ဤပျက်စီးယိုယွင်းနေသော အဆောက်အအုံအတွင်းပိုင်းသည် အပြင်ဘက်မှ မြင်ရသည်ထက် များစွာပိုမိုကျယ်ဝန်းနေသည်။
ထူးဆန်းသောနေရာတစ်ခု။ ဤနေရာကို စတင်မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ယူးဟွန်း၏ ပထမဆုံးရရှိလိုက်သည့် ခံစားချက်မှာ ထိုသို့ဖြစ်သည်။
ထူးခြားဆန်းပြားသည့် တည်ဆောက်ပုံနှင့် လေထုထဲတွင် လွင့်ပျံ့နေသော ထူးဆန်းသည့်စွမ်းအင်မှာ သူ၏အတိတ်ဘဝက တစ်ခါမျှမတွေ့ဖူးသည့် အရာမျိုးဖြစ်သည်။
ကြာရှည်စွာ ပြည်တည်နာစွဲနေသည့် အနာတစ်ခု ပုပ်သိုးလာသည့်အလား အနံ့အသက်မှာလည်း အလွန်ပင် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းလှသည်။
‘ဒါက ရိုးရိုးပျက်စီးနေတဲ့ အဆောက်အအုံတစ်ခုလောက်ပဲ မဟုတ်ဘူး။’
ယူးဟွန်းသည် နံရံကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ကြည့်လိုက်သည်။ ပစ္စည်းအရဆိုလျှင် ဤပျက်စီးနေသည့် အဆောက်အအုံသည် အလွန်မာကျောနေသင့်သော်လည်း သူထိတွေ့လိုက်ရသည့် အထိအတွေ့မှာ ပျော့ပျောင်းပြီး ဖိညှစ်နိုင်သည့် အရာတစ်ခုနှင့် ပိုတူနေသည်။
၎င်းသည် နံရံပုံစံသာ ဆောင်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး တကယ့်နံရံမဟုတ်ပေ။ ထို့ပြင် နံရံပေါ်မှ စီးကျနေသည့် အရည်များမှာလည်း ပိုက်ပေါက်ရာမှ ထွက်လာသည့် ရေများ မဟုတ်ချေ။
၎င်းတို့မှာ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းမှ ထွက်လာသည့် အရည်များသာဖြစ်သည်။
နံရံကိုယ်တိုင်ကပင် တွန့်လိမ်နေသော အသားတုံးကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
ဤပျက်စီးနေသော အဆောက်အအုံကြီးမှာ ဧရာမ သက်ရှိသတ္တဝါကြီးတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ယူးဟွန်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။
‘ကွမ်ဂျီအာက ဒီထဲမှာ ရှိနေတာလား။ အသားတွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ အဆောက်အအုံတဲ့လား၊ တကယ့်ကို ရွံစရာကောင်းလိုက်တာ။’
ဤအရာသည် အမှန်တကယ်ပင် ရှိနေခြင်းလော သို့မဟုတ် မှတ်ဉာဏ်များ ရှုပ်ထွေးရာမှ ပေါ်ပေါက်လာသည့် ဘီလူးဆန်ဆန် ဖန်တီးမှုလော ဆိုသည်ကို သူ မသိပေ။
ဤနေရာတွင် ကြာကြာဆက်နေပါက သူ၏ စိတ်တည်ငြိမ်မှု ပျက်ပြားသွားတော့မည့်အလား ခံစားရသည်။
ကွမ်ဂျီအာကို အမြန်ဆုံးကယ်တင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီးနောက် ယူးဟွန်း ရှေ့သို့ ဆက်တက်ခဲ့သည်။
စုတ်ပြဲသံ။
ထူးဆန်းသည့် စုတ်ပြဲသံနှင့်အတူ နံရံမှ အသားများမှာ အက်ကွဲသွားပြီး ထိုအပေါက်မှတစ်ဆင့် တစ္ဆေကောင်များ အလံပွားကာ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။
ကပ်စေးနဲသည့် ခန္ဓာကိုယ်တွင်းအရည်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော၊ ချောမွေ့သည့် အသားအရေရှိသည့် သတ္တဝါများမှာ အမြှေးပါးများကို ဖောက်ထွက်ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြသည်။
‘ဒီတော့ သူတို့က ငါ့ကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားပေးမှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့။’
[အော့၊ ဒါတွေက ဘာတွေလဲ! ရွံစရာကြီး! စက်ဆုပ်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ!]
