းရှိနေတာက တခြားစာကြည့်တိုက်တွေထက်သာဖို့ လုံလောက်ပေမဲ့ ငါက သာမညလူမျိုးကို ရွေးလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။’
အရည်အချင်းရှိသည့် စုဆောင်းသူတစ်ယောက်သည် စာကြည့်တိုက်အတွက် အကျိုးရှိသည်။ ပိုအရေးကြီးသည်မှာ ငါနောက်ပိုင်းတွင် ရွေးချယ်ရမည့်လူများသည် ကန်းဟယ်ရင် နှင့် တန်းတူအရည်အချင်း ရှိရမည်ဖြစ်သည်။ ငါ့၏ပန်းတိုင်မှာ အတွေးကမ္ဘာများကို ရှင်းထုတ်ခြင်းဖြင့် ကမ္ဘာပျက်သုဉ်းခြင်းကို တားဆီးရန်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့လုပ်ဆောင်နိုင်ရန်အတွက် ငါ့တွင် အဆင့်မြင့်သည့် ရဲဘော်များ လိုအပ်သည်။
[သက်ပြင်း။ မင်းက ရွေးချယ်မှုများလိုက်တာ။ ပြီးတော့ အခြေအနေကလည်း မကောင်းဘူး။ ဘာလုပ်လို့ရမှာလဲ။]
‘အင်း၊ ငါ ကြိုးစားကြည့်ပါ့မယ်။’
[မင်းမှာ အစီအစဉ်ရှိလို့လား။]
‘ဟုတ်တယ်။ ငါ့မှာ တစ်ခုရှိတယ်။ ဘွဲ့နှင်းသဘင်အခမ်းအနားက မကြာခင်ရောက်တော့မယ်မလား။ အဲဒါက အသစ်နိုးထလာတဲ့ စုဆောင်းသူတွေ အများကြီး ဈေးကွက်ထဲ ရောက်လာမယ့် အချိန်ကာလပဲ။’
[မင်း လူသစ်တစ်ယောက်ကို ရွေးဖို့ မဟုတ်ဘူးမလား။]
‘ငါ စိန်တစ်ပွင့်ကို ရွေးမှာ။’
Baekryeon သည် ငါ့တွင် တခြားသူများ၏စာအုပ်ကို ဖတ်နိုင်သည့်စွမ်းရည်ရှိသည်ကို မသိပေ။ ဒါကြောင့် သူက ငါပြောတာကို သိပ်ပြီး သဘောမတူခဲ့။ ကောင်းပါပြီ၊ သူ မကြာခင် မြင်တွေ့ရပါလိမ့်မည်။
‘ရှိမှာပါ။ သူတို့ရဲ့ အရည်အချင်းတွေကို သူတို့ကိုယ်တိုင် မသိရှိကြဘဲ ဘယ်သူ့ရဲ့မှတ်မိခြင်းကိုမှ မခံရတဲ့လူတွေပေါ့။’
ရွှေရောင်စာအုပ်ပိုင်ရှင်တိုင်း အောင်မြင်သွားတာ မဟုတ်ဘူး။ တချို့လူတွေက သူတို့ရဲ့အရည်အချင်းတွေက ဘာလဲဆိုတာကိုတောင် မသိဘဲနဲ့ သူတို့ရဲ့ဘဝတွေကို ဖြတ်သန်းသွားကြတယ်။ မဟုတ်ပါက၊ စုဆောင်းသူ (collector) မဟုတ်ဘဲနှင့်ပင် အဆုံးသတ်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် လှုပ်ရှားနေသူများ ရှိလာလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။
‘နောက်ဆုံးတော့ အားလုံးက ကိုယ်ဘာလုပ်သလဲဆိုတဲ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်တာပါ။ ဒီလိုငြိမ်းချမ်းတဲ့ခေတ်မှာ ဘယ်သူမှ သတိမထားမိတဲ့ အရည်အချင်းမျိုးတွေ ရှိပေမဲ့၊ အစွန်းရောက်တဲ့ အခြေအနေမျိုးတွေမှာတော့ နိုးထလာတတ်ကြတယ်။’
