Ring ring ring!
“ဟုတ်ကဲ့! White Flower Management က မန်နေဂျာ ဘက်ခ်ဆိုးရွန်း ပြောနေပါတယ်ရှင်။ ဘာများ ကူညီပေးရမလဲရှင်။”
“ဟုတ်ကဲ့လား? ဟုတ်ကဲ့။ ဟုတ်ကဲ့။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
“ကျွန်မကို အင်တာဗျူးချင်တာလားရှင်? အော် ဟုတ်ကဲ့။”
“ဟုတ်ကဲ့? ခဏလေး စောင့်ပေးပါဦးနော်။”
ဘက်ခ်ဆိုးရွန်းတစ်ယောက် အဆက်မပြတ် ဝင်လာနေတဲ့ ဖုန်းတွေကို လက်ခံဖြေကြားရင်း အလုပ်ရှုပ်နေရှာသည်။
သူမ ဒါကို မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။
ဒါလည်း နားလည်ပေးလို့ ရပါတယ်။
အကြွေးတွေနဲ့ တည်ထောင်ခဲ့ရတဲ့ သူမရဲ့ ရုံးခန်းမှာ လာတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိသလောက်ဖြစ်ပြီး ခေါက်ဆွဲခြောက်တွေနဲ့ပဲ နေ့စဉ်ရက်ဆက် ရုန်းကန်နေခဲ့ရတာ မဟုတ်ပါလား။
‘သူမ တစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် အဆင်ပြေအောင် ကိုင်တွယ်နိုင်နေတာပဲ၊ တုန်လှုပ်နေပေမဲ့လည်းပေါ့။’
ဘက်ခ်ဆိုးရွန်းဟာ ပုံမှန်အချိန်ဆိုရင် နည်းနည်း ပေါ့ပေါ့ဆဆနိုင်ပေမဲ့ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်လာရင်တော့ အတော်လေးကို စမတ်ကျသည်။
ကျွန်တော် ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း သူမကို အားကျမိတဲ့အကြည့်နဲ့ ကြည့်နေလိုက်သည်။
“ယူဟွန်း။ ဘာလုပ်နေတာလဲ။”
ရှည်လျားတဲ့ ဆိုဖာပေါ်မှာ အလျားလိုက် လှဲနေတဲ့ ကန်းဟယ်ရင် က သူမခေါင်းကို ကျွန်တော့်ပေါင်ပေါ် တင်လိုက်ရင်း မေးသည်။
ကျွန်တော် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“ဘာလုပ်တာလဲ။ မင်းက လေးတယ်လေ။”
“လေးတယ်? မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို အဲဒီလိုပြောတာ အရိုင်းအစိုင်းဆန်မှန်း မသိဘူးလား? ငါက အရမ်းပေါ့ပါးတာကို။”
“အဲဒီလို အပြောမခံချင်ရင် ခေါင်းကို ဖယ်လိုက်။ အပေါက်ခံချင်လို့လား။”
“အာ၊ မဟုတ်ပါဘူး!”
အပေါက်ခံရမယ်လို့ ပြောလိုက်တာနဲ့ သူမ တစ်ခါတည်း ခုန်ထသွားသည်။
သူမကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်ရဲ့ အကာအကွယ်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီးကတည်းက သူမက ကျွန်တော့်ကို ကိုယ်ထိလက်ရောက် ထိတွေ့တာတွေ ပိုလုပ်လာသည်။
ကျွန်တော့်မှာ အကာအကွယ် ရှိစဉ်တုန်းကတော့ နယ်နိမိတ်ခြား သတ္တဝါတွေက ဇာတ်လမ်းပြောသူတွေကို ထိတွေ့လို့ မရခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ ကျွန်တော်က သူတို့နဲ့ ဘာမှမထူးခြားတော့ပေ။
သူမအတွက်တော့ ဒါက အံ့ဩစရာ ဖြစ်နေမှာပါ။
ဒါပေမဲ့ ဒီအတိုင်း ဆက်လွှတ်ထားရင်တော့ သူမက ပေါ့ပေါ့ဆဆကနေ ဦးနှောက်မရှိတဲ့သူ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။
“တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စတွေကို လေးစားရမယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား။”
“ဟေ့။ ကျွန်မတို့က သူစိမ်းတွေလား? ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘယ်သူနဲ့မဆိုထက် ပိုရင်းနှီးတဲ့သူတွေလေ။”
