‘ငါ ဒီအကြောင်း ကြားဖူးတယ်။’
ဂါလစ်ဇ်သည် အပြစ်ကင်းစင်ပုံပေါက်နေသည့် ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် ကောင်လေးကို ကြည့်ရင်း တံတွေးကို အနိုင်နိုင်မျိုချလိုက်သည်။
‘တယ်လာ တွေထဲမှာ စကြာဝဠာအစကတည်းက ရှိနေခဲ့တယ်လို့ ပြောကြတဲ့ ရှေးဦး တယ်လာ တစ်ပါး ရှိတယ်။ သူတို့ထဲမှာမှ ကိုယ်ပိုင်အဖွဲ့အစည်းကို မတည်ထောင်ဘဲ ရောနှောကမ္ဘာ (Mixed World) တစ်ခွင် လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေရဲ့ ဘုရင်တစ်ပါး ရှိတယ်။’
ကျန်တဲ့ သုံးပါးကတော့ ကိုယ်ပိုင်အဖွဲ့အစည်းတွေကို တည်ဆောက်ပြီး ဘုရင်တွေအဖြစ် အုပ်ချုပ်ကာ ကိုယ်ပိုင်ဘွဲ့ထူးတွေ ရထားကြပေမဲ့၊ တစ်ယောက်တည်း လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ ဒီဇာတ်လမ်းတွေရဲ့ ဘုရင်ကတော့ ထူးခြားတဲ့ သဘောမျိုးနဲ့ နာမည်ကြီးသည်။
သူက လူရူးတစ်ယောက်။
သူ ဘယ်မှာရှိနေတယ်၊ ဘာလုပ်နေတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြပေမဲ့ အိုအယ်လို (Oelo) ကတော့ တခြားသော ဇာတ်လမ်းတွေရဲ့ ဘုရင်တွေနဲ့ တန်းတူနီးပါး ရှိနေတတ်သည်။
ဂါလစ်ဇ်တစ်ယောက် ဒီလိုလူမျိုးကို လူကိုယ်တိုင် တွေ့ရတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။
“အိုအယ်လို။ မင်းက ငါနဲ့ တန်းတူဖြစ်နေရင်တောင် ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ရုံးချုပ်ဆီ လာလည်တာကတော့ အတော်လေး ရိုင်းပျရာရောက်တယ်။”
“ငါတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဒီလောက်တောင် တရားဝင်လုပ်စရာ လိုလို့လား။”
“မင်းက ဖိတ်ခေါ်ချက်မရှိဘဲ ရောက်လာတာလေ။ ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း က ငါ့ပိုင်နက်၊ ပြီးတော့ ငါကိုယ်တိုင်ပဲ။ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဒီနေရာကို လာရကောင်းမှန်း မင်း သိသင့်တာပေါ့။”
“ဟုတ်လို့လား။ ဒါဆိုရင် ငါ့ကို မောင်းထုတ်ကြည့်ပါလား။”
အိုအယ်လိုသည် လော့ဖ်အောက် (Lotfiout) ၏ ခြိမ်းခြောက်သည့် အကြည့်များကြားမှပင် တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးသို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
“ငါ မလုပ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား။”
“မေ့သွားပြီလား။ ငါက လှည့်လည်သွားလာခြင်းရဲ့ ဘုရင်လေ။ ဒီ ရောနှောကမ္ဘာမှာ ငါသွားချင်ရင် မရောက်နိုင်တဲ့ နေရာဆိုတာ မရှိဘူး။”
“မင်းကတော့ မကြာသေးခင်ကမှ ကောင်းကင်ဘုံဈေးကွက် (Celestial Market) ရဲ့ အလွတ်ဈေးတန်းနားမှာ ပုန်းအောင်းပြီး ကြွားလုံးထုတ်နေခဲ့တာ မဟုတ်လား။”
“အဲ့လိုလား။ ဒါ ကြွားလုံးထုတ်တာ ဟုတ်မဟုတ် မင်း စမ်းကြည့်လို့ ရပါတယ်။”
အိုအယ်လိုနှင့် လော့ဖ်အောက်။