[ကောင်းပါပြီ၊ မင်းကတော့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ထိုင်နေလို့မရဘူးလေ။ ကံကောင်းပါစေ။ ဘယ်လောက်ကြာမလဲဆိုတာတော့ ငါမသိဘူး။]
‘အကြာကြီးတော့ မကြာလောက်ပါဘူး။’
[ဘာလို့ အဲဒီလောက်တောင် သေချာနေတာလဲ။]
Baekryeon ၏ မေးခွန်းကြောင့် ငါ ပြုံးမိရသည်။
‘ခံစားချက်အရပေါ့။’
***
“ဟီး။ အရမ်းမတရားတာပဲ။ ကျွန်မကို စွန့်ပစ်သွားပြီ။ ကျွန်မကို တကယ်ပဲ စွန့်ပစ်သွားပြီ။”
ဆိုဖာပေါ်တွင် လှဲလျောင်းကာ ငိုယိုနေသည့် ကန်းဟယ်ရင် ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ငါ သက်ပြင်းချမိလုနီးပါးပင်။
“ဟာ။ ကန်းဟယ်ရင်၊ ငါ မင်းကို ဘယ်တုန်းက စွန့်ပစ်လိုက်လို့လဲ။”
“ရှင်က ကျွန်မကိုပဲ လိုတယ်လို့ ပြောခဲ့တာလေ~။”
“အဲဒီလိုပဲ ဆက်ပြောနေရင် ငါ ဒေါသထွက်တော့မယ်နော်။”
“ဟုတ်။ တောင်းပန်ပါတယ်။”
သူမ နောက်ဆုံးတော့ မတ်တပ်ထိုင်လိုက်သည်။ အမှန်တော့ သူမ အစပိုင်းတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သော်လည်း၊ တကယ်တမ်းတွင် သူမ ဂရုစိုက်နေသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း သူမသည် ကလေးတစ်ယောက်လိုပင် အလိုလိုက်ခံချင်နေသေးသည်။ သူမအရွယ်နှင့် ဒီလိုပြုမူသင့်သလားဆိုသည့်အချက်ကိုတော့ ခဏဘေးဖယ်ထားလိုက်ရအောင်။ လူတိုင်းက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မတူကြဘူးလေ။
“ကန်းဟယ်ရင်၊ မင်းဆီမှာ မကြာခင် ဂျူနီယာ (junior) တစ်ယောက် ရောက်လာတော့မှာမို့လို့၊ သူတို့ရောက်လာရင်လည်း ကောင်းကောင်းဆက်ဆံပေးပါ။ မင်းလည်း မကြာခင် ရာထူးတိုးတော့မှာမလား။ အကြီးအကဲ (senior) လို့ အခေါ်ခံရတာကိုလည်း အသားကျအောင် လုပ်ထားရတော့မယ်။”
“အကြီး…အကဲ?”
ထိုစကားလုံးက သူမ၏ တစ်စုံတစ်ခုကို လှုံ့ဆော်လိုက်ပုံရပြီး၊ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် တောက်ပသွားသည်။
“ဟီးဟီး။ အကြီးအကဲ ဟုတ်လား။ အဟမ်း။ ကောင်းပါပြီလေ၊ မတတ်နိုင်ဘူးပေါ့။”
Seoryeon နှင့် ငါသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ သူမကို မတားနိုင်တော့သည့်အလား ခေါင်းခါမိလိုက်ကြသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ဝိညာဉ်တွေရှေ့မှာဖြစ်စေ၊ လူမြင်ကွင်းမှာဖြစ်စေ သူမ ဒီလိုရူးကြောင်ကြောင် အပြုအမူမျိုး မပြတာက ကံကောင်းသေးသည်။ ငါကတော့ နည်းနည်းပိုပြီး ဒုက္ခခံရုံပါပဲ။
ဘီပ်!
“ဟင်?”