ကန်းဟယ်ရင် က အရှုံးမပေးတဲ့ လေသံနဲ့ ဝင့်ကြွားစွာ ပြန်ပြောသည်။
သူမရဲ့ ထူးဆန်းပြီး စပ်စုတဲ့ သဘောထားကြောင့် ကျွန်တော် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မိသည်။
လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က ကွန်စတင်တီနိုပယ်မြို့ကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်တာ ပြီးသွားကတည်းက သူမက ဒီလိုပဲ ဖြစ်နေတာ။
သူမကို သတိဝင်လာအောင် နှာခေါင်းကျိုးအောင် တစ်ချက်လောက် လဲကျသွားခိုင်းရမလား။
“ဟူး။ မောလိုက်တာ။”
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဘက်ခ်ဆိုးရွန်း အလုပ်ကိစ္စတွေ ပြီးသွားပြီး ဖုန်းချလိုက်ရင်း သက်ပြင်းချသည်။
“အဆင်ပြေရဲ့လား။”
“ဟင်? မဟုတ်ပါဘူး။ ပင်ပန်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပျော်လည်း ပျော်တယ်။ အရင်ကဆို ကျွန်မ ဖုန်းဆက်ရင်တောင် ဂရုမစိုက်တဲ့ နေရာတွေက အခုတော့ သူတို့ဘာသာ ဖုန်းဆက်လာကြတယ်။ ဒါက ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းမှန်း သိလား။”
“အာ၊ ဟုတ်ကဲ့…”
“암튼, 이게 현실인지 믿기지가 않네요. 그저께 두 분이 악명 높은 생각의 세계 중 하나를 클리어했잖아요.”
ဘက်ခ်ဆိုးရွန်းရဲ့ စကားအဆုံးမှာ ကန်းဟယ်ရင် က ဂုဏ်ယူစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပခုံးတွန့်ပြသည်။
သူမကိုယ်တိုင်အတွက်တောင် ဒါက အံ့ဩစရာ ကောင်းနေမှာပါ။
‘အင်း၊ ကျွန်တော့်အတွက်လည်း ဒီအတိုင်းပါပဲ။’
အတွင်းပိုင်းက အကူအညီ နည်းနည်းရခဲ့ပေမဲ့ ဒီအောင်မြင်မှုအတွက် အဓိက အခန်းကဏ္ဍကနေ ပါဝင်ခဲ့သူတွေကတော့ ကန်းဟယ်ရင် နဲ့ ကျွန်တော်ပါပဲ။
အောင်မြင်ပြီးနောက်မှာတောင် ကျွန်တော်တို့ စိတ်မအေးနိုင်ခဲ့ကြတာမို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မပျော်ဘဲ နေနိုင်ပါ့မလဲ။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီအတွေးရဲ့ကမ္ဘာကို ရှင်းလင်းခဲ့တဲ့ နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်တွေကြောင့် White Flower Management ကို နေရာအနှံ့ကနေ ဖုန်းတွေ ခေါ်ဆိုလာကြတာပါ။
“ဆိုးရွန်း။ ဝင်လာတဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတိုင်းကို လက်မခံနဲ့။ ကျွန်တော်တို့မှာ အဲဒီလောက် လူတွေကို လက်ခံဖို့ နေရာမရှိသေးဘူး။”
“ကျွန်မလည်း သိပါတယ်။ အထူးသဖြင့် ကလန်တွေ ဒါမှမဟုတ် တခြား မန်နေဂျာတွေဆီက ဖုန်းတွေကိုတော့ တတ်နိုင်သလောက် ငြင်းပယ်နေပါတယ်။ သူတို့က ကျွန်မတို့ကို ဘယ်လိုမျိုး မျိုချရမလဲဆိုတာပဲ စဉ်းစားနေကြတာလေ။ ဒါပေမဲ့ မီဒီယာတွေ ဒါမှမဟုတ် တခြား နေရာတွေက ဖုန်းတွေကိုတော့ လျစ်လျူရှုလို့ မရဘူးလေ။”
ဒါကို ကျွန်တော်လည်း သိပါတယ်။
ကန်းဟယ်ရင် က ဒီဖြစ်ရပ်ကြောင့် ကြီးမားတဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို ရရှိသွားခဲ့တာပါ။
အပိုဆုအနေနဲ့ သူမရဲ့ စုဆောင်းသူ အဆင့် (Collector Rank) ကလည်း တက်သွားပြီး စံချိန်တင် အမြန်နှုန်းနဲ့ Level 6 ကို ရောက်သွားခဲ့သည်။
