ညဘက်တွင် ကြယ်တာရာများ မရှိဘဲ လမင်းကြီးတစ်စင်းတည်းသာ ကောင်းကင်ယံကို လင်းထိန်စေနေသည်။
ယူယောင်းမင်း သည် ငှားရမ်းထားသော စစ်သည်များ တည်းခိုရာစခန်းသို့ အသွားတွင် သူ့လမ်းကို ပိတ်ဆို့ရပ်တန့်နေသူတစ်ဦးကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
‘ဘယ်သူပါလိမ့်။ ငါ့ဆီက ဘာများ လိုအပ်နေတာလဲ။’
စစ်သည်များ နေထိုင်ရာနေရာသည် သီးသန့်နယ်မြေအဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီး ယူယောင်းမင်း သည် ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်း ဖြတ်သန်းသွားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် လူတစ်ယောက် ရပ်နေသည်ဆိုကတည်းက သူတို့တွင် ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုခု ရှိနေသည်မှာ သေချာသည်။
ထိုသူ၏ အရှိန်အဝါကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူသည် မြင့်မြတ်သော ဝိညာဉ်တစ်ပါး ဖြစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး အဆင့်အတန်းမြင့်မားသူတစ်ဦး ဖြစ်ပုံရသည်။
‘ငါ စစ်သည်အဖြစ် အလုပ်လုပ်နေတုန်းက ဒီလောက်အဆင့်မြင့်တဲ့ မြင့်မြတ်သော ဝိညာဉ်နဲ့ ပတ်သက်ခဲ့ဖူးတာ၊ ဒါမှမဟုတ် လမ်းကြောင်းချင်း ဆုံခဲ့ဖူးတာမျိုး မရှိခဲ့ဘူး။’
ငှားရမ်းခစားရသည့် စစ်သည်အလုပ်ကို ယေဘုယျအားဖြင့် ညစ်ပတ်သည့်အလုပ်တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ကြသည်။ ရောနှောနေသော နယ်မြေများတွင် ငှားရမ်းခစားသူများသည် စည်းကမ်းမရှိ၊ အဆင့်အတန်းနိမ့်ကျသည့် လူတန်းစားများဟု အများက ရှုမြင်ကြသည်။ တကယ်တမ်းပြောရလျှင်လည်း ထိုလုပ်ငန်းတွင် လုပ်ကိုင်နေသူ အများစုမှာ စင်ကြယ်သူများ မဟုတ်ကြပေ။
အကယ်၍ ပိုမိုခန့်ညားပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော အလုပ်ကို လုပ်ချင်ပါက ပြဿနာဖြေရှင်းပေးသူ (Fixer) ဖြစ်လာခြင်းက ပို၍ သင့်လျော်ပြီး ယူယောင်းမင်း ၏ စိတ်နေသဘောထားမှာလည်း ထိုဘက်သို့ ပို၍ ယိုင်နေသည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ငှားရမ်းခစားသည့် စစ်သည်ဘဝကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ငှားရမ်းခစားသူတို့၏ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော လူနေမှုပုံစံသည် အပိုင်းအစများကို ပြန်လည်ရှာဖွေရသည့် သူ၏တာဝန်နှင့် ပို၍ ကိုက်ညီသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
‘ငါ့ကို စစ်သည်ဘုရင်လို့ ခေါ်ကြပေမဲ့ အဆင့်မြင့် မြင့်မြတ်သော ဝိညာဉ်တွေက ငါ့ကို စိတ်ဝင်စားစရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ ဒီလောက်အဆင့်ရှိတဲ့ သူတစ်ယောက်က ငါ့ကို စောင့်နေစရာ အကြောင်းမရှိလောက်ပါဘူး။’
ဖြစ်နိုင်သည်က သူသည် တခြားသူတစ်ယောက်ကို စောင့်နေခြင်းဖြစ်ပြီး တိုက်ဆိုင်သွားခြင်းသာ ဖြစ်နိုင်သည်။ ယူယောင်းမင်း သည် ထိုသူကို ယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။
“ခဏလောက် စောင့်ပေးလို့ ရမလား။”
သူ့ကို ခေါ်လိုက်သည့် အသံကြောင့် သူ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူထင်သည့်အတိုင်းပင်—ထိုသူသည် သူ့ကို စောင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သံသယနှင့် စူးစမ်းလိုစိတ် ရောထွေးနေသော အကြည့်ဖြင့် ယူယောင်းမင်း သည် သူ့ရှေ့ကလူကို စေ့စေ့ကြည့်လိုက်သည်။
‘ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကတော့ သပ်ရပ်သားနားလိုက်တာ။’
