ဤသည်မှာ ပေးပို့ထားသော အခန်း ၄၅၀ (ဇာတ်သိမ်းပိုင်း) ၏ မြန်မာဘာသာပြန် ဖြစ်ပါသည်။
---
## ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ သိတဲ့ အဓိကဇာတ်လိုက်များ – အခန်း ၄၅၀
**မူရင်းလင့်ခ်:** [NovelPing](https://novelping.com/book/the-main-characters-that-only-i-know/chapter-450)
---
စစ်ပွဲပြီးဆုံးခဲ့သည်မှာ တစ်နှစ်ပင် ရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
မူလကဆိုလျှင် ဤအချိန်သည် ယခင်စကြဝဠာထဲ၌ သူတို့ မည်သည့်အခါမျှ ရောက်ရှိခွင့် ရနိုင်မည်မဟုတ်သည့် အချိန်၊ ဘယ်တော့မှ ပိုင်ဆိုင်ခွင့် မရနိုင်ခဲ့သည့် အချိန်မျိုးဖြစ်သည်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ ဖြစ်ကြသည့် လူသားများနှင့် နတ်ဘုရားဝိညာဉ်များသည် ယခုအခါ ထိုခွင့်မပြုခဲ့ဖူးသော အနာဂတ်ကို ရင်ဆိုင်နေကြရပြီ ဖြစ်သည်။
ဂဝန်ဂျီအာ (Kwon Jia) သည် မြို့ဟောင်း (Old Town) ၏ မြို့ပြင်ဘက်သို့ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
အီဒင် (Eden)၊ ပန်ဒီမိုနီယမ် (Pandemonium) နှင့် သုံးဆယ့်ခြောက်ထပ်မြောက် ကောင်းကင်ဘုံတို့ ထပ်တူကျနေသော နယ်စပ်ဒေသများတွင် တိုက်ပွဲများ ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းကြောင့် မြို့ဟောင်းမှာမူ လတ်တလော စစ်ပွဲ၏ ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုများမှ ကင်းလွတ်ခဲ့ရသည်။
တိုက်ပွဲများသာ ဒီထက်ပို၍ ကြာမြင့်ခဲ့ပါက အခြေခံဖောင်ဒေးရှင်း၏ ခံတပ်ကြီး ရွှေ့လျားလာပြီး မြို့ဟောင်းနှင့်တကွ မဟာမိတ်မြို့များအားလုံး မီးဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်ခဲ့ရမည် ဖြစ်သော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုသို့ ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။
"လူတိုင်းက ရှေ့ဆက်သွားနိုင်ဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေကြတာပဲ။"
စစ်ပွဲ၏ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များမှာ တစ်နှစ်တည်းနှင့် လုံးဝဥဿုံ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာရန်အတွက် အသေးအဖွဲ မဟုတ်ခဲ့ပေ။
မြို့ဟောင်းသည် စစ်ပွဲ၏ တိုက်ရိုက်သက်ရောက်မှုကို မခံခဲ့ရသော်လည်း သေဆုံးဒဏ်ရာရသူ ပမာဏ များပြားလွန်းသဖြင့် မသေးငယ်သော ဒဏ်ရာကြီးကို ပုခုံးထမ်းထားရဆဲဖြစ်သည်။
မြို့ပြင်ဘက်တွင် ကြီးမားသော သင်္ချိုင်းဂူကြီးတစ်ခုကို တည်ဆောက်ထားခဲ့ပြီး ယခုအချိန်အထိပင် လူအများအပြား လာရောက်ကာ ပန်းများဆက်သ၍ ဝမ်းနည်းခြင်း အထိမ်းအမှတ်များကို ပြုလုပ်နေကြဆဲဖြစ်သည်။
“ဂျီအာနင်း… ပြင်ဆင်ရတော့မယ့် အချိန်ရောက်ပြီ။”
“ဩော… ယောင်းမင်း ဟုတ်လား။ ဟုတ်တယ်၊ ပြင်ရတော့မယ်။”
ဂဝန်ဂျီအာသည် သူမ၏ အသုံးအဆောင်များကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထုပ်ပိုးပြီး အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။
သူမအား စောင့်ဆိုင်းနေကြသူများမှာ ယခင် ပန်းဖြူစီမံခန့်ခွဲရေးအဖွဲ့ (White Flower Management) ၏ အဖွဲ့ဝင်များပင် ဖြစ်သည်။
သူမအား စောင့်မျှော်နေကြသည့် ဘက်ဆယ်လျွန် (Baek Seo-ryeon)၊ ကန်ဟေရင် (Kang Hye-rim)၊ ဆူဆူမင်း (Seo Sumin) နှင့် ယူးယောင်းမင်း (Yoo Young-min) တို့အားလုံး ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြသည်။
ဘက်ဆယ်လျွန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင်မူ ကွေးကွေးလေး အိပ်ပျော်နေသော ကွေးကွေးလေးဖြစ်သည့် ဘက်ဟျို (Baek-hyo) လေး ရှိနေသည်။
သူတို့သည် အပြုံးများဖြင့် နှုတ်ဆက်စကား ဆိုကြပြီး ပစ္စည်းများကို ကားပေါ်သို့ တင်လိုက်ကြသည်။
“ကဲ ဒါဆိုလည်း… ထွက်ကြစို့။”
ယူးယောင်းမင်းက စတီယာရင်ကို ကိုင်လိုက်သည်။ ဂဝန်ဂျီအာ၏ အကြည့်များက ကားပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဖြတ်သန်းသွားသော လမ်းဘေးရှုခင်းများထံ ရောက်ရှိသွားသည်။
ကန်ဟေရင်၊ ဆူဆူမင်း နှင့် ဘက်ဆယ်လျွန်တို့သည်လည်း ထိုနည်းတူပင် အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေကြသည်။
သူတို့၏ ဦးတည်ရာမှာ အိုကီးယားနော့စ် (Okeanos) ကမ်းခြေ၏ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ပင်လယ်ရှုခင်းကြောင့် လူသိများသည့် အိုလံပတ်စ် မဟာတပ်မတော်၏ နယ်မြေဟောင်းပင် ဖြစ်သည်။
“အများကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့တာပဲ။”
ကန်ဟေရင်က မရည်ရွယ်ဘဲ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ ဆူဆူမင်းကလည်း ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
ကမ္ဘာကြီးက ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
စစ်ပွဲကို ကြံ့ကြံ့ခံကျော်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ဒဏ်ရာများကို ကုစားရင်း သူတို့သည် ပိုမိုကောင်းမွန်သော အနာဂတ်ဆီသို့ ဦးတည်ရွှေ့လျားနေကြပြီဖြစ်သည်။
