[ဒါဆို ငါတွေးမိနေတာ အမှန်ပဲပေါ့။ မင်း ဒီလောက်အထိ ဘယ်လိုရောက်လာရတာလဲဆိုတာ အခုတော့ နားလည်ပြီ။ ဒီမျိုးဆက်ရဲ့ ရွေးချယ်ခံပုဂ္ဂိုလ်ဆိုတာ မင်းပဲပေါ့လေ။]
လိုဂိုစ်က သူ့လက်ကို ယူဟွန်းဆီသို့ ဆန့်တန်းလိုက်သည်။
ထိုလှုပ်ရှားမှုမှာ စကြဝဠာတစ်ခုလုံးကို အုပ်စိုးထားသကဲ့သို့ မာနကြီးလွန်းလှပြီး ယူဟွန်းကို အောက်ခြေမှ ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။
ထို့အပြင် ထိုလက်လှုပ်ရှားမှုတွင် ထူးဆန်းသော မှော်စွမ်းအားတစ်ခု ပါဝင်နေပြီး ဖန်တီးထားသမျှ အရာအားလုံးက သူတို့၏ ဖန်တီးရှင်အဖြစ် ရိုသေလေးစားရမည့် အငွေ့အသက်မျိုး ပေးစွမ်းနေသည်။
[ကဲ၊ ရွေးချယ်ခံပုဂ္ဂိုလ်။ ကိုဒက်စ် အပိုင်းအစတွေကို အကုန်စုစည်းပြီးပြီဆိုရင် ငါ့ကို ပေးလိုက်ပါ။ အဲဒီအစား နောက်ထပ် စကြဝဠာသစ်တစ်ခုကို ကူးပြောင်းနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးကို ငါပေးမယ်။ မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ၊ ဘယ်သူမှ မဟုတ်ဘူး၊ စကြဝဠာသစ်ထဲကို ပထမဆုံး ခြေချရမယ့်သူဖြစ်ပြီး အဲဒီဂုဏ်ကျက်သရေကို ခံစားရလိမ့်မယ်။]
“မင်း… ဒီလိုမျိုး စကြဝဠာကို ဘယ်နှစ်ကြိမ်လောက် ပြန်စခဲ့ပြီးပြီလဲ။”
[ဟင်။]
“ကိုဒက်စ်ကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်၊ အပိုင်းအစတွေကို နေရာအနှံ့ ပစ်ကြဲပြီး အောက်ခြေနဲ့ ရောနှောနေတဲ့ ကမ္ဘာက သတ္တဝါတွေကို စုခိုင်းတယ်။”
အဲဒီအပိုင်းအစတွေ အကုန်စုမိပြီး စာမျက်နှာတစ်ခုအဖြစ် ပြည့်စုံသွားတဲ့အခါ၊
လိုဂိုစ်က နောက်ဆုံးပိုင်ဆိုင်သူကို ကမ်းလှမ်းချက်တစ်ခု ပေးလေ့ရှိတယ်။
ဒီခေတ်ရဲ့ အဆုံးသတ်ကို ကြေညာဖို့နဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ နောက်စကြဝဠာကို ကူးပြောင်းဖို့ အခွင့်အရေးပေးဖို့ပေါ့။
“မင်း ဒီလိုမျိုး အကြိမ်ကြိမ်လုပ်နေခဲ့တာလား… အပြစ်မဲ့တဲ့ အသက်ပေါင်းများစွာကို ဖျက်ဆီးရင်းနဲ့ပေါ့။”
[ဟို။]
ယူဟွန်းက သူ့အပေါ် ဒေါသတကြီး ပြောဆိုနေသည်ကို ကြည့်ရင်း လိုဂိုစ်၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။
တကယ်တမ်းတွင် သူသည် ယူဟွန်းအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုအချို့ ရှိနေပုံပင်။
[ငါ့ကို ရန်လိုရဲလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ အရင်က ဒီလိုမျိုး သတ္တဝါတွေနဲ့ မကြုံဖူးတာတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းလိုမျိုး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းနဲ့ မယိမ်းယိုင်တဲ့သူကတော့… ဒါ ပထမဆုံးပဲ။]
“ဟုတ်လား။ ပထမဆုံး မဟုတ်တာတော့ စိတ်မကောင်းစရာပဲ။”
[မဟုတ်ဘူး၊ မင်းက ပထမဆုံးပဲ။]
တကယ်တော့ ဖန်တီးရှင်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ရန်လိုတဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိခဲ့ဖူးသည်။
ဒါပေမဲ့ သူတို့အများစုက လိုဂိုစ်ရဲ့ တည်ရှိမှုကို မြင်လိုက်တာနဲ့ ခေါင်းငုံ့ပြီး ဒူးထောက်ကြသည်။
