‘ဒါ ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်ပဲလား။’
နာကျင်မှုတွေက သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။
နှင်းပြင်ပေါ်သို့ သူ လဲကျသွားသော်လည်း အရိုးအဆစ်တစ်ခုမျှ မကျိုးပဲ့ခဲ့ပေ။ လီယန် သည် ဂီယိုရန်၏ တိုက်ခိုက်မှုမတိုင်မီ အသိစိတ်ဖြင့် ဓားကို မြှောက်ထားခဲ့မိသဖြင့် တိုက်ခိုက်မှုအချို့၏ ပြင်းအားကို လျှော့ချနိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း သူ့အသားအရေကို ညှဉ်းပန်းနေသည့် နာကျင်မှုထက် သူ့ဝိညာဉ်ကို စားသုံးနေသည့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနှင့် အကူအညီမဲ့မှုက ပို၍ပြင်းထန်လှသည်။
သူ၏ အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ခိုက်ချက်သည် ဂီယိုရန်၏ လည်ပင်းကို ခြစ်ရာတစ်ခုပင် မဖြစ်စေခဲ့ပါ။
အနီးကပ်နိုင်လျှင် အခွင့်အရေးရှိလိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း ထိုမျှော်လင့်ချက်သည် အလွန်အမင်း ကြီးမားလွန်းနေခဲ့ပုံရသည်။
လီယန် သည် ဝေဝါးနေသော အမြင်အာရုံထဲတွင် သူ့ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသည့် နှင်းဘီလူးကြီးများကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူ ထရမည်။
ဓားကိုကိုင်ပြီး ပြန်တိုက်ရမည်။
သို့သော်လည်း သူ့တွင် အားအင်မကျန်တော့ပါ။
‘ဒီနေရာမှာပဲ သေသွားတာ ပိုကောင်းမလား။’
ဒီလိုနာကျင်မှုတွေကနေ လွတ်မြောက်သွားနိုင်မလား။
အရင်ကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်တဲ့ သူမဆီကို သူ ရောက်သွားနိုင်မလား။
“လီယန်!”
နစ်မွန်းနေသော ကမ္ဘာကြီးထဲတွင် သူရင်းနှီးနေကျ အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ကီရာ…?”
သူမ ဘယ်မှာလဲ။ သူမ ဘယ်မှာလဲ။
သူ့မျက်စိရှေ့တွင် နှင်းဘီလူးကြီးများသာ ပိတ်ဆို့နေသည်။ သူ သူမအသံကို ကြားနေရသော်လည်း သူမကို မမြင်ရပါ။
သူ သေခါနီး အာရုံချောက်ခြားနေခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။
ထိုအတွေး မဆုံးခင်မှာပင်၊
သူ့ကို ဝိုင်းရံထားသော နှင်းဘီလူးကြီးများ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် လဲကျသွားကြသည်။
“လီယန်! အဆင်ပြေရဲ့လား!”
ရှည်လျားသော ဆံပင်နက်များ လွင့်ခါနေလျက် သူမ ပေါ်လာပြီး နှင်းဘီလူး၏ လည်ပင်းကို ဓားဖြင့် ခုတ်ဖြတ်လိုက်သည်။
သူမသည် တစ်ချိန်က သူလေးစားခဲ့ပြီး ချစ်ခဲ့ရသူနှင့် တူနေသည်။
“ကီရာ။”
သူမနာမည်ကို သူ ခေါ်လိုက်သော်လည်း လီယန် သည် အရင်ကဲ့သို့ စိတ်အားထက်သန်မှုမျိုး မမွေးထုတ်နိုင်ခဲ့ပါ။
နောက်ဆုံးတော့ သူမသည် သူသိသော ကီရာ မဟုတ်ပါ။ သူမသည် သူမ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ကူးယူထားသည့် မိတ္တူတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး သူနှင့် ဘာမှမသက်ဆိုင်သည့် သတ္တဝါတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
“လီယန်! ထစမ်း!”
ယူဟွန်းသည် လီယန် ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ အတင်းအကျပ် ထူလိုက်သည်။
‘သူ့အခြေအနေက…!’
လီယန် ၏ မျက်လုံးများသည် အာရုံမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ လွင့်မျောနေသည်။ သူသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ဒဏ်ရာမရသော်လည်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ကျိုးပဲ့သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ယူဟွန်းသည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး လီယန် ကို တစ်ခုခု အော်ပြောရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သူတို့ကို ဝိုင်းရံထားသည့် နှင်းဘီလူးကြီးများက ပို၍ ဖိအားပေးလာသည်။
အူးဝူး!