ဇာတ်လမ်းတွေရဲ့ ဘုရင်နှစ်ပါးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့၏ အကြည့်များ လေထဲတွင် ထိတွေ့သွားပြီး ကြီးမားသော ဖိအားများကို ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ဖြန့်ကျက်လိုက်သည်။
ယူဟွန်းနှင့် ဂါလစ်ဇ်တို့ပင် မသိလိုက်ဘဲ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားမိကြသည်။
‘ဇာတ်လမ်းတွေရဲ့ ဘုရင်တွေပဲ။ ပထမမျိုးဆက် နတ်ဘုရားတွေနဲ့ တန်းတူ အစွမ်းအစတွေကို ပြသနေကြတာပဲ။’
အိုအယ်လိုသည် သူ၏ အစစ်အမှန်ကိုယ်ခန္ဓာမဟုတ်ဘဲ အတုကို အသုံးပြုနေသော်လည်း လော့ဖ်အောက်၏ ခံတပ်ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည့် ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း အတွင်းမှာပင် တစ်လက်မမျှပင် အလျှော့မပေးခဲ့ပေ။
ဇာတ်လမ်းတွေရဲ့ ဘုရင်အားလုံးကို တန်းတူဟု သတ်မှတ်ထားကြသော်လည်း အိုအယ်လိုသည် အနည်းငယ် ပိုသာသည်ဟု ယူဟွန်းက တွေးမိသည်။
ဒီလို တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ အားပြိုင်မှုက ဘယ်လောက်ကြာအောင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သလဲ။
ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မဲ့တဲ့ အားပြိုင်မှုကို ဆက်လုပ်နေတာဟာ အချိန်ကုန်ရုံပဲရှိမယ်ဆိုတာ သိလိုက်တဲ့ လော့ဖ်အောက်ကပဲ နောက်ဆုံးမှာ အလံဖြူထောင်လိုက်ရသည်။
“ချီး။ မင်းကသာ အဆင့်မမီတဲ့ မိတ်ဖက်တစ်ယောက်ဆိုရင် ငါ့ဆီ အတင်းအဓမ္မ လိုက်လာအောင် ခြိမ်းခြောက်ပြီး ခေါ်လာမှာ။”
“ဒါကြောင့်လည်း ငါ ရောက်လာတာပေါ့။ ငါ့အပြင် မင်းကို တားနိုင်မယ့်သူ ဘယ်သူရှိသေးလို့လဲ။”
“ဒါကြောင့်လည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်ရတာပေါ့။ ကောင်းပါပြီ။ ဒုတိယအကြီးအကဲ ကန်းယူဟွန်း ရေ၊ ဂုဏ်ယူပါတယ်။ မင်း ငါ့ကို အောင်အောင်မြင်မြင်နဲ့ ထိုးနှက်နိုင်သွားပြီ။”
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ယူဟွန်းက အိုအယ်လိုနဲ့ ဘယ်အချိန်မှာ ဘယ်လိုတွေ့ဆုံပြီး ဒီလောက်အထိ ရင်းနှီးသွားရသလဲဆိုတဲ့အချက်ကို လော့ဖ်အောက် လက်ခံပေးရုံကလွဲပြီး တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။
ဒီလိုနဲ့ ယူဟွန်း၏ နုတ်ထွက်စာကို ငြင်းပယ်စရာ အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ချေ။ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း ကြေညာပြီးသား ဖြစ်နေသည်။
“စိတ်မကောင်းဖြစ်စရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်က ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း ကနေ ထွက်သွားရင်တောင် တစ်ချိန်က ဒီနေရာရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့အချက်က ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
“ဒါဆိုရင်?”