‘ဘယ်လိုထင်လဲ။ မိခင်ကိုယ်ထည်က မွေးဖွားပေးနေတာလေ။’
ဤအဆောက်အအုံသည် သက်ရှိသတ္တဝါတစ်ခုဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ မိခင်ကိုယ်ထည်မှာ ဤဘီလူးများကို ထုတ်လုပ်ပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။
ယခုအချိန်အထိ တည်ငြိမ်နေခဲ့သော်လည်း ရုတ်တရက် အများအပြား ထွက်ပေါ်လာခြင်းမှာ အကြောင်းရင်းတစ်ခုတည်းသာ ရှိနိုင်သည်။
မိခင်ကိုယ်ထည်မှာ ယူးဟွန်း ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသည်ကို သိရှိသွားပြီး သူ့ကို အတွင်းမှနေ၍ နှင်ထုတ်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်။
ရန်သူကို ဖယ်ရှားရန်သက်သက်သာ မဟုတ်ဘဲ အတွင်းတွင်ရှိသော အရေးကြီးဆုံးအရာကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ခုခံရေးစနစ်တစ်ခုကို စတင်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
[မင်း ဘာလုပ်တော့မလဲ?]
“ဖောက်ထွက်မယ်။”
ယူးဟွန်းသည် လက်နက်ကိုပင် ထုတ်စရာမလိုဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုတစ္ဆေကောင်များမှာ ခြိမ်းခြောက်မှုရှိသော်လည်း ယခုသူ၏ အစွမ်းအစနှင့်ဆိုလျှင် သူတို့မှာ ယှဉ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
ဘုန်း!
အတွင်းအားကို ထည့်သွင်းထားသည့် ခြေလှမ်းတစ်ချက်နှင့်အတူ ယူးဟွန်းထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသော တစ္ဆေကောင်များအားလုံးမှာ ဖိအားဒဏ်ကြောင့် ပြားချပ်သွားကြသည်။
သာမန်လူသာဆိုလျှင် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်ရပါက အံ့အားသင့်သွားပေလိမ့်မည်။
ယူးဟွန်းသည် "ခုနစ်ပါး မှောင်မိုက်ကောင်းကင် အစွမ်း" မှ ဆင်းသက်လာသည့် "ကောင်းကင်ဖိအား အနက်ရောင်လှိုင်း" နည်းစနစ်ကို ပြုပြင်မွမ်းမံထားခြင်းဖြစ်သည်။
ပြီးသားနည်းစနစ်တစ်ခုကို ထပ်မံပြုပြင်ခြင်းမှာ မူလဖန်တီးသူ ဆောဆူမင်မှလွဲ၍ မည်သူမျှ မလုပ်နိုင်သည့်အရာဖြစ်သည်။ သို့သော် ယူးဟွန်းမှာမူ ထိုမဖြစ်နိုင်သည့်အရာကို လုပ်ဆောင်ပြခဲ့သည်။
“အနှောင့်အယှက်ခံနေဖို့ အချိန်မရှိဘူး။”
တွန့်လိမ်နေသော လမ်းကြောင်းမှာ ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းလာသည်။
[မိခင်ကိုယ်ထည်က မင်းရဲ့လမ်းကို ပိတ်ဖို့ ကြိုးစားနေပြီ!]
“ငါ ဖောက်ထွက်လိုက်မယ်။”
ယူးဟွန်းသည် ဘက်ရွန်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး လှံချိတ်ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် အပ်ပေါက်ကဲ့သို့ ကျဉ်းမြောင်းသွားသော အသားလမ်းကြောင်းဆီသို့ လှံချိတ်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
[လီဗိုင်ယာသန်]
အနက်ရောင်ပင်လယ်မှ သားရဲကြီးသည် ၎င်း၏ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ရာ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ကျဉ်းမြောင်းနေသော လမ်းကြောင်းမှာ ပိုမိုကျယ်ဝန်းသွားပြီး ကြီးမားသည့် ဒဏ်ရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
စုတ်ပြဲသွားသည့် အသားများမှာ ပြုတ်ကျသွားပြီး ပိုက်ပေါက်သကဲ့သို့ အနံ့ဆိုးထွက်သည့် အရည်များ ပန်းထွက်လာသည်။
[အော့၊ ရွံစရာကြီး!]