သူတို့သည် ယူဟွန်းနှင့် လီယန် ကို ဝိုင်းရံလိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးကပ်လာကြသည်။
အဝေးတစ်နေရာမှ ကင်းထောက်များနှင့် ဂွန်ဒူဘော်တို့သည် သူတို့နာမည်များကို အသည်းအသန် အော်ခေါ်နေကြသော်လည်း သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း နှင်းဘီလူးများ၏ ပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံနေရသဖြင့် ကူညီပေးနိုင်ခြင်း မရှိကြပါ။
‘ဒီအခြေအနေနဲ့ဆို နှင်းဘီလူးတွေကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။’
အခြေအနေကို ပို၍ မျှော်လင့်ချက်မဲ့စေသည်မှာ ဂီယိုရန်၏ တည်ရှိမှုပင်ဖြစ်သည်။
လီယန် ကို တိုက်ခိုက်ပြီးကတည်းက ဂီယိုရန်သည် များများစားစား မလှုပ်ရှားသေးသော်လည်း သူ့၏ အနီရောင်မျက်လုံးများက သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်။
သူတို့ လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ဂီယိုရန်က ချက်ချင်း ဝင်တိုက်မည်မဟုတ်ဟု အာမခံချက်မရှိပါ။
ကူဂူဂန်း။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း၊
ယခုထိ ငြိမ်သက်နေခဲ့သော ဂီယိုရန်သည် ခြေလှမ်းစတင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
“ဂီ-ဂီယိုရန် လှုပ်ရှားနေပြီ!”
“လီယန် ကရော ဘယ်လိုဖြစ်သွားတာလဲ! လီယန် ရော ဘာဖြစ်သွားတာလဲ!”
အမြင့်ပေ ၂၀၀ ရှိသော ဘီလူးကြီး လှုပ်ရှားနေသည့် မြင်ကွင်းကို စစ်မြေပြင် မည်သည့်နေရာမှမဆို အလွယ်တကူ မြင်နိုင်သည်။
ပြီးတော့ သူ လှမ်းလိုက်သည့် ခြေလှမ်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော တုန်ခါမှုကို အဝေးကြီးကပင် ခံစားနေရသည်။
ဂီယိုရန် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သော သူများသည် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုထဲသို့ ကျရောက်သွားကြသည်။
‘မဖြစ်ဘူး။’
ယူဟွန်းသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။ နှင်းဘီလူးကြီးတွေချည်းဆိုရင်တောင် မနိုင်နိုင်တော့တာ၊ ဂီယိုရန်ကိုပါ ဘယ်လိုလုပ် တားဆီးနိုင်ပါ့မလဲ။
သူမ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာရမည်။ ဒီငရဲလို အခြေအနေကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းတစ်ခုခု။
‘မဟုတ်ဘူး။ နည်းလမ်းရှိလို့လား။’
ဒီငရဲလို အခြေအနေကနေ လွတ်မြောက်မယ်တဲ့။ သူမသည် ထိုသို့တွေးမိသည့်အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ရယ်မိသည်။
သူတို့ ဘယ်ကိုပဲသွားသွား၊ အေးခဲနေသော မြေပြင်နှင့် ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းထားသည့် တိမ်မည်းများသာ ရှိသည်။ ဤနေရာသည် ကိုယ်တိုင်က ငရဲပင်ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် ငရဲထဲမှာပင် အသက်ရှင်နေခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။
‘အနည်းဆုံးတော့ လီယန် ကို ငါ ကာကွယ်ပေးရမယ်…’
ယူဟွန်း ထိုသို့ တွေးမိစဉ်မှာပင် မီးခိုးရောင် အော်ရာတစ်ခုသည် သူတို့ရှေ့ရှိ နှင်းဘီလူးများကို ဖြတ်တောက်သွားသည်။
သူမ ထိုထူးခြားသော အော်ရာကို မှတ်မိသည်။
“ဖရက်ချန်?! မင်း ဘာလို့ ဒီရောက်နေတာလဲ…”
“ဘာလို့လဲလို့ မေးနေတာလား! မင်းတို့ကို ကယ်ဖို့ လာတာပေါ့!”
ဖရက်ချန်သည် သူ့ကိုယ်ပိုင်အစောင့်များကို ခေါ်ဆောင်ကာ ရန်သူ့တပ်ဖွဲ့ထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်။
လီယန် နှင့် ယူဟွန်းကို ကယ်တင်ရန်အတွက်။
“ဟားဟား! လီယန်! မင်းပုံစံက ကြည့်မကောင်းလိုက်တာ! အရိုက်ခံထားရတဲ့ ခွေးတစ်ကောင်လိုပဲ!”
“ဖရက်…ချန်?”
လီယန် လည်း ဖရက်ချန် ပေါ်လာသည့်အတွက် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ သူ့ကို ကယ်တင်ရန် ဒီနေရာအထိ လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပါ။
“ဘာလို့…”
ငါ့ကိုကယ်ဖို့ မင်းအသက်ကို စွန့်တာလဲ?
လီယန် သည် စကားလုံးများကို မြိုသိပ်လိုက်သည်။
ဖရက်ချန်သည် လီယန် ၏ အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောသည်။
နှင်းဘီလူးများ ဝိုင်းရံခံထားရသည့် ဒီအခြေအနေမှာတောင် သူသည် သူ့ရဲ့ ပုံမှန် မာနနှင့် ယုံကြည်မှုကို မဆုံးရှုံးခဲ့ပါ။
လီယန် ဘာပြောချင်နေလဲဆိုတာ သူ သိသည်။
“မေ့သွားပြီလား၊ လီယန်? မင်းကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့တာလေ။ ဒီတိုက်ပွဲပြီးရင် အတူတူ အရက်သောက်ကြမယ်လို့။”
“အရက်…? ဖရက်ချန်။ မင်း… ဆလ်မာ…”
အဲ့ဒီစကားတစ်ခွန်းတည်းအတွက်နဲ့လား?