တစ်ချိန်က သန့်ရှင်းသောတပ်မတော် (Holy Army) နှင့် မဟာတပ်မတော် (Great Army) ဟု ကွဲပြားခဲ့သော အုပ်စုများမှာ မရှိတော့ပေ။ ယခုအခါ နယ်ပယ်ပေါင်းစုံ စုစည်းထားသော စည်းလုံးသည့် မဟာမိတ်အဖွဲ့ကြီး ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
လူသားများနှင့် နတ်ဘုရားဝိညာဉ်များကို ပိုင်းခြားထားခဲ့သည့် သခင်များ၏ မဟာမိတ်အဖွဲ့ (Alliance of Lords) ပင်လျှင် မရှိတော့ပေ။
ဒီကမ္ဘာကြီးသည် နတ်ဘုရားဝိညာဉ်များနှင့် လူသားများအကြား အတားအဆီးများကို ထပ်မံမတည်ဆောက်တော့ပေ။
“ငါတို့အားလုံး ဒီလိုမျိုး စုံစုံလင်လင် မဆုံဖြစ်တာ ကြာပြီကို မင်းတို့က တိတ်ဆိတ်နေကြတုန်းပဲလား။ တစ်လတောင် ရှိသွားပြီလေ! မင်းတို့ တကယ် ရက်စက်ကြတာပဲ။”
ယူးယောင်းမင်းသည် တိမ်မှောင်နေသော လေထုကို မနှစ်မြို့သဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို မြိုင်မြိုင်ဆိုင်ဆိုင်ဖြစ်အောင် စတင်ပြောဆိုလိုက်သည်။
ဘက်ဆယ်လျွန်ကလည်း ထိုခံစားချက်ကို နားလည်သဖြင့် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဝင်ရောက်ပြောဆိုခဲ့သည်။
“ဒါနဲ့ ယောင်းမင်း… မင်း ဒီရက်ပိုင်း ဘာတွေလုပ်နေလဲ။”
“ငါလား… ကြေးစားအဖြစ် ဆက်လုပ်နေတာပေါ့။”
လွန်ခဲ့သည့် တစ်နှစ်အတွင်း ယူးယောင်းမင်းသည် ရောနှောနယ်ပယ်တစ်ခုလုံးကို လှည့်ပတ်သွားလာရင်း သူ၏ ကြေးစားအလုပ်ကို ဆက်လက်လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော် ယခင်နှင့်မတူသည်မှာ သူသည် အခကြေးငွေရယူသည့် တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ခြင်းထက် စစ်ပွဲကြောင့် အကူအညီလိုအပ်နေသည့် နေရာများသို့ အရင်းအမြစ်များ ထောက်ပံ့ပေးခြင်း၊ ပင်ပန်းသော လုပ်အားဒါနများတွင် ကူညီပေးခြင်းစသည့် စေတနာ့ဝန်ထမ်း လုပ်ငန်းများကိုသာ အဓိကထား လုပ်ဆောင်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ကမ္ဘာပေါ်တွင် ပဋိပက္ခအချို့ ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း ကြေးစားများအနေဖြင့် အညစ်ပန်းဆုံး အလုပ်များကို လုပ်ဆောင်စရာ မလိုတော့ပေ။
ယူးယောင်းမင်းသည် စွန့်ပစ်ခံထားရသော ကြေးစားများကို စုစည်းကာ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ဖွဲ့စည်းခဲ့ပြီး နေရာအနှံ့အပြားတွင် အကူအညီပေးနေသည့် အရပ်ဘက်အဖွဲ့အစည်းအဖြစ် ဆောင်ရွက်နေခဲ့သည်။
“ကြေးစားလုပ်ငန်းက အခုဆို ပြောင်းလဲဖို့ လိုနေပြီလေ၊ မဟုတ်ဘူးလား။ ငါတို့ အမြဲတမ်း သွေးထွက်သံယို အလုပ်တွေကိုပဲ မလုပ်နိုင်ဘူးလေ။ ဒါနဲ့ ဆယ်လျွန်… မင်းရော ဘယ်လိုလဲ။”
“ငါလား… ပုံမှန်ပါပဲ။”
ဘက်ဆယ်လျွန်သည် ပိုမိုကောင်းမွန်သော ကမ္ဘာတစ်ခုကို ဖန်တီးရန် မဟာမိတ်အဖွဲ့သစ်၏ အဓိကအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးအဖြစ် မနားမနေ ကြိုးစားခဲ့သည်။
မူလက စုဆောင်းသူများ စီမံခန့်ခွဲရေးအဖွဲ့ (Collector Management) ၏ ခေါင်းဆောင်ငယ်လေးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ အရည်အချင်းနှင့် ပါရမီတစ်ခုတည်းကြောင့်ပင် သခင်များ မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ ကိုယ်စားလှယ် ဖြစ်လာခဲ့ရုံမျှမက ကမ္ဘာ့မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ သော့ချက်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။
“အလုပ်တွေနဲ့တင် မအားမလပ် ဖြစ်နေတာကို မင်းတို့အတွက် အချိန်ဖယ်ပေးထားတာ သိရဲ့လား။ ဒါကြောင့် ငါ့ကို ဂရုစိုက်ကြနော်၊ ကြားလား။”
“ဒါပေါ့၊ ဒါပေါ့။ အဲဟိုဘက်မှာ အတွေးလွန်နေတဲ့ ဂျီအာနင်းရော… ဘယ်လိုလဲ။”
“အတွေးလွန်နေတာ ဟုတ်လား။”
ဂဝန်ဂျီအာသည် ယူးယောင်းမင်းအား စူးစူးစိုက်စိုက် စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ယူးယောင်းမင်းက ပြုံးစိစိဖြင့် ပုခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။
ဂဝန်ဂျီအာက ခပ်အေးအေးပင် ပစ်ပေါက်ပြောဆိုလိုက်၏။
“ငါကတော့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ အသက်ရှင်နေတာပါ။”
ထင်ပေါ်ကျော်ကြားမှုများစွာ ရရှိထားသည့် ယူးယောင်းမင်းနှင့် ဘက်ဆယ်လျွန်တို့နှင့်မတူဘဲ ဂဝန်ဂျီအာသည် သူမအမြဲတမ်း တောင့်တခဲ့သော သာမန်ဘဝလေးကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းနေခဲ့သည်။
'သာမန်' ဆိုသည်မှာ ဘာလဲဆိုသည်ကို မေ့လျော့လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်အထိ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမသည် ဤသို့သော ဘဝမျိုးကို အမြဲတမ်း လိုချင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ညဉ့်နက်သည်အထိ စာအုပ်ဖတ်ရင်း မတော်တဆ အိပ်ပျော်သွားခြင်း၊ နံနက်ခင်းတွင် အိပ်ရာပေါ်၌ အပျင်းကြောဆန့်နေခြင်း၊ နေ့စဉ် ဘာစားရမလဲဆိုသည်ကို ပျော်ရွှင်စွာ ဆုံးဖြတ်ခြင်း။
သေးငယ်သည့် အရာလေးများတွင် ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ဝမ်းမြောက်မှုကို ရှာဖွေခြင်း၊ သေးငယ်သည့် စိတ်ပျက်မှုလေးများတွင် စိတ်တိုစိစိ ဖြစ်ရခြင်း။