“သွားကြမယ်။”
ယူးဟွန်းသည် လီဗိုင်ယာသန် ဖောက်ပေးလိုက်သော လမ်းကြောင်းအတိုင်း တန်း၍ ပြေးသွားသည်။
* * *
“ဒါက ဘာတွေလဲ။”
“ပိုပြီး ကြီးထွားလာနေတယ်။”
ဂန်နန်းတွင် ဖြစ်ပွားနေသော ရမ်းကားသည့် ကမ္ဘာကို ထိန်းချုပ်ရန် ရောက်ရှိလာသည့် စုဆောင်းသူများမှာ သူတို့မျက်စိရှေ့တွင် မြင်နေရသည့် ဧရာမ ခုံးတံတိုင်းကြီးကို ကြည့်ကာ ချွေးစေးများ ပြန်လာကြသည်။
အစပိုင်းတွင် ဂန်နန်းတစ်ခုလုံးကို ဝါးမြိုသွားသည်ဟု ကြားသိခဲ့ရသော်လည်း ယခုအခါ ထိုခုံးတံတိုင်းကြီးမှာ ဂန်ဝမ်ဒို၏ အရှေ့ပိုင်းဒေသတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည်အထိ တဖြည်းဖြည်း ကျယ်ပြန့်လာခဲ့သည်။
“အချင်းက ကီလိုမီတာ ၅၀ ကျော်သွားပြီလား။”
“ပြောင်းချန်ကိုတောင် ဝါးမြိုနေပြီ။ ဒီအတိုင်းဆိုရင် ခြောက်နာရီအတွင်း ဆိုးလ်ကို ရောက်တော့မယ်။”
“ဒါ ရူးစရာပဲ။ ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်နေရတာလဲ။”
အဖွဲ့အစည်းမှ ဝန်ထမ်းများ၏ အစီရင်ခံစာအရ ရမ်းကားသည့် ကမ္ဘာမှာ ရပ်တန့်ခြင်းမရှိဘဲ ဆက်လက်ကျယ်ပြန့်နေခြင်းဖြစ်သည်။
ဂန်နန်းတွင် စတင်ခဲ့သော ရမ်းကားသည့်ကမ္ဘာမှာ ယခုအခါ ပြောင်းချန်အထိ ရောက်ရှိသွားပြီး အချင်းမှာ ကီလိုမီတာ ၅၀ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
၎င်းပိုမိုကြီးထွားလာသည်နှင့်အမျှ ကျယ်ပြန့်နှုန်းမှာလည်း မြန်ဆန်လာပြီး ခြောက်နာရီအတွင်း ဆိုးလ်သို့လည်းကောင်း၊ ဆယ်နာရီအတွင်း ဂျေဂျူကျွန်းသို့လည်းကောင်း ရောက်ရှိသွားမည်ဖြစ်သည်။
ဤအခြေအနေကို မထိန်းချုပ်နိုင်ပါက ဆယ်နာရီအတွင်း ကိုရီးယားတစ်ခုလုံးမှာ ရမ်းကားသည့်ကမ္ဘာ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံရတော့မည်ဖြစ်သည်။
၎င်းကို တားဆီးရန် ထိပ်တန်း စုဆောင်းသူများနှင့် ဝေါ်ကာများစွာမှာ တစ်နေရာတည်းတွင် စုဝေးရောက်ရှိနေကြသည်။
“ဂရင်းဒါး! ဂရင်းဒါးကို သုံးရင်ကော ဘယ်လိုလဲ။ ငါတို့မှာ တက်စ်ရှရိုဒါ ရှိတယ်လေ!”
