“ဒါနဲ့ အဲဒါနဲ့ မစ္စဂျီအာရဲ့ ခွေးနားရွက်တွေနဲ့ ဘာများ သက်ဆိုင်နေလို့လဲ။”
“အဲဒါ ခွေးနားရွက် မဟုတ်ဘူး! ဝံပုလွေနားရွက်! ဝံပုလွေလို့!”
တင်းမာနေတဲ့ လေထုက ရေခဲပြင် ပျော်ကျသွားသလို ချက်ချင်းဆိုသလို ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
မျက်နှာလေး ရဲတွတ်နေလျက် အော်ဟစ်လိုက်တဲ့ ကွမ်ဂျီအာက သူမရဲ့ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်နှစ်သိမ့်နေသလိုမျိုး ညည်းတွားလိုက်သည်။
“အဲဒါတွေအားလုံးက ဒုတိယအကြိမ်မြောက် သံသရာတုန်းက ဖန်ရီးယားနဲ့ တွေ့ပြီး သူ့ရဲ့စွမ်းအားကို ရခဲ့တုန်းက သင်ယူခဲ့တဲ့ ‘ကောင်းကင်လျှပ်စီးနတ်ဘုရားနည်းစနစ်’ ကြောင့်ပဲ။”
“အဲဒါက တော်တော်လေး ကြာခဲ့ပြီမဟုတ်လား။”
“သံသရာတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ထပ်ခါထပ်ခါ လည်ပတ်ပါစေ၊ ဒီစွမ်းအားကတော့ စတင်လိုက်တာနဲ့ ကျွန်မအတွက် အမြဲတမ်း ရရှိနိုင်နေတာပဲ။ သူ့ဆီကနေ ဘာမှအမွေဆက်ခံစရာ မလိုဘဲ ဒီစွမ်းအားနဲ့ ကျွန်မက သဟဇာတ ဖြစ်လွန်းလို့ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။”
“ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ဒီကိစ္စနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။”
“ကျွန်မပြောတာ အဆုံးထိ နားထောင်ဦး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီစွမ်းအားကို အမြဲသုံးနေတော့ ဖန်ရီးယားရဲ့ စွမ်းအင်တွေက ကျွန်မခန္ဓာကိုယ်ထဲကို သဘာဝအတိုင်း စိမ့်ဝင်သွားတာပေါ့။ ပြီးတော့ ဖန်ရီးယားဆိုတာ ဘာလဲ? သူက ဝံပုလွေလေ။”
“ဟုတ်ပြီ။ ပြဿနာက သူက ဝံပုလွေသက်သက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာပဲ။”
“အဲဒါပဲလေ။”
“ဟင်?”
မျှော်လင့်မထားတဲ့ အဖြေစကားကြောင့် ယူးဟွန်း မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားသည်။
“အဲဒါပဲဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။”
“အဲဒါလေ! ဖန်ရီးယားရဲ့ စွမ်းအားကို အလွန်အကျွံ သုံးမိလို့ သူ့ရဲ့လွှမ်းမိုးမှုတွေ ခံလိုက်ရပြီး ဒီလိုဖြစ်သွားတာပေါ့! နားလည်အောင် နှစ်ခါလောက် ထပ်ပြောပေးရဦးမလား?”
“မင်းက နှစ်ခါတောင် မပြောခဲ့ပါဘူး။”
“ဘာပြောလိုက်တယ်?”
“အာ၊ မဟုတ်ဘူး။ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။”
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကွမ်ဂျီအာရဲ့ ခေါင်းပေါ်မှာ ဝံပုလွေနားရွက်တွေ ဘာလို့ ပေါက်နေရသလဲဆိုတာကို ယူးဟွန်း နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
အနှစ်ချုပ်ရရင် ဖန်ရီးယားရဲ့ စွမ်းအားလို့ ခေါ်နိုင်တဲ့ ‘ကောင်းကင်လျှပ်စီးနတ်ဘုရားနည်းစနစ်’ ကို အချိန်အတော်ကြာ သုံးစွဲခဲ့တာကြောင့် ဖန်ရီးယားရဲ့ ထူးခြားချက်ဖြစ်တဲ့ ဝံပုလွေနားရွက်တွေက သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းအဖြစ် ထွက်ပေါ်လာခြင်းပင်။
“ဒါနဲ့ တခြားနေရာတွေရော အဆင်ပြေရဲ့လား။”
“တ-တခြားနေရာတွေ? ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။”
ကွမ်ဂျီအာက ထိတ်လန့်သွားပုံဖြင့် သူမရဲ့လက်တွေကို ကျောနောက်မှာ ဝှက်ထားလိုက်သည်။
“မဟုတ်ပါဘူး၊ ကိုယ်ပြောချင်တာက နားရွက်ရှိရင် အမြီးရော…?”