ဒီလိုနဲ့ တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ အသက်ရှင်နေထိုင်ခြင်း။
တစ်နေ့နေ့တွင်တော့ သူမသည် အေးချမ်းစွာဖြင့် နောက်ဆုံးအကြိမ် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ပေလိမ့်မည်။
“ကမ္ဘာကြီးက နတ်ဘုရားဝိညာဉ်တွေကိုရော၊ စာအုပ်ပိုးကောင်တွေကိုရော မလိုတော့ဘူးလေ။”
စစ်ပွဲအပြီးတွင် ဂဝန်ဂျီအာသည် ဖန်ဆန်း (Fenrir) ၏ စွမ်းအားနှင့် သူမ၏ သားရဲစွမ်းအား နှစ်ခုလုံးကို ဆုံးရှုံးခဲ့သည်။
သို့သော်ငြား သူမပိုင်ဆိုင်ထားသော စွမ်းအားနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာတို့မှာ ငြင်းကွယ်၍မရနိုင်ဘဲ သာမန်ဘဝတွင် အသားကျရန် ခက်ခဲမှုအချို့ ရှိခဲ့သော်လည်း ထိုအရာသည်လည်း အချိန်တန်လျှင် အခြေကျသွားမည် ဖြစ်သည်။
“ဟေရင်… နင်ရော သဘောမတူဘူးလား။”
“အင်း… ဟုတ်ပါတယ်။”
ကန်ဟေရင်သည်လည်း ထိုအတိုင်းပင်။ ဓားသခင်မ (Sword Master) အဖြစ် အသက်ရှင်ခဲ့ဖူးသဖြင့် စစ်ပွဲအပြီးတွင် နေ့စဉ်ဘဝသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သော်လည်း အနက်ရောင်မိုးကြိုးသခင် (Black Thunder Lord) အဖြစ် ဖြတ်သန်းခဲ့သည့် အတိတ်မှ အပြစ်ရှိစိတ်များမှာ ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် လူသားချင်းစာနာထောက်ထားမှုဆိုင်ရာ လုပ်ငန်းများတွင် စေတနာ့ဝန်ထမ်းအဖြစ် ဆက်လက်ပါဝင်လုပ်ဆောင်နေခဲ့သည်။
ကောင်းမှုများ ပြုလုပ်ရုံဖြင့် အပြစ်များ ပျောက်ကွယ်မသွားပေ။ ကောင်းမှုနှင့် အပြစ်ဆိုသည်မှာ သီးခြားစီဖြစ်သည်။
ထိုသို့ သိရှိထားသော်လည်း သူမသည် အခြားသူများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ကာ ကူညီပေးခဲ့သည်။ လူသားတစ်ယောက်အနေဖြင့် လုပ်ဆောင်သင့်သည့်အရာ ဖြစ်သောကြောင့်သာမက သူမကဲ့သို့သော လူမျိုးများ ထပ်မံပေါ်ပေါက်မလာစေရန် မျှော်လင့်ချက်ကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။
“ဟင်း… လူတိုင်းက တန်ဖိုးရှိတဲ့ ဘဝတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြတာပဲ။”
“ဒါနဲ့ ဆူမင်း… နင်ရော ဘာတွေလုပ်နေလဲ။”
“ဩော… ငါက ကိုင်းိုင်းကလပ် (သိုင်းသင်တန်းကျောင်း) တစ်ခု ဖွင့်ထားတာပါ။”
ဆူဆူမင်းသည် သိုင်းသင်တန်းကျောင်းတစ်ခု ဖွင့်လှစ်ထားခဲ့သည်။
စေတနာ့ဝန်ထမ်း လုပ်ရုံမျှဖြင့် ဘဝ၏ ငြီးငွေ့ဖွယ်ရာများကို မတွန်းလှန်နိုင်သဖြင့် သိုင်းပညာ ပါရမီပါသော ကလေးများကို လေ့ကျင့်ပေးရန် သင်တန်းကျောင်း ဖွင့်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
“ကျောင်းနာမည်ကို 'မြေကမ္ဘာမိစ္ဆာ သိုင်းကျောင်း' (Heavenly Demon Dojo) လို့ ပေးထားတယ်။”
“အာ…”
ယူးယောင်းမင်းသည် မရည်ရွယ်ဘဲ အသံထွက်သွားခဲ့သည်။ ဘာမဆို နာမည်ကတော့ အံ့ဩစရာပါပဲ။ သို့သော် သူ၏ အတွေးများကို ထိန်းချုပ်လိုက်သော်လည်း ဆူဆူမင်း၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားသည်ကိုမူ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
“ဩော… အာ… ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။”
လူသားချင်း တူညီသော ဖက်စပ်အမျိုးအစား ဖြစ်သောကြောင့်လော မသိ၊ ယူးယောင်းမင်းသည် ချက်ချင်းပင် နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ဆူဆူမင်း၏ အကြည့်မှာ စူးစိုက်နေဆဲဖြစ်ရာ ယူးယောင်းမင်းသည် အကြောင်းအရာကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြောင်းလိုက်ရတော့သည်။
“အာ! ကြည့်စမ်း၊ ငါတို့ ရောက်ပြီ။”
သူတို့သည် ယနေ့ လာရောက်ရန် သတ်မှတ်ထားသော အိုကီးယားနော့စ် ကမ်းခြေသို့ ရောက်ရှိလာကြပြီ ဖြစ်သည်။
အဖွဲ့သည် ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ကြပြီး လူတိုင်းသည် ပင်လယ်၏ အလှတရားတွင် မိန်းမောသွားကြသည်။
“လှလိုက်တာ။”
တောက်ပြောင်နေသော သဲဖြူဖြူများ တန်းစီဖြတ်သန်းနေပြီး ထိုထက်ကျော်လွန်၍ ကျယ်ပြောလှသော ပင်လယ်ကြီး တည်ရှိနေသည်။ ကောင်းကင်ကြီးမှာ ကြည်လင်ပြာလွန်းပြီး မိုးတိမ်ဖြူဖြူလေးများ ကောင်းကင်ထက်တွင် လွင့်ပျံနေကြသည်။ နေရောင်ခြည်မှာ နွေးထွေးစပျောဖွယ်ရှိပြီး လှိုင်းသံများက စိတ်နှလုံးကို ငြိမ်းချမ်းစေသည်။
နတ်ဘုရားများ ကျက်စားခဲ့ဖူးသော ပင်လယ်ဖြစ်သောကြောင့်လော မသိ၊ ပင်လယ်ရေမှ အငန်နံ့ပင် မရရှိပေ။
ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် စိတ်နှလုံးကို အေးချမ်းကြည့်လင်း သွားစေသည်။
သူတို့ယနေ့ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာရခြင်း၏ အကြောင်းအရင်းမှာ ကတိတစ်ခု ပေးခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“ငါတို့တစ်ချိန်က ကမ်းခြေကို အတူတူလာကြမယ်လို့ ပြောခဲ့ဖူးတယ်နော်။”
စစ်ပွဲမတိုင်မီက ယွန်းဟျွန် (Yu-hyun) က အတိတ်ကလိုမျိုး အားလုံးတူတူ အပြင်ထွက်ကြရန် အကြံပြုခဲ့ဖူးသည်။
စစ်ပွဲသည်လည်း မဟာမိတ်များ၏ အောင်ပွဲဖြင့် ပြီးဆုံးခဲ့သည်။ သို့သော် ယွန်းဟျွန်သည် ပြန်ရောက်မလာခဲ့ပေ။
အခြားသူများ အားလုံးရှိနေကြသည့် ဤနေရာတွင် ယွန်းဟျွန်တစ်ယောက်တည်းသာ မရှိခဲ့ပေ။