“ရမ်းကားတဲ့ကမ္ဘာက ဂရင်းဒါးနဲ့ ဖုံးအုပ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားနေတယ်။ ပြီးတော့ ဂရင်းဒါးကို အတွင်းထဲထိ သယ်သွားဖို့ စုဆောင်းသူတွေ အများကြီး လိုအပ်လိမ့်မယ်။”
“ဘာမှမလုပ်တာထက်စာရင် ပိုကောင်းမှာမဟုတ်ဘူးလား။”
နေရာအနှံ့မှ ငြင်းခုံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဂရင်းဒါးကို အသုံးပြုမည်ဆိုလျှင်ပင် ရမ်းကားသည့်ကမ္ဘာမှာ အလွန်ကြီးမားနေသည့်အတွက် ထိရောက်မှုရှိမည်ကို မသေချာပေ။
မည်သည့်အရိပ်အယောင်မျှမပြဘဲ သုံးနာရီအတွင်း ဤမျှထိ အရွယ်အစား ကြီးထွားလာသည့် ဖြစ်စဉ်မျိုးမှာ ယခင်က တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။
နောက်ဆုံးတွင် တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်စရာမှာ အတွင်းတွင်ရှိသည်ဟု ခန့်မှန်းရသည့် အဓိကအချက်ကို ဖျက်ဆီးရန် လူအင်အား အများအပြားကို အတွင်းသို့ ပို့လွှတ်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ဤလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း စုဆောင်းသူ မည်မျှသေဆုံးမည်ကို မည်သူမျှ မသိပေ။
သို့သော် သူတို့တွင် တိုက်ခိုက်ရုံမှလွဲ၍ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ နောက်ဆုတ်စရာ နေရာမရှိတော့ချေ။ နိုင်ငံခြားသို့ ထွက်ပြေးရုံဖြင့်လည်း ရမ်းကားသည့်ကမ္ဘာကို တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
“အဖွဲ့လိုက် အမြန်ဆုံး လှုပ်ရှားကြ!”
“တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နေ! အတွင်းထဲမှာ ဆက်သွယ်ရေးတွေ အလုပ်မလုပ်တော့မှာမို့လို့ အဖွဲ့ဝင်တွေကို သေချာစစ်ဆေးထားကြ!”
စုဆောင်းသူများသည် တံတွေးကို အသာမျိုချလိုက်ပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ပြတ်သားသည့်စိတ်ဖြင့် ရမ်းကားသည့်ကမ္ဘာအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။
အတွင်းပိုင်းတွင် သူတို့တွေ့လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် အားလုံးမှာ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။
“ဒါက ဘာတွေလဲ။”
“ဒါ ဘယ်လိုကမ္ဘာမျိုးလဲ။ ကမ္ဘာပေါင်းစုံ ပေါင်းစပ်ထားတာထက် ပိုဆိုးနေတယ်မဟုတ်လား။”
“ပေါင်းစပ်အမျိုးအစား စိတ်ကမ္ဘာလား။ ဒါပေမဲ့ အကြမ်းဖျင်းရေကြည့်ရင်တောင် ၅၀ ထက်မကဘူး။”
သူတို့ကို ကြိုဆိုနေသည်မှာ သာမန်စိတ်ကမ္ဘာတစ်ခု မဟုတ်ပေ။ အတွင်းပိုင်းမှာ ငရဲခန်းတစ်ခုသဖွယ်ဖြစ်ပြီး ၎င်းကို ရမ်းကားသည့်ကမ္ဘာဟု ဘာကြောင့်ခေါ်ဆိုရသည်ကို နားလည်နိုင်ပေသည်။
၎င်းမှာ ရူးသွပ်သူတစ်ယောက်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စိတ်ကူးယဉ်မှုများကို လက်တွေ့ဘဝသို့ သယ်ဆောင်လာသကဲ့သို့ ထူးဆန်းသည့်အရာများ ရောထွေးနေသော နေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။
ရှိနေသင့်သော တောင်များမှာ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသည့် အသားများနှင့် သတ္တုအဆောက်အအုံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး တစ္ဆေကောင်များမှာလည်း ထိုနေရာများတွင် လှည့်လည်သွားလာနေကြသည်။
“ဒါမျိုး! သူတို့ လာနေပြီ! အရမ်းများတယ်!”
“အားလုံး တန်းစီကြ!”