ယူဟွန်းတစ်ယောက်သာ လိုဂိုစ်ကို ရင်ဆိုင်ရင်း ခေါင်းမငုံ့ဘဲ စူးစိုက်ကြည့်ကာ ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်တည်နေသည်။
[ဒါဆိုရင် ကလေး၊ ငါ့အပေါ် ဒီလောက်အထိ ရန်လိုနေတာ၊ မင်း ငါ့ကို ဆန့်ကျင်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလား။]
“ငါသာ မဆန့်ကျင်ဘူးဆိုရင် ဒီလောက်အထိ ရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။”
[မင်း ငါ့ကို ဆန့်ကျင်ဖို့ ဒီလောက်အထိ ရောက်လာတာလား။ တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။]
သာမန် ဖန်တီးထားတဲ့ သတ္တဝါ၊ လူသားတစ်ယောက်က သူ့ကို ဆန့်ကျင်မယ်လို့ ကြေညာနေသည်။
ဒီကမ္ဘာရဲ့ အစနဲ့ အဆုံးကို ဆုံးဖြတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ဖန်တီးရှင် လိုဂိုစ်အတွက်တော့ ဒီလိုမျိုး မရိုမသေ စော်ကားခံရတာကို တွေးမိရင် ဒေါသထွက်စရာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါသည်။
သို့သော် လိုဂိုစ်ကတော့ ထိုဖြစ်ရပ်ကိုပင် ဖျော်ဖြေမှုတစ်ခုအဖြစ် သဘောထားကာ ရယ်မောနေသည်။
“ဒါ မင်းအတွက် ရယ်စရာ ဖြစ်နေတာလား။”
[မရယ်စရာဖြစ်ရမလား။ အဆုံးမရှိတဲ့ အတုအယောင်တွေရဲ့ အဆုံးမှာ၊ ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ အလှည့်အပြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာတာလေ။ ငါ ပျော်ရွှင်တာ သဘာဝပဲပေါ့။ အနည်းဆုံးတော့ အရင်ကလိုမျိုး အလကားသက်သက် အဆုံးသတ်သွားမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။]
“မင်းက ဒီဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို ဂိမ်းတစ်ခုလို ပြောနေတာပဲ။”
[အဲဒီလိုမျိုး ကြားရတယ်ဆိုရင်တော့ မင်းက အတိအကျ နားလည်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်လို့ပဲ ချီးကျူးရမှာပေါ့။]
လိုဂိုစ်သည် မမျှော်လင့်ထားသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း သူ့ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး နှိမ်နင်းနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်နေသဖြင့် ရယ်မောနေသည်။
“မင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က အတိအကျ ဘာလဲ။ ဘာလို့ စကြဝဠာကို ဒီလောက်အကြိမ်ကြိမ် ပြန်စနေတာလဲ။ မင်းလက်ချက်နဲ့ အသက်ပေါင်း ဘယ်လောက် ပျက်စီးသွားလဲဆိုတာ သိရဲ့လား။”
[အသက်တွေ? ဘယ်လောက်တောင် မိုက်မဲတဲ့ မေးခွန်းလဲ။]
လိုဂိုစ်က သူ့ရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်မရှိတဲ့ မေးစေ့ဖြူဖြူကို လက်နဲ့ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
[ငါစိုက်ပျိုးထားတဲ့ မျိုးစေ့ကနေ ပေါက်လာတာကို ငါပြန်ရိတ်သိမ်းတာ ဘာဖြစ်လို့လဲ။]
“ဘာ။”
[မင်းတို့ လူသားတွေလည်း ဒီလိုပဲ မဟုတ်လား။ မျိုးစေ့တွေ စိုက်တယ်၊ ပြီးရင် အသီးမှည့်လာတဲ့အခါ ရိတ်သိမ်းတယ်။ ပိုကောင်းတဲ့ အသီးရဖို့ အကိုင်းအခက်တွေကိုတောင် ဖြတ်တောက်တယ်၊ မဖွံ့ဖြိုးတဲ့ အသီးတွေကိုလည်း စွန့်ပစ်ကြတယ်။]
