ကောင်းကင်ယံမှ မြားမိုးသည် ရွာချလာတော့သည်။
ယူယောင်းမင်း သည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“မစ္စတာ မက်စ်ဝဲလ်! အပေါ်မှာ! အဲဒါကို ခင်ဗျား တားဆီးပေးနိုင်မလား!”
[ကျွန်တော် သိပါတယ်။]
ဖတ်! ဖတ်! ဖတ်! ဖတ်!
ယူယောင်းမင်း နှင့် မက်စ်ဝဲလ်ကို ဦးတည်လာသော မြားမိုးသည် ထူးဆန်းသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုသို့ ကွေ့သွားပြီး သူတို့ကို ရှောင်လွဲကာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို ဝါးမြိုသွားတော့သည်။
ခိုင်ခံ့သော သတ္တုသတ္တုရိုင်းများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည့် အဆောက်အအုံများမှာ ပျက်စီးသွားပြီး အသားတုံးများမှာ ရောဂါပိုးကူးစက်ကာ ချက်ချင်းပင် ညှိုးနွမ်းခြောက်သွေ့သွားကြသည်။
သဘာဝဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုကဲ့သို့သော ထိုတိုက်ခိုက်မှုကြီး ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ ယူယောင်းမင်း နှင့် မက်စ်ဝဲလ်သာ ဖြစ်တော့သည်။
သူတို့သည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည့်အတွက် စိတ်သက်သာရာရသွားခြင်းမျိုး မရှိဘဲ တြိဂံပုံစံ ကပ်လျက်သားဖြစ်နေကာ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားကြသည်။
ငါးမိနစ်သာ ကုန်ဆုံးသွားသေးသည်။
သို့သော် ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ရောဂါပိုးများ ပျံ့နှံ့နေသည့် ယူယောင်းမင်း အတွက်မူ ငါးနာရီကြာမြင့်သကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။
“ဟူး... ဟူး... မစ္စတာ မက်စ်ဝဲလ်... နောက်ထပ် ဘယ်လောက်ကြာဦးမှာလဲ”
[ကျွန်တော်တို့ သွားရမယ့်လမ်းက အဝေးကြီး ကျန်ပါသေးတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး သည်းခံပေးပါ။ ကျွန်တော်က ဇာတ်လမ်း (Story) တွေကို ခင်ဗျားဆီ တစ်ခါတည်း ထိုးသွင်းပေးလိုက်ရင် ခင်ဗျားအတွက် ပိုအန္တရာယ်များသွားပါလိမ့်မယ်။]
မက်စ်ဝဲလ်သည် သူ့အနားတွင် ကပ်နေရင်း [ဖြစ်နိုင်ခြေဆိုင်ရာ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း] (Probability Intervention) ဇာတ်လမ်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ထိုးသွင်းပေးနေသည်။
ထိုအချိန်အထိ အဖြူရောင်မြင်းစီးသူရဲ (White Knight) က သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိမ့်မည်ဟု အာမခံချက်မရှိသောကြောင့် သူတို့သည် ဆက်လက်ပြေးလွှားကာ အချိန်ဆွဲနေရသည်။
ဖြစ်နိုင်ခြေဆိုင်ရာ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းဆိုသည်မှာ ရိုးရှင်းစွာ ဆွဲထုတ်ပြီး လက်ဆင့်ကမ်းပေးနိုင်သော သာမန်ဇာတ်လမ်းမျိုး မဟုတ်ပေ။
မက်စ်ဝဲလ်သည် ၎င်းကို အသုံးပြုနိုင်စေရန်အတွက် ပစ်မှတ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ထိုးသွင်းပေးနိုင်ရန် ဖြည်းညှင်းစွာနှင့် ဂရုတစိုက် လုပ်ဆောင်နေရသည်။
ထိုအရာသည် ယူယောင်းမင်း ကဲ့သို့သော ကျွမ်းကျင်မှုအမျိုးမျိုးကို ကိုင်တွယ်နိုင်သူ ဖြစ်နေ၍သာ ဖြစ်နိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အခြားသူသာဆိုလျှင် ဇာတ်လမ်းကို ထိုးသွင်းပေးရန်ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။
သာမန်ဇာတ်ကောင်တစ်ယောက်၏ ဖြစ်နိုင်ခြေသည် ဤအချိန်တွင် နောက်ဆုံးထွက်ပေါက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
‘ငါ သိတယ်...!’
ယူယောင်းမင်း သည် သွားများကို ကြိတ်ကာ နောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရပြီး အမြင်အာရုံများမှာ ပိုမိုမကြာခဏ ဝေဝါးလာနေသည်။
ထိုအခြေအနေတွင်ပင် သူရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်မှာ အဖြူရောင်မြင်းစီးသူရဲက သူတို့ဆီသို့ မြားကို အားကုန်တင်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
‘ဒီမိစ္ဆာက ပင်ပန်းတယ်လို့ မရှိဘူးလား!’
