"အို၊ မင်းက ဘယ်သူလဲ။"
ရုရှားနိုင်ငံမှ Fragment ပိုင်ရှင်သည် ဝက်ဝံတစ်ကောင်နှင့်တူသည့် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမားသော လူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။
သူ့မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို ဖြတ်သန်းသွားသည့် အမာရွတ်ကြီးတစ်ခုရှိပြီး သူ၏ လက်ဖျံများနှင့် ခန္ဓာကိုယ်၏ အခြားဖော်ပြနေသော အစိတ်အပိုင်းများတွင်လည်း အရွယ်အစားအမျိုးမျိုးရှိသည့် အမာရွတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် လူသားတစ်ယောက်ထက် တောရိုင်းထဲတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ရက်စက်ကြမ်းတမ်းစွာ ရှင်သန်ခဲ့သည့် သားရဲဝက်ဝံတစ်ကောင်နှင့် ပို၍တူသည်။
သူက ကျွန်တော့်ကို လှောင်ပြောင်သလို ပြုံးပြလိုက်သည်။
"မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းဖြေစရာမလိုဘဲ ငါသိနိုင်ပါတယ်။ ဒီမြေပေါ်မှာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတွေကို စုဆောင်းနေတာ မင်းပဲမလား။ ဒါကတော့ အံ့သြစရာပဲ။ မင်း ငါ့ဆီကို ထွက်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝမထင်ထားခဲ့ဘူး။"
"ကျန်တဲ့လူတွေကရော ဘယ်လိုဖြစ်သွားပြီလဲ။"
သူ၏ မျက်လုံးလေးလုံးက ကျွန်တော့်ကို ဖိနှိပ်ရန် ပြင်းထန်သော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း ကျွန်တော်က အနည်းငယ် မဲ့ပြုံးလိုက်ရုံဖြင့် ထိုအရှိန်အဝါအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။
"ငါ တစ်ယောက်တည်းပဲ။ အစကတည်းက ငါ့မှာ အပေါင်းအဖော်တွေ လိုအပ်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး။"
"မင်း တခြားသူတွေဆီက Fragment တွေကို အကုန်ယူလိုက်တာလား။"
"ဟုတ်တာပေါ့! ပြီးတော့ အဲဒါတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့လူတိုင်းကို ငါ သတ်ပစ်လိုက်တယ်!"
သူသည် မိမိ၏ တစ်ဖက်မျက်လုံးကို ပြူးကျယ်လျက် ထိုလုပ်ရပ်များကို ဂုဏ်ယူစရာကိစ္စတစ်ခုလို ကြွားဝါပြောဆိုသည်။
သူ့နှုတ်ခမ်းများ နားရွက်နားအထိ ရောက်မတတ် ပြဲလန်သွားသည့် ထိုအပြုံးသည် တောရိုင်းသားရဲတစ်ကောင်နှင့် ဆင်တူနေပြီး ကျွန်တော့် ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်သွားစေသည်။
"သူတို့က အသက်ကို တောင်းပန်ပြီး ငိုယိုနေရင်တောင် ငါ တစ်ယောက်ကိုမှ ချန်မထားဘူး။ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒီရွှေရောင်အလင်းတန်းကို ငါ့ကို အလကားပေးရင်တောင် ငါသူတို့ကို အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာလို့လဲ သိလား။"
"ငါကတော့ သိပ်ပြီး သိချင်စိတ် မရှိပါဘူး။"
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက ရွေးချယ်ခံထားရတဲ့ သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်လို့ပဲ။"
ထိုပိုင်ရှင်သည် ကျွန်တော့်စကားကို နားမထောင်ဘဲ ဆက်ပြောသည်။
"ငါက ဘာလို့ ဒီစွမ်းအားကို ရခဲ့တာလဲ။ ငါသိတယ်။ ဒီစွမ်းအားက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ခွန်အားမျိုး မဟုတ်ဘူး။ Awakeners တွေလား။ Collectors တွေလား။ သူတို့က ငါနဲ့ယှဉ်ရင် ဘာမှမဟုတ်ဘူး၊ ငါက ပိုပြီး သန့်စင်ပြီး ပိုအားကောင်းတယ်။ ဟုတ်တယ်... ဒါကိုပဲ ဘုရားပေးတဲ့စွမ်းအားလို့ ခေါ်နိုင်တယ်။ ပြီးတော့ ငါ အဲဒါကို ရခဲ့ပြီ။"
