ညဉ့်ယံ၏ အမှောင်ထုအောက်တွင် မီးပုံကြီးတစ်ခုက အနီရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်လောင်နေသည်။
ယူယောင်းမင်း သည် သင့်တော်သောနေရာတစ်ခုတွင် ထိုင်နေရင်း သူ၏လက်နက်ကို စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် ပြုပြင်နေသည်။
သူ့ပတ်လည်တွင်မူ သူ၏ ကြေးစားစစ်သည်များမှာ ကျယ်လောင်စွာ စကားစမြည်ပြောဆိုနေကြသည် သို့မဟုတ် ကိုယ်ပိုင်အနားယူချိန်ကို ပျော်ရွှင်စွာ ကုန်ဆုံးနေကြသည်။
ဝူး!
တစ်ခဏချင်းမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လေထုကို ခွင်းထွက်သွားသည့် အသံတစ်ခုက ယူယောင်းမင်း ၏ နားထဲသို့ ရောက်လာသည်။
သူ၏ စနိုက်ပါရိုင်ဖယ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေသည့် ယူယောင်းမင်း ၏ လက်များ ရပ်တန့်သွားသလို၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏လက်အောက်ငယ်သားများ၏ ရယ်မောသံများလည်း လုံးဝတိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ရုတ်တရက် တင်းမာလာသည့် လေထုထဲတွင် လက်ထောက်အဖြစ် တာဝန်ယူထားသည့် စစ်သည်တစ်ဦးက သူ၏အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။
“ခေါင်းဆောင်။”
“ငါသိတယ်။ ငါလည်း ကြားလိုက်တယ်။”
စစ်သည်များမှာ မျက်နှာထားများ တင်းမာသွားပြီး သူတို့၏ လက်နက်များဆီသို့ လက်များ ရောက်သွားကြသည်။ ယူယောင်းမင်း လည်း လိုအပ်ပါက ပြန်လည်တိုက်ခိုက်နိုင်ရန် သူ၏စနိုက်ပါရိုင်ဖယ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။
သူတို့ မကြည့်မိစေရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူတို့၏ အကြည့်များမှာ အမှောင်ထုဖုံးလွှမ်းနေသည့် တောအုပ်ဆီသို့ သဘာဝအတိုင်း ရောက်သွားကြသည်။
မကြာမီပင် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် အမှောင်ထုထဲမှ ထွက်ပေါ်လာကာ သူတို့ရှိရာသို့ လျှောက်လှမ်းလာသည်။
ကြေးစားစစ်သည်များ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် ယူယောင်းမင်း က အမှောင်ထဲမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ပေါ်လာသည့် ထိုသူကို မှတ်မိသွားသဖြင့် သူတို့အား လက်ဖြင့် တားလိုက်သည်။
“အားလုံးပဲ၊ လက်နက်ချလိုက်ကြတော့။”
“ဗျာ?”
“ဒီလူက ငါနဲ့ သိကျွမ်းတဲ့သူပါ။”
သူပြောလိုက်သည်နှင့် တင်းမာနေသည့် လေထုမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပြေလျော့သွားသည်။
ကြေးစားစစ်သည်များသည် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး သဘာဝကျကျပင် သူတို့၏ လက်နက်များကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး အနားယူနေသည့် အနေအထားသို့ ပြန်သွားကြသည်။
ညဉ့်သန်းခေါင်ယံ ဧည့်သည်သည် ယူယောင်းမင်း ထံသို့ ပေါ့ပါးသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ချဉ်းကပ်လာပြီး မီးပုံကို မျက်နှာမူကာ သူ၏ရှေ့တည့်တည့်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“တွေ့ရတာ ကြာပြီနော်၊ ယောင်းမင်း။”
“ဟုတ်ကဲ့။ နေကောင်းလား၊ ဂျီအာ?”
ယူယောင်းမင်း ၏ သာမန်နှုတ်ဆက်စကားအပေါ် ကွမ်ဂျီအာ က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“အဲဒါထက် ပိုပြီးတော့တောင် အံ့သြမိပါသေးတယ်။ ဒီအချိန်ကြီး ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလဲ?”
“ယူဟွန်း ပြန်ရောက်လာပြီ။”
“ကြားထားပါတယ်။”
“အင်းလေ။ မင်း သိပြီးသားဖြစ်မယ်လို့ ထင်ထားတာပါ။ သူ တိုက်ခိုက်တုန်းက မင်း ကူညီပေးခဲ့တယ်လို့ ကြားလိုက်တယ်?”