အနက်ရောင်နှင့် မီးခိုးရောင် ရောစပ်ထားသည့် မှူးမတ်တို့၏ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အနက်ရောင်ဝတ်လုံကို ခြုံထားသည့် ထိုသူမှာ တောက်ပသော အရှိန်အဝါကို ဆောင်ကြဉ်းထားသည်။ နေရာတကာတွင် ချိတ်ဆွဲထားသည့် အဆင်တန်ဆာများသည် မှူးမတ်တို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို မည်သို့ဖော်ပြရမည်ကို ပြသနေသည်။ ထိုသူကိုယ်တိုင်ကလည်း ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်သည့် အလယ်အလတ်အရွယ် လူတစ်ယောက်ဖြစ်သောကြောင့် ထိုအဝတ်အစားနှင့် ပို၍လိုက်ဖက်နေသည်။ အထူးသဖြင့် သူ့၏သပ်ရပ်လှပသော မုတ်ဆိတ်မွေးမှာ ပို၍ထင်ရှားနေသည်။
‘ငါလည်း အဲဒီလိုမျိုး မုတ်ဆိတ်မွေး ထားချင်လိုက်တာ။’
ယူဟွန်းနှင့် တွေ့ဆုံရန်အတွက် မုတ်ဆိတ်ရိတ်လိုက်မိသည့်အတွက် သူ၏နှုတ်ခမ်းနှင့် မေးစေ့နေရာသည် ထူးဆန်းစွာပင် ဗလာဖြစ်နေသလို ခံစားရသည်။ သူ့ရှေ့ကလူသည် ယူယောင်းမင်း အိုမင်းလာသည့်အခါ ဖြစ်လာချင်သည့်ပုံစံအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
‘စဉ်းစားကြည့်တော့လည်း…’
အရင်က သူ သိပ်သတိမထားမိခဲ့သော်လည်း အနီးကပ်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ထိုလူ၏မျက်နှာသည် ရင်းနှီးနေသလို ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုနေ့က ယူဟွန်းနှင့်အတူ အစည်းအဝေးခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည့် မြင့်မြတ်သော ဝိညာဉ်များထဲမှ တစ်ပါးဖြစ်သည်။ သူမှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် သူ၏နာမည်မှာ မက်ဖစ်စတိုဖလိစ် ဖြစ်သည်။
‘ပန်ဒီမိုနီယမ် ၏ မဟာတပ်မတော်မှ အကြီးအကဲ ခုနစ်ဦးထဲက တစ်ဦးပေါ့။’
သူသည် ခုနစ်ပါးသော မကောင်းမှု (Seven Deadly Sins) များထဲမှ တစ်ခုအတွက် တာဝန်ရှိသူလည်း ဖြစ်သည်။ ယူယောင်းမင်း သည် ထိုသူ၏ အထောက်အထားကို ပြန်အမှတ်ရလိုက်သည့်အခါ အလိုလိုပင် တံတွေးကို မြိုချလိုက်မိသည်။
“ကျွန်တော့်ကို ဘာများ ပြောစရာ ရှိလို့ပါလဲ။”
ထိုသူက သူ့ကို ခေါ်ထားသည့်အတွက် သူ မေးလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ မက်ဖစ်စတိုဖလိစ်ကဲ့သို့ အဆင့်မြင့်သော မြင့်မြတ်သည့် ဝိညာဉ်တစ်ပါးက သူ့ကို ဘာကြောင့် စကားပြောချင်ရတာလဲဆိုသည်ကို အသည်းအသန် စဉ်းစားနေသည်။ မက်ဖစ်စတိုသည် ယူယောင်းမင်း ၏ စိုးရိမ်စိတ်ကို ရိပ်မိသည့်အလား နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“အရမ်း စိုးရိမ်မနေပါနဲ့။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အန္တရာယ် မပြုပါဘူး။”
“အော်… ဟုတ်ကဲ့။”
“ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် မိတ်ဆက်ပါရစေ။ ကျွန်တော်က ပန်ဒီမိုနီယမ် ၏ မဟာတပ်မတော်မှ အကြီးအကဲ ခုနစ်ဦးထဲက တစ်ဦးဖြစ်တဲ့ မက်ဖစ်စတိုဖလိစ်ပါ။”
“ကျွန်တော်ကတော့ ငှားရမ်းခစားတဲ့ စစ်သည် ယူယောင်းမင်း ပါ။”
“ကျွန်တော် သိပြီးသားပါ။ စည်းကမ်းမဲ့ပြီး ရှုပ်ထွေးလှတဲ့ စစ်သည်လောကမှာ ‘ဘုရင်’ ဆိုတဲ့ ဘွဲ့ကို ရရှိထားတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော စစ်သည်ဆိုတာကိုလေ။ ခင်ဗျားနဲ့ အခုလို လူချင်းတွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။”
“မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်က အဲလောက်အထိ အရေးပါတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး…”
ယူယောင်းမင်း သည် နှိမ့်ချစွာ ပြန်ပြောလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ ကျေနပ်သွားမိသည်။ မဟာတပ်မတော်၏ ပထမမျိုးဆက် မြင့်မြတ်သော ဝိညာဉ်တစ်ပါးက သူ့ကို သိရှိထားပြီး ချီးကျူးလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ပြောသူ၏ အဆင့်အတန်းကို ကြည့်လျှင် သူခံယူရမည့် ချီးကျူးစကားထက် ပိုနေသည့်အတွက် သူ အနည်းငယ်တော့ နေရခက်သွားသည်။