အဖြူရောင်မြင်းစီးသူရဲသည် ယခုအချိန်အထိ မြားပေါင်း ၁၀,၀၀၀ ကျော် ပစ်ခတ်ပြီးဖြစ်သည်။ ယူယောင်းမင်း နှင့် မက်စ်ဝဲလ်တို့သည် ငါးမိနစ်အတွင်း ထိုတိုက်ခိုက်မှုများကို ကာကွယ်ခြင်းနှင့် ရှောင်တိမ်းခြင်းများ ပြုလုပ်ခဲ့ရသည်။
တကယ်တမ်းတွင် မက်စ်ဝဲလ်၏ အကူအညီသာ မပါဝင်ပါက ယူယောင်းမင်း သည် 진작တွင် (ယခင်ကတည်းက) သေဆုံးသွားပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် လွင့်မျောနေရလောက်ပြီဖြစ်သည်။
တိုက်ခိုက်မှုအများစုကို မက်စ်ဝဲလ်၏ ကာကွယ်မှုကြောင့် ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ထိုအရာသည် ပိုမိုခက်ခဲလာနေသည်။
[နောက်ထပ် တိုက်ခိုက်မှု တစ်ခုပဲ ကာကွယ်နိုင်တော့မယ်။]
“ဘာ! ငါတို့ နောက်ထပ် ငါးမိနစ်လောက် ထပ်ခံရဦးမှာလေ!”
[ကျွန်တော့်ကို ဘာလုပ်စေချင်လို့လဲ။]
“ငါဆိုလိုတာက...”
[ကျွန်တော့်အတွက်တော့ သေသွားလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်သခင်အတွက် အသက်ကို ပေးထားပြီးသားမို့လို့ မကြောက်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက မတူဘူးလေ၊ ယူယောင်းမင်း။ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်သခင်နဲ့ စာချုပ်ချုပ်ထားတဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ယောက်၊ ဒီနေရာမှာ သေစရာမလိုပါဘူး။]
“အဲဒါက...”
[ကျွန်တော် ဒီလိုလုပ်ခဲ့သင့်တာ။ ထွက်ပြေးပါ။ ကျွန်တော် အချိန်နည်းနည်း ထပ်ဆွဲပေးပါ့မယ်။]
“မဖြစ်ဘူး၊ အဲဒါက...!”
ယူယောင်းမင်း စကားဆက်မပြောနိုင်တော့ဘဲ သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။
မက်စ်ဝဲလ်သည် သူ့ကို အမြဲကယ်တင်နေပြီး နောက်ဆုံးအချိန်တွင်ပင် သူ့ကိုကာကွယ်ရန်အတွက် မိမိကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။
တကယ်တမ်းတွင်မူ သူသည် အမှန်တကယ် သေဆုံးသွားမည်မဟုတ်ဘဲ ပြန်လည်ဆင့်ခေါ်ခံရမည်သာ ဖြစ်သည်။
မက်စ်ဝဲလ်သည် ယူဟွန်း ဖန်တီးထားသည့် ဆင့်ခေါ်စာတန် (Summon) တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယူယောင်းမင်း သည် သူ့အပေါ် အကြွေးကြီးတစ်ခု တင်နေသည်။ အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သည့် အကြွေးပင် ဖြစ်သည်။
သူသည် ထိုအကြွေးကို ပြန်ဆပ်စရာမလိုသော်လည်း ထိုအချက်က သူ့ကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။
“မေ့လိုက်တော့။”
[ဘာကိုလဲ။]
“ငါ နောက်ထပ် မခံနိုင်တော့ဘူး။”
ယူယောင်းမင်း သည် ရောဂါပိုးက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို များစွာ စားသုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ဘယ်ဘက်မျက်လုံးဖြင့် မမြင်ရတော့ဘဲ ခြေဖျားလက်ဖျားများမှာ ထုံကျဉ်နေသည်။ အေးစက်စက်ဖြစ်နေပြီး ချွေးများက ကျောပြင်တစ်လျှောက် စီးကျလာသည်။
ဤအတိုင်းသာ အဖြူရောင်မြင်းစီးသူရဲထံမှ ထွက်ပြေးနေပါက သူ့ကို သတ်နိုင်မည်မဟုတ်သလို ရောဂါပိုးများကလည်း သူသေဆုံးသည့်အထိ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆက်လက်စားသုံးနေလိမ့်မည်။