ဒီလောကမှာ ဘုရားသခင်တစ်ပါး ရှိရမယ်ဆိုရင် တစ်ပါးတည်းပဲ ရှိရမယ်။
ဘုရားပေးစွမ်းအားကို ရရှိပြီး အဲဒီစွမ်းအားတွေကို အကုန်စုဆောင်းနိုင်တဲ့သူက ဘုရားသခင် ဖြစ်လာနိုင်မယ်ဆိုရင်၊
အဲဒီလူဟာ သူပဲ ဖြစ်ရမယ်။
ဒါကြောင့် သူက သူတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်ခဲ့သည်။
"ယူတယ်၊ ယူတယ်၊ ထပ်ပြီးတော့လည်း ယူတယ်။ အဲဒီလိုနဲ့ ငါ့ပတ်ဝန်းကျင်က အရာအားလုံးကို ငါ ပြန်သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့တယ်။ ငါ ပိုလုပ်လေ၊ ပိုအားကောင်းလာလေပဲ။"
သူက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။ Mask of Aporia ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကျွန်တော့်ကို မြင်နေရသော်လည်း သူ ကြောက်ရွံ့သည့် အရိပ်အယောင် မပြပေ။ ယင်းအစား လာမည့် တိုက်ပွဲကို မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သတ်လိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ ရွှေရောင်အလင်းတန်းက ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်မလဲဆိုတာ ငါ သိချင်တယ်။ ငါ တကယ်ကို စောင့်မျှော်နေတာ။"
"မင်း စွမ်းအားရဖို့ ဒီနေရာကို လာခဲ့တာပေါ့။ ဟုတ်လား။"
"ဟုတ်တာပေါ့။ ဒီမြေကွက်ငယ်လေးဆီကို ငါ ဘာလို့ လာရမှာလဲ။"
"မင်းကို ဘယ်သူက ခိုင်းတာလဲ။"
"ဘာလဲ။"
ထိုပိုင်ရှင်သည် ကျွန်တော့်စကားကြောင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ သူက မေးခွန်းကို အဓိပ္ပာယ်မရှိဟု ယူဆပုံရသည်။
"ဘယ်သူက? ငါ့ကို ခိုင်းတာလား? ငါ့ကိုလား?"
သူက ရယ်မောလိုက်သည်။ အလွန်အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် ကိစ္စတစ်ခုလို သဘောထားနေသည်။
"ဟားဟားဟား! ရယ်စရာပဲ! ငါ့ကို ဘယ်သူက ထိန်းချုပ်နိုင်မှာလဲ။ အဲဒီလိုလူမျိုးသာ ရှိရင် ငါ သူ့ကို အရင်ဆုံး အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်ပစ်လိုက်မှာ။"
"ဒါဆို မင်းက ကိုယ့်ဆန္ဒနဲ့ကိုယ် လာတာပေါ့။"
"မင်းက သိသာထင်ရှားတဲ့အရာကို မေးနေတာပဲ။ စွမ်းအားတွေကို စုဆောင်းနေရင်းနဲ့ ငါ ခံစားမိတယ်။ တခြားနေရာတွေမှာ ငါ့လိုလူတွေ ရှိနေသေးတယ်။ ပြီးတော့ ငါ နောက်ထပ် တစ်ခုကိုလည်း သဘောပေါက်လိုက်တယ်။ ငါ ဒီကို လာရင် စွမ်းအားတွေကို ပိုရနိုင်မယ်ဆိုတာပဲ။ ငါနဲ့ စိတ်ကူးတူတဲ့ တခြားလူတွေလည်း ရှိနိုင်တယ်။"
"မင်းက တခြားပိုင်ရှင်တွေ ရှိနေမှန်း သိထားတာပေါ့။"
"သူတို့က ကမ္ဘာ့တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ ရှိနေရင်တောင် သူတို့က ငါနဲ့ အတူတူပဲ ပြင်းထန်တဲ့ လှိုင်းတွေကို ထုတ်လွှတ်နေတာလေ။ ငါ မသိဘဲ ဘယ်နေပါ့မလဲ။ ဒါကြောင့် ဒါက ပြိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုပဲ။ အရင်ဆုံး စွမ်းအားရတဲ့သူက ပိုမြန်မြန် အားကောင်းလာမယ်၊ အဲဒီစွမ်းအားနဲ့ပဲ သူတို့က ဘုရားသခင်ရဲ့ အမှန်တကယ် နေရာကို ရောက်နိုင်မှာ။"
"ငါ နားလည်ပြီ။"