“ဒါဆို မက်ဖစ်စတို၊ ကျွန်တော့်ကို ပြောစရာ ရှိတာကို ပြောပါဦး။”
“ဟုတ်ကဲ့။ ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်တော် ဒီလမ်းမှာ စောင့်နေခဲ့တာပါ။”
“ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေတာပေါ့လေ…”
“ဒါလေးကို ယူထားလိုက်ပါ။”
“ဗျာ။”
မက်ဖစ်စတိုသည် ရုတ်တရက် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ယူယောင်းမင်း လည်း အလိုအလျောက်ပင် ထိုအရာကို လက်ခံလိုက်သည်။ သူ့လက်ဖဝါးထဲသို့ ရောက်လာသော အေးစက်စက် အရာဝတ္ထုလေးကြောင့် ယူယောင်းမင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“ဒါ… ကျည်ဆန်တစ်ခုလား။”
မက်ဖစ်စတိုဖလိစ် ပေးလိုက်သည်မှာ သေနတ်များတွင် အသုံးပြုသည့် ကျည်ဆန်အသေးစားလေး တစ်တောင့်ဖြစ်သည်။
“ဘာကြောင့် ကျွန်တော့်ကို ဒါပေးတာလဲ…”
“လာမယ့် မဟာစစ်ပွဲမှာ ခင်ဗျား ဒါ လိုအပ်လိမ့်မယ်။”
“ကျွန်တော့်အတွက်လား။”
“ဟုတ်တယ်။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ရှာရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဒါလေးပေးဖို့သက်သက်ပါ။ ဘယ်အချိန်မှာ ဘယ်လိုသုံးမလဲဆိုတာတော့ ခင်ဗျားသဘောအတိုင်းပါပဲ။”
“အော်! ခဏနေပါဦး!”
သူသည် လှည့်ထွက်သွားပြီး ဝတ်လုံတဖျတ်ဖျတ်နှင့် ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည့် မက်ဖစ်စတိုကို အလျင်အမြန် လှမ်းခေါ်လိုက်သော်လည်း မက်ဖစ်စတို၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မီးခိုးငွေ့အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ယူယောင်းမင်း သည် သူ့လက်ထဲက ကျည်ဆန်လေးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
“ရုတ်တရက်ကြီး ဒါနဲ့ ငါ ဘာလုပ်ရမှာလဲ။”
* * *
“ကိစ္စပြီးသွားပြီလား။”
“အင်း။”
လူသူကင်းဝေးရာ နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်လာသော မက်ဖစ်စတိုကို မိုက်ကယ်၏ တိုတောင်းသော အသံဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ရှင် အကုန်လုံးကို ကြည့်နေတာပေါ့လေ။”
“မင်းက ဖုံးကွယ်ဖို့ စိတ်မဝင်စားတဲ့ပုံပါပဲ။”
“အင်းလေ၊ ကျွန်တော် လုပ်နိုင်တဲ့အရာကိုပဲ လုပ်ခဲ့တာပါ။ အနည်းဆုံးတော့ပေါ့။”
“ရှင်က ဂရုမစိုက်သလို ဟန်ဆောင်နေပေမဲ့ ရှင်လည်း နောင်တရနေပုံပဲ။”
“မရှိဘူးလို့တော့ မပြောချင်ပါဘူး။ ကျွန်တော် မေ့သွားပြီလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ ရုတ်တရက် အကုန်လုံး ပြန်ပေါ်လာတယ်။ မင်းကရော အဆင်ပြေရဲ့လား။”
မက်ဖစ်စတိုသည် ညဉ့်နက်သော်လည်း မီးရောင်များ ထိန်လင်းနေသော မြို့ဟောင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“ဟိုမှာ ရှိနေတဲ့ သူမနဲ့ မတွေ့ရတာလေ။”
“…ရှင်နဲ့ မဆိုင်ပါဘူး။”
သူမ၏ စကားများက ငြင်းပယ်နေသော်လည်း ပြန်မဖြေခင် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ မိုက်ကယ်၏ ပုံမှန်စရိုက်ကို သိထားသည့် မက်ဖစ်စတိုအတွက်မူ သူမသည် အလွန်အမင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပြီး တွေဝေနေကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။ မက်ဖစ်စတိုက ထိုသို့တွေးလိုက်သော်လည်း သူမကို အတင်းအကျပ် မေးခွန်းထုတ်မနေတော့ပါ။
“ကဲပါလေ၊ ရှင် ဘာပဲရွေးချယ်ရွေးချယ် အဲဒါ ရှင့်လွတ်လပ်ခွင့်ပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒါကိုတော့ သိထားသင့်တယ်၊ အချိန်ကျန်သေးတဲ့အချိန်မှာ နောင်တမရမယ့် ရွေးချယ်မှုမျိုးကို လုပ်ပါ။”
