တိုက်ပွဲစတင်မည့်နေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။
အာမာဂက်ဒွန်ဟု ခေါ်ဆိုကြသည့် တောင်ကုန်းသည် သဲပြင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော အဆုံးမရှိသည့် မြေပြင်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဤအဆုံးစွန်သော စစ်မြေပြင်သည် ချဲ့ထွင်လာခဲ့ရာ ယခုအခါ ကမ္ဘာ့အင်အားကြီးများ အချင်းချင်း ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံရာ နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
မဂ္ဂီဒိုတောင်ကုန်းဆီသို့ ဦးတည်ချီတက်လာသူများမှာ ပထမမျိုးဆက် ဒိဗ္ဗဝိညာဉ်များ (Divine Spirits) နှင့် ၎င်းတို့နှင့် အင်အားချင်း ယှဉ်နိုင်သော သတ္တဝါများ ဖြစ်ကြသည်။
ထိုမဟာမိတ်တပ်ပေါင်းစုကို ဦးဆောင်သူမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ ကန်းယူဟွန်းပင် ဖြစ်သည်။
“ဒီလောက် အင်အားကြီးမားတဲ့သူတွေ တစ်နေရာတည်းမှာ စုဝေးနေတာကို မြင်ရဖို့ဆိုတာ… တစ်ခါမှ မကြုံဖူးတဲ့အရာပဲ။”
ဒိဗ္ဗဝိညာဉ်တစ်ပါးသည် ကန်းယူဟွန်းထံ ချဉ်းကပ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။
ကြည့်စရာမလိုဘဲ မည်သူဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ကန်းယူဟွန်းက နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုလိုက်သည်။
“ကြာပြီနော်၊ လီယန်။”
အရင်က ရေခဲပြင်များဖြင့်သာ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး စကားပြောသံပင် အေးခဲသွားတတ်သည်ဟု ဆိုကြသော ဂတ် (Guard) ဂြိုဟ်သည် ယခုအခါ မည်သည့်အရာထက်မဆို လှပနေပြီး လီယန်၏ စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် ရှိနေသည်။
သူသည်လည်း ကန်းယူဟွန်းအား အင်အားဖြည့်ပေးရန်အတွက် ကီးစွတ် (Key Sword) ကို ကိုင်စွဲကာ ဤနောက်ဆုံးစစ်ပွဲတွင် ပါဝင်လာခဲ့သည်။
“ရင်ဂုနဲ့ တခြားသူတွေကရော ဘယ်လိုနေကြလဲ။”
“သူတို့က တအားကျန်းမာနေတာ၊ စိတ်ညစ်ရတဲ့အထိပဲ။ ရင်ဂုဆိုရင်လည်း အခုဆိုရင် ဂတ်ရဲ့ ထူးချွန်တဲ့ စစ်သည်တော်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။”
“တစ်နေ့နေ့မှာ သူတို့နဲ့ ပြန်တွေ့နိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။”
“တွေ့ရမှာပါ။ အဲဒီအတွက်ကြောင့်ပဲ ကျွန်တော် ဒီစစ်ပွဲမှာ တိုက်ခိုက်နေတာပေါ့။”
အရင်းနှီးဆုံးမိတ်ဆွေဟောင်းနှင့် ခေတ္တတွေ့ဆုံမှုကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ရှေ့သို့ အကြည့်ရောက်သွားကြသည်။
သဲကန္တာရ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ကောင်းကင်ဘုံကို စိုးမိုးထားသည့်အလား မြင့်မားလှသော နတ်ကွန်းပုံစံ ခံတပ်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။
ထိုခံတပ်၏ ပတ်လည်တွင် ရန်သူတို့ စုဝေးနေကြသည်။
“သူတို့လည်း တိုက်နိုင်သမျှ စစ်သည်အားလုံးကို ခေါ်လာခဲ့ကြတာပဲ။”