“ကျွန်တော်တို့ ဆက်ပြီးတော့လည်း မိတ်ဖက်တွေအဖြစ် အလုပ်တွဲလုပ်လို့ ရတာပဲ။ လုပ်ငန်းခွဲတာလို့ ခေါ်မလား။”
“ဘယ်သူ့ဖိနှိပ်မှုမှ မခံရတဲ့ လွတ်လပ်မှုကို ကြိုက်တယ်လို့ မင်း ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။”
“အဲ့ဒါက ကျွန်တော် ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်တည်နိုင်တဲ့အထိပါပဲ။ ဒါကို နောက်တစ်လှမ်း ဆုတ်ပြီး နှစ်လှမ်းတိုးဖို့လို့ သတ်မှတ်လိုက်ကြတာပေါ့။”
“မဆိုးဘူး။”
လော့ဖ်အောက်ကလည်း အခြေအနေကို အတင်းမတွန်းတော့ပေ။ အိုအယ်လို ဝင်ပါလာမှတော့ လောဘတက်နေခြင်းက သူ့ကိုသာ အကျည်းတန်စေလိမ့်မည်။
ဒီလို မြင့်မားတဲ့ ရာထူးကို ရောက်နေသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာက အရေးကြီးပြီး လော့ဖ်အောက်ကတော့ ဒါကို နားလည်လောက်သည့် အသိဉာဏ် ရှိသည်။
“ငါ့ကုမ္ပဏီမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကိုယ်ပိုင်ရပ်တည်သွားတဲ့ တယ်လာ တစ်ယောက် ပေါ်ထွက်လာပြီပေါ့။”
“အရင်က မရှိခဲ့ဘူးလား။”
“ဘယ်လောက်ပဲ ခက်ခဲနာကျင်ပါစေ၊ ကုမ္ပဏီရဲ့ ခိုင်မာတဲ့ နံရံတွေအပြင်ဘက် တောရိုင်းထဲကို ထွက်ရဲတဲ့ စိတ်ဓာတ်မျိုး ရှိတဲ့သူ မရှိခဲ့ဘူး။”
“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်က ဒီကိစ္စမှာလည်း ပထမဆုံးပဲပေါ့။”
“နှမြောစရာပဲ။ အငယ်ဆုံး မန်နေဂျာဖြစ်ခဲ့ပြီးနောက်မှာ အငယ်ဆုံး ဒါရိုက်တာဆိုတဲ့ ဘွဲ့ကို ရသွားတာကို မြင်ချင်ခဲ့တာ။”
ဒီလို ပြောနေသည့်တိုင် ယူဟွန်း၏ ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာကြောင်း လော့ဖ်အောက် သိသည်။ ဒါကတော့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ အရည်အချင်းရှိသူတစ်ယောက်ကို လက်လွှတ်လိုက်ရတဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ ညည်းတွားသံမျှသာ။
“ကဲ၊ အဓိက ကိစ္စတွေကို အတော်လေး ဖြေရှင်းပြီးပြီဆိုတော့ အနှစ်ချုပ်ကို သွားကြမလား။”
အိုအယ်လိုကတော့ စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး သူ ဒီကို အလကား လာခဲ့တာ မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြလိုက်သည်။
“လော့ဖ်အောက်၊ ငါ လမ်းမှာ ကြားလိုက်တယ်။ ကုမ္ပဏီထဲကို ပိုးကောင် (Bug) တစ်ကောင် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာတယ်ဆို။”
“ဟုတ်တယ်။ ပရေးရှင်း (Praytion)။ သူက သူလျှိုတစ်ယောက်ကို ထည့်လိုက်တယ်။ မဟုတ်ဘူး၊ ပိုပြောရရင် သူက အရင်ကတည်းက ရှိနေတဲ့သူတစ်ယောက်ကို ချဉ်းကပ်ပြီး စည်းရုံးလိုက်တာ။”
“ဒါဆို သူက ဒီလောက်ကြာအောင် ပုန်းနေပြီးမှ နောက်ဆုံးတော့ လှုပ်ရှားလာပြီပေါ့...”
အိုအယ်လို၏ အကြည့်က ယူဟွန်းဆီ ရောက်သွားသည်။
ပရေးရှင်း လှုပ်ရှားလာသည့် အချိန်က ယူဟွန်း အပိုင်းအစတွေကို စုဆောင်းနေသည့် အချိန်နှင့် တိုက်ဆိုင်နေသည်။
သူ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင်၊ ယူဟွန်းသည် ပရေးရှင်းကို လှုပ်ရှားလာအောင် ဆွဲဆောင်နိုင်သည့် အကောင်းဆုံးသော အစာဖြစ်လာခဲ့သည်။
“ဒါနဲ့၊ ပရေးရှင်းရဲ့ လက်ပါးစေကို ဘာလုပ်လိုက်လဲ။”
“ကျွန်တော် သတ်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်လက်နဲ့တင်ပဲ။”