လူတွေက ကြယ်တံခွန်လို ပေါ်လာတဲ့ ဂီယွန်ဟူ ဆိုတဲ့ ဇာတ်လမ်းပြောသူ အသစ်အကြောင်းကို သိချင်နေကြသည်။
သူမက ဘယ်သူလဲ၊ ဘယ်လိုလူစားမျိုးလဲဆိုတာကို သိချင်ကြတာပေါ့။
“လောလောဆယ်တော့ မီဒီယာဘက်က အဆက်အသွယ် အနည်းငယ်ကိုတော့ ချိတ်ထားပေးတယ်။ အဓိကကျတဲ့ နေရာတစ်ခုခုနဲ့ ချိတ်ဆက်ပြီး အင်တာဗျူး တစ်ခုလောက် လုပ်ဖို့ပဲ လိုတော့တယ်။”
“တခြားနေရာတွေကရော။”
“တချို့နေရာတွေကတော့ ကြော်ငြာရိုက်ဖို့ ကမ်းလှမ်းလာကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေရာတွေက သာမန်လောက်ပဲမို့ လက်ခံရမလား၊ ငြင်းရမလား မသေချာဘူး။”
“ငြင်းလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်။ တကယ့် နာမည်ကြီးတွေ မဟုတ်ရင် သူတို့နဲ့ စာချုပ်ချုပ်တာက အကျိုးအမြတ် သိပ်မရှိဘူး။”
ကန်းဟယ်ရင် ရဲ့ တန်ဖိုးက အခုချိန်မှာ အလွန်ကြီးမားနေတာပါ။
ဆိုလိုတာက သူမရဲ့ ခြေလှမ်းတွေကို ပိုပြီး သတိထားရမယ်လို့ ဆိုလိုတာပါ။
သူတို့ ခေါ်တိုင်းသာ လိုက်သွားနေရင် သူမက တန်ဖိုးမရှိတဲ့သူလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။
“သိပါပြီ။ ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ ငြင်းလိုက်ပါ့မယ်။”
ဘက်ခ်ဆိုးရွန်းက စမတ်ကျပြီး မြန်မြန်ဆန်ဆန် နားလည်သည်။
သူမက အခြေအနေတွေကို စီစစ်ပြီးနောက် ကျွန်တော့်ကို စူးစမ်းတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ မေးသည်။
“ဒါနဲ့ ယူဟွန်း၊ တကယ်ပဲ အကာအကွယ်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်တာလား။”
“ဟုတ်တယ်။”
“ဒါဆိုရင် ကျွန်မက ခင်ဗျားကို ထိလို့ရပြီပေါ့~~”
“ဟေ့။”
ကန်းဟယ်ရင် က ကျွန်တော့်ဆီ လက်လှမ်းလာတာမို့ ကျွန်တော် သူမလက်ကို ရိုက်ချလိုက်သည်။
သူမက စိတ်ပျက်တဲ့ပုံစံနဲ့ ညည်းညူသည်။
မဖြစ်နိုင်တာ။
“ဇာတ်လမ်းပြောသူတစ်ယောက်က အဲဒီလို လုပ်လို့ တကယ်ပဲ အဆင်ပြေရဲ့လား။”
“တားမြစ်ထားတဲ့ စည်းမျဉ်းမှ မရှိတာ။”
“အံ့ဩစရာပဲ။ ကျွန်မ ဒီလိုမျိုး ဘယ်တုန်းကမှ မမြင်ဖူးဘူး။ ဒါမျိုး ဖြစ်နိုင်မယ်လို့တောင် မထင်ထားခဲ့တာ။”
“ကျွန်တော်လည်း ဒီတစ်ခါ စမ်းကြည့်မှပဲ သိတာ။”
“ဝါး။”
ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော့်ရဲ့ အကာအကွယ်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်တာက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အမှတ်အသားတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
“အကာအကွယ် စွန့်လွှတ်လိုက်တာ အန္တရာယ် မရှိဘူးလား။”
“အင်း၊ အဆင်မပြေတာတွေတော့ နည်းနည်းရှိတာပေါ့။ တစ်ချက်ကတော့ ဇာတ်လမ်းပြောသူတွေ ဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော်တို့က အကာအကွယ်ကို သုံးပြီး နေရာအနှံ့ကို အလွယ်တကူ ရွေ့လျားနိုင်ခဲ့ကြတာလေ။”