“အင်း... ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်မနေနိုင်လို့ပါ။”
“အဲဒီလိုလား။”
ကွမ်ဂျီအာ သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကြေးစားစစ်သည်များကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ Mixed World တွင် ယူယောင်းမင်း သည် သူ၏အမည်ရင်းထက် ‘ကြေးစားဘုရင်’ ဟူသော ဘွဲ့အမည်ဖြင့် ပိုမိုကျော်ကြားသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူ၏ပတ်လည်တွင် ထိုဘွဲ့နှင့် လိုက်ဖက်သည့် လူများစွာ ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။
အရေအတွက်အားဖြင့် များလှသည်မဟုတ်သော်လည်း စွမ်းရည်ပိုင်းအရဆိုလျှင် အားလုံးမှာ ထူးချွန်သူများ (Transcendents) ချည်းသာ ဖြစ်သည်။
ယခုအခါတွင် ရယ်မောပြောဆိုနေကြသော်လည်း ကွမ်ဂျီအာ တစ်စုံတစ်ခု သံသယဖြစ်ဖွယ် လုပ်ဆောင်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းတုံ့ပြန်နိုင်လောက်အောင် သူတို့၏ အာရုံများမှာ ထက်မြက်နေသည်။
“မင်းရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေက တော်ကြသားပဲ။”
“ငါ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ စုထားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီအတိုင်း လျှောက်သွားနေရင်းနဲ့ပဲ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်လာတာပါ။ ဒါပေမဲ့ မင်းကိုယ်တိုင် ဒီလောက်အဝေးကြီးထိ လာတယ်ဆိုတာ... ငါ့အစ်ကိုက ငါ့ကို လိုက်ရှာနေလို့လား?”
“ဟုတ်တယ်။ အဲဒီတုန်းက ဘာလို့ ယူဟွန်းကို မတွေ့ခဲ့တာလဲ?”
“ဘာလို့လဲဆိုတာ... ဘယ်သူသိမှာလဲ။”
ယူယောင်းမင်း ၏ နောက်ပြောင်သော တုံ့ပြန်မှုအပေါ် ကွမ်ဂျီအာ က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောသည်။
“မင်း ‘အပိုင်းအစ’ (Fragments) တွေကို စုဆောင်းနေတယ်လို့ ကြားထားတယ်။”
“...မင်း သတိထားမိသွားတာပေါ့?”
“ငါလည်း လျှောက်သွားနေတာပဲလေ။ ကြေးစားဘုရင်အကြောင်း သတင်းတွေက ငါ့ကို မင်းအမဲလိုက်နေတဲ့ ‘သားကောင်’ တွေရဲ့ ပုံစံမှာ ပုံစံတစ်ခုခု ရှိနေတယ်ဆိုတာကို သတိပြုမိစေခဲ့တယ်။ ထူးဆန်းတာက Mixed World ထဲမှာတောင် သူတို့ကို ထူးခြားတယ်လို့ သတ်မှတ်ထားကြတယ်။”
“ချွတ်။”
ယူယောင်းမင်း သည် အလွယ်တကူ အဖမ်းခံလိုက်ရသဖြင့် မအီမသာ ဖြစ်သွားသည့် မျက်နှာအမူအရာကို ပြလိုက်သည်။
“အင်းလေ၊ မင်း သိနေပြီဆိုတော့လည်း ငါ့အတွက် အလုပ်ပိုသက်သာသွားတာပေါ့။ အခု ငါ လုပ်စရာတွေ ရှိနေသေးလို့ ချက်ချင်း အစ်ကို့ဆီ မသွားနိုင်သေးဘူး။”
“အပိုင်းအစတွေကြောင့်လား? မင်း တကယ်ပဲ အဲဒါတွေ လိုအပ်လို့လား?”
“အပိုင်းအစတွေကြောင့်ချည်းပဲတော့ မဟုတ်ပါဘူး။”
ယူယောင်းမင်း သည် ပြောသင့်မသင့် တွေဝေသွားပြီးမှ သက်ပြင်းချကာ ပခုံးများ တွဲကျသွားသည်။
“အစ်မ၊ ကျွန်တော် ဂျင်ချောင်းဝန်းနဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်။ အဲဒီလောက်တင်မကဘူး၊ ကျွန်တော် သူ့နဲ့ လက်တွဲပြီး အလုပ်လုပ်နေတယ်။”
“...”
ဂျင်ချောင်းဝန်း၏ အမည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကွမ်ဂျီအာ ၏ နဖူးပြင်တွင် တွန့်ချိုးသွားသည်။
“မင်း ဒေါသထွက်နေတာလား?”
“မင်းရဲ့ အဖြေပေါ်မှာ မူတည်တာပေါ့။”
ယူယောင်းမင်း အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ ထိုအမည်ကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ကွမ်ဂျီအာ ဒေါသပေါက်ကွဲလိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
“ဘာလို့ ဂျင်ချောင်းဝန်းနဲ့ လက်တွဲရတာလဲ?”
“အစ်မ မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ... အပိုင်းအစတွေကို စုဆောင်းဖို့အတွက်ပါ။”
“သူ အပိုင်းအစတွေ စုဆောင်းရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ဒုတိယကိစ္စပဲ ထားပါတော့၊ ဒါပေမဲ့ အပိုင်းအစတွေ စုဖို့အတွက်နဲ့တင် သူနဲ့ ပတ်သက်စရာ လိုလို့လား?”