“ဘာ… ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ…”
[တစ်နည်းပြောရရင် ဒါပဲ။ ငါ့အတွက်တော့ ဒီစကြဝဠာထဲက အသက်ရှင်သမျှ အရာအားလုံးဟာ ရိတ်သိမ်းဖို့အတွက် အသီးအနှံတွေပဲ။ အဲဒီထက် ပိုတာလည်း မရှိဘူး၊ လျော့တာလည်း မရှိဘူး။]
တစ်ချက်တည်း။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ယူဟွန်း၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ပြတ်တောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သစ်ပင်ပေါ်ကနေ ကြွေကျသွားတဲ့ အသီးတံမြတ် ပြတ်သွားတဲ့ အသံမျိုး ဖြစ်ပေမည်။
သူသည် သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ အလွန်အမင်း ထိန်းချုပ်ရင်း မေးလိုက်သည်။
“မင်း… ဒါတွေအားလုံးနဲ့ ဘာကို ရချင်နေတာလဲ။”
[ငါ ဘာကို လိုချင်တာလဲ? သိသာနေတာပဲ မဟုတ်လား။ ဇာတ်လမ်းတစ်ခု။]
“ဇာတ်… လမ်း။”
[ဟုတ်တယ်။ ရိုးရိုးဇာတ်လမ်း မဟုတ်ဘူး။ အဆုံးစွန်သော ဇာတ်လမ်း။]
အဆုံးစွန်သော ဇာတ်လမ်း။
လိုဂိုစ်က သူလိုချင်သည်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ထုတ်ပြောလိုက်သည်။
[အဆုံးစွန်သော ဇာတ်လမ်း။ လောကရှိ ဇာတ်လမ်းတိုင်းရဲ့ အနှစ်သာရကို စုစည်းထားတဲ့ ဇာတ်လမ်း။]
“ဘာ… ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။”
[ငါပြောတဲ့အတိုင်းပဲ။ အဆုံးစွန်သော ဇာတ်လမ်းဆိုတာ ဘယ်သူမဆို အကောင်းဆုံးလို့ ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာ ပြောနိုင်မယ့် ဇာတ်လမ်းမျိုး။]
ဇာတ်လမ်းတိုင်းက တူညီကြသည် မဟုတ်။
စာဖတ်သူတွေရဲ့ နှစ်သက်မှု၊ စာရေးသူတွေရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်၊ ပြီးတော့ လက်ရာတွေရဲ့ အမျိုးအစားတွေက ကွဲပြားကြသည်။
ကျားမ။
မျိုးဆက်။
ယဉ်ကျေးမှု။
လူမျိုး။
အတွေးအခေါ်။
အပိုဆောင်းအချက်တွေ အများကြီးကြောင့် ဇာတ်လမ်းတွေရဲ့ အကိုင်းအခက်တွေက သစ်ပင်အကိုင်းအခက်တွေလိုပဲ ခွဲထွက်ပြီး မြောက်မြားစွာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
တစ်ယောက်အတွက် အကောင်းဆုံး ဇာတ်လမ်းဖြစ်နိုင်တာက နောက်တစ်ယောက်အတွက်တော့ အဆိုးဆုံး ဖြစ်နေနိုင်တယ်။
လူအများ ချစ်မြတ်နိုးတဲ့ ဇာတ်လမ်းတောင်မှ တချို့အတွက်တော့ ရွံမုန်းစရာ ဖြစ်နေနိုင်တယ်။
[အဓိကအချက်တွေ၊ ပတ်ဝန်းကျင် အကြောင်းရင်းတွေကနေ ကင်းလွတ်တဲ့ အကြွင်းမဲ့ တိုင်းတာမှုတစ်ခု။ အဲဒါက အဆုံးစွန်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။ ငါဖန်တီးနေတဲ့ အဆုံးစွန်သော ဇာတ်လမ်းက လောကရှိ သတ္တဝါပေါင်းစုံကို ထာဝရ ကျေနပ်စေမယ့် လက်ရာမြောက် အနုပညာတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။]
လိုဂိုစ် ဖန်တီးချင်သော အဆုံးစွန်သော ဇာတ်လမ်း။ ၎င်းကို ဖန်ဆင်းခြင်းကျမ်းဖြစ်သည့် ကိုဒက်စ်ထဲတွင် ထည့်သွင်းထားသည်။
ကွဲပြားခြားနားသော ဇာတ်လမ်းတွေရဲ့ အဆုံးမှာ ရောက်ရှိနိုင်တဲ့ အပြီးသတ်ပုံစံ။
နှစ်သက်မှု၊ မနှစ်သက်မှုဆိုတာမျိုး မရှိဘဲ ဘယ်သူမဆို ကျေနပ်နိုင်မယ့် လက်ရာမြောက်ဇာတ်လမ်း။