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျွန်တော် အဲဒီလို မလုပ်နိုင်တော့ဘူး။ ဝေးတဲ့နေရာကို သွားချင်ရင် ကိုယ့်ခြေထောက်နဲ့ပဲ သွားရတော့မယ်။ တကယ်တမ်းမှာတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရွေ့လျားနိုင်တဲ့ နယ်ပယ်က ဒီ ဆိုးလ် ဆိုတဲ့ နေရာလေးထဲမှာပဲ ကန့်သတ်ခံလိုက်ရတာပါ။
“ပြီးတော့ အတွေးရဲ့ကမ္ဘာထဲကို ဝင်ရင် ဒါမှမဟုတ် တိုက်ပွဲဝင်နေရင် [လေ့လာသူရဲ့ အခန်း] ဆီကို ထွက်ပြေးလို့ မရတော့ဘူး။”
ကျွန်တော့်ရဲ့ အကာအကွယ်တွေ ရှိနေတုန်းကတော့ [လေ့လာသူရဲ့ အခန်း] ကို စိတ်ကြိုက် ဝင်လိုက်၊ ထွက်လိုက် လုပ်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီအတွက်လည်း ကန့်သတ်ချက်တွေ ရှိလာပြီ။
အတွေးရဲ့ကမ္ဘာထဲကနေ ဝင်ရောက်ဖို့ကို တားမြစ်ခံထားရတယ်။
တိုက်ပွဲဝင်နေချိန်မှာလည်း ဝင်ရောက်ဖို့ တားမြစ်ခံထားရတယ်။
နေ့စဉ်ဘဝမှာတော့ သွားလို့ရသေးပေမဲ့ ‘ကန့်သတ်ချက်’ အသစ်တစ်ခု ရလာတာက ကျွန်တော် ထင်ထားတာထက် ပိုကြီးမားနေတယ်။
“တခြား ကိစ္စတွေလည်း ရှိသေးပေမဲ့ အဓိကကျတဲ့ အချက်ကတော့ အခုနက ပြောတဲ့ နှစ်ခုပါပဲ။”
“အို။ တကယ်ပဲ အဆင်ပြေရဲ့လား။”
“ကိုယ့်လုံခြုံရေးပဲ အဓိကထားမယ်ဆိုရင်တော့ ဒီလို လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် ကျေနပ်ပါတယ်။”
ကျွန်တော်ဟာ ရူးမိုက်တဲ့အလုပ်တစ်ခု လုပ်ခဲ့မိတယ်ဆိုတာ သိပေမဲ့ နောင်တတော့ မရပါဘူး။
ဒါက ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် လုပ်ချင်လို့ ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လမ်းဖြစ်ပြီး အဲဒီအတွက် ရလာတဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေကိုလည်း ခံယူနေတာပါ။
တစ်နည်းအားဖြင့်တော့ ဘာလို့များ အစကတည်းက ဒီလို မလုပ်ခဲ့မိတာလဲလို့တောင် တွေးမိပါသေးတယ်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နောက်ပိုင်းမှာ အတွေးရဲ့ကမ္ဘာထဲမှာ ခင်ဗျားနဲ့အတူ တိုက်ပွဲဝင်သွားမှာမို့ ကျွန်တော်က တကယ်တမ်းမှာတော့ စုဆောင်းသူ (Collector) တစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီလို့ ပြောလို့ရတယ်။ ဆိုးရွန်း၊ မင်းတော့ ပိုအလုပ်ရှုပ်တော့မယ်။”
“ခင်ဗျားဆိုရင်တော့ ဘယ်တော့မဆို ကြိုဆိုပါတယ်! ဒါနဲ့ ရှေ့ဆက်ပြီး ဘာတွေ လုပ်ဖို့ အစီအစဉ် ရှိလဲ။”
အစီအစဉ်များ။
ကျွန်တော် နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကွေးလိုက်ရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“အစီအစဉ်တွေတော့ ရှိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ လောလောဆယ်တော့ အခြေအနေတွေကို အရင် ရှင်းထုတ်ဖို့က အဓိကပဲ။”
ဒီဖြစ်ရပ်ကြောင့် ကျွန်တော့်ရဲ့ စာကြည့်တိုက်က အရမ်း မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကြီးထွားလာခဲ့တယ်။
တခြား ဇာတ်လမ်းပြောသူတွေကတော့ စာကြည့်တိုက်ကို အဆင့်ဆင့် တိုးချဲ့ရပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အဆင့်အနည်းငယ်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး တစ်ခါတည်း ကြီးထွားလာခဲ့တာပါ။