“အင်း၊ ကျွန်တော်လည်း အစက အဲဒီလိုပဲ တွေးခဲ့တာပါ။ အမှန်တော့ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် အပိုင်းအစတွေကို စုဆောင်းဖို့တောင် စိတ်မဝင်စားခဲ့ဘူး။ အစ်ကို ပျောက်သွားကတည်းက အပိုင်းအစတွေက ကျွန်တော့်စိတ်ဝင်စားမှုထဲမှာ မရှိတော့ဘူး။”
သို့သော် တစ်နေ့တွင် ဂျင်ချောင်းဝန်းသည် ယူယောင်းမင်း ထံသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
မည်သူမျှ မပါဘဲ တစ်ယောက်တည်း။
၎င်းမှာ အသေခံမည့် ခရီးစဉ်နှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ ယူယောင်းမင်း သူ့ကို မည်မျှအထိ ရွံမုန်းသည်ကို ဂျင်ချောင်းဝန်းက ကောင်းကောင်း သိသည်။
ယူယောင်းမင်း နှင့် White Flower Management ရှိ လူအားလုံးက ယူဟွန်း ပျောက်ဆုံးမှုအတွက် သူ့ကိုသာ တာဝန်ရှိသည်ဟု သတ်မှတ်ထားကြသည်ကို သိလျက်နှင့်ပင် သူက ယူယောင်းမင်း ထံသို့ ပွင့်လင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
“...ဂျင်ချောင်းဝန်း အခု ဘယ်မှာလဲ?”
ကွမ်ဂျီအာ ၏ ပြတ်သားပြီး အေးစက်နေသော အသံအပေါ် ယူယောင်းမင်း က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“အစ်မ၊ စိတ်အေးအေးထားပါ။ အစ်မ သူ့ကို အမုန်းဆုံးဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။”
“...အင်း၊ တောင်းပန်ပါတယ်။”
“သူ့ကို ဘာလို့ မုန်းလဲဆိုတာ ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။”
ငါးနှစ်အကြာ၊ ယူဟွန်းသည် ‘အိပ်မက်ဆိုးကမ္ဘာ’ (Nightmare World) နှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည့် ထိုနေ့က ကွမ်ဂျီအာ ၏ အိပ်မက်ဆိုးကို ဖန်တီးခဲ့သူမှာ ဂျင်ချောင်းဝန်းပင် ဖြစ်သည်။
သူမ၏ တံဆိပ်ခတ်ခံထားရသော မှတ်ဉာဏ်များ ပြန်လည်နိုးထလာသောအခါ သူမ၏ အတွေ့အကြုံများအားလုံးသည် ကမ္ဘာကြီးကို တိုက်စားပစ်မည့် အိပ်မက်ဆိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
ထိုအရာကို ကြည့်နေရသည့် ကွမ်ဂျီအာ သည် မည်သို့ ခံစားရမည်နည်း။
ပြီးတော့ သူမကို ကယ်တင်ခဲ့သည့် လူသား ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမ ခံစားလိုက်ရသည့် ဆုံးရှုံးမှုနှင့် ဒေါသတရားများ။
အားလုံးမှာ သူကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။
“သူ့ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ချက်ချင်းပဲ သတ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်ခဲ့ပေမဲ့၊ အစ်မအတွက်တော့ ဘယ်လောက်တောင် ပိုဆိုးရွားမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မတွေးရဲဘူး။”
“ဘာလို့ သူ့ကို အသက်ရှင်ခွင့် ပေးခဲ့တာလဲ?”
“ကျွန်တော် သူ့ကို တွေ့တဲ့အခါ ထိုးတော့ ထိုးလိုက်ပါတယ်။ အားပါပါနဲ့ တစ်ချက်တော့ အသေအချာ ထိုးခဲ့တယ်။”
“ကောင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါနဲ့တင် မပြီးသေးဘူး မဟုတ်လား?”
“အင်း... သူ့ကို ရိုက်သတ်ပစ်ချင်ခဲ့ပေမဲ့ သူက သေတော့မလို ဖြစ်နေတာမို့လို့ တစ်ချက်ပဲ ထိုးလိုက်နိုင်တာ။ အဲဒီတစ်ချက်တည်းနဲ့တင် သူ သေလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီလို ဖြစ်နေမှန်း သိသိရက်နဲ့ သူက ကျွန်တော့်ဆီ လာရှာတာပဲ။ ဒါမှမဟုတ်... သူက ကျွန်တော်ဖြစ်နေလို့ပဲ လာတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။”
“ဘာကို ပြောတာလဲ?”
“သူက အပေးအယူ လုပ်ချင်တာ။ ကျွန်တော် သူ့ကို ရူးမနေနဲ့၊ ဘာလိုချင်တာလဲလို့ မေးလိုက်တဲ့အခါ သူက အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေ စပြောတော့တာပဲ။”
“သူ ဘာပြောလဲ?”