“…အဲဒါက ရှင် သဘောကျတဲ့ ပုံစံမျိုးလား။”
“…အဲဒါက သာမန်သိပ္ပံနည်းကျ မေးခွန်းတစ်ခုပါ။ များသောအားဖြင့် သားရဲလူသားတွေမှာ နားရွက်နဲ့ အမြီး နှစ်ခုစလုံး ပါတတ်ကြတယ်လေ။ ဘာလို့ ကိုယ့်ကို အဲဒီလိုမျိုး ကြည့်နေတာလဲ?”
“ချ-ကျွန်မမှာ အဲလိုမျိုး ဘာမှမရှိဘူး!”
ကွမ်ဂျီအာက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့တင်ပါးတွေကို နောက်သို့ ပိုမိုတိုးဆုတ်သွားသည်။
သူမရဲ့ ပင်ကိုယ်တုံ့ပြန်မှုကနေ ယူးဟွန်း နောက်ထပ်အချက်တစ်ခုကို သိလိုက်ရသည်။
‘အာ။ သူ အမြီးလည်း ပါတာပဲ။’
ယူးဟွန်းက အဲဒီအချက်ကိုတော့ ထုတ်မပြောဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ခေါင်းပေါ်မှာ ဝံပုလွေနားရွက်တွေ ပေါက်နေတာကြောင့် ကွမ်ဂျီအာက တခြားသူတွေထက် ပိုပြီး ရှက်ရွံ့နေမှာ သေချာသည်။
“ရှုး… ရှုး…”
ထိုအချိန်တွင် ငြိမ်သက်နေခဲ့တဲ့ ကန်းဟယ်ရင်က ထပ်မံလှုပ်ရှားလာသည်။
သူမက တစ်စုံတစ်ခုကို အနံ့ခံလိုက်သလို နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးနောက် ကွမ်ဂျီအာကို စူးရဲတဲ့မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာ-ဘာဖြစ်တာလဲ?”
ကန်းဟယ်ရင်က သူမကို ထူးဆန်းစွာ စိုက်ကြည့်နေတာကြောင့် ကွမ်ဂျီအာ စိုးရိမ်စိတ်ဝင်လာသည်။
ကန်းဟယ်ရင်က ကွမ်ဂျီအာဆီ ချဉ်းကပ်လာပြီး သူမရဲ့ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။
ကွမ်ဂျီအာကတော့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လို အဆက်ဆံခံလိုက်ရသလိုမျိုး မျက်နှာအမူအရာ တောင့်တင်းသွားတော့သည်။
***
နေမဝင်ခင်မှာပဲ ယူးဟွန်းက ကွမ်ဂျီအာကို တားဆီးနိုင်ခဲ့ပြီး ပြဿနာတစ်ခုမှ မဖြစ်အောင် ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော် ကန်းဟယ်ရင်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကွမ်ဂျီအာကို ရှင်းပြဖို့ လိုအပ်တာကြောင့် သူနိုးထလာချိန်မှစ၍ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အားလုံးကို သူမအား ပြောပြလိုက်သည်။
“အဲဒီလိုကိုး…”
ဇာတ်လမ်းအစအဆုံး ကြားပြီးနောက် ကွမ်ဂျီအာက သူမရဲ့ဝမ်းနည်းမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပေ။
ကန်းဟယ်ရင်တစ်ယောက် ‘အနက်ရောင်လျှပ်စီးသခင်’ ဖြစ်သွားခဲ့တာကို သူမ သိထားသည်။
အဲဒီတုန်းက သူမသာ ကန်းဟယ်ရင်နဲ့အတူ ရှိနေခဲ့ရင် သူမ ဒီလောက်ထိ ကျဆုံးသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလားလို့ တွေးမိခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ ယူးဟွန်းကို ရှာတွေ့တာက တခြားအရာအားလုံးထက် ပိုအရေးကြီးတယ်လို့ သူမ ယူဆခဲ့သည်။
ဒါကြောင့် သူမက သူမရဲ့အဖော်တွေကို ထားခဲ့ပြီး အဆုံးမရှိတဲ့ ခရီးလမ်းကို စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“မင်းလည်း… တော်တော်လေး ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရမှာပဲ။”
“အာ၊ ပြီးတော့ မစ္စဂျီအာကို ပြောစရာ နောက်ထပ်အကြောင်းအရာတစ်ခု ရှိသေးတယ်။”
“ဟုတ်။ လပ်ပလေ့စ်အကြောင်း မဟုတ်လား။”
ယူးဟွန်း ဘာပြောမလဲဆိုတာ ကွမ်ဂျီအာ ကြိုသိနေတာကြောင့် သူမကပဲ ဦးဆောင်ပြောလိုက်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူမရဲ့ကျောနောက်မှာ အနက်ရောင်စာလုံးတွေ ပေါ်လာပြီး လပ်ပလေ့စ် ထွက်ပေါ်လာသည်။