ကြည့်ရှုသူတွေနဲ့ စာရင်းသွင်းသူ အရေအတွက်ကလည်း ကျွန်တော် ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုများလာတယ်။
ကျွန်တော့် ဇာတ်လမ်းတွေကို နှစ်သက်တဲ့ ဝိညာဉ်တွေနဲ့အတူ အသစ်ရောက်လာတဲ့ သူတွေ။
သူတို့တွေ ရောထွေးပြီး ဆူညံနေတာကတော့ သဘာဝပါပဲ။
အဲဒီအတွက် ကျွန်တော့် စာကြည့်တိုက်မှာ စည်းကမ်းတွေ သတ်မှတ်ပေးဖို့ လိုအပ်နေပြီ။
အကယ်၍သာ ကျွန်တော်က ကြည့်ရှုသူသစ်တွေကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေက သူတို့ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုအောက်ကို ရောက်သွားနိုင်တဲ့ အန္တရာယ်ရှိပါတယ်။
‘စည်းကမ်းတွေကို တင်းကျပ်အောင် လုပ်ရမယ်။ စည်းကမ်းကို ချိုးဖောက်တဲ့ ဝိညာဉ်မှန်သမျှကိုလည်း ပိတ်ပင်ပစ်ရမယ်။’
အသေးစားနဲ့ အလတ်စား စာကြည့်တိုက် အများစုဟာ သူတို့ကိုယ်တိုင် သတ်မှတ်ထားတဲ့ စည်းကမ်းတွေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် လိုက်နာစေကြရပါတယ်။
စာကြည့်တိုက် သေးသေးလေးတွေတောင် အဲဒီလို လုပ်ကြတာပဲ၊ ကျွန်တော်ကတော့ ဒီကိစ္စအတွက် တကယ်ကို နောက်ကျနေခဲ့တာပါ။
‘ဘာပြဿနာမှ မပေးတဲ့ ဝိညာဉ်တွေပဲ ရှိနေသေးတာက ကံကောင်းတာပဲ။’
အမှန်တော့ ဒါက ဂီယွန်ဟူ ရဲ့ ကျေးဇူးပါ။
ဝိညာဉ်တွေထဲမှာ အထက်စီးဆန်ပြီး ဆက်ဆံရခက်တဲ့ ဝိညာဉ်တွေလည်း ရှိပါတယ်။
သူတို့က ဝိညာဉ်ဆိုတဲ့ အနေအထားမှာ ရှိနေတာကိုပဲ အကြောင်းပြပြီး အလယ်အလတ်နဲ့ အောက်ခြေကမ္ဘာက သတ္တဝါတွေကို နှိမ်ချတတ်ကြတယ်။
သူတို့ အရေအတွက်က များလှတာတော့ မဟုတ်ပေမဲ့ စာရင်းသွင်းထားသူ ၁,၀၀၀ ကျော်ထဲမှာ အနည်းဆုံး တစ်ယောက်လောက်တော့ ရှိမနေပေမယ့်လို့။
‘လူငါးယောက် စုမိရင် တစ်ယောက်ကတော့ အမှိုက်လို လူမျိုး ဖြစ်တတ်တယ်ဆိုတဲ့ စကားပုံ ရှိတယ်။ ဝိညာဉ်တွေအတွက် ၁၀ ယောက်မှာ တစ်ယောက် ဒါမှမဟုတ် ၁၀၀ မှာ တစ်ယောက်လို့ လျှော့တွက်ရင်တောင် ၁၀ ယောက်ထက်တော့ ပိုနေဦးမှာပဲ။’
အဲဒီလို လူမျိုးတွေက ဇာတ်လမ်းပြောသူက ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး တောင်းဆိုရင်တောင် မရိုးမရွနဲ့ ပြန်လုပ်တတ်ကြတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဂီယွန်ဟူ ကတော့ သူတို့အတွက် ကြီးမားတဲ့ ဟန့်တားမှု တစ်ခု ဖြစ်နေတယ်။
သူရှိနေရုံနဲ့တင် ပတ်ဝန်းကျင်က ဝိညာဉ်တွေကို မိုက်ရူးရဲ မလုပ်အောင် တားဆီးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားမျိုး သူပိုင်ဆိုင်ထားတာလေ။
‘ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်က ပြန်တွေးကြည့်ရင်လည်း ဂီယွန်ဟူ က အန္တရာယ်အရှိဆုံးပဲ။’
ကျွန်တော် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိတယ်။
ဒါက ဝံပုလွေ ဒါမှမဟုတ် ဟိုင်းနားကို နှိမ်နင်းဖို့ ကျားတစ်ကောင်ကို ခေါ်လိုက်သလိုမျိုးပဲ။
သူကတော့ ကျွန်တော့် စာကြည့်တိုက်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး အခုလောလောဆယ်တော့ ကြည့်ရုံပဲ ကြည့်မယ်လို့ ပြောထားပေမဲ့ သူ ဘယ်အချိန်မှာ အခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ နတ်မင်း (Patron) အဖြစ် ကြေညာလိုက်မလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။