လွန်ခဲ့သည့် တစ်နှစ်အတွင်း ယွန်းဟျွန် ဘာဖြစ်သွားသည်၊ အသက်ရှင်နေသလား သို့မဟုတ် သေဆုံးသွားသလားဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။
သူသည် လိုဂို့စ် (Logos) နှင့်အတူ သေဆုံးသွားခဲ့တာလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။
ထိုသို့ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု တွေးမိနေကြသော်လည်း သူတို့အားလုံးသည် ကမ်းခြေသို့ လာရောက်ရန် အချိန်ဖယ်ပေးခဲ့ကြသည်။
သူ မရှိတော့သော်လည်း သူတို့ ကတိပေးခဲ့ကြသည့် ဤနေရာသို့။
“တစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာပဲ။ ငါတို့ အရင်တုန်းက ငါးနှစ်တောင် စောင့်ခဲ့ဖူးတာပဲ၊ တစ်နှစ်ဆိုတာ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။”
“ဟုတ်တယ်၊ မှန်တယ်။ ငါတို့ ကတိပေးခဲ့ကြတာမလား။ ဒါကြောင့် ယွန်းဟျွန်က သေချာပေါက် ပြန်လာမှာပါ။”
အချိန်မည်မျှပင် ကြာပါစေ၊ သူ သေချာပေါက် ပြန်လာလိမ့်မည်။
သူကိုယ်တိုင် ကတိပေးခဲ့တာလေ။
သူသည် ကတိကို မပျက်မကွက် စောင့်ထိန်းတတ်သူ ဖြစ်သည်။
လူတိုင်းက ထိုသို့ ယုံကြည်ထားကြသည်။
သို့မဟုတ် ထိုသို့ပင် ယုံကြည်ချင်နေကြတာလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။
သူတို့သည် ပင်လယ်ပြင်ကြီး၏ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အလှတရားကို တန်းစီငေးမောကြည့်ရှုနေစဉ် စကားသံတစ်ခုက သူတို့ထံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
မကြားနိုင်တော့ဟု ထင်မှတ်ထားသည့် အသံ—သူ၏ အသံ။
ရှိနေသူ အားလုံး စိမ့်ခနဲဖြစ်သွားပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ဒီအသံကို တစ်နှစ်တည်းနှင့် မေ့ပျောက်သွားနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။
“ငါရော ပါလို့ရမလား။”
သူ ရှိနေခဲ့သည်။
သူတို့ တွေ့ချင်လှစွာသော အမျိုးသား၊ ကန်ယွန်းဟျွန် (Kang Yu-hyun) သည် သူတို့ကိုကြည့်ရင်း နူးညံ့စွာ ပြုံးပြလျက် ရပ်နေခဲ့သည်။
“ယွန်းဟျွန်… လား။”
ကန်ဟေရင်သည် မိန်းမောစွာဖြင့် သူ၏နာမည်ကို ခေါ်လိုက်သည်။
ကန်ယွန်းဟျွန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
“အင်း။”
“နင် တကယ်… တကယ် ယွန်းဟျွန် ဟုတ်ရဲ့လား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ငါ တကယ့် ကန်ယွန်းဟျွန်ပါ။”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်ခဏ ကန်ဟေရင်သည် မျက်ရည်များ ဝှက်ခနဲ ကျလာခဲ့သည်။ ဂဝန်ဂျီအာနှင့် ဆူဆူမင်းတို့သည် အံ့ဩလွန်း၍ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြပြီး ယူးယောင်းမင်းနှင့် ဘက်ဆယ်လျွန်တို့မှာမူ သရဲတစ္ဆေ မြင်လိုက်ရသည့်အလား ဖြစ်သွားကြသည်။
“နောက်ကျသွားလို့ တောင်းပန်ပါတယ်။”
“နင် ဒီအချိန်တွေအကုန်လုံး ဘယ်တွေရောက်နေတာလဲ။”
“ငါ ရှင်းရမယ့် ကိစ္စတွေ အများကြီး ရှိနေလို့ပါ။”
“ရှင်းရမယ့် ကိစ္စတွေ ဟုတ်လား။”
ဂဝန်ဂျီအာ၏ အမေးကို ယွန်းဟျွန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူတို့အားလုံးကို မေးလိုက်သည်။
“မင်းတို့ ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ချင်ကြလား။”
“လိုက်… ဘယ်ကိုလဲ။”
“မင်းတို့ကို ပြချင်တာလေးတစ်ခု ရှိလို့ပါ။”
ယွန်းဟျွန်သည် လေထုထဲတွင် တံခါးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ အခြားနေရာတစ်ခုသို့ သွားရာ လမ်းကြောင်းကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ရင်း သူတို့၏ အဖြေကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။
သူသည် သူတို့ကို အတင်းအကျပ် မခေါ်ဆောင်ပါ၊ အကယ်၍ သူတို့ ငြင်းပယ်ပါက ခေါ်သွားမည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ဤနေရာရှိ မည်သူမျှ ငြင်းပယ်ရန် စိတ်မကူးနိုင်ကြပေ။
“ငါ လိုက်မယ်။”
“ငါလည်း လိုက်ခဲ့မယ်။”
“ကောင်းပြီ။ ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့ကြ။”
ယွန်းဟျွန်သည် တံခါးထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့ပြီး ပန်းဖြူစီမံခန့်ခွဲရေးအဖွဲ့ဝင်များသည်လည်း အနောက်မှ လိုက်ပါသွားကြသည်။
တံခါး၏ အလွန်တွင် စင်္ကြံရှည်ကြီး တစ်ခုရှိနေသည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အနီရောင် ကော်ဇောခင်းထားပြီး စင်္ကြံ၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ဖန်ဘီရိုကာအဖြူများ တန်းစီရှိနေသော်လည်း ၎င်းမှာ သိပ်မကျယ်ဝန်းသလို သိပ်လည်း မကြီးမားလှပေ။
ရှေ့မှ လမ်းလျှောက်ရင်း ယွန်းဟျွန်က စကားစလိုက်သည်။
“ငါ တစ်နှစ်စလုံး ပြန်မလာနိုင်ခဲ့တာက လိုဂို့စ် ချန်ထားခဲ့တဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုတွေကို ရှင်းလင်းနေရလို့ပါ။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ တင်ရှိနေတဲ့ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှုတွေနဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေကို ဖယ်ရှားဖို့ ငါထင်ထားတာထက် အချိန်တွေ အများကြီး ပိုကြာသွားခဲ့တယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင် ဆယ်နှစ်လောက် ကြာမှာပေမဲ့ မင်းတို့နဲ့ ပေးထားတဲ့ ကတိကို အမှတ်ရပြီး အချိန်တိုအောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ရတယ်။ အဲဒါနဲ့ပဲ ခြောက်လ ကုန်သွားတာ။”