တောက်ပသော လက်နက်များ၊ ဒဏ္ဍာရီလာ ပစ္စည်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ရန်သူတို့၏ အင်အားသည်လည်း မဟာမိတ်တပ်များနည်းတူ အင်အားအပြည့်အဝဖြင့် စုစည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့ထဲတွင် အထူးခြားဆုံး အင်အားကြီးပုဂ္ဂိုလ်များလည်း ရှိနေသည်။
“အဓိက နတ်ဘုရားတွေ အကုန်စုနေကြတာပဲ။”
တိမ်တိုက်များအထက်တွင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အက်စ်ထရာပီ (Astrape) ဟုခေါ်သော လျှပ်စီးတန်းကို တစ်ဖက်တွင် ကိုင်ဆောင်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး ရှိနေသည်။
ဖြူဖွေးသော ဆံပင်နှင့် သပ်ရပ်သော မုတ်ဆိတ်မွေးဖြင့် သူ၏အသွင်အပြင်မှာ ရှေးခေတ်မှ မှူးမတ်တစ်ဦးနှင့် ဆင်တူသည်။ ထိုသူသည် မောက်မာသော မျက်လုံးများဖြင့် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်နေပြီး သူကား အိုလံပတ်စ် (Olympus) ၏ အဓိကနတ်ဘုရား ဇူးစ် (Zeus) ပင် ဖြစ်သည်။
‘ပြီးတော့ သူ့ဘေးနားက မြင်းစီးထားတဲ့ တစ်ယောက်က…’
ဇူးစ်၏ဘေးတွင် မြင်းတစ်ကောင်ကို စီးနင်းထားသော အကြည့်စူးရှသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး ရှိနေသည်။
သာမန်မြင်းမဟုတ်၊ ခြေထောက်ရှစ်ချောင်းပါသော ဒဏ္ဍာရီလာ သတ္တဝါ စလေးပ်နီယာ (Sleipnir) ပင် ဖြစ်သည်။
သူ၏တစ်ဖက်တွင် အနီရောင်လှံကို ကိုင်စွဲထားပြီး မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို ပိတ်ထားသည့် ထိုသူမှာ အက်စ်ဂတ် (အက်စ်ဂတ်) ၏ အဓိကနတ်ဘုရား အိုဒင် (Odin) ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါရှိသည့် အခြားသူများလည်း ရှိသေးသည်။ အာနူနာကီ (Anunnaki) တပ်မတော်ကြီး၏ အဓိကနတ်ဘုရား အာနူ (Anu)။
ရစ်ဗေဒ (Rigveda) ၏ သုံးပါးပေါင်းတစ်ဆူဖြစ်သော ဗြဟ္မာ၊ ဗိဿနိုးနှင့် သီဝ။
အာဗက်စတာ (Avesta) တပ်မတော်ကြီး၏ အရှင်သခင် အာဟုရာ မာဇဒါ (အာဟုရာ မာဇဒါ)။
ဟာမိုပိုလစ် (ဟာမိုပိုလစ်) ၏ အဓိကနတ်ဘုရား ရာ (Ra)။
ထွက်ပြေးသွားပြီဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည့် နတ်ဆိုးဘုရင် မာရပါပီယပ်စ် (မာရပါပီယပ်စ်) အထိပင်။
သူတို့၏ အင်အားမှာ မဟာမိတ်တပ်များနှင့် မည်သို့မျှ မလျော့နည်းသလို၊ တန်းတူပင် ရှိနေသည်။
ထိုသို့သော အင်အားကြီးမားသည့် ရန်သူများကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်ရာ မဟာမိတ်တပ်သားများ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်မှုများ လွှမ်းခြုံနေသည်။
အထူးသဖြင့် သူတို့၏နောက်တွင် အီလိုဟင် (Elohim) ဟုခေါ်သော အဖြူရောင်အရိပ်များမှာ ဖုန်မှုန့်တိမ်တိုက်များသဖွယ် ခံတပ်ကြီးထဲမှ စီးဆင်းထွက်ပေါ်လာနေသည်။
သို့သော်လည်း။
သူတို့ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့ခြင်း သို့မဟုတ် ထွက်ပြေးခြင်းဟူသည် မရှိ။ ထွက်ပြေးခြင်းသည် အဆုံးသတ်ကိုသာ ဦးတည်စေမည်ဖြစ်သည်။
သူတို့၏ အသက်များ ဆုံးရှုံးရုံသာမက မိသားစု၊ ချစ်ရသူများနှင့် အပေါင်းအသင်းများ နေထိုင်ရာ ကမ္ဘာကြီးပါ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့ ဒါကို တားဆီးရမည်ဖြစ်သည်။
သူတို့ ဤနေရာသို့ ရောက်လာခြင်းမှာ ထိုရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုတည်းအတွက်သာ ဖြစ်သည်။