“ရှင်က ကျွန်မကို အကြံပေးနေတာလား။ ရန်သူ့စခန်းမှာ တစ်ခါက ရှိခဲ့ဖူးတဲ့ ရှင့်ဆီကနေပေါ့လေ။”
“ရဲဘော်ဟောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ အကြံပေးချက်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ။”
ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် မက်ဖစ်စတိုသည် အမှောင်ထဲသို့ လျှောက်သွားတော့သည်။ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သော မိုက်ကယ်သည် သူမတွင် ကျန်ရှိနေသေးသော တောင်ပံတစ်စုံကို လက်ဖြင့် အသာအယာ ပွတ်သပ်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ သိပါတယ်။ ကျွန်မတို့အချိန်တွေ နည်းနေပြီဆိုတာ သိသလို ကျန်ရှိနေတဲ့အချိန်ကို တန်ဖိုးထားရမယ်ဆိုတာလည်း သိပါတယ်။”
သို့သော် ထိုသို့သိလျက်နှင့်ပင် သူမဆီသို့သွားပြီး အကြံပေးရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေခြင်းမှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်း သို့မဟုတ် စိုးရိမ်ခြင်းကြောင့်သာ မဟုတ်ပေ။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီကလေးက ကိုယ်တိုင်ပဲ သတ္တိမွေးပြီး လုပ်ဆောင်သွားလိမ့်မယ်ဆိုတာ ကျွန်မ ယုံကြည်လို့ပါ။”
သူမတွင် ထိုယုံကြည်ချက် ရှိနေပြီး ဒါကြောင့်လည်း သူမကိုယ်တိုင် ဘာမှမပြောခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
* * *
လိုဂိုစ် ကို ဆန့်ကျင်သည့် မဟာမိတ်တပ်ပေါင်းစုသည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အဖွဲ့အစည်းများ ပိုမိုပူးပေါင်းလာသဖြင့် လျင်မြန်စွာပင် တိုးပွားလာနေသည်။ ပြီးခဲ့သည့်နေ့ကတည်းကပင် စံချိန်တင်တပ်ဖွဲ့တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီး ယခုအခါတွင်မူ နာရီတိုင်း နာရီတိုင်းတွင် စံချိန်သစ်များ တင်နိုင်လောက်အောင် တပ်ဖွဲ့၏အင်အားမှာ အဆမတန် ကြီးမားလာနေသည်။
သို့သော်လည်း ၎င်းအားလုံးကို အပြုသဘောဖြင့်သာ ကြည့်၍မရပေ။ အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့သည် စနစ်တကျ ဖွဲ့စည်းထားသည့် တပ်ဖွဲ့တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘဲ နေရာအသီးသီးမှ စုစည်းလာသော အဖွဲ့အစည်းများ ဖြစ်နေသည့်အတွက် စစ်ပွဲဖြစ်ပွားလာပါက ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု ရှိရန်မှာ အလွန်ခဲယဉ်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ၎င်းတို့၏အင်အား တိုးပွားလာသည်နှင့်အမျှ လိုဂိုစ် ၏ ဘက်တော်သားအဖြစ် ပါဝင်လာကြသည့် မြင့်မြတ်သော ဝိညာဉ်များနှင့် နယ်စားများ၏ အရေအတွက်မှာလည်း တိုးပွားလာသည်။
‘သတင်းပေးချက်များအရ အာမာဂက်ဒွန် (Armageddon) တည်ဆောက်မှုမှာ ပြီးစီးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။’
ဖောင်ဒေးရှင်းမှ ဖြန့်ကျက်ထားသော လူသူကင်းမဲ့သည့် သဲကန္တာရကြီးသည် တဖြည်းဖြည်း ချဲ့ထွင်လာပြီး မဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့များ ရှိနေသည့်နေရာသို့ နီးကပ်လာနေသည်။
‘အဲဒါ အပြည့်အဝ တည်ဆောက်ပြီးတာနဲ့ လိုဂိုစ် က ဖောင်ဒေးရှင်းကနေတစ်ဆင့် မဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့တွေကို စစ်ကြေညာလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့ မလှုပ်ရှားခင်မှာ ငါတို့ရဲ့တပ်ဖွဲ့တွေကို စုစည်းပြီး ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတဲ့ နည်းဗျူဟာမှန်သမျှကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားမှ ဖြစ်မယ်။’