ဝင်ရောက်လာသည့် စုဆောင်းသူများထံသို့ တစ္ဆေကောင်များမှာ အော်ဟစ်ကာ ပြေးဝင်လာကြသည်။ အရေအတွက်မှာ ထောင်ဂဏန်းပင် ရှိနေပုံရသည်။
အစွန်အဖျားသို့သာ ရောက်ရှိသေးသော်လည်း တစ္ဆေတပ်မကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်။
စုဆောင်းသူအချို့မှာ တစ္ဆေကောင်များ၏ ကျောဘက်ကို လှမ်းမျှော်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
‘အထဲမှာ ဘာတွေရှိနေတာလဲ။’
‘ငါတို့ အဲဒီထိ လုံခြုံအောင် သွားနိုင်ပါ့မလား။’
ထိုသို့သော တွေးတောမှုများမှာ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ခဏတာသာ ရှိနေသည်။ သူတို့ရှေ့တွင် ချဉ်းကပ်လာသော တစ္ဆေကောင်များကို ရင်ဆိုင်ခြင်းမှာ သူတို့၏ ဦးစားပေး လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာ ဖြစ်သည်။
မကြာမီပင် စုဆောင်းသူတပ်မနှင့် တစ္ဆေတပ်မတို့ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံကာ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တစ်ခဏချင်းအတွင်း စစ်မြေပြင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
* * *
“ဟား၊ ဒါတော့ မကောင်းတော့ဘူး။”
ယူယောင်းမင်းသည် သူ၏ စနိုက်ပါရိုင်ဖယ်ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ပါးစပ်ထဲတွင် စွဲကပ်နေသော သွေး၏ သတ္တုအရသာကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ အလွန်ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးပြုနေကျ စနိုက်ပါရိုင်ဖယ်မှာ ယခုအခါ ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်၍ မည်သူမှန်းပင် မမှတ်မိနိုင်တော့ပေ။ သူသည် အဖြူရောင်မြင်းစီးသူရဲကောင်းကို အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း ထိုသူရဲကောင်းကို ကာကွယ်ထားသည့် ထူးဆန်းသော စွမ်းအားကိုမူ ဖောက်ထွင်းနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။
‘ဘတ်ဖ်တွေ၊ အထူးသံချပ်ကာဖောက်ကျည်တွေကို အကုန်သုံးထားတာတောင် ငါ မဖောက်နိုင်ခဲ့ဘူး။’
ထို့အပြင် ပြိုင်ဘက်၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ တစ်ချက်ထိမိရုံဖြင့် အသက်အန္တရာယ်ရှိသည်။ မြားတစ်စင်းက သူ၏ပခုံးကို ယပ်မျှသာ ပွတ်တိုက်သွားသော်လည်း ထိုဒဏ်ရာမှာ ညိုမည်းရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
သူ၏ ခေါင်းမှာ မူးဝေလာပြီး အမြင်အာရုံများမှာလည်း ဝေဝါးလာသည်။
မြားတွင် စွဲကပ်နေသော ရောဂါပိုးမွှားအမျိုးမျိုးက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို စားသုံးနေကြသည်။
‘ဒီကောင်ကို ဘယ်လိုလုပ် အနိုင်ယူရမှာလဲ။’
သူ့တိုက်ခိုက်မှုတွေက ဘာမှမထူးခြား၊ ရန်သူ့တိုက်ခိုက်မှုကတော့ တစ်ချက်ထိတာနဲ့ အသက်ဆုံးရှုံးနိုင်သည်။
ပိုဆိုးသည်မှာ သူကိုယ်တိုင် ရောဂါကူးစက်ခံထားရသည့်အတွက် အချိန်ဆွဲနေရုံဖြင့် သူ ရှုံးနိမ့်သွားလိမ့်မည်။
မြင်းစီးထားသော အဖြူရောင်သူရဲကောင်းမှာ ယူယောင်းမင်းဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာသည်။
သူရဲကောင်း၏ ပြင်းထန်သော အကြည့်များက ခုခံနေခြင်းမှာ အလကားသာဖြစ်ကြောင်း ပြောနေသယောင်။
‘ခွေးမသား၊ ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ။’
ပုံမှန်ဆိုလျှင် ယူယောင်းမင်းသည် တိုက်ပွဲမပြီးဆုံးမီ ဆုတ်ခွာသွားရန် ရွေးချယ်ခဲ့လိမ့်မည်။
သူသည် အနိုင်ရမည်ဟု ယုံကြည်ရသော တိုက်ပွဲများကိုသာ အမြဲတိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ပထမဆုံးကျည်ဆံကို တားဆီးခံလိုက်ရသည့်အချိန်ကတည်းက သူ သိလိုက်သည်။