“နောက်ဆုံးတော့ ငါ့မှာ လောင်းကစားလုပ်ဖို့ပဲ နည်းလမ်းရှိတော့တယ်။”
[ခင်ဗျား ဘာလုပ်မလို့လဲ။]
“ကျန်တဲ့ဇာတ်လမ်းတွေကို တစ်ခါတည်း ပေးလိုက်ပါ။”
[...အဲဒါဆို ခင်ဗျား သေသွားနိုင်တယ်။ အဲဒီစွမ်းအားကို ခင်ဗျား အလွယ်တကူ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး။]
“မလုပ်ရင်လည်း သေမှာပဲလေ။ အဲဒီထက်စာရင် တစ်ခုခု ကြိုးစားကြည့်တာ ပိုကောင်းပါတယ်။”
[...ကောင်းပါပြီ။]
မက်စ်ဝဲလ်သည် ယူယောင်းမင်း ၏ မယိမ်းယိုင်သော အကြည့်ကို မြင်သောအခါ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူသည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အဖြူရောင်မြင်းစီးသူရဲက မြားကို ပစ်ခတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဖြစ်နိုင်ခြေထဲသို့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လိုက်သည်။ သူသည် မြားထိမှန်နိုင်သည့် ဖြစ်နိုင်ခြေကို ဖျက်ပစ်လိုက်ပြီး မြားလွဲသွားနိုင်သည့် ဖြစ်နိုင်ခြေကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။
မြားကို ကာကွယ်နိုင်သည့် အကြိမ်ရေမှာ ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။
မက်စ်ဝဲလ်တွင် ယူယောင်းမင်း ဆန္ဒရှိသည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ပေးရန်သာ ရှိတော့သည်။
[နာကျင်လိမ့်မယ်။ သတိမလွတ်သွားပါစေနဲ့။]
“အင်း။”
[စတော့မယ်။]
မက်စ်ဝဲလ်သည် ကျန်ရှိနေသော ဇာတ်လမ်းအားလုံးကို ယူယောင်းမင်း ထံသို့ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။
“အားးးး!”
ယူယောင်းမင်း သည် ခေါင်းထဲသို့ အဆမတန် များပြားလှသော အချက်အလက်များ လှည့်ပတ်ဝင်ရောက်လာသဖြင့် မျက်လုံးများ ပေါက်ထွက်တော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။ ဦးနှောက်ထဲသို့ သံချောင်းများ အကြိမ်ကြိမ် အရိုက်ခံနေရသကဲ့သို့ နာကျင်မှုကြောင့် ပါးစပ်မှ တံတွေးများပင် စီးကျလာသည်။
‘ဟျောင်း၊ ဒီလောက်များတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေနဲ့ ဒီလောက်တောင် သဘာဝကျကျ ရေးသားနိုင်ခဲ့တာလား။’
ခွင့်ပြုချက်မရှိသော စွမ်းအားဖြစ်သော်လည်း သူလက်ခံရရှိလိုက်သည်မှာ အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း သူ့ဦးနှောက်မှာ ဝန်ပိသွားတော့သည်။ မျက်စိရှေ့တွင် အလင်းတန်းများ ဘယ်နှစ်ကြိမ်တောင် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားမှန်း သူပင် မသိတော့ပေ။
သို့သော်လည်း။
ယူယောင်းမင်း သည် သတိမလွတ်သွားဘဲ သူ၏ [ကျွမ်းကျင်မှု ဖန်တီးခြင်း] (Skill Creation) ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။
‘ငါ သိတယ်။ ငါ့အဆင့်နဲ့ ဒီလောက်များတဲ့ စွမ်းအားကို အဆင်သင့်မဖြစ်ဘဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ် မကိုင်တွယ်နိုင်ဘူး။ အကောင်းဆုံးဆိုရင် တစ်နေရာရာကိုပဲ လမ်းကြောင်းလွှဲပေးနိုင်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါဆို လုံလောက်ပြီ။’