“ခြောက်လ ဟုတ်လား။ ဒါဆို ကျန်တဲ့ ခြောက်လကရော။”
“ကျန်တဲ့ ခြောက်လကိုတော့ ကမ္ဘာကြီးအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြတဲ့သူတွေအတွက် လက်ဆောင်ပြင်ဆင်ရင်း သုံးလိုက်တာပါ။”
ယွန်းဟျွန်က လက်ညှိုးမြှောက်ကာ ဖန်ဘီရိုကာတစ်ခုထံ ထောက်ပြလိုက်သည်။
“ကြည့်လိုက်ပါ။”
၎င်း၏ အတွင်း၌ တောက်ပနေသော မြို့တစ်မြို့ ရှိနေသည်။ ကန်ဟေရင်သည် သူမ ရင်းနှီးနေသော မြင်ကွင်းကို မှတ်မိသွားသဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။
ကွန်စတန်တီနိုပယ် (Constantinople)။ စိတ်နယ်ပယ် (Mental Realm) ထဲမှ မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်ပြီး သူမသည် ထိုနေရာတွင် ဓားဘုရင်မ (Sword Queen) ဘွဲ့ကို ပထမဆုံး ရရှိခဲ့ကာ ယွန်းဟျွန်နှင့်အတူ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ဖူးသည်။
ဖန်ဘီရိုကာ အတွင်း၌ အေးချမ်းသာယာသော ကွန်စတန်တီနိုပယ်၏ မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖော်ပြနေသည်။
အတွင်းမှ ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး နောက်ဆုံးဧကရာဇ် ဖြစ်သူ ဒရာဂါဆိစ် (Dragases) က စစ်ဆေးရန် မြင်းစီးထွက်လာခဲ့သည်။ သူ ပေါ်လာသည်နှင့် ပြည်သူများက အပြုံးပြကြကာ လက်ပြခြင်း၊ ပန်းစည်းများ ဆက်သခြင်းများ ပြုလုပ်ကြသည်။
ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော အခြားအနာဂတ်တစ်ခု၏ မြင်ကွင်းသည် သူတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင် လှပစွာ လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။
“ပြီးတော့ ဒါတစ်ခုတည်း မဟုတ်ပါဘူး။”
အခြား ဖန်ဘီရိုကာတစ်ခုထဲတွင် နောက်ထပ် မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။
၎င်းမှာ ပင်လယ်ဘေးမှ တိတ်ဆိတ်သော ကျေးရွာလေး တစ်ရွာဖြစ်သည်။ သင်္ဘောကြီးတစ်စင်းသည် ရွာ၏ ဆိပ်ကမ်းတွင် ကျောက်ဆူးချထားသည်။
ကြံ့ခိုင်သော အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး သင်္ဘောပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ထိုသူမှာ ကက်ပတိန် အာဟပ် (Captain Ahab) ဖြစ်သည်။
အာဟပ်၏ အနောက်တွင် အစ်ရှ်မေးလ် (Ishmael) ကဲ့သို့သော ရင်းနှီးသည့် မျက်နှာများကို ဟိုဟိုဒီဒီ တွေ့မြင်ရသည်။
“အဘိုးကြီးရေ… ငါတို့ လာလည်တာ!” အာဟပ်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူ၏ အော်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဆိပ်ကမ်းဘေးရှိ တဲအိုလေး၏ တံခါးပွင့်လာပြီး နီမို (Nemo) အမည်ရှိ ကက်ပတိန် ပေါ်လာခဲ့သည်။
မဟုတ်သေး၊ ယခုအခါ သူသည် ဂျက်ပက်တို (Geppetto) ဖြစ်နေပြီး သူ၏ ချစ်စရာကောင်းသော မြေးလေးကို ရင်ခွင်ထဲ ပွေ့ဖက်ထားသည်။
“တောက်… အရိုင်းအစိုင်းလို အော်နေတုန်းပါလား။”
“ဟက်! မင်းလိုလူက ငါ့ကို စကားလာပြောနေသေးတယ်!”
သူတို့သည် ပျော်ရွှင်စွာ ဆဲဆိုလိုက်ကြသော်လည်း သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် သူငယ်ချင်းဟောင်းနှင့် ပြန်လည်ဆုံစည်းရသည့် ဝမ်းမြောက်မှုများကို တွေ့မြင်နေရသည်။
“သူတို့က တိမ်ရုပ်တွေ မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ခုစီက တကယ့် ကမ္ဘာအစစ်တွေပါ။”
စိမ်းလန်းစိုပြည်သော လယ်ကွင်းကြီးတစ်ခု မြင်ကွင်းထဲ ဝင်ရောက်လာသည်။ လှပသော ပန်းခြံကြီး၏ အလယ်တွင် ချစ်စရာကောင်းသော ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထိုင်နေခဲ့သည်။
သူမ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် သက်ကြီးပိုင်း ဖြစ်နေသော်လည်း သန်မာဆဲဖြစ်သော ရဲမက်တစ်ဦးက ခေါင်းအုံးကာ အနားယူနေခဲ့သည်။
ဒွန်ကီးဟောတေး (Don Quixote)။ သူက တစ်ခုခု ပြောလိုက်ရာ အဆိုပါ အမျိုးသမီးက နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ဒွန်ကီးဟောတေးက ရုတ်တရက် ထရပ်ကာ ဟာသဆန်စွာ လက်မောင်းများကို လှုပ်ယမ်းပြလိုက်သဖြင့် အမျိုးသမီးမှာ ဝမ်းဗိုက်ကို ကိုင်ကာ ရယ်မောနေတော့သည်။
အဝေးတွင် မြက်စားနေသော ရိုစီနန်တေး (Rosinante) က "ဒီမှာ ပြန်စပြန်ပြီ" ဟူသော ရုပ်မျိုးဖြင့် မျက်လုံးလှိမ့်လိုက်ပြီး မြက်ကို ဆက်လက် စားသုံးနေခဲ့သည်။
နွေးထွေး နူးညံ့သော လေပြေအေးလေး တိုက်ခတ်သွားသည်။
ရဲရင့်သော ရဲမက်သည် သူချစ်မြတ်နိုးရသော အမျိုးသမီးနှင့်အတူ မြတ်နိုးဖွယ် အချိန်များကို ကုန်လွန်စေနေခဲ့သည်။
ဂဝန်ဂျီအာသည် မယုံနိုင်သည့် ရုပ်မျိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“မင်း… ဒါတွေကို အကုန်လုံး ဖန်တီးခဲ့တာလား။”
ယွန်းဟျွန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
“ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါတွေကို ပြင်ဆင်ဖို့ ငါ့မှာ နောက်ထပ် ခြောက်လ ကြာခဲ့တာပါ။”