ဘာပဲလုပ်လုပ် သူ အနိုင်ရနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း။
ထိုသို့ဆိုလျှင် ထွက်ပြေးခြင်းမှာ မှန်ကန်သော ရွေးချယ်မှုပင်။ အသိသာဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြစ်သည်။
‘ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ အပေါင်းအဖော်တွေကော။’
အခုလို အချိန်မှာ ဆုတ်ခွာလိုက်ခြင်းက သူ့ကို လူကြောက်တစ်ယောက် ဖြစ်သွားစေလိမ့်မည်။
ဤအထီးကျန်ကမ္ဘာကြီးထဲတွင် သူ့ကို နားလည်ပေးနိုင်သူတစ်ယောက်ကို သူ အနိုင်နိုင် ရှာတွေ့ထားရပြီး သူတို့ကို သူ သစ္စာမဖောက်နိုင်။
သူ့ကိုယ်သူ ကယ်တင်ဖို့အတွက် အပေါင်းအဖော်တွေကို စွန့်ပစ်ခဲ့လျှင် သူ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့လိမ့်မည်။
“ငါ အဲဒီလို မဖြစ်ချင်ဘူး။”
တပ်။
ယူယောင်းမင်းသည် ကျိုးပဲ့နေသော စနိုက်ပါရိုင်ဖယ်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး လက်နက်အသစ်တစ်မျိုးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူ၏ စွမ်းရည်မှာ သေနတ်များတွင်သာ ကန့်သတ်မထားပေ။ အဝေးမှ တိုက်ခိုက်နိုင်သမျှ မည်သည့်အရာမဆို သူ အသုံးပြုနိုင်သည်။
“အခုထိ မပြီးသေးဘူး။ လေးနဲ့ လေးနဲ့ ယှဉ်ကြမလား။ နောက်တစ်ချီ ထပ်မလား။”
သူ၏ စိန်ခေါ်စကားကြောင့် အဖြူရောင်သူရဲကောင်း၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် တွန့်လိမ်သွားသည်။ သူရဲကောင်းစီးထားသော မြင်းကပင် ဒေါသတကြီး နှာမှုတ်ကာ ခြေစောင့်နေသည်။
ယူယောင်းမင်းသည် ယုံကြည်မှုရှိဟန်ဆောင်ကာ အတင်းအကျပ် ပြုံးလိုက်သော်လည်း အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။
‘အာ၊ ငါတော့ တကယ် သေတော့မှာပဲ။’
သို့သော် ထိုသူရဲကောင်းကို အနည်းဆုံး တစ်ချက်လောက်တော့ ထိမှန်အောင် မလုပ်နိုင်လျှင် သူ စိတ်အေးလက်အေး သေရလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု ခံစားရသည်။
တစ်ချက်တည်း၊ တစ်ချက်တည်းသာ။
[အဲဒီလို ရူးရူးမိုက်မိုက် လုပ်ဖို့ မသင့်တော်ဘူးနော်။]
“ဘယ်သူလဲ။”
နောက်ကျောဘက်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အသံကြောင့် ယူယောင်းမင်း လန့်သွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
အနက်ရောင် ဝတ်စုံရှည်နှင့် အနက်ရောင် ပိုးသားဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားသော အမျိုးသားတစ်ယောက်။ သူ၏ လက်အိတ်စွပ်ထားသော လက်ထဲတွင် ရင်းနှီးနေသော ပစ္စတိုသေနတ်တစ်လက်ကို ကိုင်ထားသည်။
[ငါတို့ အတူရှိခဲ့တာ ကြာပြီမဟုတ်လား။ ငါ့ကို မမှတ်မိတော့ဘူးလား။]
“အာ၊ မက်စ်ဝဲလ်!”
[နောက်ဆုံးတော့ မှတ်မိသွားပြီပေါ့။]
“ဘာလို့၊ ဘာလို့ မင်း ဒီကို ရောက်နေတာလဲ……”
[အရှင်သခင်က မင်း အန္တရာယ်ကြုံနေရင် ကူညီပေးဖို့ ငါ့ကို စေခိုင်းထားတာလေ။ မင်း အခုထိ အဆင်ပြေနေပုံရပေမဲ့ ဒီအဖြူရောင်သူရဲကောင်းနဲ့ပတ်သက်ရင်တော့ ငါ လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်ဘူး။]
မက်စ်ဝဲလ်က ထိုသို့ပြောကာ သူ၏ ပစ္စတိုသေနတ်ကို အဖြူရောင်သူရဲကောင်းဆီသို့ ချိန်ရွယ်ပြီး ခလုတ်ဆွဲလိုက်သည်။
ဘန်း! နားကွဲလုမတတ် ကျယ်လောင်သော သေနတ်သံနှင့်အတူ ကျည်ဆံက အဖြူရောင်သူရဲကောင်းဆီသို့ ပြေးသွားသည်။ သူရဲကောင်းကမူ ၎င်းမှာလည်း အရင်ကအတိုင်း ထိရောက်မှုမရှိသည့် တိုက်ခိုက်မှုဟု ယူဆကာ ငြိမ်သက်နေသည်။
သို့သော် ထိုယူဆချက်မှာ မှားယွင်းကြောင်း ချက်ချင်းပင် ပေါ်လွင်သွားသည်။
တပ်!