အငြင်းပွားစရာ ကင်းရှင်းတဲ့ ဇာတ်လမ်း။
အဲဒါက လိုဂိုစ် စကြဝဠာကို အကြိမ်ကြိမ် ပြန်စနေရတဲ့ အကြောင်းရင်းပင်။
[ငါတစ်ယောက်တည်းနဲ့ အကုန်ရေးလို့ မရဘူး။ ဒါကြောင့် နည်းလမ်းတစ်ခု ရွေးလိုက်တယ်။ စကြဝဠာတစ်ခုမှာ စာမျက်နှာတစ်ခု။ စကြဝဠာသစ်တစ်ခု စတိုင်း ငါက နောက်တစ်ခုအတွက် စာမျက်နှာတစ်ခုကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်တယ်။]
ဒီလိုနဲ့ ဆုတ်ဖြဲထားတဲ့ အပိုင်းအစတွေက စကြဝဠာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားတယ်။
ရွှေရောင် စက္ကူအပိုင်းအစတွေ၊ ကိုဒက်စ်ရဲ့ အပိုင်းအစတွေပေါ့။
အဲဒီအပိုင်းအစတွေက ဇာတ်လမ်းအမျိုးမျိုးကို စုပ်ယူပြီး သူတို့နဲ့ တွေ့ဆုံတဲ့ တခြားအပိုင်းအစတွေထဲက ဇာတ်လမ်းတွေကိုပါ ဝါးမြိုလိုက်တယ်။
အပိုင်းအစတွေ စုစည်းလာတဲ့အခါ သူတို့က အပိုင်းကြီးတွေ ဖြစ်လာတယ်။
ပြီးတော့ အပိုင်းကြီးတွေ စုစည်းလာတဲ့အခါ စာမျက်နှာတစ်ခု ပြည့်စုံသွားတယ်။
ဒီစကြဝဠာကနေ ရိတ်သိမ်းရမယ့် တစ်ခုတည်းသော အသီး။
စကြဝဠာတစ်ခုမှာ စာမျက်နှာတစ်ခု။
အဲဒီစာမျက်နှာကို ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ စာလုံးတွေက အဲဒီစကြဝဠာထဲမှာ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ ကြီးမားတဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေပဲ။
ပြီးတော့ အဲဒီစကားလုံးတွေ ဖြစ်ပေါ်စေတဲ့ စီးဆင်းမှုက ကမ္ဘာတစ်ခုရဲ့ အစကနေ အဆုံးအထိ ခရီးစဉ်ကို ကိုယ်စားပြုတယ်။
[အသီးမှည့်လာတဲ့အခါ ငါရိတ်သိမ်းလိုက်တယ်။ အသီးက အာဟာရဖြစ်သွားပြီး မူလကျမ်းဖြစ်တဲ့ ကိုဒက်စ်ထဲကို စုပ်ယူခံလိုက်ရတယ်။ ဒါကြောင့် ကိုဒက်စ်က ခေတ်အဆက်ဆက် ပြန်စခဲ့တဲ့ စကြဝဠာတွေက ဇာတ်လမ်းတွေ အကုန်လုံးကို စုပ်ယူထားခဲ့တာ။]
အဲဒါတွေ အကုန်လုံး နောက်ဆုံးမှာ စုစည်းပြီး စာအုပ်တစ်အုပ် ပြည့်စုံသွားတဲ့အခါ၊
လိုဂိုစ် လိုချင်တဲ့ အဆုံးစွန်သော ဇာတ်လမ်းက နောက်ဆုံးတော့ မွေးဖွားလာလိမ့်မယ်။
[ငြီးငွေ့စရာကောင်းလောက်အောင် ကြာညောင်းတဲ့ အချိန်တွေ ကုန်လွန်ခဲ့ပြီ။ ဒီဖြစ်စဉ်က အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး၊ အဆုံးမရှိဘူးလို့တောင် တွေးမိတဲ့ အချိန်တွေ ရှိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ အဲဒါ ငါ့အမှားမှန်း သိလိုက်ရတယ်။ မင်းက ဇာတ်လမ်းတွေရဲ့ အက်ကြောင်းကြားမှာ မွေးဖွားလာတဲ့ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အရာတစ်ခု၊ ဇာတ်လမ်းတိုင်း လိုအပ်နေတဲ့ 'မမျှော်လင့်ထားတဲ့အရာ' ပဲ။]
အဲဒါကြောင့် လိုဂိုစ်က ယူဟွန်းကို ကြည့်ရင်း ပျော်ရွှင်နေတာဖြစ်သည်။
ဒီခေတ်ရဲ့ အသီးက သူမြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အာဟာရအဖြစ်ဆုံးပဲ။
လူတစ်ယောက် ဒီနေရာအထိ ရောက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ အကြိမ်ကြိမ်သော ကြိုးပမ်းမှုနဲ့ ခက်ခဲတဲ့ ခရီးစဉ်။
လိုဂိုစ်အတွက်တော့ ဒါဟာ ဆွတ်ခူးရမယ့် လိုချင်စရာ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
“မင်း…!”