“မင်း ရူးနေတာလား။ ဝန်ခံချက် ရအောင် မလုပ်ခဲ့ဘူးလား။”
“ဒါဆို ကျွန်တော့်ကို သွားတွေနဲ့ အမြဲခြိမ်းခြောက်နေမယ့်သူကို ကျွန်တော်က အေးအေးဆေးဆေးပဲ ထိုင်ကြည့်နေရမှာလား။”
“ဟူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သတ်လိုက်ရင်တောင် သူတို့ရဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို လေ့လာခဲ့သေးလား။ ဘယ်နားမှာလဲ။”
“ဘာအရိပ်အယောင်မှ မတွေ့ခဲ့ရဘူး။ သူက သတိထားပြီး ချဉ်းကပ်လာတာ။ ဒါပေမဲ့ သူက အတော်လေး ဒုက္ခပေးမယ့် သတင်းတွေကို ဖြန့်သွားတယ်။ အပိုင်းအစတွေ အကုန်လုံး စုမိသွားရင် ကမ္ဘာပျက်လိမ့်မယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပေါ့။ သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက ဒမ်ချွန်း (Damcheon) နဲ့ ကတ်သာစစ် (Catharsis) တို့နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ကမ္ဘာကြီးကို ဖျက်ဆီးလိမ့်မယ်လို့ တခြားသူတွေကို လိမ်ညာပြီး ယုံကြည်အောင် လုပ်နေပုံရတယ်။”
“ဟာသပဲ။ သူကိုယ်တိုင်ကသာ ကမ္ဘာကို ဖျက်ဆီးမယ့်သူလို ပုံစံမျိုးနဲ့။”
အိုအယ်လိုက သူ ရထားတဲ့ သဲလွန်စ ပျောက်သွားလို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေပေမဲ့ ပရေးရှင်း စတင်လှုပ်ရှားလာပြီဆိုတဲ့ သတင်းက သတင်းကောင်းဖြစ်တာကြောင့် အလွန်အမင်းတော့ စိတ်မပျက်ခဲ့ပေ။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တစ်ခုခုတော့ သိလိုက်ရတာပေါ့။ ဘာမှမသိရတာထက်စာရင် ကောင်းပါတယ်။”
“ပြန်တော့မလို့လား။”
“ဒီမှာ ထပ်ရစရာလည်း မရှိတော့ဘူး၊ မင်းကလည်း ငါ့ကို အနေရခက်နေမှာလေ။ မဖိတ်ခေါ်ဘဲ လာတဲ့ ဧည့်သည်တစ်ယောက်အဖြစ် ငါ မနေချင်ပါဘူး။”
“မင်းကတော့ အမြဲတမ်း ပေါ့ပါးနေတာပဲ။”
“ငါက ပေါ့ပါးလို့ ဘယ်နေရာကိုမဆို အချိန်မရွေး သွားနိုင်တာပေါ့။ မင်းလို နေရာမှာပဲ လေးလံစွာ ထိုင်နေတဲ့သူနဲ့တော့ မတူဘူး။”
လော့ဖ်အောက်က သူ ပြောစရာ ကုန်ပြီဟု ဆိုကာ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ အိုအယ်လိုနဲ့ ဆက်ငြင်းခုံနေရင် သူပဲ ပင်ပန်းရလိမ့်မည်။
မခွဲခွာခင်မှာ လော့ဖ်အောက်က ယူဟွန်းကို စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်သည်။
“ငါ အခုထိ မသိခဲ့ပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြစ်လာပြီ။ ကန်းယူဟွန်း။ မင်းရဲ့ ရှေ့ဆက်လမ်းမှာ အလွန်နာကျင်ရမယ့် ကံကြမ္မာတွေ ရှိနေနိုင်တယ်။ မင်းက ကိုဒက်စ် နဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်ဆိုရင် ပိုတောင် ဆိုးဦးမယ်။”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်။”
ယူဟွန်းသည် အပိုင်းအစများ၏ စွမ်းအားဖြင့် ပြန်လာသည့်အခါနှင့် သူတို့နှင့် ဆက်စပ်မှုများ ပိုမိုခံစားရသည့်အခါတွင် ဒါကို သိရှိသွားခဲ့သည်။
သူက ကမ္ဘာကြီးကို ကယ်တင်လိုက်ပြီဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ ကံကြမ္မာက အဲ့ဒီမှာတင် အဆုံးမသတ်ခဲ့ပေ။
ယူဟွန်းပင် နောက်ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ကြိုမတွေးနိုင်ခဲ့။
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သွားရဦးမယ်။”