အဲ့ဒီစကားတစ်ခွန်းတည်းအတွက်နဲ့ မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အစောင့်တွေကို ဒီခေါ်လာတာလား?
မင်းသေနိုင်တဲ့ ဒီအခြေအနေမှာလေ?
“လီယန်။ တကယ်ပြောရရင် ငါ ဝမ်းသာတယ်။”
ဖရက်ချန်သည် သူ့ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသည့် နှင်းဘီလူး၏ ခေါင်းကို ပုဆိန်ဖြင့် ခွဲလိုက်သည်။
“အားလုံးက ငါ့ကို မုန်းတယ်လို့ မင်းပြောပေမဲ့၊ ငါတို့ အသက်ရှင်ကျန်ခဲ့ရင် အတူတူ အရက်သောက်ကြမယ်လို့ မင်း ပြောခဲ့တယ်လေ။”
“မင်းကတော့…”
“ငါ အဲ့ဒါအတွက် တကယ် ဝမ်းသာမိတယ်။”
၎င်းသည် လိမ်ညာခြင်း သို့မဟုတ် ချဲ့ကားပြောခြင်း မဟုတ်ပါ။
လီယန် သည် သူ့အား ထိုစကားများကို ပြောခဲ့သည့်အတွက် ဖရက်ချန် ဝမ်းသာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သူ မရေမရာ အသိအမှတ်ပြုခဲ့သော ထိုလူသည်၊ အခြားသူများက အသိအမှတ်မပြုသည့်အခါတွင် သူ့ကို အသိအမှတ်ပြုပေးခဲ့သူဖြစ်သည်။
သူ ပြုံးမိခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပါ။
“မင်း အသက်ရှင်ရမယ်။ မင်းကတော့ မဖြစ်မနေ အသက်ရှင်ကျန်ခဲ့ရမယ်။”
ဒါကြောင့်လည်း သူ ဒီလူကို ဒီနေရာမှာ သေခွင့်မပြုနိုင်ပါ။
နှောင့်နှေးမှု အနည်းငယ်သာ ဖြစ်စေဦးတော့။ သူ့လုပ်ရပ်က ဒီလူ့အသက်ကို ခဏလောက်ပဲ ဆွဲဆန့်ပေးနိုင်ပါစေဦးတော့။
သူ လုပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိပါသည်။
“မီးခိုးရောင် ဝံပုလွေ သူရဲကောင်းများ!”
ဖရက်ချန်သည် ပုဆိန်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် သူ့အစောင့်များသည် သူ့နှစ်ဖက်စလုံးတွင် တန်းစီလိုက်ကြသည်။
သူတို့မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့မှု မရှိပါ။
သူတို့သည် ဖရက်ချန်နောက်သို့ အဆုံးထိ လိုက်ပါရတော့မည်ဟု စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ သူ့နောက်ထပ် စကားကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
“ငါ့ရဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ရဲဘော်တွေ၊ သူငယ်ချင်းတွေ!”
သူသည် တစ်ချိန်က အသုံးမကျသော ထီးနန်းဆက်ခံသူ၊ ပျက်စီးသွားသော အင်ပါယာ၏ အကြွင်းအကျန်ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းခံခဲ့ရသည်။
သို့သော်လည်း သူ့မဟာမိတ်များနှင့် အစောင့်များအတွက်မူ သူသည် မြင့်မြတ်သော သွေးသားနှင့် ချီးကျူးခံရသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သူတို့နောက်လိုက်ခဲ့သော လူသည် ထိုကဲ့သို့သော သူဖြစ်သည်။
“ဂုဏ်ကျက်သရေကို အတူတူ ခံစားကြစို့!”
ဂုဏ်ယူစရာကောင်းသော တိုက်ပွဲတစ်ခုအတွက်။
ငါတို့အသက်ကို ပေးဆပ်ကြစို့။
“ဘာလို့…”
“ဝမ်းနည်းတဲ့ မျက်နှာ မလုပ်ပါနဲ့။”
ဖရက်ချန်ကို အခြားသူများထက် ပို၍ကြာရှည်စွာ အမှုထမ်းခဲ့သူသည် ယူဟွန်းကို ကြည့်၍ ပြုံးသည်။
“ငါတို့ ဒါကို လုပ်ချင်လို့ လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူး။”
“ဒါဆိုရင်…”
“လုပ်သင့်တာကို လုပ်တာက ပိုကောင်းတာပေါ့။ ငါတို့ နောင်တရမှာ မဟုတ်ဘူး။”
သူ့ရဲဘော်များလည်း သူနှင့် သဘောတူကြသည်။
“ဟားဟား! ဟုတ်တယ်။ ရှေးခေတ်က အကြွင်းအကျန်တွေအဖြစ်နဲ့ပဲ အသက်ရှင်ကျန်နေရင် ဘာလုပ်မှာလဲ။”
“ဒါပေမဲ့ ငါတို့အသက်က အနာဂတ်အတွက် လှေကားထစ်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုရင်ရော? မဆိုးပါဘူး မဟုတ်လား?”