ယူယောင်းမင်း သည် မဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့၏ နယ်မြေအစွန်းဖြစ်သော၊ သုံးဆယ့်ခြောက်ထပ် ကောင်းကင်ဘုံ (Thirty-Six Heavens of the Celestial Realm) နှင့် နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်နေသည့် 'Reverse Heavenly Falls' ကို မြင်တွေ့ရသော တောအုပ်ထဲတွင် ရပ်နေသည်။ သူသည် တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် တွေ့ဆုံရန်အတွက် ဤနေရာသို့ တစ်ယောက်တည်း လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ဝေးလံသော နေရာမှ ချဉ်းကပ်လာသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ခံစားမိသောအခါ ယူယောင်းမင်း သည် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ ကောင်းကင်တွင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် ရွှေရောင် ရထားလုံးတစ်စီး ပျံသန်းလာကာ သူ့ဘေးတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
“ရောက်လာပြီလား။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ရောက်ပါပြီ။”
တံခါးပွင့်လာသောအခါ အိုအယ်လို (Oello) ဆင်းလာသည်။ သူဆင်းလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် တစ်စုံတစ်ခုက သူ့စိတ်ကို ရှုပ်ထွေးစေသည့်အလား အိုအယ်လို သည် စိတ်မရှည်စွာ လျှာသပ်လိုက်သည်။ ရထားလုံးကို မောင်းနှင်လာခဲ့သည့် အာဂေးလ် (Agael) မှာမူ သူတစ်ခုခုများ မှားယွင်းစွာ လုပ်မိလိုက်သလားဟု တွေးကာ ပခုံးတွန့်ရင်း အိုအယ်လို ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသည်။
“ဟေ့ကောင်။ ငါတို့ကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့တော့။”
“ဗျာ၊ ဘာပြောလိုက်တာလဲခင်ဗျာ။”
“မကြားဘူးလား။ ရှေ့ကို ဆက်သွားတော့လို့ ပြောနေတာ။”
“အော်၊ ဟုတ်ကဲ့!”
အာဂေးလ် သည် စိတ်သက်သာရာ ရသွားပုံဖြင့် ရွှေရောင် ရထားလုံးကို မောင်းနှင်ကာ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာသွားသည်။ သူ့ကို ကြည့်ရင်း အိုအယ်လို သည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာဖြင့် တစ်ဖန် လျှာသပ်လိုက်ပြန်သည်။
“ကြည့်စမ်း၊ သူဌေးက ထွက်သွားခိုင်းတာနဲ့တင် ပျော်မြူးနေလိုက်တာ။ အဲဒီအကြောင်းကို ငါ မှတ်ထားလိုက်ဦးမယ်။”
“အခြေအနေတွေ ဆိုးရွားမသွားအောင်လို့ အားလုံး စုစည်းနေကြတာပဲ၊ အဲဒီလို ကိစ္စလေးတွေအတွက်နဲ့ ဘာလို့ စိတ်ပူနေရတာလဲ။”
“ဟဲ၊ အဲဒါကပဲ သူတို့ စုစည်းနေကြရတဲ့ အကြောင်းရင်း မဟုတ်ဘူးလား။”
အိုအယ်လို သည် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်လို ပုံပန်းရှိသော်လည်း သူ၏အပြောအဆိုနှင့် အပြုအမူများမှာ လောကဓံကို အစုံအလင် ဖြတ်သန်းလာခဲ့သည့် လူကြီးတစ်ယောက်လိုပင် ကြမ်းတမ်းသည်။ ယူယောင်းမင်း သည် ထိုအပြုအမူများနှင့် လိုက်ဖက်ညီလှသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် သဘာဝကျကျပင် ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲ။”
“ဒါနဲ့၊ ဘာလို့ ငါ့ကို ကိုယ်တိုင် လာခေါ်ရတာလဲ။ ငါတို့ အိုအယ်လို ဖစ်ဇာ (Oello Fixers) တွေက ဒီစစ်ပွဲမှာ မဟာမိတ်အဖွဲ့နဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးသားပါ။”
“ဒါကို အရင်ကတည်းက ပြောချင်နေတာ၊ မင်းရဲ့နာမည်ပေးတဲ့ အလေ့အထက တကယ်ကို ရုပ်ဆိုးလွန်းတယ်။”
“ဘာပြောလိုက်တယ်၊ ဟမ်။”