“မင်း ကံကြမ္မာကို ဆန့်ကျင်ပြီး တိုက်ခိုက်တော့မလို့လား။”
“ကျွန်တော် ကံကြမ္မာဝါဒကို မယုံဘူး။”
ဟုတ်သည်။ သူ အတိတ်က ကံကြမ္မာကို ကျိန်ဆဲခဲ့ဖူးပေမဲ့ အခုတော့ မဟုတ်တော့ပေ။
ဒီလောကမှာ ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားတဲ့အရာဆိုတာ မရှိဘူး။ သူ ရွေးချယ်တဲ့ ရွေးချယ်မှုတွေအပေါ် မူတည်ပြီး အနာဂတ်က ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်။
“ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်ရှေ့က အမှန်တရားကိုပဲ မြင်တယ်။”
“ဟားဟား။ ဒီလို စိတ်ဓာတ်ရှိတဲ့ လူငယ်တွေကို ငါ သဘောကျတယ်။”
လော့ဖ်အောက်က ပြောရင်း ယူဟွန်းကို စာရွက်အပိုင်းအစလေးတစ်ခု ပေးလိုက်သည်။ အဲ့ဒါက လုပ်ငန်းသုံး ကတ်ပြားတစ်ခု ဖြစ်သည်။
“အကူအညီ လိုရင် ငါ့ကို ဆက်သွယ်လိုက်။”
လော့ဖ်အောက်က သူ့ရဲ့ ဆက်သွယ်ရန် အချက်အလက်ကို တိုက်ရိုက်ပေးလိမ့်မည်ဟု ယူဟွန်း မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူက ခေါင်းငုံ့ပြီး ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။
အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ ယူဟွန်းနှင့် အိုအယ်လိုတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း မှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
အိုအယ်လိုက သူ့စွမ်းအားကို သုံးပြီး တစ်ယောက်တည်း ရောက်လာခဲ့တာဖြစ်ပေမဲ့ အခုတော့ သူနဲ့ ယူဟွန်းတို့ အတူတူ ပြန်ကြတာမို့ အာကာသရထားကို စီးလာခဲ့ကြသည်။
“တခြားသူတွေကို နှုတ်ဆက်စရာ မလိုဘူးလား။”
“မကြာခင် ပြန်တွေ့ကြမှာပါ။ အဲ့လောက်အထိ လုပ်စရာ မလိုပါဘူး။”
“အင်း၊ ဟုတ်တော့လည်း ဟုတ်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ်။ လော့ဖ်အောက်က သူ့ရဲ့ လုပ်ငန်းသုံးကတ်ပြားကို ထုတ်ပေးတာမျိုးက သိပ်မတွေ့ရတဲ့ ကိစ္စလေ။”
“ဟုတ်လို့လား။”
“မဟာပညာရှိတပ်မတော်က နတ်ဝိဇ္ဇာတွေဆိုရင် သူ့ကတ်ပြားရဖို့အတွက်ဆိုရင် ဘာမဆိုလုပ်မယ့်သူတွေ အများကြီးပဲ။ မင်းလက်ထဲမှာ ရှိနေတာက ဘယ်လောက်တန်ဖိုးကြီးလဲဆိုတာ မင်းသိသင့်တယ်။ အခုဆို မင်းက ငါ့ရဲ့ မိတ်ဖက်လည်း ဟုတ်သလို လော့ဖ်အောက်ရဲ့ ကတ်ပြားကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့သူလည်း ဖြစ်နေပြီ။”
“ခင်ဗျားကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းနေတာပဲ။”
“ငါက အဲ့လောက်တော့ ထိုက်တန်တာပေါ့။”
“အင်း၊ ဟုတ်တာပေါ့လေ။”
အိုအယ်လိုက အာကာသရထား ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကို ငေးကြည့်ရင်း ခြေထောက်တွေကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
“တိုးတက်မှုတော့ ရှိလာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ပရေးရှင်း က ပြဿနာပဲ။ အပိုင်းအစတွေကို သုံးပြီး သူ တစ်ခုခု ကြံစည်နေတယ်ဆိုတာ သိရတာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ရတယ်။”
ဒါရိုက်တာ ဟာတာက ဂီယွန်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာက အပိုင်းအစတွေရဲ့ စွမ်းအားကို သုံးခဲ့တာကြောင့် ဖြစ်သည်။