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါတို့ရဲ့ သနားစရာ အင်ပါယာဘုရင်ကြီး။ သူနောက်ကို ငါတို့လွဲပြီး ဘယ်သူမှ လိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သနားလို့ပဲ သူ့နောက်ကို လိုက်ရတော့မှာပေါ့။”
သူတို့အားလုံး မဝံ့မရဲ ရယ်မောကြသော်လည်း ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိကြပါ။
ဟိန်း!
နှင်းဘီလူးကြီးများသည် သူတို့ဆီသို့ အရှိန်ဖြင့် ပြေးလာသည်။ ဖရက်ချန်က ရှေ့ကဦးဆောင်ပြီး သူ့အစောင့်များက သူ့နောက်က လိုက်ပါကြသည်။
“သွားကြစို့!”
“အားလုံးကို သတ်ပစ်ကြ!”
သေဆုံးပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော အင်ပါယာ၏ ပြည်သူများ၏ အော်ဟစ်သံများက သူတို့နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
ဤလမ်းသည် ငရဲသို့သွားသော သွေးစွန်းသော လမ်းကြောင်းမှန်း သိသော်လည်း။
ထိုလူ၏ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားသူများအတွက်မူ၊ ဤလမ်းသည် တော်ဝင်မိသားစု၏ ခမ်းနားသော နန်းတော်သို့ ဦးတည်နေသည့် ကော်ဇောနီလမ်းမကြီးပင် ဖြစ်သည်။
သူတို့ ကောင်းကောင်း သိသည်။ အနိုင်ရမည့် အခွင့်အရေး မရှိပါ။
သူတို့သည် သန်မာသော်လည်း ထိုကြီးမားလှသော နှင်းဘီလူးကြီးများကို မယှဉ်နိုင်ပါ။ ပြီးတော့ ထိုဘီလူးကြီးများထက် ကျော်လွန်၍ ဤဘေးဆိုးအားလုံး၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သော ဂီယိုရန်ကလည်း ရှိနေသေးသည်။
သို့သော်လည်း သူတို့ မတွန့်ဆုတ်ခဲ့ပါ။
သူတို့သည် နှင်းဘီလူးကြီးများကို ခုတ်ဖြတ်၊ လဲကျစေပြီး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရှေ့ဆက်သွားကြသည်။
အချို့မှာ ဒဏ်ရာရပြီး သွေးထွက်ကာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လဲကျသွားကြသည်။
သို့သော်လည်း သူတို့သည် ရှေ့ဆက်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်သည်။
“ဟားဟားဟား!”
တိုက်ပွဲကို ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာခဲ့သော ဖရက်ချန်သည် ဂီယိုရန်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
သူ့၏ တောက်ပနေသော မျက်လုံးများသည် ဂီယိုရန်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ဂီယိုရန်မှာမူ ဖရက်ချန်ကို တစ်ချက်မျှပင် အာရုံမစိုက်။ သူသည် လီယန် ကိုသာ အေးစက်သော အကြည့်တို့ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်။
“ဟုတ်တာပေါ့။ နောက်ဆုံးတော့ မင်းက ငါ့လိုလူကိုတောင် တစ်ချက်လေးမှ မကြည့်တော့ဘူးပေါ့လေ၊ ဟုတ်လား။”
ဒါဆိုလည်း ကောင်းပြီ။ ငါ မင်းကို တိုက်ခိုက်တဲ့အခါကျရင်ရော မင်း ငါ့ကို လျစ်လျူရှုနိုင်မလား ကြည့်ကြတာပေါ့။
“ဒါကို ခံလိုက်စမ်း!”
ခရက်ရှ်!
သူ့ပုဆိန်ပေါ်ရှိ အော်ရာသည် ဂီယိုရန်၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို ဒေါင်လိုက် ထိမှန်သွားသည်။ တစ်ကြိမ်တည်းနှင့် မလုံလောက်သဖြင့် သူ နှစ်ကြိမ်မြောက် ခုတ်သည်။ နှစ်ကြိမ်နှင့် မလုံလောက်သဖြင့် သုံးကြိမ်မြောက်အထိ ခုတ်သည်။
သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသည်မှာ လောကကြီးကို ကျိန်စာတိုက်ပြီး သူတို့၏ နတ်ဘုရားကို ဖျက်ဆီးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဖရက်ချန်အတွက်မူ ဂီယိုရန်သည် နတ်ဘုရားတစ်ပါး မဟုတ်ပေ။
ရီဘက်ကာ၏ ရန်သူ။
သူ့ကို ချစ်ရသူနှင့် ဝေးကွာသွားစေခဲ့သူ။
သူသည် လက်စားချေလိုသည့် အငြိုးအတေးများဖြင့် ပုဆိန်ကို အားကုန်လွှဲသည်။
“အခုထိ ငါ့ကို မကြည့်သေးဘူးလား!”