“သူလုပ်သမျှ အရာအားလုံးက ကမ္ဘာကြီးအတွက်လို့ သူက ပြောတယ်။ ယူဟွန်း တစ်နေ့နေ့မှာ ပြန်လာလိမ့်မယ်တဲ့။ ပြီးတော့ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါ သူ ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ အပြစ်တွေအတွက် သူ တာဝန်ယူမယ်တဲ့။”
“အမြဲပြောနေကျ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေပဲ။ နားထောင်ဖို့တောင် မတန်ဘူး။”
“အင်း၊ အစကတော့ ကျွန်တော်လည်း မယုံခဲ့ပါဘူး... သူ တစ်ယောက်ယောက်ကို မိတ်ဆက်ပေးတဲ့အထိပေါ့။”
တစ်ယောက်ယောက်ကို မိတ်ဆက်ပေးတယ်?
ကွမ်ဂျီအာ သည် လူသစ်တစ်ယောက်အကြောင်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် စူးစမ်းလိုစိတ်များ တက်ကြွလာသည်။
“နောက်ထပ် တစ်ယောက် ထပ်ပေါ်လာတာလား?”
“အင်း... ‘ပေါ်လာတာ’ ဆိုတာထက် အစကတည်းက ရှိနေတာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော် သူ့ဆီ သွားတွေ့ရတာမျိုးပါ။ ရှင်းပြရတာ ရှုပ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့... ကျွန်တော် သူ့ကို တွေ့ခဲ့တယ်။ ဂျင်ချောင်းဝန်းရဲ့ နောက်ကွယ်ကနေ အရာအားလုံးကို အမိန့်ပေးနေတဲ့သူကိုလေ။”
“ဘယ်သူလဲ?”
“ပရေးရှင်း (Praytion)။”
ခရက်။
သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ မီးပုံ၏ မီးတောက်များမှာ တစ်ခဏချင်း တောက်လောင်သွားသည်။
“သူက သူ့ကိုယ်သူ ပုံပြင်တို့၏ ဘုရင် (King of Stories) ပရေးရှင်းလို့ မိတ်ဆက်ခဲ့တယ်။”
* * *
“ဟီးယား! ဟား!”
ကျယ်ဝန်းသည့် လွင်ပြင်တစ်ခု၏ အလယ်တွင်၊ ကန်ယူရာသည် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် လှံနည်းစနစ်များကို လေ့ကျင့်နေသည်။
သူမ၏ ဘေးတွင် လေ့ကျင့်ရေးကို ကူညီလမ်းညွှန်ပေးနေသူမှာ ချွဲဒိုယွန်း ဖြစ်သည်။
ချွေးတပ်စိုနေသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ကြိုးစားပမ်းစား လေ့ကျင့်နေသည့် ကန်းယူရာ ကို ကြည့်ရင်း ချွဲဒိုယွန်း သည် လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်တွင် ပိုက်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“မဆိုးဘူး။”
“ရှင်?”
“ငါပြောတာက မင်းတော်တော်လေး လုပ်နိုင်နေပြီလို့ ပြောတာပါ။”
“အို… ဟုတ်ကဲ့။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
သူတို့နှစ်ဦး လက်တွဲပြီး လေ့ကျင့်နေကြတာ ကြာသေးသည်မဟုတ်ပေ။
ယူဟွန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ထဲကနေ ထွက်ခွာသွားတဲ့နေ့မှာပဲ၊ အတွင်းပိုင်း ပဋိပက္ခတွေမှာ ပါဝင်ခွင့်မရလိုက်တဲ့အတွက် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရတဲ့ ကန်းယူရာ သည် ပိုမိုသန်မာလာဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုကို ရှာဖွေခဲ့သည်။
ငယ်ရွယ်စဉ်မှာပင် ‘ထူးခြားသူ’ (Transcendent) အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ခြင်းမှာ ရှားပါးသည့် အောင်မြင်မှုတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း သူမအတွက်တော့ ထိုအဆင့်က လုံလောက်သည်ဟု မခံစားရပေ။
ပိုမိုသန်မာလာအောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ? တခြားသူတွေကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေဖို့ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ?