စွမ်းအားတစ်ဝက် ဆုံးရှုံးထားတဲ့ နတ်ဝိဇ္ဇာတစ်ယောက်အနေနဲ့ အပိုင်းအစတွေရဲ့ စွမ်းအားကို မခုခံနိုင်ပေ။ ပထမမျိုးဆက် နတ်ဝိဇ္ဇာဖြစ်နေပါစေ၊ အတူတူပါပဲ။
ဟာတာက အဲ့ဒီအလုပ်ကို လုပ်ခဲ့ပေမဲ့ အပိုင်းအစကို ထောက်ပံ့ပေးခဲ့တာကတော့ ပရေးရှင်း ဖြစ်သည်။
ဟာတာ ပြောခဲ့တဲ့ ကမ္ဘာပျက်မယ့်အကြောင်း အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကလည်း ပရေးရှင်း လမ်းကြောင်းလွဲအောင် လုပ်ထားတဲ့အရာတွေ ဖြစ်မှာ သေချာသည်။
ဒါက ပရေးရှင်းဆီမှာ တခြားအပိုင်းအစတွေ ရှိနေသေးပြီး တခြားတစ်ခုခုကိုလည်း ကြံစည်နေလိမ့်မယ်ဆိုတာကို ပြနေသည်။
“သူ ကမ္ဘာမြေကိုတောင် ရောက်နေလောက်ပြီ ဖြစ်မယ်။”
“အဲ့ဒါကတော့ ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာပဲ။”
ဂီယွန် ဘယ်လို ပြောင်းလဲသွားလဲ၊ အဲ့ဒီနောက်မှာ ဘယ်လို ဘေးဒုက္ခတွေ ကြုံခဲ့ရလဲဆိုတာကို ယူဟွန်း ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့ရပြီးသား ဖြစ်သည်။
ကမ္ဘာမြေပေါ်မှာ နတ်ဝိဇ္ဇာတွေ မရှိတာမို့ အဲ့ဒီလို ဘေးဒုက္ခမျိုးတော့ ဖြစ်မလာနိုင်ပေမဲ့၊ အပိုင်းအစတွေ အများကြီးရှိနေတဲ့ နေရာမှာ ဘာမှမဖြစ်ဘူးလို့ အာမခံချက်မရှိပေ။
အပိုင်းအစတွေ အများကြီးရှိနေတာကြောင့် ပိုသေးငယ်ပြီး အရေအတွက်များတဲ့ ပြဿနာတွေ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြစ်လာနိုင်စရာ ရှိသည်။
“မှန်တယ်။ ဒါကြောင့် အပိုင်းအစတွေကို ဆက်ပြီး စုဆောင်းထားပါ။ သူ့ကိုယ်သူ ထွက်ပေါ်လာအောင် အထိ အသည်းအသန် ဖြစ်လာစေရမယ်။”
“အိုအယ်လို၊ ခင်ဗျားရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”
“ငါကတော့ သူ့ခြေရာတွေ ပေါ်လာတဲ့ နေရာတွေကို လိုက်စစ်ဆေးရင်း ဆက်သွားနေမှာ။ မင်းလည်း ဂရုစိုက်ပါ။ ပရေးရှင်းက ဘယ်အချိန်မဆို ကမ္ဘာမြေပေါ်မှာ ပေါ်လာနိုင်တယ်။”
“လော့ဖ်အောက်က သူ့နောက်လိုက်တွေကို စာအုပ်ပိုးကောင်တွေ (Bookworms) လို့ ခေါ်တယ်လို့ ပြောတယ်။ အဲ့ဒါတွေက တကယ်တမ်း ဘာတွေလဲ။”
“စာအုပ်ပိုးကောင်တွေဆိုတာ ဘာလို့ ထင်လဲ။ စာအုပ်ကို စားတဲ့ သတ္တဝါတွေပေါ့။ မှတ်မိလား၊ ဒီလောကကြီးက ငါတို့ရဲ့ ဖခင် ဖန်တီးခဲ့တဲ့ ကျယ်ပြောလှတဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ်ပဲ။ လောကရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်က စာသားအသေးလေးတွေ ဖြစ်နေတာက အဲ့ဒီလွှမ်းမိုးမှုကြောင့်ပဲ။”
“ဟုတ်ပြီ။”
“စာအုပ်ပိုးကောင်တွေက အဲ့ဒီစာအုပ်တွေကို စားပစ်ကြတယ်၊ တကယ်တမ်းမှာတော့ ဒီလောကကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်တာပေါ့။ ပရေးရှင်းက ပထမဆုံး စာအုပ်ပိုးကောင်ဖြစ်ပြီး သူ့လွှမ်းမိုးမှု ခံရတဲ့သူတွေကလည်း စာအုပ်ပိုးကောင်တွေ ဖြစ်လာကြတယ်။”
“ကမ္ဘာပျက်တယ်ဆိုတာက အိတ်စ်ကိုဒတ်စ် (Exodus) နဲ့ အတူတူလောက်ပဲ မဟုတ်လား။”
“သူတို့ ရှာဖွေနေတဲ့ ပျက်သုဉ်းမှုက သင်္ကေတတစ်ခုပဲ။ ကြေကွဲစရာတွေနဲ့ အော်ဟစ်သံတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေလိမ့်မယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ သက်ရှိတွေ ကျန်ရစ်ရမယ်။ သက်ရှိတွေ မရှိရင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှု ဒါမှမဟုတ် အော်ဟစ်သံတွေ မရှိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ စာအုပ်ပိုးကောင်တွေကတော့ မတူဘူး။”