ယူယောင်းမင်း ၏ [ကျွမ်းကျင်မှု ဖန်တီးခြင်း] သည် ဇာတ်လမ်း (Story) သို့မဟုတ် TP အမြောက်အမြား လိုအပ်သည်။ အသုံးပြုရသည့် ပမာဏမှာ သူဖန်တီးလိုသည့် ကျွမ်းကျင်မှု၏ အဆင့်ပေါ်မူတည်၍ ကွဲပြားသည်။
ဤသည်မှာ ယူယောင်းမင်း က မက်စ်ဝဲလ်၏ [ဖြစ်နိုင်ခြေဆိုင်ရာ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း] အကြောင်း ကြားသိခဲ့ရသည့်အချိန် ဖြစ်သည်။
သူသည် ၎င်းကို ကျွမ်းကျင်မှုအသစ်တစ်ခု ဖန်တီးရန်အတွက် ကုန်ကြမ်းအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သည်။
[မာနာကျည်ဆံ ဖန်တီးခြင်း – မက်စ်ဝဲလ်၏ မာနာကျည်ဆံ (တစ်ကြိမ်သာသုံး)]
‘အောင်မြင်သွားပြီ။’
ယူယောင်းမင်း သည် လက်ထဲတွင် ကျည်ဆံကို ကိုင်ထားရင်း ပြုံးလိုက်သည်။ သူ့စိတ်ကို ညှဉ်းပန်းနေသည့် ဇာတ်လမ်းများအားလုံးသည် သူ၏ ညာလက်ထဲရှိ ကျည်ဆံထဲတွင် စုစည်းသွားသည်။
သူသည် ချက်ချင်းပင် အပိုပစ္စည်းအဖြစ် သိမ်းထားသည့် ပစ္စတိုသေနတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
‘ငါ့ရဲ့ စနိုက်ပါရိုင်ဖယ်က ပျက်စီးသွားပြီ၊ လေးကလည်း အလုပ်မလုပ်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ချက်ပစ်ရရင် ဘာမဆို အဆင်ပြေတယ်။ ပစ်နိုင်ဖို့ပဲ လိုတာ။’
သာမန် ပစ္စတိုသေနတ်လေး ဖြစ်နေရင်တောင်မှပေါ့။
ကလစ်။
သူ အကြိမ်ကြိမ် ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသည့် ကျည်ဖြည့်ခြင်းကို ဝေဝါးနေသည့် အမြင်အာရုံကြားမှပင် သူ၏ လက်က လျင်မြန်ချောမွေ့စွာ လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့် အဖြူရောင်မြင်းစီးသူရဲသည် အန္တရာယ်ကို သတိပြုမိသွားပြီး သူ၏ မြင်းဖြင့် ယူယောင်းမင်း နှင့် မက်စ်ဝဲလ်တို့ဆီသို့ အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်။
ယူယောင်းမင်း ထိုသေနတ်ကို မပစ်ခတ်နိုင်မီ သူတို့ကို အရင်ချေမှုန်းရန် ကြံစည်ခြင်းဖြစ်သည်။
“နောက်ကျသွားပြီ။”
ယူယောင်းမင်း သည် အဖြူရောင်မြင်းစီးသူရဲကို လှောင်ပြုံးပြုံးကာ သေနတ်ဖြင့် ချိန်လိုက်သည်။
‘အာ။’
သို့သော် အရေးကြီးဆုံးအချိန်တွင် သူ၏ အမြင်အာရုံများ လည်ပတ်သွားပြီး ချိန်မှတ်လွဲသွားသည်။
ယူယောင်းမင်း သည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။
‘မရတော့ဘူး။’
သူ၏ အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးနေပြီး လက်ချောင်းများမှာ တုန်ရီနေသည်။ သူ မှန်မှန်ကန်ကန် ချိန်ထားခြင်း ဟုတ်မဟုတ်ပင် မသေချာတော့ပေ။ ဝေဝါးနေသော အမြင်အာရုံထဲတွင် အဖြူရောင်မြင်းစီးသူရဲ၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကိုပင် မနည်းမြင်နေရသည်။
ထိုအချိန်တွင်။
[ခလုတ်ကို နှိပ်ပါ။]
သူသည် လက်ကောက်ဝတ်တွင် ထိတွေ့မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး မက်စ်ဝဲလ်၏ အသံကို နားထဲတွင် ကြားလိုက်ရသည်။
[ကျွန်တော် ခင်ဗျားအစား ချိန်ပေးမယ်။]
“...ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
ယူယောင်းမင်း သည် စိတ်ကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။
ဘန်း!