သူက လိမ္မာပါးနပ်တဲ့ မြွေတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး ဒုတိယမျိုးဆက် ဝိညာဉ်နှစ်ကောင်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ မှတ်တမ်းလည်း ရှိထားသူလေ။
အခုတော့ သူက ကျွန်တော့်ကို ပြုံးပြပြီး ရင်းရင်းနှီးနှီး ဆက်ဆံနေပေမဲ့ ဘယ်အချိန်မှာ သူ့ရဲ့ အစွယ်တွေကို ထုတ်ပြမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မသိနိုင်ဘူး။
‘အဲဒီအချက်ရဲ့ သက်သေအဖြစ် သူက လူတွေရှေ့မှာပဲ လက်ဆောင်တစ်ခု ပေးခဲ့တာလေ။’
ကျွန်တော် ကိုယ်ပိုင် Inventory ထဲက ပစ္စည်းတစ်ခုကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။
ကန်းဟယ်ရင် နဲ့ ကျွန်တော် ကွန်စတန်တီနိုပယ် အတွေးရဲ့ကမ္ဘာကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်သန်းပြီးတဲ့နေ့မှာ ဂီယွန်ဟူ က တခြား ဝိညာဉ်တွေရှေ့မှာပဲ ကျွန်တော့်ကို လက်ဆောင်တစ်ခု ပေးခဲ့တယ်။
ဒါက ကျွန်တော်တို့ တစ်ဦးချင်း လောင်းကြေးထပ်ထားတဲ့ ဆုလာဘ်အဖြစ် ပေးတာလို့ ဆိုပေမဲ့ လက်ဆောင်ပေးလိုက်ရုံနဲ့တင် သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို လွယ်လွယ်လေး ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်တာပဲ။
‘ဒီဇာတ်လမ်းပြောသူကို မျက်စိကျဖို့တောင် မစဉ်းစားနဲ့။ သူက ငါ့လူ။’
သူက လက်ဆောင်တွေ ဖလှယ်ခြင်းအားဖြင့် ကျွန်တော်တို့မှာ ထူးခြားတဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိတယ်ဆိုတာကိုပါ သွယ်ဝိုက်ပြီး အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်စေခဲ့တယ်။
ကောင်းသည်ဖြစ်စေ၊ ဆိုးသည်ဖြစ်စေ ကျွန်တော်တို့မှာ ဆက်သွယ်မှုတစ်ခုတော့ ရှိနေတာ အမှန်ပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ ဂီယွန်ဟူ ကတော့ အဲဒါကို သွယ်ဝိုက်ပြီး ခြုံငုံကာ လူသိရှင်ကြား ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်တာပါ။
‘ဝိညာဉ်တချို့ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ဆက်ဆံရေးကိုတောင် သံသယ ဝင်နေလောက်ပြီ။’
ဒါက ‘အာ’ နဲ့ ‘အို’ တို့နဲ့တော့ မတူပေမဲ့ ဂီယွန်ဟူ နဲ့ ကျွန်တော်ကြားမှာ တစ်ခုခု ရှိနေတယ်လို့ ဝိညာဉ်တချို့က သံသယ ဝင်ကောင်း ဝင်နေနိုင်တယ်။
‘ဒါပေမဲ့ သူ ဒီလို လက်ဆောင်မျိုး ပေးလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ။’
ကျွန်တော် ဂီယွန်ဟူ ပေးတဲ့ လက်ဆောင်ကို Inventory ထဲက ထုတ်လိုက်တယ်။
ဖရဲသီးတစ်လုံးနဲ့ ဆင်တူတဲ့ အသီးတစ်လုံးက ကျွန်တော့် လက်ထဲမှာ ရှိနေတယ်။
“ဟင်။ အဲဒါ ဘာလဲ။”
ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ ကန်းဟယ်ရင် က သိချင်စိတ်နဲ့ မေးလာတယ်။
ကျွန်တော့်မှာ ဖုံးကွယ်စရာ မရှိတာမို့ ရိုးသားစွာပဲ ဖြေလိုက်တယ်။
“ဒါက အသက်ရှင်ခြင်း အသီး (Fruit of Life) လေ။”
“ဘာ။”
“ဘာာာာ!”