ယူဟွန်း၏ မျက်လုံးအိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူ့အကြည့်များက လိုဂိုစ်အပေါ် ထားရှိသည့် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။
သူ့အနေနဲ့ အဲဒီနေရာမှာတင် ဓားကိုဆွဲထုတ်ပြီး တိုက်ခိုက်ချင်စိတ်ပေါက်မိပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အသိစိတ်တစ်ခုသာ ရောက်ရှိနေတာဖြစ်လို့ တိုက်ခိုက်နိုင်မယ့် ခွန်အားကို မစုစည်းနိုင်ခဲ့ပေ။
လောလောဆယ်တွင် သူလုပ်နိုင်သည်မှာ လိုဂိုစ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေဖို့သာ ရှိတော့သည်။
[ပြင်းထန်တဲ့ ရန်လိုမှုပါလား။ တကယ်ကိုပဲ… 'မမျှော်လင့်ထားတဲ့အရာ' ဆိုတာ ဒါမျိုးကို ပြောတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။]
“ငါ့ကို 'မမျှော်လင့်ထားတဲ့အရာ' လို့ မခေါ်နဲ့!”
[အဲဒါကို မင်းဆုံးဖြတ်တာ မဟုတ်ဘူး။ ငါကပဲ ဆုံးဖြတ်တာ။ စာအုပ်လို့ခေါ်တဲ့ ဒီသစ်ပင်ကြီးရဲ့ စီမံခန့်ခွဲသူအနေနဲ့ အဲဒါက ငါ့ရဲ့ တာဝန်ပဲ။]
လိုဂိုစ်သည် သူ့ကိစ္စပြီးသွားသကဲ့သို့ ယူဟွန်းကို ကျောခိုင်းလိုက်သည်။
[ကိုဒက်စ်ရဲ့ စာမျက်နှာကို ပေးအပ်ဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့တဲ့အတွက် မင်းက ငါ့ကို ဆန့်ကျင်ချင်နေတယ်ဆိုတာ ငါနားလည်လိုက်ပြီ။ အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ မင်းလက်ထဲမှာရှိတဲ့ စာမျက်နှာကို ရအောင်ယူဖို့ နည်းလမ်းပေါင်းစုံကို ငါသုံးရတော့မှာပေါ့။]
“အခုချက်ချင်း မယူနိုင်သေးတာကို ကြည့်ရရင် ဖန်ဆင်းရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်ပေမဲ့ မင်းရဲ့စွမ်းအားတွေက တော်တော်လေး ကန့်သတ်ချက်ရှိနေပုံပဲနော်။”
[ငါ ငြင်းမနေပါဘူး။ ငါကိုယ်တိုင် အကုန်လုပ်နိုင်တာမှ မဟုတ်တာ။ ဒါကြောင့်လည်း ငါမလုပ်နိုင်တဲ့အရာတွေကို တခြားသူတွေကို လုပ်ခိုင်းလိုက်မှာပေါ့။]
မဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့တွေကို ရင်ဆိုင်ဖို့ မဟာတပ်မတော် ခြောက်ခု။
သတင်းအချက်အလက်တွေကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့ တယ်လာတွေ။
တရားစီရင်ချက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ ဖောင်ဒေးရှင်းနဲ့ အီလိုဟင်မ်။
[မင်းက ငါ့ကို ရင်ဆိုင်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ငါခွင့်ပြုပေးပါ့မယ်။ မင်းမှာရှိတာ အကုန်သုံးပြီး ငါ့ကို ဆန့်ကျင်ကြည့်ပါ။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ခုခံမှုတွေက ဘယ်လောက်အထိ အချည်းနှီးဖြစ်တယ်ဆိုတာ မကြာခင်မှာ သိလာရပါလိမ့်မယ်။]
“စောင့်ကြည့်နေလိုက်။ ငါမင်းကို သတ်ပစ်မယ်။”
[နိုင်ရင်တော့ လာခဲ့ပေါ့။ ဖောင်ဒေးရှင်းရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှာ ငါစောင့်နေပါ့မယ်။]
ထွက်သွားတော့။
လိုဂိုစ်က လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် ပြီးဆုံးသွားသည့်အလား ယူဟွန်း၏ အသိစိတ်သည် ထိုဖြူစင်သော နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
“ဟာ!”