ကျည်ဆံသည် ထွက်ခွာသွားသည်။ အဖြူရောင်မြင်းစီးသူရဲသည် ၎င်းကို သူ၏ စွမ်းအားဖြင့် တားဆီးရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း။
ကျည်ဆံသည် လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် နေရာလွတ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ အဖြူရောင်မြင်းစီးသူရဲ၏ နဖူးတည့်တည့်တွင် ပြန်လည်ပေါ်လာသည်။
အဖြူရောင်မြင်းစီးသူရဲ၏ မျက်လုံးများမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။
မက်စ်ဝဲလ်၏ မာနာကျည်ဆံသည် အဖြူရောင်မြင်းစီးသူရဲ၏ နဖူးကို ဖောက်ထွက်သွားတော့သည်။
***
[သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းအင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။]
ဒက်စ်ကတ်စ်သည် ကပ်ဘေးနိမိတ် လေးပါးမြင်းစီးသူရဲတို့၏ စွမ်းအင်တစ်ခု ဝေးလံသောနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
၎င်းမှာ ယူယောင်းမင်း နှင့်အတူ လှုပ်ရှားနေသည့် မက်စ်ဝဲလ်သည် သူတိုက်ခိုက်နေသော ရန်သူကို အနိုင်ယူလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။
ဒက်စ်ကတ်စ်သည် မည်သည့်အခြေအနေမျိုးတွင်မဆို တည်ငြိမ်မှုမပျက်ယွင်းခဲ့သော သူ၏ အသိစိတ်ထဲတွင် လှိုင်းထန်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဒါက ပြိုင်ဆိုင်မှုစိတ်ဓာတ်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ရည်မှန်းချက်လား။
[ငါလည်း ဒီအတိုင်း အရှုံးပေးနေလို့ မဖြစ်ဘူး။]
ဒက်စ်ကတ်စ်သည် နောက်သို့ ငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် ကန်းဟယ်ရင် သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလျက် တရားမှတ်နေသည်။
သူမသည် စိတ်ငြိမ်သက်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း မည်သည့်အချိန်တွင် မျက်လုံးပြန်ဖွင့်မည်ကို ဒက်စ်ကတ်စ် မသိနိုင်ပေ။
သူသည် လာပလက်စ်ကဲ့သို့ အနာဂတ်ကို ကြိုမြင်နိုင်စွမ်းမရှိသလို၊ မက်စ်ဝဲလ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နိုင်ခြေများကိုလည်း သဘောပေါက်နားလည်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။
သူ ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် တစ်ခုတည်းသော စွမ်းအားမှာ စိတ်ကူးယဉ်လောကနှင့် လက်တွေ့ဘဝအကြား ကူးသန်းသွားလာကာ ရန်သူကို လှည့်စားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုအချိန်အတွက်မူ ၎င်းသည် လုံလောက်ပေသည်။
ဒက်စ်ကတ်စ်သည် သူ၏ တောင်ပံများကို ဖြန့်ကျက်လိုက်ပြီး အမည်းရောင် အမွေးအတောင်များကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ အမွေးအတောင် အမြောက်အမြားသည် မြွေများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ရန်သူမြင်းစီးသူရဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရစ်ပတ်လိုက်ကြသည်။
ရန်သူမြင်းစီးသူရဲသည် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထိုမြွေများကို ပြတ်တောက်သွားစေသည်။
ဒက်စ်ကတ်စ်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပေါ့ပါးစွာ လှိမ့်လိုက်သည်။ မြေပြင်သည် လှိုင်းများထသကဲ့သို့ တုန်ခါသွားပြီးနောက် ဧရာမ မြေပြိုမှုကြီးတစ်ခုက ရန်သူမြင်းစီးသူရဲကို မြိုချရန် ကြိုးစားသည်။ ရန်သူမြင်းစီးသူရဲသည် သူ၏ မြင်းကို မောင်းနှင်ကာ ထိုလှိုင်းလုံးဆီသို့ တည့်တည့်ဝင်ရောက်သွားသည်။
ဗုန်း!
လှိုင်းလုံး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် လိုဏ်ခေါင်းပေါက်တစ်ခု ပွင့်သွားသည်။ ရန်သူမြင်းစီးသူရဲ၏ ချဉ်းကပ်မှုကို တားဆီးရန် ဒက်စ်ကတ်စ် တတ်နိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။
‘သူမနဲ့အတူ ဝန်းဒါးလန်း (Wonderland) ဆီကို ငါ ထွက်ပြေးလို့မရဘူး။ အခုချိန်မှာ သူမကို သွားထိလိုက်ရင် အရာအားလုံး ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။’