ကန်းဟယ်ရင် ကတော့ သာမန်အတိုင်း တုံ့ပြန်ပေမဲ့ ဘက်ခ်ဆိုးရွန်း ကတော့ ပါးစပ်အပေါက်သား ဖြစ်သွားမတတ် အံ့ဩသွားတယ်။
“ဒါ တကယ်ပဲ အသက်ရှင်ခြင်း အသီး ဟုတ်လို့လား။”
“သူကိုယ်တိုင် ပေးတာဆိုတော့ ဟုတ်မှာပေါ့။”
ဂီယွန်ဟူ ကိုယ်တိုင် ပေးတာဆိုတော့ အမှန်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။
ကျွန်တော် အဲဒီလို ပြောပြီး အသီးရဲ့ အချက်အလက်တွေကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တယ်။
[အသက်ရှင်ခြင်း အသီး (Fruit of Life)]
အသက်ရှင်ခြင်း သစ်ပင်မှ ပေါက်ဖွားလာသော အသီးဖြစ်သည်။
အပြည့်အဝ မရင့်ကျက်သေးဘဲ အစို့သာ ထွက်နေသေးသော်လည်း ၎င်းအတွင်း၌ ပါဝင်သော အသက်စွမ်းအားကို လျစ်လျူရှု၍ မရနိုင်ပါ။
စားသုံးသူအား ကြီးမားသော အသက်စွမ်းအားကို ပေးစွမ်းသည်။
ဖော်ပြချက်က ဒါလောက်ပဲ ဆိုပေမဲ့ လုံလောက်ပါတယ်။
မရင့်ကျက်သေးတဲ့ အသက်ရှင်ခြင်း အသီး ဖြစ်ပေမဲ့ အီဒင် ရဲ့ ဥယျာဉ်ကနေ တိုက်ရိုက်လာတဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အရာပါ။
“ဘာလို့လဲ။ ဒါက အရမ်း အံ့ဩစရာ ကောင်းတဲ့ အရာလား။”
“အစ်ကို! အသက်ရှင်ခြင်း အသီးတဲ့လား။ ကျမ်းစာထဲမှာ အကျော်ကြားဆုံး အသီးနှစ်မျိုးထဲက တစ်မျိုးလေ!”
“အို!”
ကျမ်းစာထဲမှာ ပါတဲ့ အသီးနှစ်မျိုး၊ ကောင်းခြင်းဆိုးခြင်းကို သိစေတဲ့ ပညာရှိအသီး နဲ့ အသက်ရှင်ခြင်း အသီး။
ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ ရှိနေတာက နောက်ဆုံးတစ်ခုပါ။
စားသုံးတဲ့သူကို ထာဝရအသက် ပေးစွမ်းနိုင်တယ်လို့ ဆိုတဲ့ အဆုံးစွန်သော ပစ္စည်းပေါ့။
စားပွဲတင်တင်းနစ် ဘောလုံးအရွယ်အစားလောက်ပဲ ရှိပေမဲ့ သူ့ရဲ့ တန်ဖိုးကတော့ ဖြတ်လို့မရနိုင်အောင် ကြီးမားပါတယ်။
“မစ္စဆိုးရွန်း၊ သင်က တော်တော်များများ သိတာပဲ။”
“အို၊ သိတာပေါ့။ စုဆောင်းသူတွေကို ကူညီပေးချင်ရင် သမိုင်း ဒါမှမဟုတ် ဒဏ္ဍာရီထဲက နာမည်ကြီး ဇာတ်လမ်းတွေကို အနည်းဆုံးတော့ လေ့လာထားရမှာလေ။”
“မှန်တယ်။ ဒါက နာမည်ကြီးလွန်းလို့လည်း ဖြစ်မှာပါ။ အသက်ရှင်ခြင်း အသီး။ တခြား အရာတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရမယ်ဆိုရင်တော့ နော့ဒ် ဒဏ္ဍာရီက အီဒင် ရဲ့ ရွှေပန်းသီးတွေ၊ အိုလံပတ်စ်ရဲ့ နက်ခ်တာနဲ့ အမ်ဘရိုရှား၊ အိန္ဒိယရဲ့ အမ်ရီတာ ဒါမှမဟုတ် ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ အမြိုက်ရေစက်တွေနဲ့ တန်းတူပါပဲ။”
“အဲဒါကို ခင်ဗျားက လက်ဆောင်အဖြစ် ရလိုက်တာလား!”