ရုတ်တရက် မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ရောက်လာသည်။ ဒီတစ်ခါ ဘယ်သူ ပို့လိုက်တာလဲ။ ငါ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ၊ ဝိညာဉ်မဟုတ်ဘဲ စုဆောင်းသူ (teller) တစ်ယောက်ဆီက ဖြစ်နေသည်။
‘ပင်တာဂရမ် ဆီကတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ တခြားဌာနက တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို ကြိုပြီး စည်းရုံးဖို့ ကြိုးစားနေတာများလား။’
အင်း၊ လက်ထောက်မန်နေဂျာအဖြစ် အမြန်ဆုံး ရာထူးတိုးခဲ့တဲ့ ငါ့အကြောင်းကို သိတဲ့သူတိုင်း သိကြတာပဲ။ ဟိုမှာ ဘယ်ဌာနမှ မဝင်ရသေးတဲ့ စုဆောင်းသူတွေက ငါ့ကို လိုချင်နေကြတာပေါ့။
‘ဒါပေမဲ့ သူတို့က ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ မက်ဆေ့ချ် ပို့လာကြတယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ အလုပ်နဲ့ပတ်သက်တာပဲ ပို့လေ့ရှိကြတာ။’
ဘာများလဲဆိုပြီး စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ၊ အခြားသူတစ်ယောက်နှင့် အချိန်နှင့်တစ်ပြေးညီ မျက်နှာချင်းဆိုင် စကားပြောနိုင်သည့် မက်ဆေ့ချ်ဝင်းဒိုးတစ်ခု ပွင့်လာသည်။ ဗီဒီယိုခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။
-အာ၊ ဘာလဲ။ ကြားရလား။
မျက်နှာပြင်၏ တစ်ဖက်တွင် အသားညိုညိုနှင့် ဆံပင်အရောင် ငွေရောင်ရှိသည့် အလှပဂေးတစ်ယောက် ရပ်နေသည်။ သူမက ငါ့ကို ရင်းနှီးစွာ ပြောဆိုနေသော်လည်း၊ သူမကို တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးသလို ခံစားရသည်။ သူမက ဘယ်သူလဲ။ သူမလိုမျိုး စုဆောင်းသူ (teller) တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ဖူးတာ ငါ မမှတ်မိဘူး။
-မကြာခင် လက်ထောက်မန်နေဂျာ ရာထူးတိုးတော့မယ်လို့ ကြားတယ်။
“ဟင်? အော်။”
-ဘာလို့ အဲဒီလို တုံ့ပြန်တာလဲ။ ငါက မင်းကို သတိရလို့ မင်း ဘယ်လိုနေလဲဆိုတာ မေးကြည့်တာ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဂုဏ်ယူပါတယ်။
သူမက အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေသည့်ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး၊ သူမ၏ နဖူးတွင် ဦးချိုများ ရှိနေသည်။ နေပါဦး၊ ဦးချိုလား။
“မင်းက… မင်းက Horns (ဦးချိုမ) မဟုတ်လား။”
ငါ ရုတ်တရက် အခမ်းအနားမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို ပြန်တွေးမိသည်။ ဧည့်ခံပွဲခန်းမထဲမှာ အခြေအနေကို တိတ်တိတ်ကလေး စောင့်ကြည့်နေချိန်မှာ ငါ့ဆီကို ချဉ်းကပ်လာတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်။ သူမက တခြားသူတွေလို ပုံစံအပြည့်အဝ မပြောင်းလဲနိုင်တာမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ ဦးချိုနှစ်ချောင်း ရှိနေခဲ့တာ။ သူမက ငါ့ကို ပြိုင်ဆိုင်လိုသည့်သဘောထားရှိခဲ့ပြီး၊ နောက်မှ ပြမယ်လို့ အော်ပြောခဲ့သေးသည်။ မျှော်လင့်မထားတာမို့လို့ ငါ မှတ်မိနေခဲ့တာ။ ဟုတ်ပါတယ်၊ Horns ဆိုတာ သူမရဲ့ တကယ့်နာမည် မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီတုန်းက သူမမှာ နာမည်တောင် မရှိခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မျက်နှာပြင်တစ်ဖက်ကနေ အကြမ်းပတမ်း တုံ့ပြန်လိုက်တာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ငါ့ခန့်မှန်းချက် မှားမနေဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။
-ဘာ! ဘာလို့ Horns လို့ ခေါ်တာလဲ။ ငါ့မှာ နာမည်ရှိတယ်လေ! Arisha လို့ ခေါ်တယ်!
“အော်၊ အော်။ ဟုတ်ပါပြီ။ တောင်းပန်ပါတယ်။”
-ဟွန်း! မင်း၊ မင်းရဲ့ အပြုအမူက တကယ်ပဲ ငါ့ကို ဒေါသထွက်စေတယ်!