မက်စ်ဝဲလ်၏ ကျည်ဆံက အဖြူရောင်သူရဲကောင်းကို ဖောက်ထွက်သွားသည်။ သူရဲကောင်းမှာ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို တုန်လှုပ်စွာ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ဒဏ်ရာမှ အဖြူရောင်သွေးများ စီးကျလာသော်လည်း အချိန်ကို နောက်ပြန်ဆွဲလိုက်သကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် ပြန်ကောင်းသွားသည်။
“ဒဏ်ရာတစ်ခု…… ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်မြန်မြန် ပြန်ကောင်းသွားနိုင်တာလဲ။”
[သူ့ကို တကယ်ထိခိုက်အောင် လုပ်ဖို့ ငါ့တိုက်ခိုက်မှုက အားမလောက်သေးပုံပဲ။]
“ဒါဆို ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။”
[မင်း ကူညီပေးရမယ်။]
“ငါလား။ ဒါပေမဲ့ ငါက သူ့ကာကွယ်မှုကို မဖောက်နိုင်ဘူးလေ။”
[အဲဒီကိစ္စ စိတ်မပူပါနဲ့။]
မက်စ်ဝဲလ်က သူ၏ မျက်နှာဖုံးအောက်မှ မျက်လုံးများ နီရဲစွာ လင်းလက်လာရင်း ကျေးဇူးတင်စရာကောင်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
[ငါ မင်းကို ကူညီပေးမယ်။ မင်းရဲ့ အစွမ်းနဲ့ ငါ့ရဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေကို ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် ငါတို့ သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မယ်။]
ဟုတ်ပါတယ်၊ အဖြူရောင်သူရဲကောင်းကလည်း ငြိမ်ပြီး စောင့်နေမည် မဟုတ်ပေ။
ဒေါသထွက်နေသော အဖြူရောင်သူရဲကောင်းက မက်စ်ဝဲလ်ကို လေးဖြင့် ချိန်လိုက်သည်။
မြားတစ်စင်းက အလင်းတန်းကဲ့သို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သော်လည်း ထူးဆန်းသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း လွဲချော်သွားသည်။
မက်စ်ဝဲလ်က မြားကို လွဲချော်သွားစေရန် ဖြစ်နိုင်ခြေကို ပြောင်းလဲလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့် ယူယောင်းမင်းက ဤအတိုင်းဆိုလျှင် သူတို့ အနိုင်ရနိုင်သည်ဟု တွေးလိုက်သော်လည်း မက်စ်ဝဲလ်က သူ၏ အတွေးကို ဖတ်လိုက်သည်။
[ဒီလိုမျိုး ငါ ကြာကြာ မလုပ်နိုင်ဘူး။ ငါ့မှာ အကန့်အသတ်မရှိတဲ့ စွမ်းအင်မှ မရှိတာ။ ဒီလိုမျိုး တားဆီးတာကို နောက်ထပ် ငါးကြိမ်ပဲ လုပ်နိုင်တော့မယ်။ ဒီတိုက်ပွဲကို အဆုံးသတ်ဖို့ မင်းပဲ လုပ်ဆောင်ရလိမ့်မယ်။]
“……ငါ နားလည်ပြီ။ ငါ လုပ်မယ်။”
[ကောင်းပြီ။]
မက်စ်ဝဲလ်က နောက်ထပ် မြားတစ်စင်းကို အနိုင်နိုင် ရှောင်ရှားရင်း ယူယောင်းမင်းကို သူ၏အနီးသို့ အမြန်ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။
[အဖြူရောင်သူရဲကောင်းက ငါတို့ ဘာလုပ်ဖို့ ကြံစည်နေလဲဆိုတာ သိသွားပုံပဲ။ သူ မင်းကို ပစ်မှတ်ထားနေပြီ။]
“ဒါဆို ဘာလုပ်ကြမလဲ။”
[အချိန်ဆွဲထားကြမယ်။ ငါ့ရဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေ ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ စွမ်းအားကို မင်းဆီ မလွှဲပေးနိုင်ခင်အထိပေါ့။]
“ငါ တကယ်ပဲ လုပ်နိုင်ပါ့မလား။”