တဒိုင်းဒိုင်း။
တပ်နှစ်တပ်စလုံးသည် အကွာအဝေးတစ်ခုကို ထိန်းထားကာ ရင်ဆိုင်နေကြသည်။
ရှေ့ဆုံးမှ ရပ်နေသော ကန်းယူဟွန်းသည် မဟာမိတ်တပ်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤမဟာမိတ်တပ်ကြီးကို လူသားတစ်ယောက်က ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်နေသည်ကို သိရှိထားကြသောကြောင့် သူတို့အားလုံးသည် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ပါသော မျက်ဝန်းများဖြင့် သူ့ကို ကြည့်နေကြသည်။
စစ်သည်တော်များသာမက ဒိဗ္ဗဝိညာဉ်များပါမကျန်ပင်။
“ဘာလို့ စကားနည်းနည်းလောက် မပြောတာလဲ။”
သူ့ဘေးနားမှ ကွမ်ဂျီအာက သူ့လက်မောင်းကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်လိုက်သည်။
သူမသည် သာမန်အတိုင်း ပြောလိုက်သော်လည်း အခြားသူများနည်းတူ တင်းမာနေသည်။
အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကာလများတစ်လျှောက်တွင် သူမသည် ဤနေရာအထိ တစ်ခါမျှ မရောက်ခဲ့ဖူးပေ။ ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။
“စကားနည်းနည်းလောက် ပြောခိုင်းတာလား…”
ကန်းယူဟွန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူဘာပြောမည်ကို ကြားလိုစိတ်ဖြင့် လူတိုင်းက နားစွင့်နေကြသည်။ သူတို့၏ အာရုံကြောများမှာ အလွန်တင်းမာနေသဖြင့် ဤမျှော်လင့်ချက်ကလေးကိုပင် အသက်သွေးကြောတစ်ခုလို တွယ်ကပ်နေကြသည်။
တိတ်ဆိတ်နေသော စစ်မြေပြင်တွင် သဲမှုန်များကို သယ်ဆောင်လာသည့် လေတိုးသံသာ ကြားနေရသည်။
ကန်းယူဟွန်းက လူတိုင်းကြားနိုင်လောက်သည့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဟိုဘက်ကို ကြည့်လိုက်ကြ။”
သူ့လက်က ကောင်းကင်တွင် ပေါ်နေသော နတ်ကွန်းဆီသို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။
ပို၍တိကျစွာပြောရလျှင်၊ ထိုနတ်ကွန်း၏နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းကွယ်နေသော လိုဂိုစ် (လိုဂိုစ်) ဆီသို့ ဖြစ်သည်။
“ငါတို့ကို အရုပ်လိုပဲ သဘောထားတဲ့ ငါတို့ရဲ့ ရန်သူက အခုဆိုရင် ငါတို့ လက်တစ်ကမ်းဆီ ရောက်လာခဲ့ပြီ။ ဒီကမ္ဘာရဲ့ အမှန်တရားကို မင်းတို့အားလုံး သိကြပြီးပြီ။ အခုဆိုရင် ဒီကမ္ဘာကြီးကို ပျက်စီးခြင်းကနေ ကယ်တင်ဖို့အတွက် တိုက်ပွဲဝင်ရမယ့် အချိန်ကို ရောက်လာခဲ့ပြီ။ ငါနားလည်ပါတယ်။ ငါတို့ အခု ရင်ဆိုင်နေရတာက ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ခုပဲ။”
အမှန်တရားကြောင့် ဒေါသထွက်နေသူများ ရှိသလို၊ စိတ်ပျက်နေသူများလည်း ရှိသည်။
ဖန်တီးခံထားရသူ သက်သက်မျှသာဖြစ်သော သူတို့သည် ဖန်တီးရှင်ကို တိုက်ခိုက်နိုင်ပါ့မလား။ ထိုမေးခွန်း၏ အဖြေမှာ အလွန်ရှင်းလင်းနေသည်။
သို့သော်လည်း ရပ်တန့်၍မရနိုင်သော အရာတစ်ခု ရှိနေသည်။ ရှေ့ဆက်တိုးမည့် မယိမ်းယိုင်သော စိတ်ဓာတ်ပင်ဖြစ်သည်။