အများကြီး စဉ်းစားပြီးနောက်၊ သူမထက် သန်မာသူတစ်ဦးထံမှ လမ်းညွှန်ချက်ရယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သဘာဝကျကျပင် သူမခေါင်းထဲသို့ ပထမဆုံး ပေါ်လာသူမှာ ချွဲဒိုယွန်း ဖြစ်သည်။ ယူဟွန်း က သူ့အနားကို ဘယ်တော့မှ မကပ်ဖို့ သတိပေးခဲ့သလို သူမကိုယ်တိုင်လည်း သဘောတူထားခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူ့ကိုပဲ အကူအညီတောင်းမိခဲ့သည်။
‘အစတုန်းကတော့ ဒါက အဆင်ပြေပါ့မလားလို့ တွေးမိခဲ့တာ။’
ချွဲဒိုယွန်း သည် ရင်းနှီးပြီး စိတ်ပျက်စရာကောင်းသူ မဟုတ်သော်လည်း၊ သူ့အကြည့်ကို ဆုံမိလိုက်တိုင်း သူမကို ကျုံ့ဝင်သွားစေမည့် အရှိန်အဝါမျိုး ရှိနေသည်။
သူမ၏ ယုတ္တိရှိသော စိတ်က ထူးခြားသည်ဟု မခံစားရသော်လည်း၊ ပင်ကိုယ်ဗီဇအရတော့ သူတို့နှစ်ဦးသည် လိုက်ဖက်ညီမှု မရှိသလိုမျိုး သူ့ကို သတိထားမိနေခဲ့သည်။
ဤကြောက်ရွံ့မှုမျိုးသည် ယခင်ဘဝမှ ကူးစက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ကန်းယူဟွန်း နှင့် လုံးဝခြားနားသော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည့်တိုင် ကန်းယူရာ ကို သက်ရောက်မှု ရှိနေခဲ့သည်။
သူမသည် ချွဲဒိုယွန်း ထံသို့ သန်မာလာနိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ပြသပေးဖို့ ဂရုတစိုက် မေးမြန်းခဲ့ပြီး၊ သူက တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေသော်လည်း ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ပေ။
သူငြင်းပယ်လိမ့်မည်ဟု ထင်ကာ တခြားဘယ်သူ့ကို သွားရှာရမလဲဟု စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ချွဲဒိုယွန်း က နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောလာသည်။
“ကောင်းပြီ။”
ကန်းယူရာ ဘာမှ ပြန်မပြောလိုက်ရသေးခင်မှာပင် သူက သူမလက်ကို ဆွဲခေါ်သွားပြီး သူမ၏ လှံနည်းစနစ်ကို သူ့ရှေ့တွင် ပြသခိုင်းခဲ့သည်။
ခဏတာမျှ ချွဲဒိုယွန်း နှင့် မနီးကပ်ရန် ယူဟွန်း၏ သတိပေးချက်ကို သူမ ပြန်သတိရလိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းပင် ခေါင်းခါထုတ်ပစ်လိုက်သည်။
မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ အသန်မာဆုံးသူက သူမကို သင်ပေးမည်ဟု ဆိုလာမှတော့ သူမ ဘယ်လိုလုပ် ငြင်းပယ်နိုင်ပါ့မလဲ။
ချွဲဒိုယွန်း က သူမ၏ လေ့ကျင့်မှုကို ကြည့်ရှုစောင့်ကြပ်ပေးပြီး နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် လမ်းညွှန်ပေးနေစဉ်မှာပင် ကန်းယူရာ သည် သူမ၏ စွမ်းရည်များ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာသည်ကို ခံစားမိသည်။
‘ဝါး၊ သူ တကယ် ထူးချွန်တာပဲ။ သူ့အဆင့်ရှိတဲ့သူက သင်ပေးတာဆိုတော့လည်း မဆန်းပါဘူး။’
သူမ၏ တိုးတက်မှုသည် သူ့၏ သင်ကြားမှုကြောင့်ဟု သူမ ထင်ခဲ့သော်လည်း ချွဲဒိုယွန်း ကမူ တစ်မျိုး မြင်သည်။
‘သူမရဲ့ အရည်အချင်းက ထူးခြားလွန်းတယ်။ အနည်းငယ် လမ်းညွှန်ပေးလိုက်ရုံနဲ့ သင်ခန်းစာတွေကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် စုပ်ယူနိုင်နေတယ်။’
သူတို့နှစ်ဦးသည် လက်နက်ချင်း မတူညီကြပေ။ သူမက လှံကို ကိုင်တွယ်ပြီး သူက ဓားကို ကိုင်တွယ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူပေးသော အကြံဉာဏ်များတွင် ကန့်သတ်ချက်များ ရှိနေသည်။ သူသည် လက်နက်မျိုးစုံကို ကျွမ်းကျင်သော်လည်း၊ သူမအတွက် လှံနည်းစနစ်နှင့် ပတ်သက်သည့် တိကျသော လမ်းညွှန်မှု လိုအပ်ပါက သူသည် ပို၍ သင့်လျော်မည့်သူထံ သူမကို ပို့ပေးခဲ့ပေလိမ့်မည်။
သူ၏ သင်ကြားမှုသည် လှံနည်းစနစ်ထက် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း၊ အရေးပေါ် တုံ့ပြန်မှုနှင့် သူမ၏ စိတ်ဓာတ်ကို ထိန်းချုပ်မှုတို့အပေါ် ပို၍ အာရုံစိုက်ထားသည်။