လပ်ပလေ့စ်က ယူးဟွန်းရှေ့မှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ပြီး ခေါင်းငုံ့အရိုအသေပေးသည်။
[အို… ကျွန်ုပ်၏သခင်။ သင် ပြန်ရောက်လာပြီကိုး။]
“ကြာပြီနော်၊ လပ်ပလေ့စ်။”
[ကျွန်ုပ် အလွန်တရာမှ ကြာမြင့်စွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရပါသည်။ သင်မရှိတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်ုပ်သည် မစ္စကွမ်ဂျီအာကို အနီးကပ် ကူညီပေးခဲ့သော်လည်း ကျွန်ုပ်၏စိတ်အစဉ်မှာမူ သင့်အပေါ်၌သာ အမြဲရှိနေခဲ့ပါသည်။]
“မင်း တော်တော်လေး ပင်ပန်းခဲ့မှာပါ။”
[အာ… သင့်ထံမှ ချီးကျူးစကားကို ကြားရခြင်းကပင် ကျွန်ုပ်အတွက် အကြီးမားဆုံး ဆုလာဘ်တစ်ခု ဖြစ်ပါသည်။]
“ကောင်းပြီ။ ကိုယ့်ဆီ ပြန်လာခဲ့တော့။”
ယူးဟွန်းရဲ့ အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ လပ်ပလေ့စ်က ဝမ်းသာအားရ ခေါင်းညိတ်ပြီး ယူးဟွန်းဆီသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားသည်။
ယူးဟွန်းက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ စွမ်းအားတွေ ပိုမိုတိုးပွားလာတာကို ခံစားလိုက်ရပြီး အဲဒီခံစားချက်ကို ခဏတာ အရသာခံဖို့ မျက်လုံးကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။
သူက ဒက်စ်ကာ့တ်နဲ့ လပ်ပလေ့စ်ကို ပြန်ရရှိခဲ့ပြီ။ ကျန်ရှိနေတာက မက်စ်ဝဲလ်နဲ့ ဒါဝင်သာ ဖြစ်သည်။
“ကန်းဟယ်ရင်ရဲ့ အခြေအနေကရော? သူ အဆင်ပြေရဲ့လား။”
“ဟုတ်ကဲ့။ သူမရဲ့မှတ်ဉာဏ်အများစုကို ဆုံးရှုံးထားပေမဲ့ သင်တို့ အတူတူ စုဆောင်းခဲ့တဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေသာ ရှိနေရင် သူမကို အရင်ကအတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာအောင် လုပ်ပေးလို့ ရနိုင်ပါတယ်။”
“အဲဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ…”
“အဲဒီအကြောင်းကို နောက်မှပဲ ပြောကြတာပေါ့။ အခုတော့ Old Town မှာ ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ အကြမ်းဖက်မှုကိစ္စကို အရင် ဖြေရှင်းရမယ်။”
လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်အတွင်း သူတို့ ပြောစရာတွေ အများကြီးရှိပြီး မျှဝေချင်တဲ့ စကားတွေလည်း အများအပြား ရှိနေသည်။
ဒါပေမဲ့ လက်ရှိအခြေအနေက အဲဒီလောက် မသာယာပေ။ Old Town က မကြုံစဖူး ကြီးမားတဲ့ အကြမ်းဖက်မှုတွေကြောင့် ဝါးမြိုခံထားရပြီး မြို့တစ်ခုလုံးကလည်း ကြောက်ရွံ့မှုတွေနဲ့ တုန်လှုပ်နေသည်။
မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အတွင်းရေးအခြေအနေကို အနည်းငယ် သိရှိထားတဲ့ ကွမ်ဂျီအာကလည်း သူမရဲ့စိတ်မကောင်းဖြစ်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။
“ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ကျွန်မတို့ အချင်းချင်း ပိုပြီးစည်းလုံးသင့်ပေမဲ့ မဟာမိတ်အဖွဲ့ကတော့ အတွင်းပိုင်းကနေ ပြိုကွဲနေပြီ။”
“အခြေအနေက လုံးဝ မကောင်းဘူး။ အကြမ်းဖက်မှုက ဖြစ်ပြီးသွားပြီ၊ ဆာလီယိုအင်ပါယာနဲ့ ဆက်စပ်နေတဲ့ အမှုဆောင်တွေထဲက တစ်ယောက်လည်း သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ အဲဒါတင်မကဘဲ အပြင်ကနေ ‘မဟာစစ်တပ်’ နှစ်ခုကပါ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လာတယ်။ အခု ဒုတိယမြောက် ဒဏ္ဍာရီစစ်ပွဲသာ ထပ်ဖြစ်လာရင် ဘယ်သူက ဂရုစိုက်တော့မှာလဲ။”
