“ထိုတောက်ပနေသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းက…”
“ဒါက နာမည်ကျော်ကြားတဲ့ ကိုဒက်စ် ရဲ့ အပိုင်းအစပဲ။”
“ဒါက အပိုင်းအစသက်သက်မဟုတ်ဘူး။ အပြည့်အစုံ ပေါင်းစပ်ထားတဲ့ စာမျက်နှာတစ်ခုပဲ။”
စနစ်၏ ဖုံးကွယ်မှု မရှိတော့သည့်အတွက် ဤနေရာတွင် စုရုံးရောက်ရှိနေကြသူအားလုံးသည် ကိုဒက်စ် ၏ တည်ရှိမှုကို ခံစားသိရှိနိုင်ကြသည်။
၎င်းသည် စကြဝဠာကို အဆုံးသတ်စေမည့် လိုဂိုစ် ၏ တွက်ချက်မှုပင်။
အီဒင် မှ ဂါဘရီရယ်က ရှေ့သို့တိုးလာပြီး မေးလိုက်သည်။
“အဲဒါကိုသာ ကျွန်ုပ်တို့ ဖျက်ဆီးလိုက်ရင် လိုဂိုစ် ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကလည်း ပျက်ပြားသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား။”
“အဲဒီလိုလုပ်နိုင်ရင်တော့ ကိစ္စတွေ ပိုလွယ်သွားမှာ အမှန်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကိုဒက်စ် ကို ဘယ်စွမ်းအားနဲ့မှ ဖျက်ဆီးလို့မရဘူး။ ဒီစာမျက်နှာလေးကပဲ လက်ရှိကမ္ဘာကြီး ဖြစ်နေတာ။ ကမ္ဘာကြီးကို ဖျက်ဆီးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားနဲ့ပဲ ဒါကို ပြန်လည်ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မယ်။”
အများဆုံးလုပ်နိုင်သည်မှာ ၎င်းကို ဆွဲဖြဲခြင်းသာဖြစ်သည်။ သို့သော် ဆွဲဖြဲခြင်းပင်လျှင် ကိုဒက်စ် ၏ ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူ လိုဂိုစ် သာ ပြုလုပ်နိုင်သည့်အရာဖြစ်သည်။ ကန်းယူဟွန်း လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်မှာ ဆွဲဖြဲခံထားရသော အပိုင်းအစများကို စုစည်းပြီး တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
“မစုစည်းခဲ့ရင် ပိုကောင်းမယ်လို့ ထင်သူတွေ ရှိနိုင်ပေမဲ့ ဒါက အချည်းနှီးသော တွေးတောမှုသက်သက်ပဲ။ ဒီစကြဝဠာက အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီးပြီ။ အချိန်တိုင်းမှာ ဒီစာမျက်နှာက ဒီအခြေအနေလောက်မှာပဲ ပြည့်စုံမှုရှိလာခဲ့တာ။ ငါသာမဟုတ်ရင်လည်း နောက်ဆုံးမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒီဇာတ်လမ်းရဲ့ ဦးဆောင်မှုအောက်မှာ ဒါကို ဖန်တီးမိမှာပဲ။”
“ဒါဆိုရင် အဲဒါနဲ့ ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားတာလဲ။”
“ဒီစာမျက်နှာကို ကိုင်ထားရတာက အရည်အချင်းတစ်ခုခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသလိုပဲ။ ဘယ်သူမှ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လို့မရတဲ့ လိုဂိုစ် ရဲ့ နယ်မြေထဲကို ဝင်ရောက်ခွင့်ပေးမယ့် တစ်ခုတည်းသော သော့ချက်ပဲ။ ဒါကိုယူပြီး ငါ လိုဂိုစ် ဆီ သွားမယ်၊ ပြီးတော့ ဒီကိစ္စကို အဆုံးသတ်မယ်။”
“တစ်ယောက်တည်းလား။”
“တခြားသူတွေနဲ့အတူ သွားနိုင်ရင်တော့ ကောင်းမှာပေါ့… ဒါပေမဲ့ ငါ တစ်ယောက်တည်းပဲ သွားရမယ်။”
ကန်းယူဟွန်း သည် ဤစာမျက်နှာကို မည်သို့အသုံးပြုရမည်ကို များစွာတွေးတောခဲ့သည်။ လိုဂိုစ် ကို ဆန့်ကျင်ရန်အတွက် စာမျက်နှာ၏ အာဏာကို သူကိုယ်တိုင် ပိုင်ဆိုင်ရန် နည်းလမ်းများကိုပင် စဉ်းစားခဲ့ဖူးသည်။