သူမကို သင်ပေးရန် သဘောတူခဲ့ခြင်းမှာလည်း အဓိကအားဖြင့် ယူဟွန်း ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။
ချွဲဒိုယွန်း သည် ကန်းယူရာ သည် တစ်နည်းနည်းဖြင့် နောက်ထပ် ယူဟွန်း တစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်ကို ပင်ကိုယ်ဗီဇအရ သိနေသည်။
သူ ဘာမျှ အများကြီး မျှော်လင့်မထားခဲ့သော်လည်း သူမ၏ အရည်အချင်းကြောင့် အံ့အားသင့်ရသည်။
‘နှိုင်းယှဉ်ဖို့တော့ ရူးမိုက်ရာ ရောက်ပေမဲ့၊ သူမက ဆောယွန်း ဒါမှမဟုတ် ဂျာမီးလား တို့ထက် အများကြီး ပိုသာတယ်။’
သူတို့ လိုအပ်ချက်ရှိနေလို့ မဟုတ်ဘဲ၊ ကန်းယူရာ ကသာ အလွန်အမင်း ထူးချွန်နေခြင်းဖြစ်သည်။
သူမ၏ မြန်ဆန်စွာ သင်ယူနိုင်စွမ်းက သင်ပေးရသည်ကို ပို၍ ကျေနပ်ဖွယ် ဖြစ်စေသဖြင့် သူသည် ပို၍ တင်းကျပ်စွာ၊ အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းစွာ သင်ပေးခဲ့ပြီး သူမကလည်း တစ်ခွန်းမျှ မညည်းညူဘဲ လိုက်နာခဲ့သည်။
“တော်ပြီ။ ဒီလောက်နဲ့ပဲ ရပ်လိုက်ကြစို့။”
သူ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် ကန်းယူရာ ၏ လှံသည် ရပ်တန့်သွားသည်။ ချွဲဒိုယွန်း သည် အိတ်ဆောင်အတိုင်းအတာ (Pocket Dimension) ထဲမှ တဘက်နှင့် ရေဘူးကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူကာ သူမထံ ပစ်ပေးလိုက်သည်။
“အို၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
သူမ နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်ရင်း ရေပြန်သောက်နေစဉ် ချွဲဒိုယွန်း သည် အတွေးထဲ နစ်မြုပ်သွားသည်။
“မင်းကို လှံနည်းစနစ် ဘယ်သူ သင်ပေးတာလဲ?”
“ရှင်?”
“မင်းရဲ့ လှံနည်းစနစ်က ဘယ်လိုပဲ ကြည့်ကြည့် ထူးခြားလွန်းနေတယ်။”
‘ထူးခြားသူ’ များအတွက် သာမန်အဆင့်ထက် ကျော်လွန်နေသည့် သူမ၏ လှံနည်းစနစ်မှာ အလွန်တရာ ကြောက်ခမန်းလိလိ ဖြစ်သည်။ ချွဲဒိုယွန်း သည် ၎င်းမှာ သာမန် ထူးခြားသူအဆင့် လေ့ကျင့်မှုထက် ပိုနေသည်ဟု ခံစားမိသည်။
“အော်၊ ဒါလား? ဆောဆူမင် က သင်ပေးတာပါ။”
“ဆူမင်? ကောင်းကင်မိစ္ဆာ ဆောဆူမင် လား?”
“ဟုတ်ကဲ့!”
“အဲဒီလိုလား? သူမက သင်ပေးတာပေါ့လေ။”
“အင်း... အဲဒီလိုမျိုးပါပဲ။ သူမက ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် တီထွင်ထားတဲ့အရာတွေကို ပိုပြီး ပြည့်စုံအောင် လုပ်ပေးတာပါ။”
“ဘာ?”
မျှော်လင့်မထားသည့် အဖြေကြောင့် ချွဲဒိုယွန်း သည် မရည်ရွယ်ဘဲ ပြန်မေးမိသွားသည်။ သူမ ပြောသွားသည့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားထဲတွင် ထိုရှုပ်ထွေးသည့် လှံနည်းစနစ်၏ အနှစ်သာရကို သူမကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့သည်ဟု အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်နေသည်။
သင်ခန်းစာတွေကို ရေမြှုပ်ပမာ စုပ်ယူနိုင်ခြင်းက အံ့ဩစရာ ကောင်းနေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလို လှံနည်းစနစ်ကို သူမကိုယ်တိုင် တီထွင်ခဲ့တာဆိုရင်တော့...
ကန်းယူရာ ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ အရည်အချင်းက...
“အင်း။”
သူ့အတွေးများ ထိုနေရာတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
ချွဲဒိုယွန်း သည် အဝေးရှိ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
ကန်းယူရာ က ဘာကြောင့်လဲဟု မေးသော်လည်း သူက ပြန်မဖြေဘဲ မျက်လုံးကို ပို၍ ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။
တစ်ခုခု လာနေသည်။
သူ ထိုသို့ တွေးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကောင်းကင်မှ အဖြူရောင် အရိပ်တစ်ခု ကျဆင်းလာသည်။
“အို! ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ?”