“ဒါဆိုရင် အတွင်းပိုင်း စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို အားကောင်းအောင် လုပ်ဖို့က ဦးစားပေးပဲ။”
“အရင်ဆုံး Old Town ကို ပြန်သွားပြီး အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းရမယ်။ ကျန်တာကိုတော့ နောက်မှပဲ ပြောကြတာပေါ့။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ အဲဒီလိုပဲ လုပ်ကြတာပေါ့။”
သူတို့ Old Town ကို ပြန်ရောက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ အခြေအနေတွေကို လုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့တွေက ထိန်းသိမ်းလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
သူတို့က ဘတ်ဆောရယွန်း ပျောက်ဆုံးသွားလို့ စိုးရိမ်နေခဲ့ကြပေမဲ့ သူမ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ ဝမ်းသာမျက်ရည်တွေ ကျခဲ့ကြသည်။
ဘတ်ဆောရယွန်းက ဒီနေရာက လူတွေကြားမှာ ဘယ်လောက်တောင် ဂုဏ်သတင်းကြီးသလဲဆိုတာကို ယူးဟွန်း နားလည်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ ပျော်ရွှင်နေတဲ့ လူအုပ်ကြားထဲမှာ သူရင်းနှီးတဲ့ မျက်နှာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“မစ္စတာယူးချန်?”
“ယူး-ယူးဟွန်း?”
ယူးဟွန်းကို မှတ်မိသွားတဲ့ ဆောင်းယူးချန်က ဒါဟာ အိပ်မက်လား၊ အစစ်အမှန်လား မယုံနိုင်ဖြစ်ပြီး သူ့ပါးကို သူ ပြန်ဆိတ်ကြည့်လိုက်သည်။
နာကျင်သွားတာကြောင့် ဒါဟာ အစစ်အမှန် သေချာသည်။
“မင်း ပြန်ရောက်လာတာလား။”
“ဟုတ်ကဲ့။ တစ်နည်းနည်းနဲ့ပေါ့။”
ဆောင်းယူးချန်ရဲ့ လက်ကို ကိုင်ထားတဲ့ ကလေးငယ်လေးကို ယူးဟွန်း သတိပြုမိလိုက်သည်။
“ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ ခင်ဗျားနဲ့ မစ္စကျောင်းဆောတို့ အဆင်ပြေနေပုံရတယ်။ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ သမီးလေးတောင် ရှိနေပြီပဲ။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ပါတယ်။ ရီက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အဖိုးတန်ဆုံးအရာပါပဲ။”
“အဲဒီခံစားချက်ကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါနဲ့၊ အဲဒီအတိုင်းပဲ တန်ဖိုးထားပါ။”
“ခဏနေဦး! မင်း သွားတော့မလို့လား?”
“ကျွန်တော် အခုတော့ ဒီမြို့မှာပဲ ရှိနေဦးမှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကြာကြာတော့ နေဖြစ်မယ် မထင်ဘူး။ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ကျန်နေသေးတယ်။”
“…အင်းပါ၊ နားလည်ပါတယ်။”
ဆောင်းယူးချန်က ကြားရတဲ့အရာတွေကို နားမလည်တဲ့သူ မဟုတ်ပေ။
သူ့နဲ့အတူ အလုပ်လုပ်ခဲ့တဲ့ ‘အဖြူရောင်ပန်း စီမံခန့်ခွဲမှု’ က လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကို ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ သူသိသည်။
ယူးဟွန်းက ဆောင်းယူးချန်ကို သဘောကောင်းစွာ ပြုံးပြပြီး စိတ်မပူဖို့ ပြောလိုက်သည်။
“အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါ… အားလုံး အတူတူ စုစည်းပြီး တစ်နေရာရာကို သွားကြတာပေါ့။”
“ဟုတ်၊ ဟုတ်ကဲ့? အဲဒါ… ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား?”