သို့သော် လိုဂိုစ် သည် မူလပိုင်ရှင်ဖြစ်သောကြောင့်ပင် ကန်းယူဟွန်း သည် ကိုဒက်စ် ၏ စာမျက်နှာကို အပြည့်အဝ ချုပ်ကိုင်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
မည်သည့်အမှတ်တံဆိပ်ကိုပင် အသုံးပြုစေကာမူ သို့မဟုတ် မည်သို့ပင် ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးပမ်းစေကာမူ သူအသုံးပြုနိုင်သော စွမ်းအားမှာ အပိုင်းအစလေးခုဖြင့် ဖန်တီးထားသည့် အပိုရီးယား၏ နတ်ဆိုးနှင့် သူအမြဲတမ်း ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် တစ်ခုတည်းသော စွမ်းအားသာ ဖြစ်သည်။
“အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ငါ့ကို ခွင့်ပြုထားတာက ဒီစာမျက်နှာကို ပိုင်ဆိုင်ပြီး လိုဂိုစ် ဆီ သယ်ဆောင်သွားဖို့ပဲ။”
ကန်းယူဟွန်း ကိုင်ဆောင်ထားသော ကိုဒက်စ် သည် လိုဂိုစ် ၏ နယ်မြေအတွက် သော့ချက်သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း အပြင်ဘက်တွင် ပြည့်နှက်နေသော အီလိုဟင်နှင့် အုပ်ချုပ်သူများက သူသွားမည့်လမ်းကို ဖွင့်ပေးလိမ့်မည်ဟု အာမခံချက်မရှိပေ။
လိုဂိုစ် က တတ်နိုင်လျှင် ကြိုးစားကြည့်ရန် ပြောခဲ့ဖူးသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ လိုဂိုစ် ရှိနေသည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိခြင်းသည် ကန်းယူဟွန်း ကိုယ်တိုင်၏ စွမ်းအားဖြင့်သာ လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာ ဖြစ်သည်။
“ဒါဆိုရင် အဓိပ္ပာယ်က ဒါပဲပေါ့။ ကျွန်ုပ်တို့က အုတ်မြစ်ဆီသွားမယ့်လမ်းကို တတ်နိုင်သလောက် ဖွင့်ပေးမယ်၊ ပြီးရင် မင်းက လိုဂိုစ် နဲ့ တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ပြီး ညှိနှိုင်းရမယ်။”
မက်ဖစ်စတိုဖီးလီးစ်က ရှေ့သို့တိုးလာပြီး အခြေအနေကို အနှစ်ချုပ်လိုက်သည်။ ကန်းယူဟွန်း က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ထိုစကားကြောင့် နေရာအနှံ့တွင် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဒါ တကယ်ပဲလား။ ဒီစကြဝဠာရဲ့ ကံကြမ္မာကို လူသားတစ်ယောက်ဆီ အပ်နှံရမှာလား။”
“သူက လူသားဖြစ်ကောင်းဖြစ်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ စွမ်းအားကိုတော့ လျစ်လျူရှုလို့မရဘူး။ ပြီးတော့ ဆာတန်က သူ မသေခင်မှာ သူ့ရဲ့စွမ်းအားအားလုံးကို သူ့ဆီ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့တာလေ။”
“အဲဒီစွမ်းအားကို တခြား ပထမမျိုးဆက် နတ်ဘုရားတစ်ပါးပါးဆီ ပေးခဲ့ရင် ပိုပြီး မျှော်လင့်ချက်ရှိနိုင်မလား…”
မိမိကိုယ်ကိုယ် ပိုသာလွန်သည်ဟု ယူဆကြသော နတ်ဘုရားအချို့မှာ အစီအစဉ်၏ အဓိကကျသော ကိုဒက်စ် ကို လူသားတစ်ယောက်က ကိုင်ဆောင်ထားခြင်းကို လက်မခံနိုင်ကြပေ။
သူတို့ကိုယ်တိုင် ပိုကောင်းအောင် လုပ်နိုင်သည်ဟု ယုံကြည်နေသူများပင် ရှိနေသည်။
“ကျွန်တော် သူ့ကို ထောက်ခံတယ်။”
ထိုအချိန်တွင် ရုပ်ပုံတစ်ခု ရှေ့သို့တိုးလာသည်။ ၎င်းမှာ ဗိုင်ရိုချာနာ ဘုရားသခင် ဖြစ်သည်။