“ဟျောင်း! ဟျောင်း! အဆင်ပြေရဲ့လား။”
“ယူယောင်းမင်း?”
“ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ? ဟျောင်းက အပိုင်းအစတစ်ခုကို ကိုင်ထားရင်းနဲ့ မျက်လုံးတွေက အာရုံလွင့်သွားပြီး ရုတ်တရက် အသက်ရှူရခက်နေတာလေ။”
ယူဟွန်းသည် သူပြန်ရောက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ လိုဂိုစ်နဲ့ အချိန်အတော်ကြာ စကားပြောခဲ့ရသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အပြင်လောကတွင်မူ တစ်ခဏမျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။
“ဟူး… စိတ်ပူပေးလို့ ကျေးဇူးပါ။ ငါအဆင်ပြေပါတယ်။ ငါ… ငါ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ခိုင်မာအောင် လုပ်လိုက်တာပါ။”
“အဲဒီလိုလား…”
“မင်းလည်း အနားယူလိုက်ဦး။ လာမယ့်တိုက်ပွဲက အနားယူဖို့ အချိန်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“…နားလည်ပါပြီ။”
လာတော့မည့် နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲ၏ ပြင်းထန်မှုကို ရိပ်မိသည့်အတွက် ယူယောင်းမင်းသည် မျက်နှာကို တည်တင်းထားရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သို့သော်လည်း ယူဟွန်း၏ ထူးဆန်းသော အပြုအမူအပေါ် စိုးရိမ်စိတ်က ကျန်ရစ်နေဆဲဖြစ်ကာ သူထွက်သွားစဉ်မှာပင် ယူဟွန်းကို နောက်လှည့်ကြည့်နေမိသည်။
‘ဟျောင်းက သူကြုံခဲ့ရတာတွေကို ငါ့ဆီက ဖုံးကွယ်ထားတာလား။’
စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် နာကျင်မှုနှင့် စိတ်ပျက်မှုတို့ ဖြစ်ပေါ်လာသော်လည်း ယူဟွန်းတွင် မပြောပြနိုင်သည့် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခု ရှိလိမ့်မည်ဟု ယူယောင်းမင်း ခန့်မှန်းလိုက်သည်။
‘ဟုတ်တယ်။ ငါသူ့အတွက် စိတ်မပူနေသင့်တော့ဘူး။ အရေးကြီးတာက လာတော့မယ့် စစ်ပွဲကြီးပဲ။’
သူသည် သူ့လက်အောက်ငယ်သားများကို စုစည်းပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ပေးရန် လိုအပ်သည်။ သူသည် ယခုအခါ ဝှိုက်ဖလားမန်နေဂျမန့်၏ အငယ်ဆုံး စုဆောင်းသူမျှသာ မဟုတ်တော့ဘဲ သူ့အဖွဲ့ကို သူဦးဆောင်နေသည့် ကြေးစားစစ်သည်တော်ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် ယူဟွန်းသည် ငြိမ်မနေသင့်ဟု တွေးလိုက်သည်။
လိုဂိုစ်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိလိုက်ရခြင်းက သူလုပ်ရမည့်အလုပ်ကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်မည် မဟုတ်သော်လည်း သူအပြည့်အဝ ပြင်ဆင်ထားရန်တော့ လိုအပ်သည်။
‘သူက ဖောင်ဒေးရှင်းရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှာ စောင့်နေမယ်လို့ ပြောခဲ့တာပေါ့။’
လိုဂိုစ် အမြဲတမ်းနေထိုင်သည့်နေရာသည် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း သူသည် ဖောင်ဒေးရှင်း၏ စစ်မှန်သော ကိုယ်ထည်အတွင်း၊ အတိုင်းအတာကွဲလွဲမှုကြားထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
‘မဟုတ်ဘူး၊ သူက ပုန်းအောင်းနေတာ မဟုတ်ဘူး။ သူက ပုန်းစရာလည်း မလိုခဲ့ဘူး။ သူက အသီးမှည့်မည့်အချိန်ကို စောင့်ရင်းနဲ့ အဲဒီနေရာမှာ အဆုံးမရှိ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့တာပဲ။’