“ဘာလို့… ဘာလို့ ဒီလိုတွေ လုပ်ရတာလဲ။”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ လူတွေဟာ သူတို့ရဲ့ ကြိုးစားမှုတွေအတွက် ထိုက်တန်တဲ့ ဆုလာဘ်တွေ လိုအပ်လို့ပါ။”
လူတိုင်းသည် ကမ္ဘာကြီးအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြသည်။ အချို့က မှန်ကန်သောအရာကို လုပ်ဆောင်ရန် တန်ဖိုးရှိသည့် အရာများကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ကြရပြီး အချို့ကမူ သူတို့ မြတ်နိုးရာကို ကာကွယ်ရန် တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြသည်။
သို့သော် မည်သူမျှ သူတို့ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည့် အရာများအတွက် လျော်ကြေးမပေးခဲ့ကြပေ။
ကမ္ဘာကြီးက ရက်စက်လွန်းလှသည်။
လက်တွေ့ဘဝက ခွင့်မလွှတ်နိုင်စရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။
ဒါကြောင့် ယွန်းဟျွန်က သူတို့ကို လက်ဆောင်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
အခြား ဖန်ဘီရိုကာတစ်ခု၏ အလွန်တွင် ဝီမူဟျော့ (Wi Muhyuk) ကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။
တစ်ချိန်က တောင်ကိုရီးယား၏ နံပါတ်တစ် စုဆောင်းသူဖြစ်ခဲ့သည့် သူသည် ယခုအခါ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်စွာ အသက်ရှင်နေထိုင်နေခဲ့သည်။
သူ့ထံသို့ လာရောက်လည်ပတ်သူ မရှိသလောက် ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ ဝီမူဟျော့သည်လည်း ကမ္ဘာကြီးမှ နုတ်ထွက်ကာ ဝေးလံခေါင်ဖျားသော တောအုပ်နက်ကြီးထဲရှိ အိမ်တစ်အိမ်တွင် အထီးကျန်စွာ နေထိုင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
သဘာဝအတိုင်းပင် မျှော်လင့်ထားသည့် ဧည့်သည်များ မရှိပေ။
ဒေါက်… ဒေါက်…
တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။
“ဘယ်သူလဲ။”
ဝီမူဟျော့က ယဉ်ကျေးစွာ မေးလိုက်သော်လည်း အဖြေမရှိပေ။ လမ်းသွားလမ်းလာ ခရီးသွားတစ်ဦး သို့မဟုတ် တောအုပ်နတ်ဆိုး၏ နောက်ပြောင်မှုလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။
ဝီမူဟျော့သည် ထိုင်နေရာမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထကာ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။
“ဘယ်သူများလဲ…”
ထို့နောက် သူသည် မေ့ပျောက်၍ မရနိုင်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူတို့နှစ်ဦးကို သူ ဘယ်လိုလုပ် မေ့နိုင်ပါ့မလဲ။
သေဆုံးသွားပြီဟု သူထင်မှတ်ထားခဲ့သည့် သူ၏ ဇနီးနှင့် သမီးတို့သည် ယခုအခါ သူ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေကြသည်။
တုန်ယင်နေသော နှုတ်ခမ်းများဖြင့် ဝီမူဟျော့သည် စကားကို မနည်း စကားဆိုလိုက်ရသည်။
“ဒါ… ဒါ အိမ်မက် မဟုတ်ဘူးမလား။”
“မဟုတ်ပါဘူး မောင်၊ အိမ်မက် မဟုတ်ပါဘူး။”
သူမ၏ ဇနီးက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူ၏ ပါးပြင်ကို နူးညံ့စွာ သုတ်ပေးလိုက်သည်။ သူမ၏ ထိတွေ့မှု၏ နွေးထွေးမှု၊ လက်ဖဝါး၏ နူးညံ့မှု—အရာရာတိုင်းသည် အစစ်အမှန်ဖြစ်သည် noise။
ဝီမူဟျော့သည် သူ၏ ဇနီးနှင့် သမီးကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲဖက်လိုက်သည်။
သူ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များ စီးကျလာခဲ့သည်။
ဝီမူဟျော့သည် ငိုကြွေးရင်း ငိုကြွေးနေခဲ့သည်။
“ငါ မင်းတို့ကို သိပ်တွေ့ချင်တာ… အိမ်မက်ထဲမှာရော၊ လက်တွေ့မှာရော သိပ်လွမ်းခဲ့တာ… ငါ မေ့သွားပြီ၊ အဆင်ပြေသွားပြီလို့ ထင်နေတာ…”
“အခု အဆင်ပြေသွားပါပြီ မောင်ရယ်၊ တို့တွေ ဘယ်မှ ထပ်မသွားတော့ပါဘူး။”
“ဖေဖေ မငိုပါနဲ့၊ သမီးတို့ အတူတူ ဆက်နေကြရတော့မှာပါ။”
မိသားစုသည် ပျော်ရွှင်သော မျက်ရည်များဖြင့် ပြန်လည်ဆုံစည်းရင်း ပွေ့ဖက်ထားကြသည်။
ဒီမြင်ကွင်းကို ပြသထားသည့် ဖန်နံရံကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိတွေ့ရင်း ယွန်းဟျွန်သည် မနားတမ်း ဆက်လက် လမ်းလျှောက်နေခဲ့သည်။
“ကမ္ဘာပေါ်က ဇာတ်လမ်းတိုင်းက ပျော်ရွှင်စရာနဲ့ မဆုံးသတ်ပါဘူး။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဝမ်းမြောက်နေချိန်မှာ အခြားတစ်ယောက်က ဝမ်းနည်းနေရတာမျိုးပါ။ ပြီးတော့ ဝမ်းနည်းနေတဲ့သူတွေကို ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးတဲ့သူက နည်းလွန်းပါတယ်။”
ဒီရက်စက်လှတဲ့ လက်တွေ့ဘဝမှာ လူတွေရဲ့ ကြိုးစားမှုတွေကို အသိအမှတ်မပြုကြတာ များပါတယ်။
“ဒါကြောင့် ကူညီပေးမယ့်သူအဖြစ် ငါကိုယ်တိုင် ရောက်ရှိလာဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာပါ။”
ကြိုးစားအားထုတ်သူများသည် သူတို့၏ ကြိုးစားမှုနှင့် ထိုက်တန်သော ဆုလာဘ်များ ရရှိရန် လိုအပ်သည်။
ဘယ်နှစ်ကြိမ်ပဲ လဲကျပါစေ၊ နောက်မဆုတ်ဘဲ ရှေ့ဆက်သွားမယ့် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဘယ်တော့မှ အသေးမနုတ်သင့်ပါဘူး။
ထို မွန်မြတ်သော စိတ်ဓာတ်။
တစ်စုံတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်ပြေးလွှားချင်သည့် ဆန္ဒ။