သုခဝတီ၏ ကိုယ်စားလှယ်အနေဖြင့် သူ၏ ထုတ်ဖော်ထောက်ခံမှုက နတ်ဘုရားအချို့ကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။
ဗိုင်ရိုချာနာ၏ နောက်တွင် သုခဝတီမှ တခြားသော နတ်ဘုရားများကလည်း ကန်းယူဟွန်း ကို ထောက်ခံကြောင်း ကြေညာလိုက်ကြသည်။
“အဆုံးမဲ့ အလင်းတန်း၊ အနောက်ဘက် ပရဒိသုဘုံရဲ့ ဘုရားသခင်ကလည်း သဘောတူလိုက်တာလား။”
“ဥထဲမှ ကယ်တင်ရှင်၊ မေတ္တယ ဘုရားလောင်းကလည်း သူနဲ့အတူ ရှိနေတာပဲ။”
“လက်တစ်ထောင်၊ မျက်လုံးတစ်ထောင်ပိုင်ရှင် အဝလောကီတေသွာရ…”
“သုခဝတီရဲ့ ငရဲမီးတွေကို ကယ်တင်သူ က္ခိတိဂရဘ ဘုရားလောင်းကလည်း ခွင့်ပြုပေးလိုက်ပြီ။”
သုခဝတီ၏ တပ်တော်ကြီးတစ်ခုလုံးက ကန်းယူဟွန်း ၏ ဘက်တွင် ရပ်တည်လိုက်သည့်အခါ တခြားသော နတ်ဘုရားများကလည်း သတိပြုမိလာကြသည်။
“ကောင်းပြီလေ၊ သူတို့က ငါ့ထက် လက်ဦးသွားပုံပဲ။ ငါလည်း သူ့ကို ထောက်ခံတယ်၊ ငါ့ရဲ့ ညီအစ်ကိုတွေလည်း ထောက်ခံကြလိမ့်မယ်။”
ဆွန်ဝူကောင်း၊ နိုင်ငံ့သူရဲကောင်း ဘုရားသခင်ကလည်း ရှေ့သို့တိုးလာသည်။
သုခဝတီ၏ အမြင့်ဆုံးအာဏာပိုင် ဗိုင်ရိုချာနာ ဘုရားသခင်၊ ထို့နောက် နတ်ဆိုးမင်းများ မဟာမိတ်၏ ကိုယ်စားလှယ် ဆွန်ဝူကောင်း။
မဟာတပ်တော်ကြီး ခြောက်ခုလုံး တစ်ခုပြီးတစ်ခု။
“ကျွန်ုပ်တို့ မာဘီနိုဂျီယမ်ရဲ့ တပ်တော်ကြီးကလည်း သူ့ကို ထောက်ခံပါတယ်။”
တူအာသာ ဒါ ဒါနန်၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် မာဘီနိုဂျီယမ် တပ်တော်ကြီးမှ နတ်ဘုရားများကလည်း ကန်းယူဟွန်း ဘက်တွင် ရပ်တည်လိုက်ကြသည်။
“ဒရဂွန်နီကာလည်း ထောက်ခံတယ်။”
ရှာရူရီရယ်နှင့် ဂါလစ်ဇ်တို့က သူတို့၏ ထောက်ခံမှုကို ပြောကြားလိုက်ကြသည်။
ဤသို့ဖြင့် ကိစ္စရပ်များ တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ ကန်းယူဟွန်း ကို လူသားတစ်ယောက်အနေဖြင့် အထင်သေးခဲ့ကြသော တခြားသော နတ်ဘုရားများပင်လျှင် တစ်ဖက်သို့ ယိမ်းယိုင်လာကြသည်။
“ကျွန်ုပ်တို့ အီဒင် ဥယျာဉ်ကလည်း သဘောတူတယ်။”
“ပန်ဒီမိုနီယမ်။ ကျွန်ုပ်တို့လည်း သဘောတူပါတယ်။”
“ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ သုံးဆယ့်ခြောက်ထပ်ကလည်း အပြည့်အဝ ထောက်ခံပေးပါမယ်။”
မကြာမီမှာပင် တက်ရောက်လာကြသော နတ်ဘုရားတိုင်းက ကန်းယူဟွန်း ကို ထောက်ခံကြောင်း ကြေညာလိုက်ကြသည်။
အချို့မှာ လေငြင်းအလိုက် သို့မဟုတ် တခြားနတ်ဘုရားများ၏ အကြည့်ကြောင့် ဖိအားပေးခံရသဖြင့် လိုက်ပါလာခြင်းဖြစ်သော်လည်း… ဤအခြေအနေအထိ ရောက်လာသည့်အခါ မည်သူမျှ မကျေမနပ် ပြောဆိုဝံ့ခြင်း မရှိတော့ပေ။
အရေးကြီးဆုံးမှာ ဤလူသားအတွက် ထောက်ခံမှုများစွာကို မြင်တွေ့ရခြင်းက သူတို့ မသိရှိသေးသော တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေသလားဟု တွေးတောမိစေသည်။
ထိုသို့ မတွေးမိဘဲ မနေနိုင်ပေ။
“အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
အရာအားလုံး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရပ်နေသော ကန်းယူဟွန်း က သူ့ကို ယုံကြည်ကြသော နတ်ဘုရားများအား ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။