“ဟင်? ဆူမင်!”
“ယူရာ! မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်!”
ကောင်းကင်မိစ္ဆာ ဆောဆူမင်။
သူမသည် Old Town သို့ အပြန်လမ်းတွင် မြို့ပြင်၌ လေ့ကျင့်နေကြသည့် ကန်းယူရာ နှင့် ချွဲဒိုယွန်း တွေကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ခေတ္တ ဝင်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
“မင်း လုပ်စရာရှိတာ ပြီးသွားပြီလား?”
“ဟုတ်တယ်၊ တစ်နည်းနည်းနဲ့ အဆင်ပြေသွားတယ်။”
“ကျွန်မ အစ်ကိုနဲ့ တွေ့ခဲ့လား?”
“တွေ့တယ်။ စကားတွေ ပြောဖြစ်ကြတယ်၊ ပြီးတော့ ငါ အရင် ပြန်လာခဲ့တာ။ ယူဟွန်း က နောက်မှ လိုက်လာမယ်တဲ့။”
“တကယ်လား?”
“အဲဒါထက်... ယူရာ...”
ဆောဆူမင် သည် ကန်းယူရာ လှံဖြင့် ထိုးစိုက်နေခဲ့သည့် နေရာဆီသို့ အကြည့်ရောက်သွားသည်။
“မင်း တော်တော် တိုးတက်လာတာပဲ။”
“ဟီးဟီး။”
ချီးကျူးခံရသဖြင့် ရှက်ရွံ့သွားသည့် ကန်းယူရာ သည် တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်သည်။ သို့သော် ဆောဆူမင် သည် စိတ်ရင်းအတိုင်း ပြောခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမ မြင်လိုက်ရသည်မှာ လှံဖြင့် ထိုးစိုက်ထားသည့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ နက်ရှိုင်းသော အမှတ်အသားများဖြစ်သည်။ မြေပြင်သည် ထက်မြက်သော အပိုင်းအစများအဖြစ် ကွဲထွက်နေပြီး အနက်ကိုပင် ခန့်မှန်းရခက်သည်။
ဤအရာအားလုံးမှာ ကန်းယူရာ ၏ လှံဖြင့် ထိုးစိုက်မှုများ၏ ရလဒ်ပင် ဖြစ်သည်။
ထိုးစိုက်ရုံသက်သက်နဲ့ပင်။
‘လှံနည်းစနစ်ရဲ့ ထိုးစိုက်မှုတွေနဲ့ ဒီလို အမှတ်အသားမျိုးကို ဘယ်သူ ဖန်တီးနိုင်မှာလဲ? ငါ သူမရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုကို အနည်းငယ် ပြုပြင်ပေးခဲ့ပေမဲ့ ဒီလောက်အထိ ဖြစ်လာမယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ ဒီအတိုင်းဆိုရင် သူမက... အဲဒီလူ... လိုမျိုး လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာနေတာပဲ။’
သူမ၏ Seven Demonic Black Sky Divine Art ကို အပြည့်အဝ ကျွမ်းကျင်ခဲ့သည့် ယူဟွန်း ၏ ပုံရိပ်သည် ကန်းယူရာ ၏ ပုံရိပ်နှင့် ထပ်တူကျသွားသည်။
ယူဟွန်း ၏ အတိတ်အကြောင်း သူမ နားလည်ထားသဖြင့် ကန်းယူရာ သည် သူ၏ နောက်ထပ် ပုံစံတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိသော်လည်း၊ သူမ၏ အရည်အချင်းမှာ လုံးဝ ထူးခြားလွန်းသည်။
သူမသည် ယူဟွန်း ကို ထူးချွန်သူဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ကန်းယူရာ ၏ အလားအလာမှာမူ ငြင်းမရနိုင်ပေ။
“အင်း?”
ဆောဆူမင် သည် ကန်းယူရာ ထံမှ သူမတို့ကို ကြည့်နေသည့် ချွဲဒိုယွန်း ထံသို့ အကြည့်ပြောင်းလိုက်သည်။ ဤလူသူကင်းမဲ့သည့် နေရာတွင် သူတို့နှစ်ဦးတည်း ရှိနေခြင်းမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။
သူတို့နှစ်ဦးက... တစ်ခုခု ဖြစ်နေကြတာလား?
ဆောဆူမင် နှင့် ချွဲဒိုယွန်း တို့ အကြည့်ချင်း ဆုံသွားကြသည်။
သူတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အနည်းငယ် ရင်းနှီးကြသော်လည်း တကယ့်တကယ် စကားပြောဖြစ်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
သူတို့သည် သူငယ်ချင်းများလည်း မဟုတ်၊ ရန်သူများလည်း မဟုတ်ဘဲ တစ်ဦး၏ စွမ်းအားကို တစ်ဦးက လေးစားကြသူများသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုအခါ လေထုမှာ... တစ်မျိုး ဖြစ်နေသည်။
“အင်း။”
“အင်း။”
သူတို့၏ ပြင်းထန်သော အကြည့်များမှာ လေထဲတွင် တိုက်မိသွားသည်။
ချွဲဒိုယွန်း က တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်သည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ လေ့ကျင့်မှုကို အနှောင့်အယှက် မပေးနိုင်မလား?”