သူ့စကားတွေကြောင့် မသေချာသည့် အချက်အချို့ကို ကျွန်တော် နားလည်သွားသည်။
ဒီပိုင်ရှင်က သူ ကိုရီးယားကို ကိုယ့်ဆန္ဒနဲ့ကိုယ် လာခဲ့တာလို့ ပြောသလို တခြားသူတွေလည်း အတူတူပဲလို့ ဆိုသည်။ သို့သော် သူတို့အားလုံး တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တစ်ရက်တည်း၊ အချိန်တူတူ ရောက်လာကြတယ်ဆိုတာကတော့ ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်နည်းသည်။
ဒါဆိုရင်တော့ တစ်ခုတည်းသော အဓိပ္ပာယ်ပဲ ရှိသည်။
သူတို့သည် ကိုယ်တိုင်တောင် မသိလိုက်ဘဲ အလွန်သိမ်မွေ့စွာ ထိန်းချုပ်ခံနေကြရခြင်း ဖြစ်သည်။
"မင်းဆီကနေ ရစရာ ဘာမှမရှိတော့ဘူးဆိုရင် ဒီအဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားစစ်ထိုးပွဲကို ဆက်လုပ်နေဖို့ မလိုတော့ဘူး။"
"ဘာ။"
ထိုပိုင်ရှင်၏ ကြမ်းတမ်းနေပြီးသား မျက်နှာသည် ပို၍ပင် ရက်စက်စွာ တွန့်လိမ်သွားသည်။
သူ့ကို ချက်ချင်း မသတ်ဘဲ စကားတွေ အပြန်အလှန် ပြောနေတာကြောင့် ကျွန်တော့်ကို မောက်မာနေတယ်လို့ သူ ထင်နေတာလား။
‘ဘယ်လောက်တောင် မောက်မာတဲ့ ကောင်လဲ။’
ကျွန်တော် ဝတ်ထားတဲ့ Mask က သာမန်မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိပေမယ့် အဲဒါက အကုန်ပဲ။
သူ့ကို စကားနည်းနည်းပြောလိုက်ရုံနဲ့ ကျွန်တော့်ကို အထင်သေးပြီး အားနည်းတယ်လို့ ယူဆနေတာကို ကြည့်ပြီး သူ့ကို ကျွန်တော်တို့ကြားက အစစ်အမှန် ခွန်အားကွာဟချက်ကို ပြသပေးဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ပြီးတော့ သူ ဘယ်လောက်တောင် မောက်မာနေမိမှန်း သူ နာကျင်စွာနဲ့ သိသွားလိမ့်မယ်။
ဒီနေရာမှာ ရပ်နေပေးရုံနဲ့တင် သူ့ကို ဘယ်လောက်တောင် ကရုဏာသက်ပေးထားလဲဆိုတာကိုပေါ့။
"ဟုတ်တယ်။ စဉ်းစားကြည့်တော့ ဒီကျွန်းဆွယ်ငယ်လေးမှာ မင်းအပြင် ရွှေရောင်အလင်းတန်း ပိုင်ရှင်တွေ နောက်ထပ် အနည်းငယ် ရှိသေးတာပဲ။"
သူက ဝေးလံတဲ့နေရာမှာ ရှိနေတဲ့ တခြား Fragment တွေရဲ့ တည်ရှိမှုကို ခံစားမိသွားသည်။ သူ့ရှေ့မှာ ရှိနေတာက အစစ်အမှန်ဖြစ်ပြီး နောက်ထပ် လေးယောက်ကတော့ သူ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေ ဒါမှမဟုတ် နောက်လိုက်တွေလို့ ယူဆရသည်။
သူက ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ရမယ်၊ ကျန်တဲ့လူတွေက သူ့လက်အောက်ငယ်သားတွေ ဒါမှမဟုတ် အပေါင်းအဖော်တွေပေါ့။
"ငါ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ မင်းကို ချက်ချင်း သတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။"
ထိုပိုင်ရှင်သည် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး သွားတွေကို ဖြဲလျက် ယုတ်မာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
"အရင်ဆုံး မင်းရဲ့ လက်တွေ၊ ခြေထောက်တွေကို ဖြတ်ပစ်မယ်။ မင်းကို သေလို့လည်း မရ၊ ရှင်လို့လည်း မရတဲ့ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်အောင် လုပ်ပြီး မင်းရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကို မင်းရှေ့ကို ဆွဲခေါ်လာမယ်။ ပြီးတော့ မင်းမျက်စိရှေ့မှာပဲ သူတို့ကို အရှင်လတ်လတ် အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်ပစ်မယ်။"
"..."