ဗိုင်ရိုချာနာ ဘုရားသခင်က ယခင်နေ့က ပြောကြားခဲ့သကဲ့သို့ပင် နတ်ဘုရားအများစုက သူ့အပေါ် စိတ်ဝင်စားနေကြသည်မှာ အချည်းနှီးသော စကားမဟုတ်ပေ။
“စကားသက်သက်နဲ့တော့ မလုံလောက်သေးဘူး။ ဒါကို ယူလိုက်ပါ။”
အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ဆွန်ဝူကောင်းက သူကိုင်ထားသောအရာကို ကန်းယူဟွန်း ထံ ပေးလိုက်သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နတ်ဘုရားများနှင့် ကန်းယူဟွန်း တို့၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြသည်။
“ဒါက…?”
“ရူယီ ဂျင်ဂူ ဘန်။”
ဆွန်ဝူကောင်းက ကန်းယူဟွန်း ကို ပေးလိုက်သောအရာမှာ တခြားမဟုတ်၊ သူ၏ အမှတ်အသားဖြစ်ပြီး အဓိကလက်နက်ဖြစ်သော ရူယီတုတ်တံပင် ဖြစ်သည်။
“မင်းကိုင်ထားတဲ့ ဓားက တခြားလက်နက်တွေရဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေကို စုပ်ယူပြီး ပိုသန်မာလာတာ မဟုတ်လား။ ငါ အလုံအလောက် မြင်ဖူးလို့ သိတာပေါ့။”
“ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့…”
“ဒါက ဘယ်နတ်ဘုရားရဲ့ လက်နက်နဲ့မှ မယှဉ်နိုင်တဲ့ အကန့်အသတ်မဲ့ စွမ်းရည်ရှိတဲ့ လက်နက်ပါ။ လူသားတွေ ဖန်တီးထားတာလို့ ပြောရတာ ငါ့အတွက်တော့ ဂုဏ်သိက္ခာကျစရာ ဖြစ်ပေမဲ့ ဒီအခြေအနေမှာ ဒါထက်ကောင်းတဲ့ လက်နက် မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် ဒါကို ယူလိုက်ပါ။ ငါ့ရဲ့ ရူယီတုတ်တံကို မင်းရဲ့လက်နက်မှာ ပေါင်းစပ်လိုက်ပါ။”
ပတ်ဝန်းကျင်မှ နတ်ဘုရားများက ဆွန်ဝူကောင်းကို မယုံနိုင်သည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ သူက ဒီလောက်အထိ လုပ်ပေးလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားကြပုံရသည်။
ဆွန်ဝူကောင်းဆိုသည်မှာ မည်သူနည်း။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ နာမည်ကျော် လူဆိုးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင်ကသာ ထိန်းကျောင်းနိုင်ခဲ့သည့် ကျော်ကြားသော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည်။
တန်ဆန်ဇန်နှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက် နိုင်ငံ့သူရဲကောင်း ဘုရားသခင် ဖြစ်လာခဲ့သော်လည်း သူ၏ ယခင်စရိုက်များက တစ်ခါတစ်ရံ ပေါ်လာတတ်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံရှိ နတ်ဘုရားအများစုကို ကြောက်ရွံ့စေတတ်သည်။
ထိုဆွန်ဝူကောင်းက သူ၏ အချစ်ဆုံးတုတ်တံကို လိုလိုလားလား ပေးအပ်လိုက်ခြင်းမှာ အံ့သြစရာကောင်းလှပြီး ကန်းယူဟွန်း အပေါ် သူထားရှိသော ယုံကြည်မှုကို သက်သေပြနေသည်။
“ကျွန်ုပ်တို့လည်း ပေးအပ်ပါ့မယ်။”
အရှုံးမပေးလိုသည့်အလား မာဘီနိုဂျီယမ် တပ်တော်ကြီးမှ တူအာသာ ဒါ ဒါနန်တို့ကလည်း ရတနာလေးပါးကို ကန်းယူဟွန်း ထံ ပေးအပ်လိုက်သည်။
“ဒါတွေကို ယူလိုက်ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့ မာဘီနိုဂျီယမ်ကို ကိုယ်စားပြုတဲ့ ရတနာလေးပါးပါ။”
တူအာသာ ဒါ ဒါနန်၏ ရတနာလေးပါး။