ရန်သူမြင်းစီးသူရဲကိုလည်း ဝန်းဒါးလန်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွား၍ မရပေ။ ရန်သူမြင်းစီးသူရဲသည် ဒက်စ်ကတ်စ်ထက် ပိုမိုအားကောင်းသည်။ ဝန်းဒါးလန်းကို အသုံးပြုသည့် စိတ်ကူးယဉ်အစွမ်းသည် အားနည်းသူများကိုသာ အလုပ်ဖြစ်ပြီး အလွန်အမင်း အားကောင်းသူများအပေါ်တွင်မူ အလုပ်မဖြစ်ပေ။
ယူဟွန်းသာ ဒီနေရာမှာ ရှိနေရင် တစ်မျိုးပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ဒက်စ်ကတ်စ်ရဲ့ စွမ်းအားသက်သက်နဲ့ဆိုရင်တော့ မဖြစ်နိုင်ပေ။
ဒက်စ်ကတ်စ်သည် ရန်သူမြင်းစီးသူရဲ၏ အာရုံကို လမ်းလွဲစေရန် သူ၏ ပုံတူရုပ်တုများစွာကို ဖန်တီးလိုက်သည်။
ရန်သူမြင်းစီးသူရဲသည် သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ အလျားလိုက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည့် ဓားချက်သည် ထိုပုံတူရုပ်တုများကို တစ်ခဏချင်းအတွင်း ဖြတ်တောက်သွားသည်။
သူ့ကို တားဆီး၍ မရနိုင်ပေ။ ရန်သူမြင်းစီးသူရဲသည် ထိန်းမရသော တင့်ကားတစ်စီးနှင့် အလားတူနေသည်။
သို့သော်လည်း သူ တားဆီးနေဆဲဖြစ်သည်။
[ငါ့သခင်မကို ငါ တတ်နိုင်သမျှ အရာအားလုံးနဲ့ ကာကွယ်မယ်။]
ဒက်စ်ကတ်စ်သည် သူ့ထံ အနီးကပ် ချဉ်းကပ်လာသော ရန်သူမြင်းစီးသူရဲဆီသို့ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
အချိန်အနည်းငယ်မျှသာ၊ သူသာ အချိန်ခဏလေး ဆွဲထားနိုင်မည်ဆိုလျှင် ဤညှိုးနွမ်းနေသော အသားအရေများ ပျက်စီးသွားသည်ကို သူ ဂရုမစိုက်ပေ။
ရန်သူမြင်းစီးသူရဲ၏ သနားညှာတာမှုကင်းမဲ့သော ထိုးချက်သည် ဒက်စ်ကတ်စ်၏ နဖူးဆီသို့ ဦးတည်နေသည်။
ထိုဓားဖျား ဒက်စ်ကတ်စ်ကို မထိမီမှာပင်။
ကလန်း!
ဓားတစ်လက်က ထိုထိုးချက်ကို တားဆီးလိုက်သည်။
“အချိန်ဆွဲပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
[ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။]
ဒက်စ်ကတ်စ် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။
ကန်းဟယ်ရင် သည် အရင်ကအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လွှမ်းခြုံထားသော လျှပ်စီးကြောင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ငွေရောင်ပြေးနေသော သူမ၏ ဆံပင်များမှာလည်း အနက်ရောင်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားသည်။
သို့သော် ဒက်စ်ကတ်စ်နှင့် ရန်သူမြင်းစီးသူရဲတို့သည် ၎င်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားမိလိုက်သည်။
သူမသည် အရင်ကနှင့် မတူတော့ပေ။
ရန်သူမြင်းစီးသူရဲသည် အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိပြီး ပြန်လည်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူသည် ကမ္ဘာကြီးကိုပင် နှစ်ခြမ်းခွဲပစ်မည့် စိတ်ဆန္ဒဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဓားကို မြှောက်လိုက်သည်။
ပြီးနောက် အောက်သို့ ဝှေ့ယမ်းချလိုက်သည်။
ဧရာမ နေမင်းကြီးတစ်ခု ကမ္ဘာမြေဆီသို့ ပြုတ်ကျလာသည့် ထိုအချိန်တွင် ဒက်စ်ကတ်စ် တစ်ခုခုကို မြင်လိုက်ရသည်။
အနီရောင်လောကကို ဖောက်ထွက်ကာ အပေါ်သို့ တက်သွားသည့် အလွန်သေးငယ်ပြီး ပါးလွှာသော အလင်းတန်းတစ်ခု။
ထိုအလင်းတန်း ဖြတ်သန်းသွားသည့်အခါ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ ရန်သူမြင်းစီးသူရဲနှင့် သူစီးနင်းလာသော မြင်းပါမကျန် ပေါင်ကြားမှ နဖူးအထိ တိကျစွာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်သွားသည့် မြင်ကွင်းပင် ဖြစ်သည်။
“ပြီးဆုံးသွားပြီ။”
ရန်သူမြင်းစီးသူရဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် နှစ်ခြမ်းကွဲလျက် ပြိုလဲသွားသည်။