"သူတို့ ဘယ်လောက်ပဲ အသက်ကို တောင်းပန်ပါစေ၊ မင်း ဘာမှ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း သေချင်ရင်တောင် သေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ သူတို့ဆီက ရွှေရောင်အလင်းတန်းတွေအားလုံး ငါ့လက်ထဲ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ၊ မင်း သွေးမျက်ရည်တွေ ကျပြီး အခု မင်းရဲ့ မောက်မာမှုတွေကို နောင်တရသွားလိမ့်မယ်..."
"ငါ တစ်ခု စဉ်းစားနေတာ ကြာပြီ။"
ကျွန်တော် သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး လက်ချောင်းတွေကို တောက်လိုက်သည်။
"မင်းက ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်နဲ့ မလိုက်အောင် စကားတွေ အရမ်းများနေတယ်။"
* * *
လက်တွေ့လောက မဟုတ်သည့် တခြားကမ္ဘာတစ်ခုတွင် မီးတောက်များ တောက်လောင်နေသည်။ Descartes ၏ စွမ်းအားဖြင့် ဖန်တီးထားသည့် Wonderland သည် ပြင်းထန်သော မီးတောက်များကြားတွင် မြုပ်နေသည်။
ဗုံးပေါက်ကွဲသွားသလိုမျိုး မြေပြင်တွင် ချိုင့်ခွက်များ အများအပြား ရှိနေပြီး တိုက်ပွဲအပြီး နောက်ဆက်တွဲ သက်ရောက်မှုကြောင့် လေထုကလည်း ပြင်းထန်စွာ လည်ပတ်နေသည်။
သဘာဝဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုအပြီးတွင် ကျွန်တော်သည် Fragment ပိုင်ရှင်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ရပ်နေသည်။
"ခရက်! ခရက်!"
အရင်က ကျွန်တော့်ကို မောက်မာစွာ ပြောဆိုနေခဲ့သည့် ထိုပိုင်ရှင်သည် အလွန်သနားစရာကောင်းသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်နေသည်။
သူ့၏ လက်နှင့် ခြေထောက်များမှာ ပြတ်တောက်သွားပြီး နေရာလွတ် ဖြစ်နေကာ လည်ချောင်းမှ သွေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျနေသဖြင့် အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲနေသည်။
သူက သူ့ကို အပေါ်စီးကနေ ကြည့်နေသည့် ကျွန်တော့်ကို မျက်လုံးအစုံဖြင့် မော့ကြည့်သည်။
"ဘယ်လို... ဘယ်လိုလုပ် မင်းက..."
သူသည် ထူးဆန်းသည့် ကမ္ဘာတစ်ခုထဲ ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရသည်ကို နားလည်နိုင်သော်လည်း နောက်ပိုင်း ဖြစ်ပျက်သွားသည့် မြင်ကွင်းကတော့ သူ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေသည်။
သူသည် မိမိ၏ ခွန်အားရှိသမျှ အသုံးပြု၍ အသည်းအသန် တုံ့ပြန်ခဲ့သော်လည်း အလကားသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။
ကျွန်တော်သည် သူ့စကားကို သူ့ဆီသို့ ပြန်ပေးလိုက်သည်။ ကျွန်တော်သည် သူ့လက်နှင့် ခြေထောက်များကို အရှင်လတ်လတ် ဖြတ်တောက်ပစ်ကာ သူ့ကို ကစားနေခဲ့သည်။
"မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီလောက် စွမ်းအားတွေ ရှိနေရတာလဲ..."
"အရုပ်တစ်ရုပ်ကို ပြောပြစရာ ဘာမှမရှိဘူး။"
"ကျေးဇူးပြုပြီး၊ ကျွန်တော့်ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ!"