ငါ တကယ်ကို အံ့အားသင့်သွားမိသည်။ အဲဒီတုန်းက တွေ့ခဲ့တဲ့ ကလေးမလေးက ဒီလောက်တောင် လှပတဲ့သူ ဖြစ်လာမယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားပါ့မလဲ။ မျက်နှာပြင်တစ်ဖက်မှာ သူမရဲ့အနောက်ကနေ အမြီးလိုမျိုး ဝှေ့ယမ်းနေတာက ဘာလဲ။ သူမက အနီရောင်နတ်ဆိုး (Red Demon) ပုံစံကို ယူထားပုံရသည်။
‘အနီရောင်နတ်ဆိုးတွေဆိုတာ ရောနှောကမ္ဘာမှာတောင် နာမည်ကြီးတဲ့ မျိုးနွယ်စုတွေ မဟုတ်လား။ ဒါဆို ဒီအလှပဂေးမှာလည်း အရည်အချင်း ရှိတာပေါ့။’
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကြာကြာမှ ပြန်တွေ့ရတာမို့လို့ သူမ ဘယ်လိုနေလဲဆိုတာ မေးလိုက်သည်။
“ဒါဆို။ မင်းလည်း Story Room မှာပဲ ရှိတာပေါ့နော်? ဘယ်လိုနေလဲ။”
-ငါလား? အင်း၊ ကံကောင်းလို့ ဌာနတစ်ခုကို ဝင်ခွင့်ရပြီး အကြီးအကဲတွေဆီက အကူအညီ ရနေတာပေါ့။
“အော် ဟုတ်လား။ ဘယ်ကဏ္ဍမှာလဲ။”
-Altairan ဆိုတဲ့ ဂြိုဟ်တစ်ခုပါ။ ဓားနဲ့ မှော်ပညာတွေ ရှိတဲ့နေရာမျိုး။
သူမက ဖန်တီးမှုကဏ္ဍ (fantasy sector) မှာ အလုပ်လုပ်နေတာပဲ။ အင်း၊ ပုံမှန်အားဖြင့် ငါ့ရဲ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေက ကမ္ဘာမြေမှာပဲ ဇာတ်လမ်းတွေ လုပ်လေ့ရှိကြပေမဲ့၊ တခြားဌာနတွေရဲ့ အကူအညီနဲ့ တခြားကဏ္ဍတွေကို ပြောင်းရွှေ့တာကတော့ သာမန်ပါပဲ။
“မင်းတော်တော်လေး အဆင်ပြေနေတာပဲနော်။”
-ဟွန်း၊ ဟွန်း! ငါ့ကို ဘယ်လိုထင်လဲ။ ဒီစကားကြားရင် အံ့သြမသွားနဲ့နော်! အခုထိ ငါ့ရဲ့စာကြည့်တိုက်မှာ ကြည့်ရှုသူ ၅၀၀ တောင် ရောက်နေပြီ!
“အော်။”
ငါ့အတွက်တော့ ၃၀၀၀ ကျော်နေပြီဖြစ်လို့ ၅၀၀ ဆိုတာ နည်းနေသလို ခံစားရပေမဲ့၊ တကယ်တမ်းတော့ ဒါဟာ မယုံနိုင်စရာ အရေအတွက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကြည့်ရှုသူ ၅၀၀ ကျော်တယ်ဆိုတာ သူမမှာ မယုံနိုင်စရာ အရည်အချင်းတွေ ရှိနေတယ်ဆိုတာကို ပြသနေတာပဲ။
-ဟုတ်တာပေါ့၊ ရာထူးတိုးပြီးသား မင်းနဲ့ယှဉ်ရင်တော့ နည်းသေးတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ငါ မကြာခင် မှီအောင် လိုက်မယ်!