“ဖြစ်လာမှာပါ။ ကျွန်တော် ဖြစ်လာအောင် လုပ်မှာပါ။”
ဆောင်းယူးချန်က ယူးဟွန်းရဲ့စကားတွေကို အလွန်တရာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့နေတယ်လို့ ထင်မိသည်။
လက်ရှိအခြေအနေကို ကြည့်လိုက်ရင် သူတို့အရင်က ကမ္ဘာမြေပေါ်မှာ နေထိုင်ခဲ့စဉ်ကနဲ့ ယှဉ်စရာမရှိအောင် ကွာခြားနေသည်။
ယူးဟွန်း ဘယ်လောက်ပဲ ထူးချွန်ပါစေ၊ တစ်ဦးတစ်ယောက်တည်းရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ဒီ ‘ရောယှက်ကမ္ဘာ’ ထဲမှာ ဘာကိုမှ အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်မယ်လို့ သူ မထင်ခဲ့ပေ။
ဒါပေမဲ့ ငါးနှစ်ကြာပြီးနောက်မှာ သူပြန်တွေ့လိုက်ရတဲ့ ယူးဟွန်းကတော့ အရင်က သူမြင်ဖူးတဲ့အတိုင်း ဘာမှပြောင်းလဲမသွားခဲ့ပေ။
ပြီးတော့ သူ့ဇာတ်လမ်းကို နားထောင်နေရင်းနဲ့ပဲ သူဘာကြောင့်မှန်းမသိ ယူးဟွန်းရဲ့စကားတွေကို ယုံကြည်သွားမိသည်။
“…ဟုတ်ပါပြီ။ နောက်ကျရင်၊ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါ အားလုံး အတူတူ စုစည်းကြတာပေါ့။”
“ကတိပေးတယ်နော်။”
ယူးဟွန်းက နောက်ဆုံးနှုတ်ဆက်တဲ့အနေနဲ့ ဆောင်းယူးချန်ရဲ့သမီးလေး ဆောင်းယေရီကို လက်ပြလိုက်သည်။
ဖခင်ဖြစ်သူရဲ့လက်ကို ကိုင်ထားတဲ့ လေးနှစ်အရွယ် ကလေးမလေးက ယူးဟွန်းကို ငေးကြည့်ရင်း ချစ်စရာကောင်းစွာနဲ့ ပြန်လည်လက်ပြလိုက်သည်။
ဆောင်းယူးချန်နဲ့ ခဏတာ ပြန်လည်ဆုံဆည်းမှုကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက် ယူးဟွန်းက အခြေအနေကို ကြီးကြပ်နေတဲ့ ဘတ်ဆောရယွန်းဆီသို့ သွားလိုက်သည်။
“အို၊ မစ္စတာယူးဟွန်း။”
“ကျွန်တော် မစ္စတာယူးချန်နဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်။ သူ အနီးအနားမှာ ရှိနေတာကိုး။”
“ဟုတ်ကဲ့။ နေရာရှင်းလင်းရေးကတော့ အခုဆိုရင် ပြီးလုနီးပါးပါပဲ။ ဒါပေမဲ့… ပြဿနာကြီးတစ်ခု ရှိနေတယ်။”
“ဆာလီယိုအင်ပါယာက တစ်ခုခု လုပ်လိုက်တာလား။”
“…သူတို့က ဒီကိုစေလွှတ်လိုက်တဲ့ အမှုဆောင်တစ်ယောက် သေဆုံးသွားတာကို အရမ်းဒေါသထွက်နေကြပြီး Old Town တစ်မြို့လုံးကို တာဝန်ယူခိုင်းဖို့ ကြိုးစားနေကြတယ်။”
“ဟူး…”
အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ သူ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
အခုဆိုရင်တော့ စစ်ပွဲက အပြည့်အဝ ဖြစ်ပွားတော့မှာပင်။
ဆာလီယိုအင်ပါယာက သူတို့ရဲ့ရည်မှန်းချက်တွေကို ဖုံးကွယ်ထားတော့မှာ မဟုတ်ဘဲ၊ ကျန်တဲ့အင်အားစုတွေကလည်း ဆာလီယိုကို ခုခံဖို့အတွက် ပူးပေါင်းကြရတော့မည်။
ဒါက အခက်အခဲတစ်ခုပင်။
ကျားကျောပေါ် တက်မိပြီးနောက်မှာတော့ လမ်းနှစ်သွယ်ပဲ ကျန်ရှိတော့သည်။
ကျားကျောပေါ်ကနေ ဆင်းပြီး အကိုက်ခံရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျား အားကုန်ပြီး လဲကျသွားတဲ့အထိ စောင့်နေမလားဆိုတာမျိုးပင်။
မဟုတ်သေးဘူး၊ နောက်ထပ်လမ်းတစ်ခု ရှိသေးသည်။
အဲဒါကတော့ ကျားကို ကိုယ်တိုင် လက်နဲ့သတ်ပစ်လိုက်ဖို့ပင်။
မစားခံရခင် အရင်ဦးအောင် စားပစ်လိုက်ဖို့။
အဲဒါကတော့ အသက်ရှင်ချင်သူတွေရဲ့ ရှင်သန်ရေး စည်းမျဉ်းပင် ဖြစ်သည်။