သူ့တိုက်ခိုက်မှုများသည် အရှိန်အဟုန်ပြင်းလွန်းသဖြင့် မရေမတွက်နိုင်သော မီးပွားများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အရိပ်များပင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
သာမန်တိုက်ခိုက်မှုမျိုးဖြင့်ဆိုလျှင် မာကျောသော ရေခဲတို့ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ဂီယိုရန်၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို အစင်းရာလေးပင် ထင်စေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ဖရက်ချန်၏ သာမန်ထက်ပိုသော စွဲလမ်းမှုကြောင့် ဂီယိုရန်သည် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လာသည်။
ဘန်း!
တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု။
ဘန်း! ဘန်း!
ခြေကျင်းဝတ်ကို တုန်ခါသွားစေသည့် ရိုက်ခတ်မှု။
ခရက်ရှ်! ခရက်ရှ်!
၎င်းသည် ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။
ထိုအခါ အံ့ဖွယ်အမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ခရက်!
လီယန် ၏ ရွှေရောင်ဓားစွမ်းအင်ပင်လျှင် မဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့သော ဂီယိုရန်၏ မာကျောသည့် အရေပြားသည် အက်ကွဲလာသည်။
ဖရက်ချန်သည် ကြွက်သားများကို ပိုမိုတင်းကျပ်လိုက်သည်။
သူသည် ရင်ဘတ်ထဲတွင် မြှုပ်နှံထားသည့် ဆန္ဒကို မျိုချလိုက်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရကို အကုန်ထုတ်သုံးလိုက်သည်။
သူ၏ ကြွက်သားများမှာ ကြွက်တက်သည်အထိ တင်းမာလာပြီး အော်ရာကို မြှင့်တင်လိုက်သည့်အခါ သွေးကြောများပင် ထောင်ထလာသည်။
ထို့နောက် ထိုအရာအားလုံးထက် ကျော်လွန်သည့် ပြင်းထန်သော ဆန္ဒသည် မီးခိုးရောင် အော်ရာဖြင့် ဝန်းရံသွားသည်။
စိတ်စွမ်းအား။
၎င်းသည် အစပျိုးရုံအဆင့်သာ ရှိသေးသော်လည်း ဖရက်ချန်၏ ပြင်းထန်သော လက်စားချေလိုစိတ်နှင့် စွဲလမ်းမှုတို့သည် သူ၏ စွမ်းအားထဲသို့ စိတ်စွမ်းအားကို ထည့်သွင်းနိုင်ခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူ လွှဲလိုက်သည်။
ခရက်!
ပုဆိန်သည် ရွှေရောင်အလွှာကို ခွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဂီယိုရန်၏ ခြေကျင်းဝတ်တွင် ကြီးမားသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။
ခွူးဝူးဟ်!
ဂီယိုရန်သည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့သော ဂီယိုရန်သည် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ကျသွားသည်။
ကမ္ဘာကြီးကို တုန်ခါသွားစေသည့် ထိတ်လန့်မှုထဲတွင် နစ်မွန်းနေသော ဖရက်ချန်သည် ဝမ်းသာအားရ ရယ်မောလိုက်သည်။
ကြည့်စမ်း။ ငါ အဲ့ဒီမိစ္ဆာကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ။
သူ့ကို ပိုးကောင်တစ်ကောင်လိုတောင် မမြင်ခဲ့သူကို သူ နာကျင်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ။
ဒါ ဘယ်လောက်တောင် ကျေနပ်ဖို့ကောင်းလိုက်သလဲ!
ဖလက်ရှ်!
ဂီယိုရန်၏ နီရဲသော မျက်လုံးများသည် ဖရက်ချန်ကို စိုက်ကြည့်သည်။ သူ၏ လက်ယာဘက်လက်သည် ကောင်းကင်သို့ မြှောက်လိုက်ပြီးနောက် ပုံသဏ္ဍာန်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာစေသည့် ကြီးမားသော အအေးဓာတ်များကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
၎င်းမှာ ဧရာမရေခဲဓားကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။
အမြင့် ၂၀၀ မီတာရှိသော မိစ္ဆာကြီးနှင့် လိုက်ဖက်သည့်၊ အလျား ၁၀၀ မီတာကျော် ရှည်လျားသော ဓားသွားဖြစ်သည်။
ဂီယိုရန်သည် ထိုရေခဲဓားကြီးကို ဖရက်ချန်ဆီသို့ အားကုန်လွှဲချလိုက်သည်။
စကွိခ်!
ထိုအခါ ကမ္ဘာကြီးသည် နှစ်ခြမ်းကွဲသွားသည်။
“အား!”
“အားလုံးပဲ ဟန်ချက်ထိန်းထားကြ!”