သူတို့က တကယ်တမ်း ကမ္ဘာကြီးကို ဖျက်ဆီးချင်တာ ဖြစ်သည်။
လောကရဲ့ အခြေခံဖြစ်တဲ့ စာသားတွေကို စားပစ်မယ်၊ စာရွက်တွေကို ဆွဲဖြဲမယ်၊ စာအုပ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်။
ပုံပြင်တွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ လောကကြီးမှာ စာအုပ်ပိုးကောင်တွေက ပုံပြင်တွေကို ဖျက်ဆီးပစ်ကြသည်။
“အဲ့ဒီလို သတ္တဝါတွေ ရှိခဲ့တာလား။”
“အရင်တုန်းကပေါ့။ အခုတော့ သူတို့က ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီ။ မဟာပညာရှိတပ်မတော်က နတ်ဝိဇ္ဇာတွေ ပြောတဲ့ ဒဏ္ဍာရီတွေကို မင်း သိမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား။”
“ဟုတ်တယ်။”
“အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ဖြစ်ခဲ့တာ။ စာအုပ်ပိုးကောင်တွေနဲ့ စစ်ပွဲလေ။”
ယူဟွန်း တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။ စာအုပ်ပိုးကောင်တွေနဲ့ စစ်ပွဲဆိုတာ နတ်ဝိဇ္ဇာတွေ ကြွားလုံးထုတ်လေ့ရှိတဲ့ ဒဏ္ဍာရီတွေနဲ့ ဆင်တူနေတယ်ဆိုတာက ရန်သူက အဲ့လောက်တောင် အန္တရာယ်ကြီးမားတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။
“ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို အဲ့ဒီလို သတ္တဝါတွေကို တိုက်ခိုက်ခိုင်းနေတာလား။”
“ငါ့မှာ အသိစိတ် ရှိပါတယ်။ မင်းကို တကယ်တမ်း သူတို့နဲ့ တိုက်ခိုက်ခိုင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ စာအုပ်ပိုးကောင်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ အန္တရာယ်ကြီးပါစေ၊ သူတို့က အောက်ကမ္ဘာကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လို့ မရဘူး။ ဟုတ်ပါတယ်၊ သူတို့ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှု ခံထားရတဲ့သူတွေကိုတော့ မင်း ရင်ဆိုင်ရနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်း ကိုင်တွယ်နိုင်မှာပါ။”
“ဟုတ်ပါပြီ။”
“ပြီးတော့ စာအုပ်ပိုးကောင်တွေက အရင်တုန်းက စစ်ပွဲကြီးမှာ သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားအများစုကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီးပြီ။ သူတို့ အခု နောက်ထပ် စွမ်းအား တည်ဆောက်လို့ မရတော့ဘူး။ တကယ်အန္တရာယ်ကြီးတဲ့သူတွေကတော့ ရှိနေရုံနဲ့တင် အနီးနားက ပုံပြင်တွေကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တယ်။”
“ပရေးရှင်းကရော။”
“စာအုပ်ကို ပထမဆုံး ဆွဲဖြဲခဲ့သူဆိုတဲ့ ဒဏ္ဍာရီနဲ့ဆိုရင် သူသာ သူ့စွမ်းအားအပြည့် ထုတ်သုံးလိုက်ရင် အကုန်လုံးကို ဖျက်ဆီးနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက မိုက်မဲတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ သူက သူ့စွမ်းအားကို ဖုံးကွယ်ထားလိမ့်မယ်။ သူက အဲ့လို လူစားမျိုးပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက အပိုင်းအစတွေ စုဆောင်းတာကိုပဲ အာရုံစိုက်ပါ။”
ပရေးရှင်းသာ လှုပ်ရှားနေပြီဆိုရင် သူတို့လည်း အပိုင်းအစတွေ စုဆောင်းတာကို အရှိန်မြှင့်ရလိမ့်မည်။