***
နေဝင်သွားပြီး ညရောက်တဲ့အခါ ကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦးစီတိုင်း Old Town ဆီသို့ ဦးတည်လာနေကြပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို သူကြားလိုက်ရသည်။
ဆာလီယိုအင်ပါယာလည်း လှုပ်ရှားဖို့အတွက် ပြင်ဆင်ချိန် လိုအပ်ဦးမှာမို့ အချိန်အနည်းငယ်တော့ ကျန်ရှိနေသေးသည်။
မစ်ဒ်လန်း၊ ဇုံထျန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့၊ နိုင်ငံခြားသားများနှင့် ကမ္ဘာမြေဘက်မှ ကိုယ်စားလှယ်များက Old Town မှာ တွေ့ဆုံဆွေးနွေးဖို့ သဘောတူထားကြတာမို့ အဲဒီအချိန်အထိ သူသည်းခံပြီး စောင့်ဆိုင်းရမည်ဖြစ်သည်။
ဒါကြောင့် ယူးဟွန်းက ဒီတစ်ကြိမ်သာရမယ့် အခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး မပြီးပြတ်သေးတဲ့ စကားတွေကို အဆုံးသတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်မကို ခေါ်တာလား။”
“ဟုတ်တယ်။ ဂျီအာနဲ့ ဆောရယွန်း နှစ်ယောက်လုံး ဒီမှာရှိတယ်။”
“အင်း၊ မင်းပဲ လာခဲ့ဖို့ ပြောထားတာလေ။”
ကန်းဟယ်ရင်ကတော့ ယူးဟွန်းရဲ့ဘေးမှာပဲ ဆက်လက် ကပ်တွယ်နေဆဲဖြစ်သည်။
ကွမ်ဂျီအာက အဲဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပေမဲ့ ဘာမှတော့ မပြောခဲ့ပေ။ ကန်းဟယ်ရင် ဘယ်လိုအခြေအနေရှိလဲဆိုတာကို ယူးဟွန်းဆီကနေ သူမ သိထားပြီးသားဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့လည်း သူမ စိတ်ထဲမှာတော့ နည်းနည်းလေး စိတ်ပျက်မိသလို ခံစားရပြီး သူမရဲ့အမြီးလေး တိုဝင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဒါဆို ဘာပြောချင်လို့လဲ။”
“မပြီးပြတ်သေးတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေအကြောင်းလေ။”
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ လုပ်နိုင်တာ အားလုံး လုပ်ပြီးသွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား။”
“အပိုင်းအစတစ်ခု ကျန်နေသေးတယ် မဟုတ်လား။”
“အော်၊ ဟုတ်သားပဲ။”
အပိုင်းအစ။
အတိအကျပြောရရင် ကိုဒက်စ်ရဲ့ စာကြည့်တိုက်ကနေ ပြဲထွက်သွားတဲ့ စာအုပ်အပိုင်းအစတစ်ခုပင်။
ယူးဟွန်းက ကြီးမားတဲ့ ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခုထဲမှာ မပါဝင်ခင်အထိ အဲဒီအပိုင်းအစတွေကို စုဆောင်းဖို့ပဲ အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။
ပြီးတော့ သူရထားတဲ့ အပိုင်းအစတချို့ကိုလည်း တခြားသူတွေကို ပေးထားခဲ့သည်။
“ဂျီအာ၊ မင်းဆီမှာ အပိုင်းအစတစ်ခု ရှိတယ် မဟုတ်လား။”
ယူးဟွန်းက ဘတ်ဆောရယွန်းလည်း ဒီအကြောင်းကို သိထားဖို့ လိုအပ်တာကြောင့် အပိုင်းအစနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ဇာတ်လမ်းကို မဆိုင်းမတွပင် ပြောပြလိုက်သည်။
ခွင့်ပြုချက်မရှိတဲ့သူတွေက အပိုင်းအစရဲ့ အမှန်တရားကို မသိနိုင်သလို၊ မမှတ်မိနိုင်ကြပေ။ ဒါပေမဲ့ ယူးဟွန်းနဲ့ အချိန်အတော်ကြာ အတူရှိနေခဲ့တဲ့ သက်ရောက်မှုကြောင့်လားတော့ မသိ၊ ဘတ်ဆောရယွန်းကလည်း စကားဝိုင်းတစ်ခုလုံးကို နားလည်သွားသည်။
“ဟုတ်တယ်။ အရင်က ကျွန်မဆီမှာ ရှိခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ ရှိနေသေးတယ်။”
“ပြီးတော့ အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာ မင်း နောက်ထပ်အပိုင်းအစတွေ ထပ်မစုတော့ဘူးလား။”