“မရှောင်လွှဲနိုင်တဲ့အရာကို ပျော်ပျော်ကြီး ရင်ဆိုင်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် သေတဲ့အထိ တိုက်ခိုက်ဖို့ ငါမပြောဘူး။ တစ်ခုတည်းကိုပဲ စဉ်းစားကြပါ။ ငါတို့ ဒီနေရာမှာ နောက်ဆုတ်လိုက်ရင် ငါတို့ ကာကွယ်ရမယ့် တန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာတွေ ဘာဖြစ်သွားမလဲဆိုတာကိုပေါ့။”
ဟုတ်သည်။
ဤနေရာတွင် စုဝေးနေသူအားလုံးသည် ၎င်းတို့လုပ်ဆောင်သည့်အရာသည် မှန်ကန်သည်ဟု ယုံကြည်သောကြောင့်၊ ကာကွယ်ရမည့်အရာများ ရှိနေသောကြောင့် ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ရန်သူသည် အင်အားကြီးမားကြောင်း သူတို့ သိပြီးသားဖြစ်သည်။ ထိုအမှန်တရားကို ရှောင်ပြေးမည့်အစား သူတို့က ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရင်ဆိုင်နေကြသည်။
သူတို့ ထွက်ပြေးကြမည်မဟုတ်။ ဤကန့်သတ်ချက်များကြားတွင်ပင် သူတို့၏ စိတ်အစဉ်တွင် သတ္တိများ ပြည့်နှက်နေသည်။
“ဒါကြောင့် သူတို့ကို ပြလိုက်ကြစို့။ ကာကွယ်ဖို့အတွက် ရပ်တည်နေကြသူတွေ၊ ရှေ့ဆက်တိုးဖို့အတွက် တိုက်ခိုက်နေကြသူတွေရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို သူတို့ကို ပြလိုက်ကြစို့။”
ပြီးတော့ ယုတ်မာသော လိုဂိုစ်ဘက်တော်သား ဖြစ်နေသည့် သစ္စာဖောက်များအား စစ်မှန်သော အင်အားဆိုသည်မှာ ဘာလဲဆိုတာကို ပြသပေးလိုက်ကြစို့။
“အနာဂတ်အတွက်။”
ထိုနောက်ဆုံးစကားနှင့်အတူ လူတိုင်းက သူတို့၏လက်နက်များကို အမြင့်ဆုံးမြှောက်လိုက်ကြသည်။
“အနာဂတ်အတွက်!”
“အနာဂတ်အတွက်!”
“ဟုတ်တယ်! အဆုံးထိ တိုက်ခိုက်ကြမယ်!”
စစ်မြေပြင်ကို တုန်ဟည်းသွားစေသည့် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ အော်ဟစ်သံများကို ကြားရသဖြင့် ကန်းယူဟွန်းမှာ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် ရှေ့တည့်တည့်သို့ အကြည့်ပို့လိုက်သည်။
သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေသော ရန်သူများဆီသို့။
“သွားကြစို့။”
ရင်ဆိုင်နေမှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး ကန်းယူဟွန်းသည် ပထမဆုံးခြေလှမ်းကို ရှေ့သို့ လှမ်းလိုက်သည်။
* * *
“ဖောက်ထွက်ကြ!”
နောက်ဆုံးကျန်ရစ်သည့် အတောင်ပံတစ်စုံနှင့် မိုက်ကယ်သည် လက်တစ်ဖက်တွင် အလင်းတန်းဓားကို ကိုင်ဆွဲကာ အီဒင် (အီဒင်) ၏ ကောင်းကင်တမန်များအား အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“ကန်းယူဟွန်း နတ်ကွန်းဆီ ရောက်အောင် သေချာပေါက် လုပ်ပေးကြ!”
လိုဂိုစ်၏ တပ်ဖွဲ့များက ပြန်လည်တိုက်ခိုက်လာသည်။
“သူတို့ကို တားကြ!”
ရစ်ဗေဒ၏ သုံးပါးပေါင်းတစ်ဆူထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည့် ဗိဿနိုးက လက်ပေါင်းများစွာဖြင့် လက်ဟန်ပုံစံပြုကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“လိုဂိုစ်-ဆာမာဆီ မရောက်သွားစေနဲ့!”
ကမ္ဘာအသီးသီးမှ စုဝေးလာသော တပ်မတော်များသည် အချင်းချင်း အော်ဟစ်ကာ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ကြသည်။
ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသည့် မြင်ကွင်းဖြစ်သော်လည်း ငေးမောနေရန် အချိန်မရှိ။
ဤနေရာတွင် ပေါ့ဆခြင်းသည် သေခြင်းကိုသာ ဆောင်ယူလာမည်။
ဘုန်း!