သူ့အသက် အန္တရာယ်ရှိလာသည့်အခါ ထိုပိုင်ရှင်သည် အသည်းအသန် တောင်းပန်သည်။ ခဏလေးကမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အပြုံးသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အသည်းအသန် သနားစရာကောင်းသည့် မြင်ကွင်းဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရသည်။
"ကျေးဇူးပြုပြီး။ မင်း လုပ်ချင်တာ လုပ်ပြီးပြီလေ... ဒါကြောင့် ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ။"
"...ဟာ။"
သူက အရင်က ကျွန်တော့်ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် အခု ရှုံးနိမ့်သွားတဲ့အခါ အသက်ကို တောင်းပန်နေပြန်ပြီလား။
သူ့ရဲ့ ပြောင်းလဲသွားတဲ့ သဘောထားက ရွံစရာကောင်းပေမယ့် ပိုပြီး ရယ်စရာကောင်းတာက သူ့ရဲ့ မတည်ကြည်မှုပဲ။
သူ့ကို ဒီအခြေအနေမျိုး ရောက်အောင် လုပ်ခဲ့တဲ့သူဆီကပဲ အသက်ကို တောင်းပန်နေရတယ်လို့။
"ငါ နောက်ပြောင်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလား။"
"အီး!"
ကျွန်တော် ခါးကိုင်းလိုက်ပြီး Aporia မျက်နှာဖုံးကို သူ့မျက်နှာနား ပိုကပ်ပေးလိုက်သည်။ မျက်လုံးလေးလုံးကနေ တောက်ပသည့် အလင်းရောင်တွေ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။
အစပိုင်းမှာတော့ ထိုပိုင်ရှင်က ဒီမျက်နှာဖုံးက ခြိမ်းခြောက်ရုံလောက်ပဲလို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် မျက်လုံးလေးလုံးနဲ့ တည့်တည့် ဆုံမိချိန်မှာတော့ သူ့မျက်နှာက အရောင်ဖျော့သွားတော့သည်။
ကြောက်လန့်သွားလို့တော့ မဟုတ်။ သူ့ဒဏ်ရာတွေကနေ သွေးတွေ အလွန်အကျွံ စီးကျနေတာကြောင့်ဖြစ်သည်။
"အနည်းဆုံးတော့ ကျောရိုးလေး ရှိပါဦး။"
"ငါ... ငါ..."
ထိုပိုင်ရှင် စကားပြန်မပြောနိုင်ခင်မှာပဲ သူ့ခေါင်းက ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။
* * *
ကျွန်တော် Fragment ပိုင်ရှင်နဲ့ တိုက်ခိုက်နေချိန်မှာပဲ White Flower Management အဖွဲ့ဝင်တွေကလည်း နေရာအသီးသီးမှာ သူတို့ရဲ့ ရန်သူတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်နေကြရသည်။
ပထမဆုံးအနေနဲ့ ဂျင်ဒို (Jindo) ပင်လယ်ကမ်းခြေမှာ ဖြစ်သည်။
လူဆယ်ယောက် ကမ်းခြေကို ရောက်လာကြသည်။ သူတို့က သြစတြေးလျကနေ လာကြတာဖြစ်ပြီး လူမျိုးစုံ ပါဝင်သည့် အဖွဲ့တစ်ခု ဖြစ်သည်။
"ရွှေရောင်အလင်းပိုင်ရှင် ရှိတယ်ဆိုတဲ့နေရာက ဒါပဲလား။"
"ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။ သူတို့ကို အရင်ဆုံး စည်းရုံးကြည့်မလား။"
"မလုပ်နဲ့။ သူတို့ဘက်မှာ လူငါးယောက် ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရွှေရောင်အလင်းက အခုနှစ်ဆယ်ကျော်တယ်။ တန်းတူခွဲရင်တောင် တစ်ယောက်ကို လေးခုစီ ရမှာ။ တစ်ခုပဲ ပိုင်တဲ့ ငါတို့လိုလူတွေဘက်ကို သူတို့က ဘာလို့ ပါလာမှာလဲ။"
"ဒါဆိုရင်ကော။"
"ငါတို့ အင်အားစုပြီး သူတို့ကို တိုက်ရမယ်။ သူတို့က ပြန့်ကျဲနေတာပဲ၊ ဒီအခွင့်အရေးကို သုံးပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီ ချေမှုန်းကြမယ်။"
အားလုံး ဒီလို စကားပြောနေကြချိန်မှာပဲ အပေါ်ကနေ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
"နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာကြပြီပဲ။ စောင့်ရတာ လည်ပင်းတောင် ကျိုးတော့မယ် ထင်တယ်။"
"ဘာ!"
"မင်းက ဘယ်သူလဲ!"
ဒီနေရာမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူးလို့ ထင်ထားခဲ့တာကြောင့် မဖိတ်ခေါ်ဘဲ ရောက်လာတဲ့ ဧည့်သည်ရဲ့ အသံက သူတို့ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။
အားလုံး ကမ်းပါးထိပ်ကို မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ပင်လယ်လေကြောင့် လွင့်နေသည့် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဆံပင်ဖြူဖြူ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က သူတို့ကို အပေါ်စီးကနေ ငုံ့ကြည့်နေသည်။
"ငါက ဘယ်သူလဲ ဟုတ်လား။"
ယခုအခါ အပြည့်အဝ Collector တစ်ယောက် ဖြစ်လာသည့် ဆောဆူမင်း (Seo Sumin) သည် ခါးတွင် Dark Dragon Sword ကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး တစ်ဖက်တွင်လည်း မှာယူပြုလုပ်ထားသည့် ဘေ့စ်ဘောတုတ်ကို ကိုင်ကာ လက်ပိုက်ရပ်နေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ယုံကြည်မှုအပြည့်နှင့် ပြိုင်ဆိုင်လိုသည့် အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
"ငါက Heavenly Demon ဆောဆူမင်းပဲ။"
စကားဆုံးသည်နှင့် သူမထံမှ Seven Demonic Black Sky Divine Art ၏ စွမ်းအားများ ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
"ငါက မင်းတို့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်ပဲ။"
* * *
ဥရောပမှ Fragment ပိုင်ရှင်မှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သည်။
အနက်ရောင် အဝတ်အစားများဖြင့် သူမသည် အရိပ်တစ်ခုလို တိတ်ဆိတ်စွာနှင့် လျှို့ဝှက်စွာ ရွေ့လျားသည်။
သူမ၏ အထူးကျွမ်းကျင်မှုမှာ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် တခြား Fragment ပိုင်ရှင်တွေကို တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် သတ်ဖြတ်ပြီး ထိုစွမ်းအားဖြင့် Fragment တွေကို သိမ်းပိုက်လာခဲ့သည်။
ကိုရီးယားမြေပေါ် ခြေချချိန်မှာလည်း အလားတူ ရလဒ်မျိုးကို မျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း အစကတည်းက ကြီးမားသည့် အတားအဆီးတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့လိုက်ရသည်။
နဂါးတစ်ကောင်။
အပြာရောင် လျှပ်စီးတန်းများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော နဂါးတစ်ကောင်က သူမကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။ ဟိန်းဟောက်သံ မထွက်သော်လည်း ထိုနဂါးမှ ထွက်ပေါ်နေသည့် ပြင်းထန်သော လျှပ်စစ်ဓာတ်နှင့် ဖိအားက သူမကို ချက်ချင်း သတ်ပစ်နိုင်လောက်သည်။
သို့သော် ထိုနဂါးထက် ပို၍ ကြီးမားသော ဖိအားကို ပေးစွမ်းနိုင်သည့်သူ တစ်ယောက် ရှိနေသေးသည်။
ခေတ်မီဆန်းသစ်သော အဖြူရောင် ကိုယ်ခံပညာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က သန့်ရှင်းလှပသော ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရပ်နေသည်။
သူမဆီက ထွက်ပေါ်နေသည့် အရှိန်အဝါက သူမနောက်က နဂါးနဲ့တောင် ယှဉ်စရာ မလိုလောက်အောင် ကြီးမားသည်။
'စွန်း'
Fragment ပိုင်ရှင်သည် လက်နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ဓားမြောင်များကို ထုတ်လိုက်သည်။ သူမ အတွေ့ခံလိုက်ရပြီဖြစ်၍ တိုက်ပွဲက ရှောင်လွှဲ၍ မရတော့ပေ။ သူမ၏ ခံစားချက်မဲ့သော မျက်လုံးများက ကန်းဟယ်ရင် ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ကန်းဟယ်ရင် သည်လည်း ဓားကိုကိုင်ကာ မည်သူ့ကိုမဆို အေးခဲသွားစေနိုင်သည့် အကြည့်ဖြင့် သူမကို ပြန်ကြည့်နေသည်။