အိုအယ်လို အရိပ်အမြွက် ပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ကြုံတွေ့တော့မည့် မဟာစစ်ပွဲကို စစ်သည်များနှင့် ဖစ်ဇာများက လျစ်လျူမရှုနိုင်ကြပေ။ သူတို့သည် အကျိုးအမြတ်ရှိမည့်ဘက်ကို အနံ့ခံပြီး ကပ်တွယ်တတ်သည့် ကျီးကန်းများ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း လောကကြီးတစ်ခုလုံး ပျက်စီးတော့မည့် အချိန်မျိုးတွင် အကျိုးအမြတ်ကို တွက်ချက်နေမည့်သူမှာ ရူးသွပ်သူသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့်လည်း စစ်သည်များနှင့် ဖစ်ဇာ အများစုမှာ မဟာမိတ်အဖွဲ့ဘက်သို့ သဘာဝအလျောက် ရပ်တည်လာကြသည်။ အိုအယ်လို သည် သူတို့အားလုံးကို ကိုယ်စားပြုနေသူ ဖြစ်သည်။
“ဒီလောက် အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့အချိန်မှာ မင်း ငါ့ကို လာခေါ်တယ်ဆိုတာ ငါ အရင်က ပြောခဲ့တဲ့ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်လို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။”
“အဲဒီမေးခွန်းကို မဖြေခင်မှာ မင်းကို တစ်ခုလောက် မေးပါရစေ၊ အိုအယ်လို။”
“ဘာလဲ။”
“ဘာလို့ မင်းက လိုဂိုစ် ကို ဆန့်ကျင်နေရတာလဲ။”
အိုအယ်လို သည် ထိုမေးခွန်းကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားသည့်အလား ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဟားဟားဟား! မင်း ဒါကို တော်တော် သိချင်နေတာပဲနော်။ မင်း ဘာလို့ အဲဒီလို မေးရတာလဲဆိုတာ ငါ နားလည်ပါတယ်။ တကယ်ပြောရရင် ငါ့ရဲ့လုပ်ရပ်တွေကို ပြန်တွေးမိတိုင်း ငါ့ကိုယ်ငါတောင် ရယ်ချင်မိတယ်။”
“ဘာလို့လဲ။”
“အေးလေ၊ ဘာလို့လဲပေါ့။ တစ်ချိန်က ငါ့ရဲ့ဖခင်ကို ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ပါးလို့ သတ်မှတ်ခဲ့ပြီး သူ့လက်ကနေ မွေးဖွားလာခဲ့တဲ့ ငါကပဲ အခု သူ့ကို ပြန်ဆန့်ကျင်နေရတယ်။ ငါ အသက်ကြီးလာလို့ စိတ်တွေများ ဖောက်ပြန်နေတာလား။”
“မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။”
“ငါ သိပါတယ်။ နောက်တာပါ။ ငါ မဟာမိတ်အဖွဲ့ဘက်မှာ ရပ်တည်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက… ဒါဟာ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တဲ့ အရာမို့လို့ပါ။”
“မင်းပြောချင်တာက လိုဂိုစ် ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေက မမှန်ကန်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား။”
“သွေးရင်းသားရင်းဆိုတာ ရေထက် ပိုပျစ်တယ်ဆိုပေမဲ့ ဘယ်လောက်ပဲ ကြည့်ကြည့် ဒါကိုတော့ ငါ ထောက်ခံလို့ မရသလို မျက်ကွယ်ပြုလို့လည်း မရဘူး။ စကြဝဠာကို ဖျက်ဆီးပြီး အသစ်ပြန်စမယ်တဲ့လား? ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်လည်း မဟုတ်ဘူး—အကြိမ်ကြိမ် အခါခါ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီးသား။ ဒီသံသရာက ဒီလောက်အထိ အကြိမ်ကြိမ် ဖြစ်ပျက်နေတာကပဲ ပိုပြီး ထူးဆန်းနေတာ။”
ထို့ကြောင့် သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ဆန္ဒကို ဆန့်ကျင်ခဲ့သည်။ ပြီးတော့ သူတွေးမိသည်မှာ၊ 'သစ္စာဖောက်' ဟု အမည်တွင်သော ပရေးရှင်း (Praytion) သည်လည်း ဤအသိတရားကြောင့်ပင် ထိုသို့ပြုမူခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူယူဆသည်။
“ဒါဆိုရင် မင်း ပရေးရှင်းနဲ့ တကယ်ပဲ တွေ့ခဲ့တာပေါ့နော်။ အဲဒီ သစ္စာဖောက်ဆိုတဲ့သူနဲ့…”
“အဲဒါကြောင့်ပဲ မင်းကို ငါ လာခေါ်တာလေ။”
“မင်းကတော့ တော်တော် သတ္တိကောင်းတာပဲ။ ငါ မင်းကို အဲဒီဒင်္ဂါးပြား ပေးတုန်းက သူနဲ့ တွေ့ရင် သုံးဖို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။”
“အန္တရာယ်ရှိရင် သုံးဖို့ ပြောခဲ့တာလေ။ အစတုန်းကတော့ သုံးဖို့ စိတ်ကူးခဲ့ပေမဲ့ သူနဲ့ တွေ့ပြီး စကားပြောကြည့်တဲ့အခါမှာတော့ အဲဒီလောက် မလိုတော့ဘူးလို့ ခံစားရတယ်။ ဒါကြောင့် မသုံးခဲ့တာပါ။”