“…ဟုတ်တယ်။ အပိုင်းအစအားလုံးကို စုဆောင်းမိတဲ့အချိန်မှာ ဒုတိယမြောက် ဒဏ္ဍာရီစစ်ပွဲ စတင်ခဲ့တယ်။ ကိုဒက်စ်ကိုယ်တိုင်ကလည်း တစ်စုံတစ်ရာ သက်ရောက်မှု ရှိခဲ့တယ်လို့ ထင်တယ်။”
“အဲဒီတော့ စစ်ပွဲကို တတ်နိုင်သမျှ နောက်ဆုတ်ထားရမယ့် အခြေအနေမျိုးမှာ အပိုင်းအစတွေကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ စုဆောင်းလို့ မဖြစ်ဘူး။”
ဒါပေမဲ့ ဒီရောယှက်ကမ္ဘာမှာ အပိုင်းအစတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူတွေ ရှိနေသေးသည်။
ပြီးတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်အတွင်းမှာ ဘယ်လိုမျိုး လေတွေ တိုက်ခတ်ခဲ့လဲ မသိပေမဲ့၊ အရင်ကထက် အပိုင်းအစတွေ ရှိတယ်ဆိုတာကို သိတဲ့သူတွေ ပိုများလာတာတော့ သေချာသည်။
သူက ဘာမှမလုပ်ဘဲ ထားခဲ့ရင်တောင် အပိုင်းအစတစ်ခုခု ရှိနေတဲ့သူက တခြားအပိုင်းအစတွေကို စုဆောင်းဖို့ လှုပ်ရှားလာမှာပင်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အရေးမကြီးပေ။
“ဂျီအာ။ အပိုင်းအစတွေရဲ့ တကယ့်စွမ်းအားနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အရိပ်အမြွက်တချို့ ကျွန်တော့်ဆီမှာ ရှိတယ်။”
“အပိုင်းအစရဲ့ တကယ့်စွမ်းအား ဟုတ်လား။”
“ဘာလဲဟင်။”
ယူးဟွန်းက အရင်တစ်ခါ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို အေးဆေးစွာ ပြန်ပြောင်းတွေးလိုက်သည်။
ဇာတ်လမ်းရဲ့ အفق (အفق) မှာ လူသားဖြစ်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့အချိန်၊ ပြီးတော့ စာလုံးတွေအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားတော့မယ့် ကန်းဟယ်ရင်ကို ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့အချိန်။
“ကြည့်ထား။”
ယူးဟွန်းက ကွမ်ဂျီအာနဲ့ ဘတ်ဆောရယွန်းတို့ရဲ့ ခေါင်းပေါ်မှာ ပေါ်နေတဲ့ စာအုပ်တွေကို လက်နဲ့ ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
ယူးဟွန်းရဲ့လက်ထဲမှာ စာအုပ်တစ်အုပ် ရုတ်တရက် ပေါ်လာတဲ့အခါ သူတို့ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
ယူးဟွန်းရဲ့စာအုပ်က သာမန်စာအုပ် မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူတို့ အလိုလို သိလိုက်ကြသည်။
“ကျွန်တော့်မှာ တခြားသူတွေရဲ့ စာအုပ်တွေကို မြင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။ ပြီးတော့ ဒီစာအုပ်ထဲမှာ မူရင်းပိုင်ရှင် စုဆောင်းခဲ့တဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေ အားလုံးကို ရေးသားထားတယ်။ ဟယ်ရင် မသေဆုံးသွားအောင် ကာကွယ်ဖို့ ဒီစာအုပ်ကို ကျွန်တော် သုံးခဲ့တာ။”
အဆင့်လွန်သတ္တဝါ ဖြစ်လာခဲ့တဲ့ ကန်းဟယ်ရင်က အလောင်းတောင် မကျန်ရစ်ဘဲ သေဆုံးပြီး စာလုံးတွေအဖြစ် ပြန့်ကျဲသွားဖို့ ကံကြမ္မာ ပါလာခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ ယူးဟွန်းက သူမရဲ့စာအုပ်ထဲကနေ ပျောက်ကွယ်သွားမယ့် စာလုံးတွေကို ယူပြီး အလွတ်နေရာတွေကို ဖြည့်စွက်ကာ ချုပ်စပ်ပေးခဲ့တာကြောင့် သူမရဲ့သေဆုံးမှုကို အနိုင်နိုင် တားဆီးနိုင်ခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ ကန်းဟယ်ရင်ရဲ့ စာအုပ်ထဲက ဇာတ်လမ်းတွေသက်သက်နဲ့ သူမကို အပြည့်အဝ ပြန်လည်ရှင်သန်လာအောင် လုပ်ဖို့က မလုံလောက်ခဲ့ပေ။
“ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ကို မင်းတို့ရဲ့စာအုပ်တွေ လိုအပ်တယ်။ မင်းတို့ရဲ့စာအုပ်တွေမှာ မင်းတို့ရဲ့ဇာတ်လမ်းတွေ ရေးထားတာ မှန်ပေမဲ့၊ အဲဒီထက်ပိုပြီး အရေးကြီးတာက မင်းတို့နဲ့ ဟယ်ရင်တို့ အတူတူ ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ အတိတ်တွေပဲ။”
အဲဒီအကြောင်းကြောင့်ပဲ ယူးဟွန်းက သူ့ရဲ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဟောင်းတွေကို ရှာဖွေနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကန်းဟယ်ရင်နဲ့ အတူရှိခဲ့တဲ့ အခိုက်အတန့်တွေကို မှတ်မိနေတဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေရဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေသာ ရှိနေရင် သူမကို အပြည့်အဝ ပြန်လည်နိုးထလာအောင် လုပ်ပေးလို့ ရနိုင်လိမ့်မည်။
“ကျွန်တော် အဲဒီလုပ်ငန်းစဉ်ကို ပြန်စတော့မယ်။”
အဲဒီနောက်ပိုင်းကစပြီး စာအုပ်တွေကို အပြည့်အဝ ကိုင်တွယ်တာ ဒါ ဒုတိယအကြိမ်မြောက် ဖြစ်ပေမဲ့ အဲဒီအချိန်က ခံစားချက်တွေကတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကျန်နေဆဲပင်။
ပြီးတော့ ကန်းဟယ်ရင်ရဲ့ စာအုပ်ကို ကိုင်တွယ်လိုက်ခြင်းအားဖြင့် ယူးဟွန်းက သူမရဲ့စွမ်းရည်တွေကိုလည်း အသုံးပြုနိုင်လာခဲ့သည်။
ဒီနည်းနဲ့ သူက ဒီနေရာမှာ ပိုမိုအားကောင်းလာဖို့အတွက် လမ်းကြောင်းသစ်တစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။
“ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ မင်းတို့ရဲ့စာအုပ်တွေကို ကျွန်တော် မသုံးချင်ဘူး။ အဲဒါကြောင့် မင်းတို့ကို ခေါ်လိုက်တာ။”
“ယူးဟွန်း…”
“…မင်းက တကယ်ကို စာနာတတ်တဲ့သူပဲ။”
ကွမ်ဂျီအာနဲ့ ဘတ်ဆောရယွန်းတို့က ဝမ်းသာအားရ သဘောတူလိုက်ကြသည်။
ကန်းဟယ်ရင်အတွက်ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ဇာတ်လမ်းတချို့ကို စွန့်လွှတ်ရတာကို သူတို့ ဂရုမစိုက်ကြပေ။
စာအုပ်ပိုင်ရှင်တွေလို့ ခေါ်ဆိုနိုင်တဲ့ သူတို့အပေါ်မှာ ဘယ်လိုသက်ရောက်မှု ရှိမလဲဆိုတာ မသိကြပေမဲ့၊ အဲဒီအချက်ကို ထည့်တွက်ရင်တောင် ကန်းဟယ်ရင်အပေါ် သူတို့ရဲ့ခံစားချက်က အလွန်တရာ ပြင်းထန်နေဆဲဖြစ်သည်။
သူတို့ကလည်း ကန်းဟယ်ရင်ရဲ့ ပြောင်းလဲသွားမှုအပေါ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသည်။
“ဒါဆို ကျွန်တော် စတော့မယ်။”
ယူးဟွန်းက လက်နှစ်ဖက်ထဲမှာရှိတဲ့ စာအုပ်တွေကို စာလုံးအပိုင်းအစတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ကန်းဟယ်ရင်ဆီသို့ ပေးအပ်လိုက်သည်။
ကန်းဟယ်ရင်က ဒါတွေက ဘာတွေလဲဆိုတာ မသိပေမဲ့ ယူးဟွန်း ပေးတာမို့ သဘာဝအတိုင်း လက်ခံလိုက်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ စာလုံးတွေက ကန်းဟယ်ရင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို စိမ့်ဝင်သွားပြီး သူမဆီကနေ အလင်းရောင်တွေ စတင်ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။