နှင်းပြင်များသည် နှစ်ခြမ်းကွဲသွားပြီး အောက်ခြေရှိ ဧရာမရေခဲတောင်ကြီးပါမကျန် ကွဲအက်သွားသည်။
အေးခဲနေသော အန်ဒိုလင်ကန် သည် နှစ်ခြမ်းကွဲသွားသည်။
ကန်တစ်လျှောက်ရှိ မုန်တိုင်းများလည်း ကွဲထွက်သွားပြီး ထိုတုန်ခါမှုသည် အေးခဲနေသော တောင်တန်းများဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
ကမ္ဘာ့အဆုံးစွန်သို့ ရောက်မတတ် နက်ရှိုင်းသော ချောက်ကမ်းပါးကြီးတစ်ခုသည် ဂီယိုရန်၏ ရှေ့တွင် ပွင့်ဟလာသည်။
ထိုအက်ကြောင်းကြားထဲသို့ နှင်းဘီလူးကြီးများ ပြုတ်ကျသွားသည်။ ကံဆိုးသည့် ဂါဒိန်စစ်သည်အချို့လည်း ချောက်ထဲသို့ ပြုတ်ကျကုန်သည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်ကိုသာ သတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်၍ လွှဲလိုက်သော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် စွမ်းအားကြီးမားလွန်းလှသည်။
သို့သော်လည်း ဤသည်မှာ ကံကြမ္မာ၏ ပြက်လုံးတစ်ခုပင်၊ ဖရက်ချန်မှာမူ လုံးဝသေဆုံးသွားခြင်း မရှိသေးပေ။
“ခွတ်!”
လွင့်စင်လာသော ရေခဲစများ၊ နှင်းပွင့်များကြားတွင် ဘယ်ဘက်လက်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသည့် ဖရက်ချန်သည် ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေသော သူ၏ သတိကို အနိုင်နိုင် ပြန်ဆယ်လိုက်သည်။
ပခုံးနေရာမှ လက်ပြတ်သွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်နေသော်လည်း၊ ဒဏ်ရာထဲသို့ အအေးဓာတ်များ စိမ့်ဝင်လာသည့် နာကျင်မှုကြားမှာပင် ဖရက်ချန်သည် မျက်လုံးမမှိတ်ဘဲ ဂီယိုရန်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်ပေါ်လာသော တုန်ခါမှုလှိုင်းကြောင့် နှုတ်ခမ်းများ ပေါက်ပြဲပြီး သွေးများ စီးကျနေသော်လည်း၊ လက်ယာလက်တွင် ကိုင်ထားသော ပုဆိန်သည် လေထဲတွင် မျောလွင့်နေသည်။
သို့သော် သူ မသေသေးပါ။
သူ ဆက်တိုက်နိုင်သေးသည်။
‘ပုဆိန်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရမယ်။’
နှေးကွေးစွာ စီးဆင်းနေသည့် အချိန်ကာလအတွင်း ဖရက်ချန်သည် သူ၏ လက်ယာလက်ကို ပုဆိန်ဆီသို့ ဆန့်တန်းလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် သူ တစ်ခုခုကို မြင်လိုက်ရသည်။
ယခင်တိုက်ခိုက်မှု၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် လည်ပင်းမှ ပြုတ်ကျသွားသည့် ဆွဲကြိုးသည် လည်ပင်းမှ လွင့်ထွက်သွားသည်။
ထိုဆွဲကြိုးသည် ကွဲအက်နေသော ရေခဲပြင်အောက်ရှိ ချောက်နက်ထဲသို့ ပြုတ်ကျတော့မည် ဖြစ်သည်။
‘အာ။’
ထိုခဏတာအတွင်း ဖရက်ချန်သည် အရာအားလုံးကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူ့အထက်တွင် ဂီယိုရန်သည် ဘယ်ဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ ဂီယိုရန်၏ ဖွင့်ထားသော လက်ဝါးထဲမှ ရေခဲဓားသွားများ ပေါက်ထွက်လာပြီး သူ့ဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
သူ ရှောင်တိမ်း၍ မရနိုင်တော့ပါ။ သူ ခုခံရမည်။ ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရန် ပုဆိန်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး လွှဲရမည်။
သူ ခံစားခဲ့ရဖူးသော ထိုခံစားချက်။ သူ၏ အော်ရာကို တုံ့ပြန်စေပြီး ပိုမိုမြင့်မားသော စွမ်းအားကို ဆွဲထုတ်ပေးခဲ့သည့် ထိုပြင်းထန်သော စိတ်ဆန္ဒ။ ထိုအချိန်က ခံစားချက်။
သူသာ ၎င်းကို ပြန်လည်နိုးထစေနိုင်မည်ဆိုလျှင် ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံနိုင်လိမ့်မည်။
ပြီးတော့ သူ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်နိုင်လိမ့်မည်။
ဟုတ်သည်။