“အင်း၊ ရလိုက်ပေမဲ့ အခုချိန်မှာ ကျွန်တော် ဘာမှ လုပ်လို့ မရသေးပါဘူး။ အပြည့်အဝ ရင့်ကျက်တဲ့ အသီးလည်း မဟုတ်သေးဘူးလေ။”
ကျွန်တော့်လက်ထဲ ရောက်လာတဲ့ အသက်ရှင်ခြင်း အသီးက အခုထိ မရင့်ကျက်သေးပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ အသက်ရှင်ခြင်း အသီး ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ လိုက်ဖက်စွာပဲ စားသုံးလိုက်ရုံနဲ့တင် စားသုံးသူက မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလောက်အောင် အသက်စွမ်းအားတွေ တိုးပွားလာမှာပါ။
‘ဒါပေမဲ့ အခုချက်ချင်းတော့ စားလို့ မရဘူး။’
ဒီအသီးကို ချေဖျက်ပြီး စုပ်ယူဖို့အတွက် ကျွန်တော်က အားနည်းလွန်းနေပါသေးတယ်။
စဉ်းစားမနေဘဲ စားလိုက်ရင်တော့ ဒီအသက်စွမ်းအားတွေကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ခန္ဓာကိုယ် ပေါက်ကွဲထွက်သွားတာ ဒါမှမဟုတ် ပြောင်းလဲသွားတာမျိုး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။
‘သူက အခုချက်ချင်း စားလို့ မရတဲ့ အရာကို ပေးသွားတာ။ ဒါပေမဲ့ တန်ဖိုးမရှိတာလည်း မဟုတ်တော့ တခြား ဝိညာဉ်တွေက သံသယ ဝင်ကြလိမ့်မယ်။ ငမြွေ။ သူ့ရဲ့ အကြံအစည်ကို ကျွန်တော် မြင်နေရတယ်။’
ကျွန်တော် စိတ်ထဲကနေ လျှာသပ်လိုက်ပြီး အသက်ရှင်ခြင်း အသီးကို Inventory ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်တယ်။
အခုချိန် မဟုတ်ပေမဲ့ တစ်ချိန်ချိန်မှာ ဒီအသီးကို စားသုံးဖို့ ထိုက်တန်တဲ့အထိ ကျွန်တော် ကြီးထွားလာတဲ့အခါ ဒါက ကျွန်တော့်အတွက် အကြီးမားဆုံး အကူအညီ ဖြစ်လာမှာပါ။
ဘက်ခ်ဆိုးရွန်း ကတော့ ကျွန်တော့်ကို တုန်ရီနေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ဆက်ကြည့်နေတုန်းပါပဲ။
အရင်က ကျွန်တော့်ကို အံ့ဩခဲ့ရင် အခုတော့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ ရောပြွမ်းနေတဲ့ အကြည့်မျိုးနဲ့ ကြည့်နေတာပါ။
သူ့ကို အဲဒီလို မကြည့်ဖို့ ပြောမလို့ ရှိသေးတယ်။
ဒင်!
ကျွန်တော့်ဆီ Personal Message တစ်စောင် ရောက်လာတယ်။
‘ဘာလဲ။’
ကျွန်တော်က လက်ခံမှုကို ပိတ်ထားတာမို့ ဝိညာဉ်အများစုက ကျွန်တော့်ဆီ မက်ဆေ့ခ်ျ ပို့လို့ မရပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ အခု အသံကြားလိုက်ရတယ်ဆိုတာက ကျွန်တော့်ရဲ့ စံနှုန်းနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က တိုက်ရိုက် မက်ဆေ့ခ်ျ ပို့လိုက်တာကို ဆိုလိုတာပါ။
‘ဂီယွန်ဟူ ပြန်ဖြစ်နေတာလား။’
အဲဒီ အတွေးနဲ့အတူ မက်ဆေ့ခ်ျ ဝင်းဒိုးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကျွန်တော် မျက်လုံးတွေ ပြူးသွားမိတယ်။
‘သူက ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ဆက်သွယ်လာတာလဲ။’