“…ဒါဆို သူ မင်းကို တစ်ခုခု ပြောသွားတာပေါ့။ ပရေးရှင်းက မင်းကို ဘာပြောသွားလဲ။”
“မင်းတို့ နှစ်ယောက် တိုက်ရိုက်တွေ့ပြီး ပြောကြတာက အကောင်းဆုံး ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ထင်တယ်။”
“ဘာ။ သူ ဒီမှာ ရှိနေတာလား။ ဘယ်မှာလဲ။”
အိုအယ်လို စကား မဆုံးခင်မှာပင် ပြင်းထန်သော လေတိုက်ခတ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လေပြင်းများကြားတွင် မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော အငွေ့အသက် အမည်းရောင်များ လွှမ်းခြုံနေသည်။ မည်သည့်သက်ရှိမဆို ခံစားမိနိုင်သည့် မသက်မသာ ဖြစ်မှုမျိုးပင်။ ထိုခံစားချက်ကို နှိမ်ချရင်း ယူယောင်းမင်း သည် ထိုအရာက အပြည့်အဝ ပေါ်လာရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
မကြာမီမှာပင် အမည်းရောင်နှင့် နောက်ကျိနေသော စွမ်းအင်များသည် သူတို့နှစ်ဦးအနီးတွင် စုစည်းလာပြီး ပုံသဏ္ဌာန် တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလာသည်။ မျက်မှန်တပ်ထားပြီး ပညာတတ်တစ်ယောက်လို နူးညံ့သော မျက်နှာရှိသည့်၊ တက္ကသိုလ် ဝတ်ရုံကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အိုအယ်လို ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
“မင်း…!”
“ကြာပြီနော်။”
ပြောပြ၍ မကုန်နိုင်သော ဇာတ်လမ်း၏ ဘုရင်၊ သစ္စာဖောက်ဟု အမည်တွင်သူ—ပရေးရှင်း။ အိုအယ်လို ကို မြင်သောအခါ သူသည် အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ အဆင်မပြေစွာ လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။
“မင်းကို အိုအယ်လို ဟျောင်း (အစ်ကို) လို့ ခေါ်ရမလား။”
“ဒီကောင် ပရေးရှင်း၊ မင်း…”
အိုအယ်လို သည် ပရေးရှင်း ရှိရာသို့ ဒေါသတကြီး လျှောက်သွားသည်။ ပရေးရှင်း သည် သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေရင်း မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်သော ချွေးစက်လေးများ စီးကျလာသည်။ ၎င်းသည်ပင် အိုအယ်လို ၏ ပြင်းထန်သော ဒေါသကို သက်သေပြနေသည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အာကာသကိုပင် ကွေးညွတ်သွားစေလောက်အောင် ရွှေရောင် ဒေါသစွမ်းအင်များမှာ ပြင်းထန်လှသည်။
“အမ်၊ အိုအယ်လို? မင်း… အဲလောက်အထိ ဒေါသမထွက်ပါနဲ့၊ ဟုတ်တယ်မလား။”
“ဟေ့ကောင်။”
“ဗျာ။”
“သွားကြိတ်ထား။”
သတိပေးခြင်း မရှိဘဲ ရွှေရောင်လက်သီးတစ်လုံးမှာ ပရေးရှင်း ၏ ပါးပြင်ကို ထိမှန်သွားသည်။
* * *
“ဒါကတော့ အရမ်း ကြမ်းတမ်းတာပဲ။ ငါတို့က ညီအစ်ကိုတွေပါ၊ တွေ့တာနဲ့ လက်သီးနဲ့ အရင် ထိုးရသလား။ ပြီးတော့ ငါက မျက်မှန်တောင် တပ်ထားတာကို။”
“ဒီနေရာမှာတင် မင်းကို မသတ်လိုက်မိတာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်။”
ထိုသို့ ပြောခဲ့သော်လည်း အိုအယ်လို သည် ထိုလက်သီးတစ်ချက်ပြီးနောက် နောက်ထပ် လက်မပါတော့ပေ။ သူသည် ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ ပိုလုပ်မိပါက သူ့ကိုယ်သူ မထိန်းနိုင်ဘဲ သတ်မိသွားလိမ့်မည်ကို သူသိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လိုဂိုစ် ၏ အတိတ်က လုပ်ရပ်များကို မသိခင်ကသာ သူတို့တွေ့ခဲ့ကြမည်ဆိုလျှင် သူသည် တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်လို ပရေးရှင်း ကို အပိုင်းပိုင်း ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်မည်မှာ အသေအချာပင်။ သို့သော် လိုဂိုစ် ၏ သမိုင်းကြောင်းကို သိရှိပြီးနောက်တွင်မူ အိုအယ်လို ၏ အမြင်မှာ အနည်းငယ်မျှပင် ဖြစ်စေကာမူ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