[မမေ့ပါနဲ့၊ ငါ ဘယ်တော့မှ မဖြစ်နိုင်တဲ့အရာကို မကြိုးစားဘူး။ မင်းလိုမျိုးပဲလေ။]
မက်စ်ဝဲလ်သည် ဖြစ်နိုင်ခြေအားလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည်။ ဤကမ္ဘာတွင် မည်သည့်အရာမျှ လုံးဝဖြစ်နိုင်သည် သို့မဟုတ် မဖြစ်နိုင်ဟု မရှိပေ။
ယူယောင်းမင်းသည် မက်စ်ဝဲလ်၏ စကားကို နားထောင်ပြီး အဆင်မပြေစွာဖြင့်ပင် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“အိုကေ။ လုပ်ကြတာပေါ့။”
[ဦးချိုနဲ့ သူရဲကောင်းကို ငါတို့ တတ်နိုင်သလောက် အချိန်ဆွဲထားကြမယ်။]
ယူယောင်းမင်းနှင့် မက်စ်ဝဲလ်တို့သည် တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောတူညီချက် ရထားသည့်အလား အဖြူရောင်သူရဲကောင်းထံမှ ပြေးထွက်သွားကြသည်။
ဒေါသထွက်နေသော အဖြူရောင်သူရဲကောင်းကလည်း သူတို့နောက်သို့ လိုက်ပါလာတော့သည်။
* * *
ဘန်း!
အသားတုံးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော နံရံကို ဖောက်ထွက်ကာ ယူးဟွန်းသည် အပျက်အစီးများ၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူ၏ရှေ့တွင်ရှိသော ယဇ်ပလ္လင်ကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။
ယဇ်ပလ္လင်ထိပ်ရှိ ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် ကွမ်ဂျီအာက မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလျက် ထိုင်နေသည်။ သူမသည် အိပ်မက်လှလှတစ်ခုကို မက်နေသကဲ့သို့ အလွန်ပင် ငြိမ်းချမ်းနေပုံရသည်။
သို့သော် သူမနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော ရာဇပလ္လင်မှာ ထူးဆန်းသော တက်တက်လက်များဖြင့် ယဇ်ပလ္လင်နှင့် ဆက်သွယ်ထားပြီး သူမထံမှ တစ်စုံတစ်ခုကို စုပ်ယူနေလျက် ရှိသည်။
“ဂျီအာ!”
ယူးဟွန်း၏ အသည်းအသန် ခေါ်သံရှိသော်လည်း ကွမ်ဂျီအာက မျက်လုံးမဖွင့်ပေ။ ယင်းအစား သိုးကလေးတစ်ကောင်၏ အော်သံကသာ ပြန်လည် တုံ့ပြန်လာသည်။
ဘဲ။
ယူးဟွန်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် တင်းမာသွားသည်။ သူ စိုးရိမ်နေခဲ့သည့် စတုတ္ထမြောက် တံဆိပ်မှာ ကျိုးပေါက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ယူးဟွန်းနှင့် ကွမ်ဂျီအာကြားရှိ လှေကားထစ် အလယ်ဗဟိုတွင် အေးစက်သော အနက်ရောင် အော်ရာများ ထွက်ပေါ်နေသည့် ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
အရိုးစုမြင်းကို စီးထားပြီး တစ်ဖက်တွင် လှံကိုလည်းကောင်း၊ တစ်ဖက်တွင် တံစဉ်ကိုလည်းကောင်း ကိုင်ဆောင်ထားသည့် အရိုးစုသူရဲကောင်းတစ်ဦးဖြစ်သည်။
“သေခြင်းတရားရဲ့ အပြာရောင်သူရဲကောင်း။”
သူ၏ ယခင်ဘဝတွင် ယူးဟွန်းကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး သူ၏ ၉၉ ကြိမ်မြောက် စမ်းသပ်မှု၏ အဆုံးသတ်ကို အမှတ်အသားပြုခဲ့သော ကပ်ဘေး၏ စီမံခန့်ခွဲသူ။
သူသည် ကွမ်ဂျီအာ၏ အိပ်မက်ဆိုးကို ငှားယူကာ ယူးဟွန်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ တစ်ဖန်ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။