အဲဒီအသီးကို ရိတ်သိမ်းလိုက်တာနဲ့ စကြဝဠာထဲက သက်ရှိအားလုံး ပျက်သုဉ်းသွားလိမ့်မည်။
သူတို့သည် နောက်ထပ်စကြဝဠာတစ်ခုအတွက် အခြေခံအုတ်မြစ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမှာဖြစ်ပြီး ရွေးချယ်ခံရသူ အနည်းငယ်သာ ကျန်ရစ်လိမ့်မည်။
“ကျိန်စာသင့်တဲ့ ကောင်။”
ယူဟွန်း၏ နှုတ်ခမ်းမှ ရှားရှားပါးပါး စကားလုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
လိုဂိုစ် ပြောခဲ့သည့် စကားများက သူ့စိတ်ထဲတွင် တရစပ် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
သူဖြတ်သန်းခဲ့သမျှ ခရီးလမ်းတစ်ခုလုံးကို လိုဂိုစ်က 'မမျှော်လင့်ထားတဲ့အရာ' ဟုသာ အနှစ်ချုပ်လိုက်သည်။
လိုဂိုစ် ဖန်တီးထားသည်ဟု ယူဆရသည့် စနစ်၏ အကြောင်းကြားချက်များမှတစ်ဆင့် ထိုခံစားချက်မျိုးကို သူအရိပ်အယောင် မြင်ဖူးပြီးသား ဖြစ်သည်။
စိတ်ကူးယဉ်နယ်ပယ်ထဲတွင် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဖန်တီးနိုင်ရန် သူကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှ ဒုက္ခအားလုံးကို အဓိပ္ပာယ်မဲ့ပြီး ငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းသော စာကြောင်းတစ်ကြောင်းအဖြစ်သာ သတ်မှတ်လိုက်ခြင်းပင်။
လိုဂိုစ်သည် လူသားတို့၏ ခံစားချက်နှင့် ထိန်းချုပ်မှုအပိုင်းအစများကို အများအပြား ဖယ်ရှားပစ်ခဲ့ပြီး သူ့ရည်မှန်းချက်အတွက် ရူးသွပ်မှုသက်သက်သာ ကျန်ရစ်စေခဲ့သည်။
ယူဟွန်း ရင်ဆိုင်နေရသည်မှာ ထိုကဲ့သို့သော သတ္တဝါမျိုး ဖြစ်သည်။
စိတ်ကို ငြိမ်သက်စေရန် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီးနောက် ယူဟွန်းသည် ဒက်စ်ကတ်စ်၏ စွမ်းအားကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။
သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာသည် အပြင်လောကတွင် ဝါးတားဝါးတား ဖြစ်သွားပြီး ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်စေသော ကမ္ဘာ၊ ဝေါဒရစ် ဝေါလ်ဒ်ဆီသို့ ရွှေ့ပြောင်းသွားသည်။
၎င်းကို အထောက်အကူပြုပစ္စည်းအဖြစ် အသုံးပြု၍ ယူဟွန်းသည် အိုလ်တောင်းမြို့ရှိ အဆောက်အအုံတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
အပိုင်းအစများ၏ စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီဖြစ်သောကြောင့် မြို့ပြင်လွင်ပြင်မှ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် သူဆယ်စက္ကန့်ပင် မကြာလိုက်ပေ။
ယူဟွန်းသည် သူ့ရှေ့ရှိ တံခါးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခေါက်လိုက်သည်။
“ဝင်ခဲ့မယ်နော်။”
အတွင်းထဲမှ အကြောင်းပြန်သံ မကြားရသော်လည်း အထဲရှိသူမှာ အိပ်ပျော်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ နိုးနေကြောင်း သူခံစားမိသည်။
ယူဟွန်း တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်သွားလိုက်သည်။
အနည်းငယ် ခြောက်ကပ်နေသည့် အခန်းထဲတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် နံရံဘက်ရှိ ကုတင်ပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်ရင်း သူ့ကို စောင့်နေသည်။
“ဟယ်ရင်။”
“…။”
ကန်းဟယ်ရင်သည် ယူဟွန်းကို ငေးကြည့်နေသည်။
သူမသည် ကလေးတစ်ယောက်လို သူ့ဆီ ပြေးမလာသလို၊ တည်ငြိမ်စွာ နှုတ်ဆက်ခြင်းလည်း မပြုပေ။