ဆောဆူမင် က စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြင့် ပြန်ပြောသည်။
“ပြီးတော့ ဘာလို့ သူမကို သင်ပေးနေတာလဲ? ယူရာ့ရဲ့ လှံနည်းစနစ်ကို သင်ပေးခဲ့တာ ငါလေ!”
“အဓိက နည်းစနစ်က သူမဟာ၊ မင်းဟာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းက အစိတ်အပိုင်းလေး နည်းနည်း ထပ်ဖြည့်ပေးလိုက်ရုံနဲ့ မင်းဟာ ဖြစ်သွားတာ မဟုတ်ဘူး။”
“ပူးတွဲပိုင်ဆိုင်မှု ဆိုတာ ကြားဖူးလား?”
“ပြီးတော့ ကောင်းကင်မိစ္ဆာ က ကိုယ်ခံပညာမှာ မူပိုင်ခွင့်အကြောင်း ပြောနေတာလား?”
“ပြီးတော့ မင်းက ဘယ်သူမို့လို့ ငါ့ရဲ့ ယူရာ ကို လှံနည်းစနစ် သင်ပေးနေတာလဲ?”
“ဟွန်း။ ‘မင်းရဲ့ ယူရာ’ ဟုတ်လား? ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ သူမက ငါ့ဆီကို အရင် လာရှာတာ။”
“ယူရာ၊ အဲဒါ တကယ်လား?”
“ဟင်? အာ... ဟို... ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ နှစ်ယောက်လုံး ရုတ်တရက် ဒီလောက် ပြင်းထန်နေကြတာလဲ...”
ကန်းယူရာမှာတော့ ထိုနှစ်ယောက်သား ဘာကြောင့် အချင်းချင်း စူးစိုက်ကြည့်ကာ တင်းမာနေကြသလဲဆိုတာကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေရသည်။
သူမကြောင့်သာ ဖြစ်နေရမှန်းလည်း မသိရှာပေ။
* * *
“ဒီနေရာလား။”
ယူဟွန်းသည် သူ၏ ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ခြေလှမ်းရပ်လိုက်သည်။
ထူးခြားဆန်းပြားလွန်းသည့် ကမ္ဘာတစ်ခုဖြစ်သည်။ သူ၏ ညာဘက်တွင် အေးစက်ပြီး လူသူကင်းမဲ့သည့် မြေပြင်တစ်ခု ရှိနေပြီး ဘယ်ဘက်တွင်မူ နွေးထွေးတောက်ပသော အလင်းရောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ကောင်းကင်ကြီး ရှိနေသည်။
သူသည် အဖြူနှင့် အမည်း မြေပြင်နှစ်ခု မရောနှောဘဲ ခြားနားနေသည့် နယ်စပ်မျဉ်းပေါ်တွင် ရပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။
သူ့ရှေ့တွင်မူ အတိုင်းအတာ (Dimension) များကြားတွင် ပုန်းကွယ်နေသည့် အိမ်လေးတစ်လုံး ရှိနေသည်။
အခြားသူများအတွက်မူ မမြင်နိုင်သည့်အရာဖြစ်သော်လည်း၊ ယူဟွန်း၏ မြှင့်တင်ထားသော အမြင်အာရုံများနှင့် ရွှေရောင်မီးတောက်မျက်လုံး (Golden Eye of Fire)၊ လာပလပ်စ်၏မျက်လုံး (Laplace’s Eye) တို့ဖြင့် ထိုအိမ်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရသည်။
သူသည် ထိုအိမ်လေးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
အိမ်ရှေ့ခြံဝင်းကို ဖြတ်ကျော်စဉ် အတိုင်းအတာ အကာအရံတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းလိုက်ရသည့် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကို ရလိုက်သော်လည်း သူ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်သွားလိုက်သည်။
ကရိ။
ကြာရှည်စွာ ဂရုမစိုက်ဘဲ ပစ်ထားခဲ့ပုံရသည့် တံခါးကို သူ ဖွင့်လိုက်သောအခါ ညည်းသံထွက်ပေါ်လာသည်။
“ကြိုဆိုပါတယ်။”
အိမ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ယူဟွန်းကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
သူ ရောက်လာတော့မည်ကို ကြိုသိနေသည့်အလား။
“တွေ့ရတာ ကြာပြီနော်၊ အတုအယောင် ပရောဖက်... ဒါမှမဟုတ် ဂျင်ချောင်ဝမ်လို့ပဲ ခေါ်ရမလား?”
ဂျင်ချောင်ဝမ်။
ထိုလူသည် ကုလားထိုင်တစ်ခုပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ရင်း ယူဟွန်းကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။