ပရေးရှင်းက အပိုင်းအစအချို့ကို စုမိပြီး မဆင်မခြင် သုံးလိုက်မယ်ဆိုရင် အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် တားဆီးဖို့ နောက်ကျသွားလိမ့်မည်။
ဒါကြောင့် သူတို့က အပိုင်းအစတွေကို တတ်နိုင်သလောက် အများဆုံး စုဆောင်းသိမ်းဆည်းထားရမည်။
အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ အိုအယ်လိုက အပိုင်းအစတွေကို စုဆောင်းဖို့ ယူဟွန်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က အပိုင်းအစတွေကို စုပြီး ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် လုပ်လိုက်ရင်ရော။ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ဒီလောက်တောင် ယုံကြည်နေတာလဲ။”
“အခုမှ လာမေးတော့တာလား။”
“သိချင်လို့ပါ။”
အိုအယ်လိုက ယူဟွန်းရဲ့ စကားကို ကြားပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။
“တော်လိုက်ပါတော့။ မင်းမှာ အဲ့လို အတွေးမျိုး ရှိနေရင် ငါ မင်းဆီ ချဉ်းကပ်လာပါ့မလား။ မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ကြည့်ပြီး ငါ မင်းကို အားကိုးလို့ ရမယ်လို့ ထင်ခဲ့လို့ ယုံကြည်တာပါ။”
“ကျွန်တော် လုပ်ခဲ့တာတွေက ဟန်ဆောင်တာတွေဆိုရင်ရော။”
“ဒါဆိုရင်တော့ ငါက လူမိုက်ပေါ့။ မင်းက အဲ့လောက်အထိ လုပ်နိုင်ရင်တော့လည်း မတတ်နိုင်ဘူးပေါ့။”
“အပိုင်းအစတွေ အကုန်လုံး ကျွန်တော် စုမိသွားမှာကို မစိုးရိမ်ဘူးလား။ ကျွန်တော် ဘာတွေ လုပ်မလဲဆိုတာ ခင်ဗျားမှ မသိတာ။”
“ငါ မသိဘူး။ ပြီးတော့ ဂရုလည်း မစိုက်ဘူး။ မူလ ကိုဒက်စ် ပြန်လာတဲ့အခါ ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး။ ငါ ဂရုစိုက်တာက တစ်ခုတည်းပဲ။”
အိုအယ်လိုရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သည်။
ဖခင်ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တဲ့ ပရေးရှင်းကို အပြစ်ပေးဖို့သာ ဖြစ်သည်။
သူက ကိုဒက်စ် ရဲ့ ပိုင်ရှင် ဘယ်သူဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို ဂရုမစိုက်ပေ။
“…နားလည်ပါပြီ။”
“ဟုတ်ပြီ။ မကြာခင် ရောက်တော့မယ်။ မင်းရဲ့ ကလေးတွေဆီ သွားလိုက်ပါဦး။ သူတို့ မင်းကို စောင့်မျှော်နေကြမှာပါ။”
“ကျွန်တော်လည်း အဲ့အတိုင်းပဲ စီစဉ်ထားတာပါ။”
ကမ္ဘာမြေပေါ်က ရထားဘူတာတစ်ခုမှာ ဆင်းပြီးနောက် ယူဟွန်းနှင့် အိုအယ်လိုတို့ လမ်းခွဲခဲ့ကြသည်။
ရထားဘူတာက အတိုင်းအတာတံခါးကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ယူဟွန်း နောက်ဆုံးတော့ သူ လွမ်းနေခဲ့တဲ့ ကမ္ဘာမြေကို ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။
သူ တိုက်ရိုက် White Flower Management အဆောက်အအုံကို သွားလို့ရပေမဲ့ သူ အချိန်ကို ခံစားရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်သွားဖို့ ရွေးချယ်လိုက်သည်။
‘ကြာပြီလို့ ခံစားရတယ်နော်။’
ယူဟွန်း နောက်ဆုံးတော့ White Flower Management အဆောက်အအုံရှေ့မှာ ရပ်လိုက်သည်။
သူ ပြန်ရောက်မယ့်အကြောင်း အသိပေးမထားတာကြောင့် ဘယ်သူမှ သူ ရောက်နေမှန်း မသိကြသေးပေ။
သူ ရုတ်တရက် ပေါ်လာရင် သူတို့ အံ့ဩသွားကြမလား။
အဲ့ဒီလို အတွေးတွေနဲ့ ယူဟွန်း တံခါးကို ဖွင့်ပြီး အဆောက်အအုံထဲ ဝင်သွားလိုက်သည်။