***
ကပ်ဘေးနိမိတ် လေးပါးမြင်းစီးသူရဲတို့အနက် နှစ်ဦး သေဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။ အစာခေါင်းပါးခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည့် အမည်းရောင်မြင်းစီးသူရဲသည် သူ၏ ရဲဘော်များ ကျဆုံးသွားကြောင်း သိလိုက်ရသော်လည်း သူ၏ တိုက်ပွဲကို အရှိန်မြှင့်ခြင်း သို့မဟုတ် ပိုမိုစိတ်အားထက်သန်ခြင်း မရှိပေ။
သူ့တွင် ထိုသို့သော အချိန်အပို မရှိချေ။
အမည်းရောင်မြင်းစီးသူရဲက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ အစာခေါင်းပါးခြင်း စွမ်းအားကို အသုံးပြုလိုက်သည့်အခါ ဒါဝင်သည် ၎င်းကို ကာကွယ်ရန် သူ့ကိုယ်သူ ပစ်သွင်းလိုက်သည်။
ထိုသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အိုမင်းခြင်းဟူသည့် သဘောတရား မရှိသောကြောင့် အမည်းရောင်မြင်းစီးသူရဲ၏ အစာခေါင်းပါးခြင်း စွမ်းအားမှာ သူ၏အပေါ်တွင် အလုပ်မဖြစ်ပေ။
ဆောဆူမင်းသည် ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ တိုက်ခိုက်လိုက်သော်လည်း အမည်းရောင်မြင်းစီးသူရဲသည် ရှောင်တိမ်းသွားခြင်း သို့မဟုတ် ခုခံသွားခြင်းသာ ပြုလုပ်သည်။
“ဟွန်း။ အချိန်ကို နည်းနည်းပိုကောင်းအောင် တွက်ချက်နိုင်ရင် တစ်ခုခု လုပ်လို့ရမယ်ထင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းတော့ စိတ်ရှုပ်စရာပဲ။”
ဆောဆူမင်းသည် အမည်းရောင်မြင်းစီးသူရဲမှာ အပြစ်အနာအဆာကင်းသူ မဟုတ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ ထိုသူသည် အစာခေါင်းပါးခြင်း စွမ်းအားကို တိုက်ခိုက်ရေးအတွက် အသုံးပြုသည့်အခါ ခုခံမှုမှာ အားနည်းသွားသည်။ ထို့ကြောင့် သူ တိုက်ခိုက်လာသည့်အခါ ဒါဝင်က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ခုခံပေးပြီး သူမက ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် စီစဉ်လိုက်သည်။
“သူ့ရဲ့ တိုက်စစ်နဲ့ ခုခံစစ်က အရမ်းမြန်တယ်။ အဲဒီကြားထဲက အပေါက်ကို ရှာဖို့က ခက်ခဲတယ်။”
ဒါဝင်က ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ခုခံလိုက်သည့်အချိန်နှင့် ဆောဆူမင်းက နောက်မှ တိုက်ခိုက်လိုက်သည့်အချိန်အကြား အချိန်ကွာဟမှု အနည်းငယ် ရှိနေသည်။
ထိုအချိန်မှာ ၀.၁ စက္ကန့်ထက်ပင် တိုတောင်းသော်လည်း အမည်းရောင်မြင်းစီးသူရဲက သူ၏ စွမ်းအားကို ပြန်လည်စုစည်းရန် လိုအပ်သည့်အချိန်မှာ ပို၍ပင် တိုတောင်းသည်။
ဆောဆူမင်းသည် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်သည်။ သူမသည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရသဖြင့် လက်နက်များကို အလွယ်တကူ ဝှေ့ယမ်း၍ မရပေ။ သူမ၏ အဖိုးတန် မိုရွန်ဓား (Mokryong Sword) နှင့် အထူးပြုလုပ်ထားသော တုတ်တံ ပျောက်ဆုံးသွားပါက သူမသာ နစ်နာမည်ဖြစ်သည်။
“ဟွန်း။ အာ၊ တွေးကြည့်တော့လည်း ဒီလောက်ထိ ဒုက္ခခံစရာ မလိုပါလား။”
ဆောဆူမင်းသည် ကောင်းသော အကြံတစ်ခု ရသွားပြီး ဒါဝင်၏ နားထဲတွင် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
သူမ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ဒါဝင်သည် လက်ချောင်းဖြင့် ဦးခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ နောက်တစ်ခေါက် ထပ်လုပ်ကြည့်ရအောင်။”
ဆောဆူမင်းသည် အမည်းရောင်မြင်းစီးသူရဲဆီသို့ စိတ်စွမ်းအားနယ်ပယ် (Mental Realm) ကို ဖြန့်ကျက်လိုက်သည်။ လေဆင်နှာမောင်း ကိုးခုသည် တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားပြီး အမည်းရောင်မြင်းစီးသူရဲ၏ အချက်အချာနေရာကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။
အမည်းရောင်မြင်းစီးသူရဲသည် သူ၏ စွမ်းအားကို ပေါ့ပါးစွာ မြှင့်တင်လိုက်ပြီး စိတ်စွမ်းအားနယ်ပယ်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်ကာ ချက်ချင်းပင် တိုက်စစ်သို့ ပြောင်းလဲ၍ ဆောဆူမင်းကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။
ဟုတ်ပေသည်၊ ဒါဝင်သည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ထိုစွမ်းအားကို ကာကွယ်လိုက်သည်။