အဆုံးသတ်က အလဟဿ ဖြစ်သွားပါစေ၊ ထိုခဏ၌ ၎င်းသည် တောက်ပစွာ ထွန်းလင်းခဲ့သည်။
ထိုအလင်းရောင် မှိန်ဖျော့သွားပါစေ၊ ၎င်းအား အရဲမရှိ ပျောက်ကွယ်သွားခွင့် မပေးသင့်ပေ။
“ကမ္ဘာကြီး တိုးတက်လာမယ်လို့ ယုံကြည်ရုံနဲ့တင် မလုံလောက်လို့ပါ။”
ယွန်းဟျွန်၏ ခြေလှမ်းများသည် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကို ပြသထားသည့် ဖန်နံရံရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
ထိုနေရာတွင် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးသည် သူမ၏ မိဘများ၏ လက်ကို ကိုင်ကာ ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားလာနေခဲ့သည်။
ကန်ဆယ်ဟာ (Kang Seo-ha)၊ ကမ္ဘာကြီး၏ မကောင်းမှုများကြောင့် သူမ၏ မိဘများကိုပင် မသိရှိရဘဲ အသတ်ခံခဲ့ရသော မိန်းကလေးသည် ယခုအခါ မိဘများ၏ လက်ကို ကိုင်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးပြနေခဲ့သည်။
သူမသည် သေဆုံးသွားသူများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပြန်လာနေကြသည့် မြို့ဟောင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားနေခဲ့သည်။
ဘဝသစ်၊ ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း။
ဘယ်တော့မှ မဖြစ်နိုင်တော့မည့် ဆုံစည်းမှု။ မေ့ပျောက်ကာ မှိန်ဖျော့သွားသင့်သည့် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်။
ထိုအံ့ဩဖွယ်ရာ အံ့သြဖွယ် အဖြစ်အပျက်သည် ယခုအခါ လက်တွေ့တွင် ဖြစ်ပျက်နေပြီဖြစ်သည်။
ကန်ဆယ်ဟာ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။
ရောနှောနယ်ပယ်တစ်ခုလုံးတွင် သေဆုံးသွားပြီဟု ထင်မှတ်ထားကြသူများသည် အသက်ပြန်ရှင်လာကြသည်။
စစ်ပွဲပြီးနောက် တစ်နှစ်အကြာ။
ဝမ်းနည်းစရာနေ့ ဖြစ်သင့်သောနေ့သည် ကမ္ဘာကြီးကို အရောင်ခြယ်ပေးသည့် ပျော်ရွှင်ဖွယ် မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။
ယွန်းဟျွန်သည် ကမ္ဘာကြီးကို နူးညံ့သော အပြုံးဖြင့် ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“အချို့အချိန်တွေမှာ ယုံကြည်မှုထက် ပိုမိုတဲ့ အရာတစ်ခု လိုအပ်ပါတယ်။”
အိုအယ်လို (Oello) နှင့် ပရေးရှင်း (Praytion) တို့သည် ရန်ဖြစ်နေကြသော်လည်း အတူတကွ နေထိုင်နေကြသည်။
မက်ဖစ်စတို (Mephisto) သည် ပြောင်းလဲသွားသော ကမ္ဘာကြီးကို ကြည့်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးနေခဲ့သည်။
ဆီလက်စတီနာ (Celestina)၊ ဆီလင်း (Celine) နှင့် အလီရှာ (Alisha) တို့သည် ပြဿနာဖြေရှင်းသူများအဖြစ် သူတို့၏ တာဝန်များကို သစ္စာရှိစွာ ဆောင်ရွက်နေကြသည်။
ရိုမူလက်ဆစ် (Romulaxis) သည် ဘဝသစ်ကို ရှာဖွေရန် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
ကန်ယူရာ (Kang Yura) သည် သူမ၏ မိဘများနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စွာ အသက်ရှင်နေထိုင်နေခဲ့သည်။
ဆွန်ဝူခေါင်း (Sun Wukong) သည် တိမ်တိုက်မေဃ (Nimbus Cloud) ပေါ်တွင် စွန့်စားခန်းတစ်ခု စတင်နေခဲ့သည်။
ဗုဒ္ဓဘုရားရှင်သည် သူ၏ တပည့်များနှင့်အတူ ထိုင်ကာ တရားဓမ္မ အသိပညာများကို ဆွေးနွေးနေပြီး စူဠပန္ထက (Chulaphantaka) က သူ၏ ရှေ့တွင် နားလည်သဘောပေါက်စွာ ခေါင်းညိတ်နေခဲ့သည်။
ယွန်းဟျွန်သည် ခေတ္တရပ်တန့်ထားသော ခြေလှမ်းများကို ပြန်လည်စတင်ကာ လမ်းလျှောက်ခဲ့ပြန်သည်။
စင်္ကြံရှည်ကြီးသည် နောက်ဆုံးတွင် အဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
လျှောက်လှမ်းခဲ့သော လမ်းကြောင်းကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုရင်း အဖွဲ့သည် ဤစင်္ကြံကြီးတစ်ခုလုံးသည် ပြခန်းကြီးတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။
စင်္ကြံ၏ အထက်တွင် စာတမ်းတစ်ခု ရေးထိုးထားသည် -
[ဂုဏ်ပြုစာလွှာ ခန်းမ] (Hall of Honor)
ဒီကမ္ဘာပေါ်က ဇာတ်လမ်းတိုင်း တည်ရှိရာ နေရာ။
လမ်းဆုံးတွင် သူတို့ ရောက်ရှိခဲ့သော ကျယ်ဝန်းလှသော ခန်းမကြီးမှာ စာအုပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော စာကြည့်တိုက်ကြီး တစ်ခုဖြစ်သည်။
“မင်းတို့ သိကြလား။ ဒီစကြဝဠာရဲ့ အလွန်မှာ အခြား စကြဝဠာတွေ ရှိသေးတယ်ဆိုတာကို။”
ခန်းမ၏ မျက်နှာကြက်မှာ ပွင့်နေပြီး ပြင်ပ အာကာသ၏ ကျယ်ပြောလှမှုကို ဖော်ပြနေသည်။
မည်းမှောင်လွန်းလှပြီး ကြယ်အလင်းရောင်ပင် မသဲကွဲသည့် နေရာတစ်ခု။
သို့သော် ယွန်းဟျွန်၏ အကြည့်များက ထိုစကြဝဠာ၏ အလွန်သို့ ရှုမျှော်နေခဲ့သည်။
“နတ်ဘုရားတွေနဲ့ လူသားတွေ တိုက်ရိုက် စာချုပ်ချုပ်ဆိုတဲ့ ကမ္ဘာတွေ၊ သတ်မှတ်ထားတဲ့ သက်တမ်းကြောင့် အုပ်စိုးသူက အခြားကမ္ဘာတွေကနေ စွမ်းအားဆွဲယူရင်း မိစ္ဆာဘုရင် ဖြစ်လာရတဲ့ ကမ္ဘာတွေ၊ ငါတို့လို စာအုပ်အကန့်အသတ်မရှိ ဖန်တီးထားတာမဟုတ်ဘဲ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်နဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ကမ္ဘာတွေ၊ အမှန်တကယ် သခင်တွေကို မတရားသိမ်းပိုက်သူတွေက ဖိနှိပ်ထားတဲ့ ကမ္ဘာတွေအပြင် အခြား ရေတွက်လို့မရနိုင်တဲ့ စကြဝဠာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။”