ကံကြမ္မာ၏ ကျောက်တုံး လီယာ ဖာအေးလ်။
အလင်းတန်းဖြင့် ပုံဖော်ထားသော လူ၏ လှံ။
နေမင်း၏ စွမ်းအားကို သွတ်သွင်းထားသော နူအာဒါ၏ ဓား။
ဒဂ်ဒါ၏ ရေအိုး၊ အဆုံးမဲ့ရေအိုး။
“ဒီလို တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းတွေပါလား…”
“ကမ်မလော့နဲ့ပတ်သက်တဲ့ ဖြစ်ရပ်ဆိုးပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ကျွန်တော်တို့လည်း ဘာက အရေးကြီးဆုံးလဲဆိုတာကို နားလည်သွားခဲ့ပါပြီ။”
ငွေလက်မောင်းပိုင်ရှင် နူအာဒါက ထိုရတနာများကို ကန်းယူဟွန်း ထံ ပေးအပ်ရင်း လက်ခံပေးရန် တိုက်တွန်းလေသည်။
ကန်းယူဟွန်း သည် သူ၏ မယိမ်းယိုင်သော မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်ရင်း ခေါင်းညိတ်ကာ ဘက်ရွန်၏ စွမ်းအားကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။
[ဇာတ်လမ်းကို စုပ်ယူမည်]
သူ့လက်ထဲရှိ နတ်ဘုရားတို့၏ ရတနာများသည် စာလုံးများအဖြစ် ပြိုကွဲသွားပြီး ဘက်ရွန်ထံသို့ စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
“ကျွန်ုပ်တို့လည်း ပေးအပ်ပါ့မယ်…”
“ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ဟာကိုလည်း ယူလိုက်ပါ။”
တခြားသော နတ်ဘုရားများကလည်း ကန်းယူဟွန်း ထံသို့ ဒဏ္ဍာရီလာ လက်နက်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေးအပ်လာကြသည်။
ဤသည်မှာ နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားကြသည့်အတွက် သူတို့တွင်ရှိသမျှ အရာအားလုံးကို ကန်းယူဟွန်း ထံ အပ်နှံရန် ဆုံးဖြတ်ထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။
တစ်ခုပြီး တစ်ခု။
လက်နက်များ ပိုမိုစုပ်ယူခံရလေ ဘက်ရွန်မှ ထွက်ပေါ်လာသော သန့်စင်သည့် အဖြူရောင်အလင်းတန်းက ပိုမိုတောက်ပလာလေ ဖြစ်သည်။
မကြာမီပင် ကန်းယူဟွန်း သည် တောက်ပနေသော အလင်း၏ဓားကို ကိုင်ဆောင်လျက် ငြိမ်သက်စွာ ငုံ့ကြည့်နေမိသည်။
‘ဘက်ရွန်။’
ထိုအချိန်တုန်းက မင်း ထွက်ခွာသွားခဲ့စဉ်ကရော မင်း စိတ်ကျေနပ်ခဲ့ရဲ့လား။
မင်းကို ဘာမှပြန်မပေးနိုင်ခဲ့တဲ့ ငါက မင်းဆီကနေပဲ အကူအညီတွေ ရယူခဲ့ရတယ်။
ကန်းယူဟွန်း ၏ အကြည့်တို့သည် နောက်ဆုံးတွင် ကောင်စီခန်းမ၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရပ်နေသော ဘက်ဆောရယွန်းထံသို့ ရောက်သွားသည်။ မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ ကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမ တက်ရောက်နေသော်လည်း တခြားနတ်ဘုရားများနှင့် စာအုပ်ပိုးကောင်များ၏ အရိပ်အောက်တွင် ခပ်ခွာခွာလေးသာ ရှိနေပြီး ဘက်ရွန်ကို ငေးမောကြည့်နေရှာသည်။
“အို။”
သူ့အကြည့်ကို ခံစားမိလိုက်သည့်အခါ သူမသည် ကန်းယူဟွန်း ကို ကြည့်ကာ ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးပြပြီး ခေါင်းလေး အနည်းငယ် ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။
ကန်းယူဟွန်း ကလည်း သူမ၏ အမူအရာကို သိမ်မွေ့စွာ တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ဟုတ်ပါပြီ။ ဒါဆိုရင် လုံလောက်ပါပြီ။
“အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
“မလိုပါဘူး။ ဒါက ကျွန်တော်တို့ လုပ်ရမယ့်အရာပဲလေ။”
ဆွန်ဝူကောင်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ကျေးဇူးတင်စကားအတွက် အားနာနေစရာမလိုကြောင်း ပြောလိုက်သည်။
သူတို့အားလုံးသည် ကန်းယူဟွန်း ကို ယုံကြည်သောကြောင့်သာ ဤလမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်ပြီး လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်သည်ကို လုပ်ခြင်းအတွက် ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပေ။
သူ အမှန်တကယ် ကျေးဇူးတင်နေမိပါက သူတို့ အပ်နှံလိုက်သော စွမ်းအားကို သုံး၍ ဤတိုက်ပွဲကို အဆုံးသတ်ပေးလိုက်ဖို့သာ သူတို့ လိုလားကြသည်။
သူတို့ လိုချင်သည်မှာ ထိုအချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
* * *
ကောင်စီအစည်းအဝေး ပြီးဆုံးပြီးနောက် လူတိုင်း မိမိတို့၏ စခန်းများသို့ ပြန်သွားကြချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ကန်းယူဟွန်း ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
“ကန်းယူဟွန်း။”
“ဪ၊ ချွဲဒိုယွန်း ပါလား။”
အစည်းအဝေးတစ်ခုလုံးတွင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ထိုလူသည် လူအုပ်ကြီး ပြန့်ကျဲသွားသည့်အခါ ကန်းယူဟွန်း ထံ ချဉ်းကပ်လာသည်။ တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောချင်နေပုံရသည်။
“ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲ။”
“မင်းကို…”
ချွဲဒိုယွန်း သည် စကားကို အစမဖော်နိုင်ဘဲ တွေဝေနေသည်။ သူ၏ တုံ့ဆိုင်းနေပုံက ကန်းယူဟွန်း ကို သူ ဘာပြောချင်နေတာလဲဆိုသည့် စပ်စုလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
ချွဲဒိုယွန်း ဆိုသည်မှာ ပုံမှန်အားဖြင့် မတွန့်ဆုတ်ဘဲ ပြောဆိုလုပ်ကိုင်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူ ယခုကဲ့သို့ တွေဝေနေခြင်းမှာ ကန်းယူဟွန်း အတွက် နားလည်ရခက်လှသည်။
သူ ဘယ်လောက်ထိ လေးနက်တဲ့ ကိစ္စမျိုးကို ပြောဖို့ ပြင်နေတာလဲ။
ကန်းယူဟွန်း က စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် ချွဲဒိုယွန်း သည် အားတင်းလိုက်ပုံရပြီး နောက်ဆုံးတွင် စကားစနိုင်ခဲ့သည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်။”
“…ဘာကိုလဲ။”
“မင်းအပေါ် လုပ်ခဲ့တဲ့ အပြုအမူတွေက အတိတ်ဘဝက ဖြစ်ခဲ့တာဆိုပေမဲ့… မဟုတ်ဘူး၊ တခြားစကြဝဠာက ဖြစ်ခဲ့တာဆိုပေမဲ့ အဲဒါကို လုပ်ခဲ့တာက ငါပါပဲ။”
“ရုတ်တရက်ကြီး ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။”
“အဲဒီတုန်းက ငါလုပ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေအတွက် တောင်းပန်ချင်လို့ပါ။”
“…”
ကန်းယူဟွန်း သည် မယုံနိုင်စွာ မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် အသက်ကို ရှိုက်သွင်းလိုက်သည်။
ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားသည့်အလား ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“တောင်းပန်စရာ မလိုပါဘူး။ အခု မင်းက အဲဒီတုန်းက မင်းနဲ့ မတူတော့ပါဘူး။”
အတိတ်ဘဝတုန်းက ချွဲဒိုယွန်း သည် တခြားသော အတိုင်းအတာများကို ဖြတ်သန်းရုန်းကန်ရင်း ကမ္ဘာမြေသို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် မိသားစုဝင်တစ်ဦးတည်း သေဆုံးသွားသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရပြီး… ကမ္ဘာကြီးကလည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
သို့သော် ချွဲဒိုယွန်း ၏ ဤဗားရှင်းက ကွဲပြားသည်။ သူတွင် မိသားစုရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာမြေကို ရောက်ရှိလာသင့်သည့် ကပ်ဘေးသည်လည်း ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့သည်။
သူတို့သည် အစတူခဲ့ကြသော်လည်း မတူညီသော ပတ်ဝန်းကျင်များက သူတို့ကို မတူညီသော ခရီးဆုံးသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။
သူတို့ကို အမှန်တကယ်ပဲ လူတစ်ယောက်တည်းလို့ သတ်မှတ်နိုင်ပါ့မလား။
“ဒါပေမဲ့… ငါကတော့ ဒေါသတွေကို မင်းဆီမှာပဲ ပုံချမိခဲ့တယ်။”
“…”
“အဲဒါကို သိရက်နဲ့တောင် မင်းကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ အဲဒီတုန်းက ဖြစ်ခဲ့တာတွေက ပြန်ပေါ်လာတယ်။ အလိုအလျောက်ပဲ… ပြီးတော့ မင်းနဲ့ငါကလည်း အဆင်ပြေချင်တိုင်း အဆင်ပြေမယ့် ပင်ကိုယ်စရိုက်မျိုးတွေ မဟုတ်ကြဘူးလေ။”
“အဲဒါကိုတော့ ငြင်းလို့မရဘူး။”
“ဒါပေမဲ့လေ။”
“ဟင်။”
“တစ်နေ့နေ့မှာ ထပ်တွေ့ကြမယ်ဆိုရင်… အခုလိုမျိုးတော့ ရန်လိုမနေတော့ဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်။”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချွဲဒိုယွန်း က အနည်းငယ် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ကမ္ဘာပျက်တော့မယ့် တိုက်ပွဲတစ်ခုရဲ့ အကြိုညမှာ နောက်တစ်ခါအတွက် စီစဉ်နေတာလား။”
“မျှော်လင့်ချက်လေးပဲ ဖြစ်ဖြစ် ရှိနေဖို့တော့ လိုတာပေါ့။”
“ဟုတ်လား။ ဒါဆိုရင်တော့ ငါ စောင့်မျှော်နေပါ့မယ်။”
နှုတ်ဆက်စကား မဆိုတော့ဘဲ နှစ်ဦးစလုံးသည် အပြန်အလှန် နားလည်မှုဖြင့် လမ်းခွဲလိုက်ကြသည်။
ချွဲဒိုယွန်း သည် သူ၏ လက်ထောက်များ စောင့်နေသည့် နေရာသို့ ဦးတည်သွားသည်။
ကန်းယူဟွန်း ကတော့ တခြားတစ်ယောက်ဆီသို့ သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။
“ရောက်လာပြီလား။”
“စောင့်နေတာ ကြာပြီ။”
“အစ်ကို၊ ရောက်လာပြီလား။”
ကွမ်ဂျီအာ၊ ဆောဆူမင်းနှင့် ယူယောင်းမင်း တို့က ကန်းယူဟွန်း ကို ကြိုဆိုကြသည်။
သူတို့အားလုံး စုဝေးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကန်းယူဟွန်း သည် အချိန်ကာလများ ကုန်လွန်သွားပုံကို ခံစားမိသည်။
သူတို့အားလုံးသည် လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်ကထက် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ ကွမ်ဂျီအာ က ပိုမိုလန်းဆန်းနေပြီး၊ ဆောဆူမင်းက အရွယ်ရောက်လာကာ၊ ယူယောင်းမင်း က ပို၍ တည်ငြိမ်လာသည်။