သူ မသေသေးပါ။ သူ့တွင် လက်ယာလက် ကျန်ရှိနေသေးသည်။ လက်နှစ်ဖက်စလုံး ပြတ်သွားလျှင်တောင် သူသည် ပုဆိန်ကို ပါးစပ်ဖြင့် ကိုက်ကာ တိုက်ပွဲဝင်နိုင်သည်။
ဆွဲကြိုးသည် အောက်ရှိ ချောက်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသည်ဖြစ်စေ ကိစ္စမရှိပါ။
သူမ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီပဲလေ။ သူချစ်ရသော ရီဘက်ကာကို သူ နောက်ထပ် မမြင်နိုင်တော့ပါ။ ဤဆွဲကြိုးကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားခြင်းသည် အတိတ်တွင် နစ်မွန်းနေသော ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်မှုသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။
ဒါကြောင့် သူသည် သူ၏ လက်နက်ဖြင့် တိုက်ပွဲဝင်ရမည်။
သူ တိုက်ပွဲဝင်ရမည်…
“အာ။ တကယ်ပါပဲ။”
ဂလု။
လည်ချောင်းထဲမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။
“ငါကလည်း တုံးလိုက်တာ။ နောက်ဆုံးအချိန်အထိပါပဲ။”
သူ့မျက်လုံးများသည် အာရုံစိုက်မှု လျော့နည်းသွားသည်။ သို့သော် သူ၏ လက်ထဲတွင် ထိတွေ့မှုကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားမိသည်။
ဖရက်ချန်၏ ကျန်ရှိနေသော လက်ယာလက်ထဲတွင် သူ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်မှာ လွင့်စင်သွားသော လက်နက်မဟုတ်ပေ။
သူ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် အေးစက်နေသော်လည်း နွေးထွေးနေသည့် ပါးလွှာသော သတ္တုတစ်ခုကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
နောက်ဆုံးတွင်၊ အလွန်နောက်ဆုံးအချိန်၌ ဖရက်ချန်၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသည်မှာ ရီဘက်ကာ၏ ဆွဲကြိုးဖြစ်သည်။
သူ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ရေခဲလှံအများအပြားသည် သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ဖောက်ထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဒါသည် အသက်အန္တရာယ်ရှိသော ဒဏ်ရာဖြစ်သည်။ သူ ပြန်လည်သက်သာလာနိုင်မည် မဟုတ်ပါ။
သူမေ့သွားပြီဟု ထင်ခဲ့မိသည်မှာ အလွန်တုံးအလွန်းလှသည်။
ဒီအရာက ဘာဖြစ်နေတာလဲ။
သူမ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။
သူမ၏ အရိပ်အယောင်များသည် သူ အသည်းအသန် တွယ်ကပ်နေခဲ့သည့် အတိတ်မှ အမှတ်တရများသာ ဖြစ်သည်။
သူသည် ယခုအချိန်အထိ ဤအရာကို အလွန်တုံးအစွာ စွဲလမ်းနေခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း၊
သူ မငိုခဲ့ပါ။ ယင်းအစား သူ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်မှာ စိတ်သက်သာရာရသွားသည့် အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်သည်။
“ဒီတစ်ခါတော့… ငါ မလွှတ်ပေးလိုက်ဘူး။”
သူ့ခြေထောက်များသည် အားမရှိတော့ဘဲ ဒူးထောက်ကျသွားသည်။ ဖောက်ထွက်သွားသည့် ဒဏ်ရာမှ သွေးများ အဆုံးမရှိ စီးကျနေသည်။
အဖြူရောင် ရေခဲပြင်သည် အနီရောင်ဖြင့် စွန်းထင်းသွားသည်။
“သခင်ဖရက်ချန်!”
“သခင်ဖရက်ချန်ကို ကယ်ကြ!”
ကျန်ရှိနေသေးသော နန်းတွင်းအစောင့်များသည် ဖရက်ချန်ကို ဝိုင်းထိန်းကာ နောက်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားကြသည်။ ဂီယိုရန်က ထပ်မံတိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်စဉ် အဝေးမှ ကြီးမားသော မီးလုံးကြီးတစ်ခု ပျံသန်းလာပြီး သူ၏ မျက်နှာကို ထိမှန်သွားသည်။
၎င်းမှာ ဂွန်ဒူဘောထံမှ အကူအညီပေးသည့် တိုက်ခိုက်မှုဖြစ်သည်။ မီးတောက်သည် လွယ်လွယ်နှင့် မငြိမ်းသဖြင့် ဂီယိုရန်၏ လှုပ်ရှားမှုသည် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသည်။
“အရှင်မင်းကြီး!”
“သခင်ဖရက်ချန်! ကျေးဇူးပြုပြီး သတိထားပါ!”