ဒီစကြဝဠာရဲ့ အလွန်မှာ သူတို့ မမြင်တွေ့ရသေးတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေ အများကြီး ရှိနေသေးသည်။
အားလုံးသည် လှပဆန်းကြယ်လှသော မြင်ကွင်းကြီးတွင် မိန်းမောသွားကြသည်။
“မြင်ကြတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ကမ္ဘာကြီးဟာ အမှောင်ထုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပါတယ်။ ငါတို့အားလုံး အဲဒါကို ကြောက်ကြတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ လူသားတွေဟာ အဲဒီအမှောင်ထုကို ရင်ဆိုင်ရင်း အလင်းရောင်ကို ဖန်တီးဖြန့်ဝေနိုင်ခဲ့ကြတယ်။”
ဇာတ်လမ်းတွေကလည်း ဒီအတိုင်းပါပဲ။
အပြင်ဘက်က စကြဝဠာကြီးဟာ သိပ်ကို ကျယ်ပြောပြီး မှောင်မိုက်နေမှာ သေချာပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအလွန်မှာ ဇာတ်လမ်းတွေ ရှိနေတုန်းပါပဲ။
ကျယ်ပြောလှတဲ့ စကြဝဠာကြီးဟာ ပတ္တမြားနက် ကင်းဗတ်စ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပြီး အဲဒီပေါ်က ကြယ်တွေဟာ သမိုင်းရဲ့ စာလုံးတွေ ဖြစ်ကြပါတယ်။ တောက်ပနေတဲ့ ကြယ်တစ်ပွင့်စီဟာ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်လာပါတယ်။
ဒါကြောင့် အဲဒီအလွန်က ကမ္ဘာတွေကလည်း မခြားနားပါဘူး။
ရှေ့ဆက်သွားရင်း သူတို့ဟာ အမှောင်ထုထဲမှာ အလင်းရောင်နဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေကို ရှာဖွေတွေ့ရှိကြပါလိမ့်မယ်။
“ဒါကြောင့် မင်းတို့ ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ကြမလား။ ဇာတ်လမ်းသစ်တွေကို ရှာဖွေဖို့ပေါ့။”
ယွန်းဟျွန်၏ အဆိုပြုချက်ကြောင့် အဖွဲ့သည် အပြန်အလှန် ကြည့်ရှုလိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက်၏ မျက်လုံးများထဲမှ ဆန္ဒများကို အကဲခတ်လိုက်ကြသည်။
သူတို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြုံးလိုက်ကြသည်။
ဒါဟာ မိုက်မဲတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုပါပဲ။
ဒီလောက်အထိ ရောက်လာခဲ့ပြီးပြီပဲ၊ အဖြေက ဆုံးဖြတ်ပြီးသား မဟုတ်ဘူးလား။
ယွန်းဟျွန်သည် သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုကို ရရှိသွားပြီး ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“အဆင်ပြေလိုက်တာ။”
ယွန်းဟျွန်သည် အဆုံးမဲ့ နက်ရှိုင်းသော အမှောင်ထုဆီသို့ ငေးကြည့်လိုက်သည်။ ထိုမြင်ကွင်းသည် အထဲတွင် ဘာတွေရှိနေမည်ကို မသိရသဖြင့် သူ့အား အံ့ဩမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများပင် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
သို့သော် သေချာတာတစ်ခုကတော့ တစ်ခုခု ရှိနေမည်ဆိုတာပါပဲ။
ကြယ်တစ်ပွင့်လို ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ပေါ့။
“သွားကြစို့။”
ရှေ့သို့ တိုးတက်သွားခြင်းနှင့် အထက်သို့ တက်လှမ်းခြင်းသည် လူသားတို့၏ မွေးရာပါ ပင်ကိုယ်ဗီဇ ဖြစ်သည်။
ရှေးယခင် အချိန်များကတည်းက လူများသည် အမှောင်ထုထဲတွင် အလင်းရောင်ကို ရှာဖွေခဲ့ကြပြီး ၎င်းကို ဖြန့်ဝေကာ အခြေချနေထိုင်ရာ သစ်များကို တည်ဆောက်ခဲ့ကြသည်။
ဒါဟာ လူသားတို့၏ ပင်ကိုယ်ဗီဇဖြစ်ပြီး ဘဝ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ရှာဖွေရန် အဆုံးမဲ့ ခရီးတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။
ဒီကမ္ဘာကြီးကို စာအုပ်တစ်အုပ်အဖြစ် ရေးသားခဲ့ပြီး သူ၏ စိတ်ကြိုက် ထိန်းချုပ်ခဲ့သော လိုဂို့စ် (Logos) သည် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူရေးသားခဲ့သော စာအုပ်မှာမူ ကျန်ရှိနေသေးသည်။
ကမ္ဘာကြီး၏ နတ်ဘုရား၊ ဇာတ်လမ်းများ၏ ဖန်တီးရှင် သို့မဟုတ် စာအုပ်များ၏ စာရေးဆရာ သေဆုံးသွားပါစေ။
ဒီကမ္ဘာကြီး၏ ဇာတ်လမ်းသည် ဤနေရာတွင် အဆုံးသတ်မသွားပေ။
ဒီအချက်ရဲ့ အလွန်။
ပြီးတော့ ထိုထက်မက ပိုမိုဝေးကွာတဲ့ အချက်ရဲ့ အလွန်။
ဇာတ်လမ်းသည် လမ်းကြောင်းတစ်ခုလို ဆက်လက် စီးဆင်းနေမည်ဖြစ်သည်။
ပြီးတော့ ဒီကမ္ဘာကြီး၏ ပြင်ပတွင် မမြင်တွေ့ရသေးသော ဇာတ်လမ်းပေါင်းများစွာ ရှိနေသေးသည်။
“စကြဝဠာရဲ့ အလွန်၊ ဇာတ်လမ်းသစ်တွေ စောင့်ကြိုနေတဲ့ နေရာဆီသို့ပေါ့။”
ယခုအခါ သူတို့သည် ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သွားနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ဆန်းကြယ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မသိနိုင်သော အမှောင်ထု၏ အလွန်ဆီသို့။
ဒါဟာ သေချာပေါက် ခက်ခဲပြီး နာကျင်စရာ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်လိမ့်မည်။
အချို့အချိန်များတွင် သူတို့ ထိုင်ကာ အနားယူချင်ကြပေလိမ့်မည်။
သို့သော် သေချာတာတစ်ခုကတော့ သူတို့ ဆက်လက် လှောက်လှမ်းနေကြမည်ဆိုတာပါပဲ။
သူတို့ ဘယ်တော့မှ ရပ်တန့်သွားကြမည် မဟုတ်ပေ။
──သူတို့သည် ဆုံးစမရှိ ရှေ့သို့တိုး၍ ချီတက်နေကြပေလိမ့်မည်။
– အဆုံးပါ –