“ဒါဆို ပရေးရှင်း၊ မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ တွေ့ချင်တာလဲ။”
“အင်း၊ ငါတို့ထဲမှာ စကားပြောလို့ ရလောက်အောင် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သူက မင်းပဲ ရှိတော့တာကိုး။”
“ဟျောင်း။”
“ဘာလဲ။”
“ဟျောင်း လို့ပဲ ခေါ်ပါ၊ ဒီကောင်စုတ်လေး။”
အိုအယ်လို ၏ မျှော်လင့်မထားသော နွေးထွေးသည့် အသုံးအနှုန်းကြောင့် ပရေးရှင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေပြီး အိုအယ်လို က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“မကြိုက်ဘူးလား။”
“အော်၊ အမ်? မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒါက… မင်း ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိလို့ပါ။”
“ငါ မင်းကို ခွင့်လွှတ်သေးတာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းမှာ အကြောင်းပြချက် ရှိခဲ့ရင်တောင် မင်းဟာ မင်း သီးသန့် ထွက်သွားပြီး ပုန်းအောင်းနေခဲ့တာပဲ။ မင်းကို လိုက်ရှာရင်းနဲ့ ငါ အချိန်တွေ ဘယ်လောက်တောင် ကုန်ဆုံးခဲ့ရလဲ မင်းသိလား။”
ထိုစိတ်ပျက်အားငယ်မှုများကို ပြန်အမှတ်ရသည့်အလား အိုအယ်လို သည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်။”
“ဘာလို့ ငါ့ကို မပြောခဲ့တာလဲ။”
“…ကျန်တဲ့သူတွေက လိုဂိုစ် ကို မျက်စိစုံမှိတ် ယုံကြည်နေကြတယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ ငါ မယုံကြည်နိုင်ခဲ့ဘူး။”
“…”
အိုအယ်လို တွင် ပြန်ပြောစရာ စကားလုံး မရှိတော့ပေ။ ပရေးရှင်း ၏ အကြောင်းပြချက်မှာ ခိုင်လုံသည်။ သူသာ ပရေးရှင်း နေရာတွင် ရှိနေမည်ဆိုလျှင်လည်း ထိုနည်းတူစွာပင် ရွေးချယ်မိနိုင်ပေလိမ့်မည်။ ဒါပေမဲ့လည်း သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ မကျေမနပ် ဖြစ်နေဆဲပင်။ ပရေးရှင်းရဲ့ အခြေအနေကို သူနားလည်ပေမဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုပုံလာတဲ့ မကျေနပ်ချက်တွေက အဲဒီလောက်နဲ့ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားမှာတော့ မဟုတ်ပေ။ အချိန်အခါကို ရိပ်မိသည့်အလား ယူယောင်းမင်း က ကြားဝင်ဖြန်ဖြေပေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ တိုက်ခိုက်နေတာကို မတားပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အချိန်သိပ်မရှိတော့ဘူးဆိုတာကိုတော့ သတိရပေးကြပါ။”
“မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ကျွန်တော်တို့ကို စုစည်းပေးထားတာ မဟုတ်လား၊ အခုလိုမျိုး ပြောသင့်ရဲ့လား။”
“ဒါက နောက်ဆုံး အခွင့်အရေး ဖြစ်နိုင်တဲ့အတွက် အရာအားလုံးကို အပြီးသတ်ထားသင့်တယ်လို့ ပြောတာပါ။”
ထို့အပြင် ယူယောင်းမင်း ကပါ ဖြည့်စွက်ပြောဆိုလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာ ဇာတ်လမ်းရဲ့ ဘုရင်တွေကို စုစည်းနေသလိုပဲ၊ သူတို့လည်း တခြားနေရာမှာ အဲဒီလိုမျိုး လုပ်နေမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ဘယ်သူက အာမခံနိုင်မှာလဲ။”
ထိုစကားလုံးများ၏ လေးနက်မှုကြောင့် အိုအယ်လိုနှင့် ပရေးရှင်းတို့၏ မျက်နှာများ တင်းမာသွားကြသည်။ ဇာတ်လမ်း၏ ဘုရင် စုစုပေါင်း ငါးဦး ရှိသည်။ ယခု နှစ်ဦးကို စုစည်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း ကျန်ရှိနေသည့် သုံးဦးကတော့ ရှိနေဆဲပင်။ ပြီးတော့ ထိုသုံးဦးက လိုဂိုစ် ကို အမှုထမ်းနေကြသည်ဆိုသည့် အမှန်တရားကို မည်သူမျှ ငြင်းဆိုနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။