အကွာအဝေး ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် တပ်နှစ်ဖက်စလုံး ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသွားကြသည်။ ပေါက်ကွဲသံများနှင့် အော်ဟစ်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
သွေးများ မရှိပေ။ သေဆုံးသွားသူများသည် စာလုံးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ လွင့်စင်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် နတ်ကွန်းအတွင်းသို့ စုပ်ယူခြင်း ခံရသည်။
“သေစမ်း!”
“လိုဂိုစ်ရဲ့ ခွေးမသားတွေ!”
“အနာဂတ်က ငါတို့ပိုင်ပဲ!”
ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သွားများကို ကြိတ်ထားမိသည့် မဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့များသည် သူတို့ရှေ့မှ တိုက်ပွဲဆီသို့သာ အာရုံစိုက်လိုက်ကြသည်။
ဤပဋိပက္ခ၏ အတိုင်းအတာမှာ ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့ဖူးသမျှ စစ်ပွဲများထက်ပင် ကြီးမားလှသည်။ ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်များဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည့် ဒိဗ္ဗဝိညာဉ်များသည် ကောင်းကင်ယံတွင် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံနေကြပြီး မျက်စိပင် မဖွင့်နိုင်လောက်အောင် တောက်ပသည့် အလင်းတန်းများဖြင့် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားစေသည်။
“မိုက်ကယ်! မင်းကို အဲဒီအရူး မာရပါပီယပ်စ်ဆီ ငါပို့ပေးလိုက်မယ်!”
ဗိဿနိုးသည် သူ၏ လက်များစွာကို လှုပ်ရှားကာ သူ၏ ပုံပြင်ဇာတ်ကြောင်းကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
“ငါသည် သေခြင်းတရား၊ ကမ္ဘာလောကကို ဖျက်ဆီးသူ ဖြစ်ပေ၏။”
ဘာဂဝဒ်ဂီတ (Bhagavad Gita) ကျမ်းစာမှ အခန်းငယ်တစ်ခုဖြစ်သည်။
ဗိဿနိုးက ထိုစကားကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်နှင့် သူ၏လက်ထဲမှ စကြာ၊ တုတ်၊ ကြာပန်းတို့မှ ပြင်းထန်သည့် အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်လာသည်။
တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုချင်းစီတိုင်းမှာ နျူကလီးယားဗုံးတစ်လုံးနှင့် ညီမျှသည့် အင်အားရှိနေသဖြင့် မိုက်ကယ်သည် သူ့ကို ပြန်လည်တုံ့ပြန်ရန် ရုန်းကန်ရင်း သွားများကို ကြိတ်ထားလိုက်သည်။
ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် သူမ၏ အတောင်ပံ ၁၂ စုံအပြည့်ဖြင့် ဗိဿနိုး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးနိုင် သို့မဟုတ် လမ်းကြောင်းလွှဲနိုင်မည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
“မပြည့်စုံတဲ့ အင်အားနဲ့ ငါ့ကို ရင်ဆိုင်ရဲတယ်ပေါ့လေ!”
ဗိဿနိုးက မိုက်ကယ်၏ အသက်ကို အဆုံးသတ်တော့မည့် အချိန်တွင် အနက်ရောင်အရိပ်တစ်ခုက သူတို့တိုက်ပွဲကြားသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။
ဗိဿနိုးသည် အစပိုင်းတွင် ၎င်းကို လျစ်လျူရှုရန် ကြိုးစားသော်လည်း တိုက်ခိုက်မှုမှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။
“ငါ့တိုက်ပွဲကြားထဲ ဝင်လာရဲတယ်ပေါ့… မမ်မွန်!”
“စစ်ပွဲထဲမှာ ဘာက ကိုယ့်ဟာ၊ ဘာက သူများဟာလို့ ရှိလို့လဲ။”
“ပန်ဒီမိုနီယမ်ရဲ့ နတ်ဆိုးက အက်စ်ဂတ်ဘက်ကနေ ရပ်တည်နေတာလား?”