၎င်းသည် သူ အိပ်မက်မက်ခဲ့သော မြင်ကွင်းဖြစ်သော်လည်း တစ်နေရာရာမှာတော့ လိုအပ်နေသေးသည်။
“…”
ကန်းယူဟွန်း ၏ အကြည့်သည် Old Town ဘက်သို့ ရောက်သွားသည်။
ဒီနေရာမှာ မရှိသေးသော လူတစ်ယောက်။
White Flower Management သို့ အရင်ဆုံး ဝင်ရောက်ခဲ့သူ၊ စုဆောင်းသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူနှင့် အစောဆုံး စာချုပ်ချုပ်ဆိုခဲ့သူ။
“အားလုံးပဲ၊ ခဏနေရင် ပြန်လာခဲ့မယ်။”
“ကောင်းပါပြီ။”
သူ ရုတ်တရက် ထွက်သွားသည်ကို မည်သူမျှ မတားဆီးကြပေ။
အမှန်စင်စစ် သူသာ ထိုသို့ မပြောခဲ့ပါက သူတို့ စိတ်ပျက်သွားကြမည့်အလား ပြုံးပြလျက် သူ့ကျောကို တွန်းပေးလိုက်ကြသည်။
ဒက်စ်ကာ့စ်၏ စွမ်းအားကို အသက်သွင်းရင်း ကန်းယူဟွန်း သည် ကန်းဟယ်ရင် ရှိရာသို့ ဦးတည်သွားသည်။
နေရာလွတ် အတားအဆီးကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် သူမ၏ နေအိမ် တံခါးရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သောအခါ ကန်းယူဟွန်း သည် တံခါးခေါက်ရန် တွန့်ဆုတ်နေမိသည်။
သူမကို မြင်ချင်ရုံသက်သက် လာခဲ့ခြင်းက သူမကို ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချရန် ဖိအားပေးသလို ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။
တံခါးခေါက်သင့် မခေါက်သင့် စဉ်းစားရင်း သူ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ရပ်နေမိသလဲ။
ကလစ်။
အတွင်းဘက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်လာပြီးနောက် တံခါးက သူ့အလိုလို ပွင့်သွားသည်။
“…”
မဟုတ်ဘူး။ သူ့အလိုလို ပွင့်သွားတာ မဟုတ်ဘူး။
အတွင်းဘက်မှ အခန်းပိုင်ရှင်က သူမကိုယ်တိုင် ဖွင့်ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
သူမကို အရင်ဆုံး စတွေ့ခဲ့စဉ်က ဝတ်ဆင်ထားခဲ့သည့် အပြာနှင့်အဖြူရောင် ကိုယ်ခံပညာဝတ်စုံကိုပင် ဝတ်ဆင်ထားသည်။
လက်ထဲတွင် ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်လျက်။
“…ဟယ်ရင်။”
ပြောင်းလဲသွားကြသော မျက်နှာများအားလုံးထဲတွင် သူမတစ်ယောက်တည်းသာ သူ အစပိုင်းက မှတ်မိထားသည့်အတိုင်း ရှိနေသည်။
သူမနှင့်ပတ်သက်ပြီး မှေးမှိန်နေသော မှတ်ဉာဏ်လေးသည် ယခုအခါ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် အသက်ဝင်စွာ ရပ်တည်နေသည်။
ကန်းယူဟွန်း က စိတ်ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် အဲဒါ မင်းရဲ့ ရွေးချယ်မှုပေါ့။”
“ဟုတ်တယ်။”
သူမ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားမှ ထွက်ပေါ်လာသည့်အသံသည် ကြည်လင်ပြီး နူးညံ့သည်။
ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားစဉ် မြင်တွေ့ရသူတိုင်း၏ အံ့ဩမှုကို ခေါ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည့် ဓားဘုရင်မ၏ အရိပ်အယောင်သည် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။
မှတ်ဉာဏ်ထဲက ဓားဘုရင်မသည် ယခု၊ ဤနေရာတွင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“ကျွန်မလည်း တိုက်ခိုက်ပေးပါ့မယ်။”