သူတို့ကြားတွင် စကားလုံးများ လိုအပ်မနေတော့ပါ။
ထိုလူနှစ်ယောက်သည် မြေပြင်မှ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခုန်ပျံထွက်လာပြီး လေထဲတွင် တိုက်မိကြသည်။
* * *
ဘူဆန်ကမ်းခြေ အနီးတစ်ဝိုက်တွင် လူငါးယောက် ပေါ်လာသည်။
သူတို့သည် ကမ်းသို့ ရောက်သည်နှင့် လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားကြပြီး သက်သေရှိမရှိ စစ်ဆေးကာ အနီးဆုံးမြို့ဆီသို့ ဦးတည်ရမည့် လမ်းကြောင်းကို ရှာဖွေကြသည်။
"၃ ကီလိုမီတာ ပတ်လည်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။"
"ဒီနေရာက တိတ်ဆိတ်ပြီး လျှို့ဝှက်သွားလာဖို့ ကောင်းတယ်။"
"မြန်မြန်ရွေ့ပြီး ရွှေရောင်အလင်းပိုင်ရှင်တွေကို ချေမှုန်းကြမယ်။"
ထိုငါးယောက်သည် ဤတာဝန်အတွက် အဖွဲ့လိုက် လုပ်ဆောင်လာကြသူများ ဖြစ်သည်။ အမေရိကန်မှ ပုဂ္ဂလိက စစ်ရေးကုмпаဏီ (PMC) တစ်ခု၏ အထူးအဖွဲ့အဖြစ် ရွှေရောင်အလင်းသည် သူတို့အတွက် အခွင့်အရေးနှင့် ကောင်းချီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူတို့လိုလူတွေ ရှိနေသေးမှန်း သိရှိပြီး သူတို့ကို သတ်ဖြတ်ကာ စွမ်းအားတွေကို စုပ်ယူခဲ့ကြသည်။
အမေရိကတွင် ရှိသမျှကို စုပ်ယူပြီးနောက် အာရှတွင် ကျန်ရှိနေသည့် အလင်းများကို သိမ်းပိုက်ရန် သူတို့ ရည်မှန်းထားသည်။
ထိုအချိန်တွင်။
'ဘန်း!'
ဘယ်နေရာမှန်း မသိသည့်နေရာမှ ကျည်ဆန်တစ်ခုက အဖွဲ့ဝင်ငါးယောက်ထဲမှ တစ်ယောက်၏ ခေါင်းကို ဖောက်ထွက်သွားသည်။
အလောင်း မြေပေါ်မကျခင်မှာပဲ ကျန်တဲ့ လေးယောက်က လျင်မြန်စွာ ပုန်းကွယ်လိုက်ကြသည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ! ၃ ကီလိုမီတာ ပတ်လည်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူးလို့ ပြောထားတာ မဟုတ်ဘူးလား!"
"ငါ သုံးခါတောင် စစ်ဆေးပြီးပြီ! ဘယ်သူမှ မရှိဘူး!"
"ဒါဆိုရင် ဒါက ဘာလဲ!"
"အားလုံး ပါးစပ်ပိတ်ထား။ ပစ်သံ ကြားလိုက်လား။"
"အသံလား? မကြားလိုက်ဘူး။"
"ခွေးကောင်၊ ဒုက္ခပဲ။"
အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည့် အသားမည်း အမျိုးသမီးက လျှာသပ်လိုက်သည်။
"ဒီရူးမိုက်တဲ့ တိုက်ခိုက်မှုက ၃ ကီလိုမီတာ အကွာအဝေးကနေ လာတာ။"
"ဘာ!"
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း အဝေးကြီးကနေ သူတို့လုပ်ရပ်တွေကို စောင့်ကြည့်နေသည့် ယူယောင်းမင်း သည် မှန်ပြောင်းမှ မျက်လုံးကို ခွာလိုက်သည်။
"သူတို့က တိုက်ခိုက်ခံရပြီးတာတောင် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်နိုင်တယ်။ သာမန်လူတွေ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ရဲ့ ပစ္စည်းကိရိယာနဲ့ ဝတ်စုံတွေကို ကြည့်ရတာ ကြမ်းတမ်းတဲ့ အခြေအနေတွေကို ကျင့်သားရနေတဲ့ ကြေးစားစစ်သည်တွေပဲ ဖြစ်ရမယ်။"
ဒါက ခက်ခဲလိမ့်မည်။
ရန်သူတွေက သာမန် Fragment ပိုင်ရှင်တွေ မဟုတ်ဘဲ စစ်ရေးမှာ အထူးကျွမ်းကျင်သူတွေ ဖြစ်နေသည်။