မမ်မွန်၊ ပန်ဒီမိုနီယမ်၏ နတ်ဆိုးသခင် ခုနစ်ပါးထဲမှ တစ်ပါးဖြစ်သည့် လောဘနတ်ဆိုး။
ပေါင်းစပ်နယ်မြေများအတွင်းရှိ ငွေကြေးအားလုံးကို ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်ဖြင့် တပ်မက်နေသူဖြစ်ပြီး သူသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည်။
သူသည် ပန်ဒီမိုနီယမ်တွင် နတ်ဆိုးသောင်းချီတို့၏ နတ်ကွန်းကို တည်ဆောက်ခဲ့သူဖြစ်ပြီး သူ၏နာမည်သည် “ငွေကို ဘုရားသဖွယ် ကိုးကွယ်ခြင်း” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်နှင့် ဆက်စပ်နေသည်။
ယခုမူ သူသည် မိုက်ကယ်ကို ကူညီရင်း ဗိဿနိုးကို တိုက်ခိုက်နေသည်။
“အင်းလေ၊ ငါကလည်း တစ်ချိန်က ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါးပဲ၊ ဒါကြောင့် မင်းတို့နဲ့အတူ တိုက်ခိုက်လို့ မရစရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး။”
ထိုထက်ပို၍ မမ်မွန်သည် ပန်ဒီမိုနီယမ်၏ နတ်ဆိုးသခင်များထဲတွင် အက်စ်ဂတ်နှင့် အကောင်းဆုံး ဆက်ဆံရေးရှိသူအဖြစ် လူသိများသည်။
သူသည် စစ်ပွဲများဆင်နွှဲခြင်းနှင့် အခြားသူများကို ဖျက်ဆီးခြင်းထက် သူ၏စည်းစိမ်ကို ကာကွယ်ခြင်းကို ပိုမိုနှစ်သက်သည်။
“ပြီးတော့ ဒီနေရာမှာ ငါတို့ရှုံးသွားရင် ငါစုဆောင်းထားတဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်။”
မမ်မွန်၏ မျက်ဝန်းများမှာ အမှောင်ရိပ်သန်းကာ တောက်ပသွားသည်။
“အဲဒါမျိုးတော့ လုံးဝမဖြစ်စေရဘူး။”
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အနက်ရောင် မှော်စွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။
* * *
“လမ်းက ဖယ်ပေးကြ!”
ကန်းယူဟွန်းသည် သူ၏လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့နေသည့် ရန်သူအားလုံးကို တွန်းဖယ်ပစ်လိုက်သည်။ သူနှင့် နီးကပ်လာရဲသူ မည်သူမဆို သူ၏ တားမရဆီးမရ အင်အားဖြင့် ချေမှုန်းခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်တိုက်ခိုက်နေသည့် ကန်းယူဟွန်းအား သူ၏ ရဲဘော်များက ကူညီပေးနေကြသည်။ ယူယောင်းမင်းက နောက်တန်းမှ ပံ့ပိုးပေးနေပြီး ကန်းဟယ်ရင်၊ ကွမ်ဂျီအာနှင့် ဆောဆူမင်းတို့က သူနှင့်အတူ ဘေးချင်းယှဉ်၍ ပြေးလာကြသည်။
အပိုရီယာ (Aporia) မျက်နှာဖုံးမှ ပေါ်ထွက်လာသည့် နတ်ဆိုးလေးကောင်ကလည်း ရန်သူများကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းနေသည်။
မဟာမိတ်တပ်ကြီး၏ စစ်သည်များနှင့် အီလိုဟင်တို့၏ လှိုင်းလုံးများမှာ အင်အားကြီးမားလှသော်လည်း ကန်းယူဟွန်းနှင့် သူ၏မဟာမိတ်များမှာလည်း အလျှော့ပေးမည့်သူများ မဟုတ်ပေ။
“တစ်ယောက်ယောက် သူတို့ကို တားလိုက်ကြစမ်း!”
တပ်မှူးအချို့က အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း ကန်းယူဟွန်း၏ တိုက်စစ်မှာ မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ တားဆီး၍ မရနိုင်ပေ။
ကန်းယူဟွန်းမှာ စစ်မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်လာသည့် နတ်ဆိုးတစ်ပါး အစစ်အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။
အပိုရီယာ မျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် ၎င်းနောက်မှ သူ၏ ခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းသော မျက်လုံးလေးလုံးမှာ တောက်ပနေပြီး သူ၏ဓား ထိမိသမျှ ရန်သူတိုင်းမှာ မီးလောင်ကျွမ်းခြင်း (Incineration) စွမ်းအားဖြင့် စာလုံးများအဖြစ် ပြိုကွဲပျက်စီးသွားသည်။
ထိုအချိန်တွင် အရိပ်ကြီးတစ်ခုက ကောင်းကင်မှ ပြုတ်ကျလာကာ ကန်းယူဟွန်း၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။
“အရင်တုန်းက ငါတို့စခဲ့တဲ့ကိစ္စကို ဒီတစ်ခါ အဆုံးသတ်မယ်!”