ယူဟွန်းသည် အနီးရှိ ထိုင်ခုံကို ဆွဲယူပြီး သူမရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“နေကောင်းလား? ငါမြန်မြန် ပြန်လာဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ အချိန်အတော်လေး နောက်ကျသွားတယ်။”
“…။”
“စစ်ပွဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်တော့မယ်။ ငါတို့တင်မကဘူး၊ ဒီစကြဝဠာထဲက သက်ရှိအားလုံးရဲ့ ကံကြမ္မာကို ဒီစစ်ပွဲမှာ ဆုံးဖြတ်မှာ။ ပါဝင်ပတ်သက်သူတွေ များပြားတာကြောင့် တိုက်ခိုက်နိုင်သူတိုင်းကတော့ ပါဝင်ကြမှာပဲ။ ပြီးတော့…”
အသက်ပေါင်းများစွာ ဆုံးရှုံးရလိမ့်မည်။
ကမ္ဘာမြေကို ရိုက်ခတ်ခဲ့သော ကပ်ဘေးထက်ပင် ပိုမိုဆိုးရွားလိမ့်မည်။
“ဒါပေမဲ့ ငါတို့ တိုက်ခိုက်ရဦးမယ်။ ဓားကို ကိုင်နိုင်သူတိုင်း ဓားကို မြှောက်ရမယ်။ ဒါဟာ ဒီလောကမှာ နေထိုင်သူတွေအနေနဲ့ ငါတို့ရဲ့ နောက်ဆုံးတာဝန်ပဲ။”
စကားလုံးများထက် သူ၏လေသံတွင် ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်များ ပါဝင်နေသည်။ ဆာတန် ပေးအပ်ခဲ့သော ဇာတ်လမ်းမှတစ်ဆင့် သူယခင်က မည်ကဲ့သို့သော သူဖြစ်ခဲ့သည်ကို သူမြင်ယောင်မိသည်။
သူသည် သေခြင်းကို ရှောင်လွှဲရန် လိုဂိုစ်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ချစ်ရသူများကို ကာကွယ်ရန် အလျှော့ပေးခဲ့ရသည်။
ထိုစဉ်က ခံစားခဲ့ရသည့် ကြောက်ရွံ့မှုများနှင့် နောက်ဆက်တွဲ နောင်တများ။
အမှန်တကယ်တွင် သူသည် ကန်းဟယ်ရင်၊ ကွမ်ဂျီအာ၊ ဆောဆူမင်၊ ယူယောင်းမင်းနှင့် သူသိကျွမ်းသူ အားလုံး တိုက်ခိုက်စရာ မလိုစေချင်ပေ။
အားလုံး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မည့် နည်းလမ်း မရှိပေ။ စစ်ပွဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်တော့ သေဆုံးရမည်မှာ သေချာသည်။ ချစ်ရသူများ ပျက်စီးသွားသည်ကို သူကြည့်မနေနိုင်ပေ။
သို့သော်လည်း သူ့ဆန္ဒအတွက် သူတစ်ပါးကို အတင်းအကျပ် မခိုင်းစေနိုင်ပေ။
“ဟယ်ရင်၊ မင်းဘာလုပ်ချင်လဲ။”
“…။”
ကန်းဟယ်ရင် တုန်လှုပ်သွားသည်ကို သူသတိပြုမိသည်။ ယူဟွန်း သူမကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမသည် စကားပြောနိုင်စွမ်း ပြန်ရနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူသိပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း မပြောပြခဲ့ပေ။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် တစ်ဦးအပေါ်တစ်ဦး အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသည်။
“…မင်း အခုချက်ချင်း ဖြေစရာ မလိုပါဘူး။ မနက်ဖြန် မနက်အထိတော့ စဉ်းစားပေးပါ။”
အချိန်အခါ မဟုတ်သေးကြောင်း သဘောပေါက်၍ ယူဟွန်း ထရပ်လိုက်သည်။
အာ… မသိစိတ်ကနေ ကန်းဟယ်ရင်သည် သူ့လက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်မိသော်လည်း သူက လှည့်ထွက်သွားပြီဖြစ်၍ သူမလက်လှမ်းမီတော့ပေ။
တံခါးပိတ်သွားပြီး အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်ခြင်းများ လွှမ်းမိုးသွားသည်။
တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် သူမ၏ အကြည့်များသည် ယူဟွန်း ထွက်သွားသည့် နေရာတွင်သာ စိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။