အမည်းရောင်မြင်းစီးသူရဲသည် နောက်ထပ် တိုက်ခိုက်မှုအတွက် ပြင်ဆင်ရန် ခုခံရေးပုံစံသို့ သဘာဝကျကျ ရောက်သွားသော်လည်း ဆောဆူမင်း၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ ရောက်မလာခဲ့ပေ။
ထိုအခါ ဒါဝင်၏ ကျောနောက်တွင် ပုန်းကွယ်နေခဲ့သော ဆောဆူမင်းသည် ဘေးဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။
သူမ၏ ကာကွယ်ရေးနေရာမှ ထွက်ခွာသွားသည့် လုပ်ရပ်မှာ အလွန်အန္တရာယ်များလှပြီး အမည်းရောင်မြင်းစီးသူရဲသည် ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ သူ၏ စွမ်းအားကို တိုက်စစ်သို့ ပြောင်းလဲရန် ကြိုးစားသည်။
ပြီးနောက် ၎င်းမှာ သူ၏ ကျရှုံးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ဝူး။
အမည်းရောင်မြင်းစီးသူရဲက ဆောဆူမင်းကို ချိန်ရွယ်ရန် အာရုံလွင့်သွားသည့် ထိုအချိန်တွင်။
ဒါဝင်သည် သူ့ထံ အနီးကပ် ချဉ်းကပ်သွားခဲ့သည်။
ဒါဝင်၏ ထူထဲသော လက်မောင်းများမှာ သစ်လုံးကြီးများသဖွယ် ဖောင်းကားလာပြီး လက်သီးချက်မှာ ပျံထွက်သွားသည်။ ခြောက်ကပ်နေသော အမည်းရောင်မြင်းစီးသူရဲသည် ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
ပေါ့ဆခြင်း၏ အဖိုးအခမှာ ကြီးမားလှသည်။ တပ်! ဒါဝင်၏ ဧရာမ လက်သီးချက်သည် အမည်းရောင်မြင်းစီးသူရဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းကို လွင့်ထွက်သွားစေသည်။
“ဟူး။”
ဆောဆူမင်းသည် သူ၏ စွမ်းအားနယ်ပယ်မှ ဝေးရာသို့ ရွှေ့လိုက်ရင်း လေချွန်လိုက်သည်။
သူမ ဒါဝင်ကို ပြောပြခဲ့သည့် အစီအစဉ်မှာ ထူးခြားသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ဒီတစ်ခါ သူမက အစာအဖြစ် နေပေးပြီး ဒါဝင်ကို အမည်းရောင်မြင်းစီးသူရဲကို အဆုံးသတ်စေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ဒါဝင်သည် သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာကို အသုံးပြုရာတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော်လည်း သူ၏ ဦးနှောက်မှာ ကောင်းကောင်း အလုပ်မလုပ်ဘဲ ထိုင်းမှိုင်းသည်။
သူသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် စွမ်းအားကို ကာကွယ်ပေးခြင်းဖြင့် ဆောဆူမင်းကို ကာကွယ်ရန်သာ တွေးမိပြီး အမည်းရောင်မြင်းစီးသူရဲကို ကိုယ်တိုင် ပြန်တိုက်ခိုက်ရန် မတွေးမိခဲ့ပေ။
“တောက်။ ငါသာ ဦးနှောက်ကို နည်းနည်းပိုသုံးခဲ့ရင် ဒါကို အလွယ်လေး ဖြေရှင်းနိုင်မှာ။”
အရာအားလုံးကို အားဖြင့်သာ ဖြေရှင်းတတ်သည့် သူ၏ အကျင့်စရိုက်သည် သူ၏ အပေါ်သို့ပင် ပြန်လည်ဒုက္ခပေးသည့် ကိရိယာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခုတော့ ကောင်းကောင်း ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ပြီမို့လို့ သက်သာရာရသွားသည်။
“ဖြစ်နိုင်ရင်တော့ နားချင်ပါသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မရနိုင်တော့ဘူးထင်တယ်၊”
သူသည် ဝေးလံသောနေရာမှ စွမ်းအားလှိုင်းတစ်ခု တိုးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုစွမ်းအားများထဲမှ တစ်ခုမှာ သူနှင့် အလွန်ရင်းနှီးနေသည့် ယူဟွန်း၏ စွမ်းအားပင် ဖြစ်သည်။
ယူဟွန်း ရင်ဆိုင်နေရသူမှာ သူတိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် အမည်းရောင်မြင်းစီးသူရဲထက် ပိုမိုအားကောင်းလှသည်။
ယူဟွန်း ရှုံးနိမ့်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားသော်လည်း ဤနေရာတွင် ငုတ်တုတ်ထိုင်ကာ လက်ပိုက်ကြည့်နေ၍လည်း မဖြစ်ပေ။
“သွားကြစို့။”
ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ဒါဝင်သည် ဆောဆူမင်းကို သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ ထိုနေရာမှာ သူမအတွက် သတ်မှတ်ထားသည့် နေရာပင် ဖြစ်လာခဲ့ပြီးနောက် သူသည် ဘူဒိုဇာကြီးတစ်စီးအလား အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။