သေနတ်ကို ကိုင်တွယ်သည့် ယူယောင်းမင်း အတွက်တော့ သူတို့က အဆိုးရွားဆုံး ရန်သူတွေပဲ ဖြစ်သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ သူတို့သည် ပထမဆုံး ကျည်ဆန်လာသည့် အကွာအဝေးနှင့် လမ်းကြောင်းကို အမြန်တွက်ချက်ပြီး စနစ်တကျ ရွေ့လျားကာ အေးဆေးစွာ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။
ဒါပေမဲ့လည်း။
"ငါတို့ ရှုံးလိမ့်မယ်လို့တော့ မထင်ဘူး။"
ယူယောင်းမင်း သည် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ကျည်တောင့်ကို ခတ်လိုက်သည်။
* * *
အားလုံး စစ်ပွဲထဲ နစ်မွန်းနေချိန်တွင်။
ကွမ်ဂျီအာ သည် ဂန်နွန် (Gangneung) မြို့ကို ငုံ့ကြည့်နိုင်သည့် တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေသည်။
'ဒါက ဘာလဲ? သူတို့ ဒီနားကို ဖြတ်သွားရမယ့် အချိန်ပဲ။'
သူမအတွက် ရန်သူက တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အများကြီးပဲ ဖြစ်ဖြစ် အရေးမကြီးပေ။ သူမ စိတ်ထဲမှာ ရှိနေတာက ဒီကိစ္စကို ဘယ်လောက် မြန်မြန် အဆုံးသတ်ပြီး ပြန်သွားနိုင်မလဲဆိုတာပဲ။
ရှုံးနိမ့်ဖို့ဆိုတာ မရှိနိုင်ဘူး။ ဖြစ်နိုင်ခြေကို ငြင်းပယ်တာ မဟုတ်ပေမဲ့ သူမကိုယ်သူမ ယုံကြည်မှု ရှိသည်။ ဒါကို ထည့်တွက်ရင်တောင် သူမ ရှုံးလိမ့်မယ်လို့ မထင်မိ။
'ဒီနေ့တော့ ထူးထူးခြားခြား စိတ်ကြည်လင်နေပါလား။'
ဓားကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြင်ဆင်ပြီးနောက် သူမ ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။
ချဉ်းကပ်လာသည့် အရှိန်အဝါကို သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ ရောက်လာကြပြီ။ ကွမ်ဂျီအာ သည် ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ရန်သူ ပေါ်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်နေသည်။
'…လူတွေ အများကြီးပဲ။ ငါ ဝိုင်းခံလိုက်ရပြီ။'
သူမ လူငါးဆယ်ကျော်ရဲ့ အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မျက်လုံးကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ရင်း သူတို့က သူမကို တမင်တကာ ပစ်မှတ်ထားနေတာကို ရိပ်မိလိုက်သည်။
သူမ ဒီမှာ စောင့်နေမှန်း သိသွားတာလား။ ဒါပေမဲ့ ငါးဆယ်ဆိုတာ အရမ်းများလွန်းတယ်။
သူမ တွေးတောနေစဉ်မှာပဲ လူတစ်ယောက်က သူမရှေ့ကို ထွက်လာသည်။
"…မင်း။"
ထိုလူကို မှတ်မိလိုက်သည့်အခါ ကွမ်ဂျီအာ ၏ စိတ်ထဲတွင် ပို၍ ရှုပ်ထွေးသွားသည်။
"Unleashed ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဂျင်ချောင်ဝန်း (Jin Cheong-woon)…"
"ငါတို့ အရင်က တွေ့ဖူးကြတယ် မဟုတ်လား။"
ဂျင်ချောင်ဝန်းက သူငယ်ချင်းဟောင်းတစ်ယောက်ကို နှုတ်ဆက်သလိုမျိုး သူမကို ပြုံးပြီး လက်ပြသည်။ ကွမ်ဂျီအာ သည် သူ ဘာလုပ်ဖို့ ကြံစည်နေမှန်း လုံးဝ မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။
မဟုတ်ဘူး၊ ဒါ အရေးမကြီးပါဘူး။ သူမရှေ့က ရန်သူကို သိလိုက်တာနဲ့ သူမ ဘာဆက်လုပ်ရမယ်ဆိုတာ ရှင်းသွားပြီ။
"ကန်းယူဟွန်း မရှိတာတော့ နှမြောစရာပဲ။"
"အို၊ ဒါကို စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါက သူ့ကို တမင်ရှောင်လာခဲ့တာ။"
"ဘာ?"
"ငါ တွေ့ချင်တဲ့သူက မင်းပဲ၊ Mad Dog ကွမ်ဂျီအာ။ ဒါမှမဟုတ် ဒီနာမည်နဲ့ပဲ ခေါ်ရမလား။"
ဂျင်ချောင်ဝန်းက ပြုံးပြီး သူမကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။
"ကိုဒက်စ် ‘Bookmark’ ရဲ့ ပိုင်ရှင်။"