သူ့လက်အောက်ငယ်သားများသည် သူ့နာမည်ကို အသည်းအသန် ခေါ်နေကြသော်လည်း၊ သူတို့၏ အသံများသည် ရေထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသကဲ့သို့ အလွန်ဝေးကွာပြီး အားနည်းနေသည်။
ဖရက်ချန်မှာမူ သူတို့ကို ကြည့်မနေတော့ပါ။
အရာအားလုံး မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည့် ကမ္ဘာကြီးထဲတွင် ဖရက်ချန် တွေးတောနေသည်မှာ ရီဘက်ကာ၏ မျက်နှာဖြစ်သည်။
ဝမ်းနည်းစရာကို ဝမ်းနည်းကြောင်း ပြသပြီး ပျော်ရွှင်စရာကို မဖုံးကွယ်ဘဲ ဝမ်းမြောက်တတ်သည့် သူမ၏ အပြုံး။
သူ လမ်းမှားရန် ကြိုးစားသည့်အခါတိုင်း မတွန့်ဆုတ်ဘဲ ဆုံးမတတ်သည့် သူမ၏ ခိုင်မာသော မျက်လုံးများ။
သူ၏ ရိုးသားသော ဝန်ခံစကားကို ကြားရသည့်အခါ ရှက်ရွံ့စွာ နီရဲသွားပြီး ပြုံးပြတတ်သည့် သူမ၏ မျက်နှာ။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက။
အဲ့ဒီအချိန်ကတည်းက။
အင်ပါယာ ပြိုလဲသွားပြီး လူတိုင်း အသက်ကို ဆွဲဆန့်ရင်း သေခြင်းတရားနှင့် ရင်ဆိုင်နေရချိန်မှာတောင်။
ပြီးတော့ အရာအားလုံး ရေခဲမြစ်အောက်မှာ မြှုပ်နှံခံလိုက်ရတဲ့ ဒီအချိန်မှာတောင်။
သူမ တစ်ယောက်တည်းသာ။
“ငါ မင်းကို ချစ်တယ်။”
အတိတ်မှာ။
ပစ္စုပ္ပန်မှာ။
ပြီးတော့ အနာဂတ်မှာ ထာဝရ။
ငါ မင်းကို ချစ်တယ်။
အချိန်၊ ကံကြမ္မာနဲ့ ယုံကြည်မှုတွေကတောင် ဒါကို မခွဲခြားနိုင်ပါဘူး။
စပလက်ရှ်!
သူ့မျက်လုံးရှေ့တွင် အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ဖျတ်ခနဲ လက်သွားပြီး သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။
အပြာရောင်လွင်ပြင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် တောအုပ်တစ်ခု။
အနောက်ဘက်ကောင်းကင်ယံရှိ တိမ်တိုက်များနောက်မှ နေဝင်ချိန်၏ အနီရောင်အလင်းတန်းများ တောက်လောင်နေစဉ်၊ သူမသည် ဤနေရာကို မျက်နှာမူလျက် သူ့အား လက်ပြနေသည်။
သူမ၏ မျက်နှာကို သေချာမြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဖရက်ချန်၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ရောက်ရှိလာသည်။
ဟုတ်ပါပြီ။
‘မင်းလည်း စောင့်နေခဲ့တာပေါ့။’
သူမသည် သူ့ကို အစကတည်းက စောင့်မျှော်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သူချစ်ရသူကို လာရောက်ရှာဖွေမည့်သူအတွက် ဤနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
လွန်ခဲ့သော (၃၂) နှစ်လုံးလုံး။
‘ရီဘက်ကာ။’
နောက်ဆုံးတော့လည်း ကျွန်တော်တို့ ပြန်တွေ့ကြပြီ။
ဖရက်ချန်သည် ရီဘက်ကာ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ အိပ်မက်မက်ခဲ့ဖူးသည့် နူးညံ့သော အထိအတွေ့နှင့်အတူ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်ကြပြီး နဖူးချင်းထိကပ်ကာ အပြန်အလှန် ပြုံးပြကြသည်။
သူတို့သည် လက်ချင်းတွဲလျက် ထိုလွင်ပြင်၏ နေဝင်ချိန်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကြသည်။
သွားကြစို့၊ ရီဘက်ကာ။ ဘုန်းတော်ထင်ရှားရာ နယ်မြေဆီသို့။ ကျွန်တော်တို့ တကယ်တမ်း ရှိသင့်ရှိထိုက်တဲ့ နေရာဆီသို့။
သီချင်းဆိုကြစို့။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ချီးမွမ်းကြစို့။
ပြီးတော့ အခုထိ မပြောပြနိုင်ခဲ့သေးတဲ့ စကားတွေကို တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ပြောပြကြစို့။
ကျွန်တော် အခုတော့ ဘာကိုမှ စိုးရိမ်မနေတော့ဘူး။
ပြောစရာတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်။
ဒါပေမဲ့ အခုကစပြီး ကျွန်တော်တို့ ထာဝရ အတူတူ ရှိနေကြတော့မှာပါ။
***
“ဖရက်ချန်။”
လီယန် သည် တုန်ရီနေသော နှုတ်ခမ်းများဖြင့် ဖရက်ချန်၏ နာမည်ကို ခေါ်လိုက်သည်။
ဖရက်ချန်သည် ကျေနပ်အားရသည့် အပြုံးကို မျက်နှာတွင် ဆင်မြန်းလျက် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
ထိုမျှ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုနှင့် ဒဏ်ရာများကြားတွင် သူ ဘာကိုမြင်လိုက်ရလို့များ ပြုံးနိုင်ခဲ့တာပါလိမ့်။
လီယန် သည် ဖရက်ချန်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် လက်တင်လိုက်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်အတွက် ဆုတောင်းပေးလိုက်သည်။
“ငြိမ်းချမ်းစွာ အနားယူပါတော့၊ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်။”