အိုလံပတ်စ်၏ အဓိကလက်နက်၊ ဟာကျူလီ (Hercules)။
သူသည် ကန်းယူဟွန်းရှေ့တွင် ရပ်တည်လိုက်ပြီး သူ၏တည်ရှိမှုတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် စစ်မြေပြင်၏ အခြေအနေကို ပြောင်းလဲသွားစေသည်။
သူ ပေါ်လာသည့်အချိန်မှာပင် မဟာမိတ်တပ်များ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ ကျဆင်းသွားပြီး ရန်သူတပ်ဖွဲ့များ၏ စိတ်ဓာတ်မှာမူ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားသည်။
ဟာကျူလီသည် ကန်းယူဟွန်းကို ပြင်းထန်သော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူသည် ဆွန်ဝူခေါင်၏ ကြားဝင်မှုကြောင့် ကန်းယူဟွန်းကို မသတ်နိုင်ခဲ့ရုံသာမက သူ၏စွမ်းအား အချို့ကို အလုခံလိုက်ရသည့်အတွက် အရှက်တကွဲ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ၎င်းမှာ သူ့ကို အဆုံးမရှိ ခြောက်လှန့်နေသည့် အရှက်တရားပင် ဖြစ်သည်။
သူတို့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်တွေ့လျှင် ကရုဏာမထားဘဲ အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ပစ်မည်ဟု သူ အကြိမ်ကြိမ် ကတိပေးခဲ့သည်။ ယခုမူ ထိုအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
“ဒီတစ်ခါတော့ မင်းကို သေချာပေါက် သတ်မယ်။”
“ငါလည်း မင်းကို သတ်ချင်ပါတယ်။ ဆောရျွန်ကို နာကျင်အောင် လုပ်ခဲ့တဲ့အတွက်ပေါ့။”
ကန်းယူဟွန်းသည် ဟာကျူလီကို လှောင်ပြောင်ရင်း ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။
“ဆောရီးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါ မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက်က ငါမဟုတ်ဘူး။”
“ဘာ?”
ဟာကျူလီ ဘာကိုဆိုလိုသလဲဟု မမေးလိုက်ရခင်မှာပင် ဓားကြီးတစ်လက်က ကောင်းကင်မှ အမြောက်ဆန်သကဲ့သို့ သူ၏ဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
အလျား မီတာ ၁၀၀ ကျော်ရှိသည့် ထိုဓားသည် အသံထက်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ဟာကျူလီ၏ နဖူးကို တည့်တည့်ချိန်ရွယ်ထားသည်။
ဟာကျူလီက မဲ့ပြုံးပြုံးကာ လက်ထဲမှ တုတ်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
ဘုန်း! ဓားမှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားကာ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်သို့ လွင့်စင်သွားသည်။
“ဟိုအရင်က ဓားသမားပဲ!”
“ဟုတ်တယ်။”
တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ချွဲဒိုယွန်းသည် ဟာကျူလီ၏ ဘေးတွင် ပေါ်လာပြီး လက်နှစ်ဖက်တွင် ကိုင်ထားသည့် ဓားများကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ဟာကျူလီက ချွဲဒိုယွန်းကို လှောင်ပြောင်သလို ရယ်မောလိုက်သည်။
မီးလောင်ကျွမ်းခြင်း (Incineration) ကို ကျွမ်းကျင်ခြင်းသည် ပြင်ပတိုက်ခိုက်မှုများကို ပုံပြင်များဖြင့် လိမ်ဖဲ့ကာ အသုံးမဝင်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။
အမှုဆောင်သူ (Executor) ၏ တိုက်ခိုက်မှု ထိမှန်လျှင်တောင်မှ အမြန်သက်သာနိုင်သည့် ဒဏ်ရာအနည်းငယ်သာ ကျန်ရစ်လိမ့်မည်။
ချွဲဒိုယွန်း မည်မျှပင် ခုတ်ပိုင်း ထိုးစိုက်ပါစေ၊ အသက်အန္တရာယ်ရှိသည့် ဒဏ်ရာမျိုးကို ဘယ်သောအခါမှ ပေးနိုင်မဟုတ်…
ရှပ်!
“ဟင်…?”