Arisha က မျက်နှာပြင်အပြင်ဘက်ကနေ ငါ့ကို လှောင်ပြောင်ရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။ သူမ ကြည့်ရှုသူ ၂၅၀၀ ရဲ့ အတားအဆီးကို လွယ်လွယ်နဲ့ ကျော်ဖြတ်နိုင်မလားဆိုတာ ငါ စိတ်ဝင်စားမိပေမဲ့၊ သူမမှာ ကြီးမားတဲ့ အိပ်မက်တွေ ရှိနေတာကို မြင်ရတာ ဝမ်းသာစရာပါပဲ။
“မင်း ကောင်းတဲ့ စုဆောင်းသူ (collector) ကို ရှာတွေ့ထားတာပေါ့ ဟုတ်လား။”
-အင်း၊ အဲဒီလိုမျိုးပေါ့။ သူက ဒီကမ္ဘာက သူကောင်းမျိုးနွယ်ပဲ။ ငါနဲ့ စာချုပ်မချုပ်ခင်တုန်းကတော့ သူက လူရှုံး (loser) လို့ အခေါ်ခံခဲ့ရတာ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာတော့ သူက လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားတယ်။ သူက အခု လူရှုံး မဟုတ်တော့ဘူး၊ သူက ထိပ်တန်းလူ (elite) ဖြစ်သွားပြီ!
“ဟင်?”
ငါ ဒါကို တစ်နေရာရာမှာ ကြားဖူးသလို ခံစားရတာမို့လို့ စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။
“မင်း… သူက ကောင့် (count) ဒါမှမဟုတ် မားကစ် (marquis) ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုများ ဖြစ်နေမလား။”
-ဟင်? ဘာလဲ။ မင်း ဘယ်လိုလုပ်သိတာလဲ။ သူက ကောင့်မျိုးနွယ်ကပါ။
“သူက အတိတ်တုန်းက ပြဿနာတွေ ရှာလေ့ရှိလို့ လူရှုံးလို့ အခေါ်ခံခဲ့ရတာ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့မှာ သူ ရုတ်တရက် သတိဝင်လာပြီး တခြားလူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားတယ် မဟုတ်လား။ ပြီးတော့ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေအားလုံးကလည်း အံ့သြနေကြတာပေါ့။”
-ဟင်? အဲ၊ အဲ။
“ပြီးတော့ သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားတဲ့ သူ့အဖေက နောက်ဆုံးတော့ သူ့ကို ချီးကျူးပြီး သူ့အတွက် ဝမ်းသာနေတာ၊ ပြီးတော့ သူနဲ့ စေ့စပ်ထားတဲ့ တခြားမင်းမျိုးမင်းနွယ်က မိန်းကလေးကလည်း ကောလာဟလတွေကို မယုံဘူးလို့ သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်နေတာမျိုးရော။ ပြီးတော့ သူက အရင်က ဝနေပေမဲ့ အခု ဝိတ်ကျသွားပြီး ချောမောသွားတာမျိုးလား?”
-မင်း၊ မင်းက ဘာလဲ? မင်း ဘယ်လိုလုပ် အဲဒါတွေ အကုန်သိနေတာလဲ!!
မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ။ ဒီအလှပဂေး Arisha က လူရှုံးဇာတ်လိုက် (loser protagonist) ကို ရွေးလိုက်တာပဲ။ ငါ သူမကို ပြန်မဖြေဘဲ သובသိုစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
“အင်း၊ မင်း ကောင်းတဲ့လူကို ရွေးလိုက်တာပါပဲ။ ကံကောင်းပါစေ။”
-စောက်ကျိုးနည်း! မင်း၊ အဲဒါလောက်နဲ့ မင်း အနိုင်ရသွားတယ်လို့ မထင်နဲ့နော်!
“ဟုတ်ပါပြီ။ ဂရုစိုက်ပါ။ အချိန်ရရင် နောက်မှ စကားပြောကြတာပေါ့။”
ငါ အဲဒီလိုပြောပြီး ဖုန်းချလိုက်သည်။ မျှော်လင့်မထားဘဲနဲ့ သူ့ကို တွေ့ရတာမို့လို့ ငါ တော်တော်လေး ဝမ်းသာမိတယ်။ ဖုန်းချပြီး ခဏနားနေလိုက်ချိန်မှာတော့ အခုထိ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ Baekryeon နဲ့ ကန်းဟယ်ရင် က ငါ့ကို စောင်းကြည့်နေကြသည်။
“Yu-hyun။”
“ခုနက မိန်းကလေးက ဘယ်သူလဲ။”
ဟင်? ဘာလို့ သူတို့ ရုတ်တရက် ဒီလိုတွေ ဖြစ်နေကြတာလဲ။