ထိုယူဆချက်ကို လှောင်ပြောင်လိုက်သကဲ့သို့ ချွဲဒိုယွန်း၏ ဓားသည် ဟာကျူလီ၏ ရင်ဘတ်ကို ထောင့်ဖြတ်၍ ဖောက်ဝင်သွားသည်။
မီးလောင်ကျွမ်းခြင်းဖြင့် ဓား၏စွမ်းအားကို လျှော့ချခဲ့သော်လည်း သူ၏ ကြွက်သားများနှင့် အသားများကြားမှ သွေးများ စီးကျလာပြီး စာလုံးများအဖြစ် ပြိုကွဲကာ လွင့်စင်သွားသည်။
ဟာကျူလီ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ ချွဲဒိုယွန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်း…! မင်း မီးလောင်ကျွမ်းခြင်းကို ကျွမ်းကျင်သွားပြီပေါ့!”
ချွဲဒိုယွန်းက စကားပြန်မပြောဘဲ တိုက်စစ်ကို ချက်ချင်းပင် အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။ ဟာကျူလီက အလျင်အမြန်ပင် တားဆီးလိုက်သည်။
ပြိုင်ဘက်က မီးလောင်ကျွမ်းခြင်းကို ကျွမ်းကျင်ထားပါက ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ပေါ့ပေါ့ဆဆ တားဆီးခြင်းမှာ အရူးလုပ်ရပ်သာ ဖြစ်သည်။
“ကောင်းပြီလေ။ ငါလည်း အစွမ်းကုန် တိုက်တော့မယ်!”
ဟာကျူလီသည် ခေါင်းပေါ်တွင် ခြင်္သေ့သားရေကို ချက်ချင်း ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်တွင် တုတ်နှင့် အခြားတစ်ဖက်တွင် လေးကို ကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ စမ်းသပ်မှုအားလုံး၏ အနှစ်သာရကို စုစည်းထားသည့် ဟာကျူလီသည် ချွဲဒိုယွန်း၏ ဓားတိုက်စစ်ကို သူ၏ လက်နက်စုံဖြင့် ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။
“သွားလိုက်တော့။ ဒီကြွက်သားတုံးကြီးကို ငါကိုင်တွယ်လိုက်မယ်။”
“…ကောင်းပါပြီ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
ကန်းယူဟွန်းသည် ဟာကျူလီကို ချွဲဒိုယွန်းလက်သို့ အပ်လိုက်သည်။ ထိုရှုံးနိမ့်မှုနောက်ပိုင်း ပြန်လည်ရင်ဆိုင်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေသူမှာ သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။
“အင်း။”
သူတို့ ရှေ့ဆက်သွားစဉ် ဆောဆူမင်းက အသံတိုးတိုးလေး ထွက်လာသည်။
“ဆူမင်း၊ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား?”
“ဒီနေရာက ငါ့အတွက် နောက်ဆုံးနေရာ ဖြစ်ပုံရတယ်။”
“အာ။”
ဆောဆူမင်း ထိုသို့ပြောရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။
“မာရပါပီယပ်စ်။ သူပဲ။”
“…သတိထားပါ။”
“စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါမြန်မြန် အဆုံးသတ်လိုက်မယ်။”
ထိုစကားနှင့်အတူ ဆောဆူမင်းသည် မာရပါပီယပ်စ် တည်ရှိရာဆီသို့ ခုန်ပျံသွားသည်။
မာရပါပီယပ်စ်သည် သူမကို လာရန် ဖိတ်ခေါ်ရင်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် လှောင်ပြောင်နေခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ သူသည်လည်း အရင်အကြိမ် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသည့်အတွက် သူမအပေါ် အငြိုးထားနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကောင်းကင်အမြင့်သို့ ပျံတက်သွားပြီးနောက် ဆောဆူမင်းသည် မလှမ်းမကမ်းတွင် အနက်ရောင်အရိပ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည့် မာရပါပီယပ်စ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“တွေ့ပြီပေါ့! နတ်ဆိုးဘုရင်!”
“ခိဟဲ။ ငါမင်းကို စောင့်နေတာကြာပြီ! ကောင်းကင်နတ်ဆိုး!”
နောက်ထပ် စကားလုံးများ မလိုအပ်တော့ပေ။
ဆောဆူမင်းနှင့် မာရပါပီယပ်စ်တို့သည် ကောင်းကင်ယံတွင် ချက်ချင်းပင် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသွားကြသည်။